No po­cze­kaj, mówię – za­śmiał się lekko, a w Ewę po­now­nie wstą­pi­ło pa­ra­li­żu­ją­ce zwąt­pie­nie. Kiedy się ock­nę­ła, Rafał stał tuż obok. – Mor­fi­na mi się koń­czy… Dżony mógł­by mi coś za­ła­twić.
Ewa z lę­kiem prze­łknę­ła ślinę, a Rafał sil­nie oparł się ręką o drzwi, jed­no­cze­śnie je za­trza­sku­jąc.
– To twój pro­blem. Ja muszę już iść – od­par­ła.
W tym mo­men­cie, lekko ją od­py­cha­jąc, Rafał prze­krę­cił górny zamek drzwi.
– No to zaraz pój­dziesz.