Małgorzata Mielcarek

Zainteresowałam się tematem ze względu na autorkę :) Sama bym nie sięgnęła po taki tytuł, bo na szczęście nie mam takiego podejścia do życia i nie porównuje się z nikim :) więc nie szukam na siłę syndromu tylko cieszę się z bycia kobietą i mam starszego brata i doskonale wiem jakie są różnice (prawa i przywileje) z tytułu bycia chłopcem czy dziewczynką :) Mam wrażenie, ze tytuł wprowadza w błąd, oczekiwałam innej treści i taka forma lepiej by się sprawdziła jako podcast w kilku odcinkach. Jest to wywiad i forma dialogu. Powtarzanie tego samego wiele razy jest nurzące. Nie wiele to wnosi do wiedzy czytelnika. Na dłuższą metę wręcz meczące. Mimo, że temat ciekawy i warty uwagi. Myślę, że taka lektura dla nastolatki będzie wręcz wyrokiem (mam raka = jestem kobietą) jaki ten świat jest brutalny i niesprawiedliwy. Warto podkreślić to nie socjalizm i sprawiedliwości nie ma i nigdy nie było :) Należy budować mosty pomiędzy damskim i męskim światem i uszanować swoje różnice i predyspozycje. Natomiast z punktu widzenia dorosłej kobiety gdy skończy się studia i zacznie pracować to ciężko, żeby co roku robić coś ła ło łi, żeby co roku wchodzić na K2 i karmić słonie w Afryce i ciągle przebijać swoje sukcesy nowymi. Ja to nazywam wysoko postawiona poprzeczka i jak się jest w tym miejscu na osi x to potem ciężko "przebić samą siebie" bo tyle już się osiągnęło a presja społeczeństwa jest nastawiona na sukces. Na nikim nie zrobię wrażenia czytając 52 książki rocznie, ale na każdym zrobię wrażenie z tytułu "sukces" jak powiem, że 52 dni spędziłam w podróży dookoła świata bo na "takie sukcesy nastawiony jest obcenie świat miejski" nie na konkurs na najlpeszy ogródek i najlepszą prozę tylko na to co jest aktualnie modne. Żyjąc w takiej bańce nabieramy przekonań, że sukces to awans czy stanowisko i się na siłę porównujemy, zamiast żyć i czerpać radość z tego co przynosi nam frajdę :)