Ignacy Dąbrowski

Przeczytałam, bo musiałam, ale nie radzę robić tego, jeśli nie ma takiej potrzeby. Serio, nie wiem, po co ludzie piszą takie gorzkie żale... Książka jest naprawdę męcząca i czasem bardzo naiwna. Dla przykładu: bohater coraz gorzej się czuje, jego przyjaciel ściska go więcej niż zwykle, okazuje mu o wiele więcej czułości, życzliwości i uwagi, czasami wybucha płaczem, siostra zalewa się łzami, wszyscy są zdołowani i pod żadnym pozorem nie chcą mu powiedzieć, o co chodzi, a bohater nie jest w stanie wpaść na to, że chodzi o jego zdrowie. No nie domyśli się... Porażka! Po drugie, jak widzę pod koniec jednego z wpisów (powieść to fragment pamiętnika) tekst "ale po co ja to właściwie piszę?" to mam ochotę odłożyć książkę... No bo jeśli narrator pisze z nudów, to moim zdaniem, nie szanuje mojego czasu. Podsumowując - książka może być ciekawa tylko jako przykład młodopolskiego podejścia do życia i wyraz nastrojów panujących w epoce... Ale sądzę, że są ciekawsze pozycje, które o tym traktują. Zdecydowanie nie polecam.