Gdy los zmusił was do porzucenia waszego szlachetnego rzemiosła, żyjecie raczej przeszłością aniżeli chwilą obecną; wolno jednak żyć wyłącznie wspomnieniem, gdy wspomnienia takiej są miary. Nie obawiam się tedy, że wskrzeszając okropne te czasy zakłócę wam tak drogo okupiony spokój. Wiemy przecież wszyscy, że wśród najgorszych przeciwności wzrok zepchniętego na dno otchłani człowieka zwraca się mimo woli ku świetności minionych dni nawet wówczas, gdy blask ten ogarnia również skałę, o którą roztrzaskał się jego okręt, i gdy oświetla szczątki największej z katastrof!