Jill Johnson

„- Gwoli ścisłości- zaczął – Nie chodzi jedynie o zniszczenie kolekcji trujących roślin, ale także o podejrzenie uprowadzenia kobiety. Zgadza się? Podniosłam wzrok. - Szukacie jej? Odchrząknął. - Zanim przejdziemy dalej…” (s. 103) Jill Johnson, Czarcie ziele, przekł. M. Kafel, Znak, Kraków 2025. Autorka – Brytyjka o maorskich korzeniach, z wykształcenia architektka krajobrazu. Nieprzypadkowo „Czarcie ziele” (kryminał botaniczny) dowodzi, że wiedza o roślinach nie jest jej obca. Czytelnik zanim pozna intrygującą bohaterkę Eustacię Amalię Rose, profesorkę botaniki, zajmującą się toksykologią botaniczną, hodującą na dachu swego mieszkania trujące rośliny. (dostępu do nich broni jedynie właz w suficie jej kuchni) może otworzyć końcowe strony kryminału, odsłaniające krótki „Leksykon roślin”. I tu pierwsze zaskoczenie pod hasłem: „konwalia majowa” (Convallaria majalis),należąca do rodziny szparagowatych, leśny kwiat z wysokim stężeniem glikozydów nasercowych, SILNIE TOKSYCZNY (a tak niewinnie wyglądający). I dodatkowa wiadomość: ŚMIERTELNIE TRUJĄCA. I CO TERAZ, CZYTELNIKU? Jesteś w rzędzie hodowców - trucicieli. Usunąć wszystkie…do ostatniego liścia i kłącza? Najpierw może jednak warto dokończyć lekturę tekstu, by zorientować się, która postać zostanie przez narratorkę obdarzona botanicznym przydomkiem. Jest bowiem:  Okaz A. – Rącznik Pospolity (facet w kowbojskich butach, który uderzył Psycho, od tej sceny wszystko się zaczęło), Okaz B (…), C. – Bieluń Dziędzierzawa (ekscentrycznie ubrany blondyn o długich włosach). Jeśli dodać do tego bardzo filmową scenę, znaną z wielu odsłon kryminalnych, narratorka obserwuje przy pomocy teleskopu okna w sąsiednim bloku mieszkalnym i widzi… Lektura nietypowego kryminału z wiedzą o roślinach (trujących),ale nie tylko, wymaga jednego wieczoru. Polecam! 6/10