Pamiętam. Pamiętam wszystko. I to boli mnie najbardziej.

Nie mów nic. Nie mów nic z łaski, co jest nieprawdą.

Darzę cię czymś, przy czym drżą mych skrzydeł pióra,
Serce czarnej anielicy żąda nikczemnych grzechów.
Pamiętasz, jak we śnie błądziliśmy w chmurach,
A pocałunek był smaczną odmianą uśmiechu?…

Była artystką z krwi i kości. Jedyną w swoim rodzaju. Zamkniętą w swoim świecie, do którego klucz tkwił w jej rysunkach.

Chryzolit jego oczu sprawiał, że jej dusza pływała w oparach wspomnień, tak intensywnych, a jednocześnie niemogących nic zmienić.

Ludzie nie zwracają uwagi na szczegóły,nie szukają, ponieważ nie chcą znaleźć,boją się pytań, ponieważ nie znają odpowiedzi, nie potrzebują dodatkowych problemów. A tajemnice są kwintesencją problemów, sama wiesz.