Gdybym prześledził bieg jednej linii pod powierzchnią moich przekonań, czy znalazłby się punkt, w którym chaos tego, co było ustępuje miejsca jasności?

Człowiek czynu wszystko zdobędzie.

Mam pytanie do obrońcy, czy wina spoczywa na nas takich, jakimi widzą nas inni?
Zdradza cię działanie; co myślę, co może mi się śnić, nie musi wzbudzać niepokoju ani strachu po żadnej ze stron.

Miałem w życiu ze sto grzesznych chwil, ale, cóż, robiłem, co robiłem, może lubię odczuwać wyrzuty sumienia, człowiek ma o czym myśleć. Wydaje mi się, że ludzie, którzy popełniają zbrodnie, lubią ryzyko związane z tym, że mogą zostać złapani...

Za szczeliną w suficie twarz staruszka, odurzona, sinawa: wydęta podwodna roślina, oczy lśniące, w sam raz, by je wydziobać; ostateczne potwierdzenie roszczeń, i kontrroszczeń, do dziedzictwa.

Gdybym tylko mógł zmusić rzeczy do pokłonu przed majestatem omnipotencji, zarysować aureolę wokół każdego pożądania. Czemu moc znika, kiedy tylko się jej dotknie?

Kobiety, jak świetnie umieją się przystosować - bo takie praktyczne? Nie, są po prostu nieracjonalne, działają tak, by zaspokoić swoje potrzeby, paradoksalna jest ta fascynacja ich anarchią, przybierającą postać niszczycielskiej siły, a jednak zachowującą pozór całkowitej niewinności.

Alistairze Berg, alias Greb, wędrowny handlowcu, sprzedawco peruk i toniku do włosów, paranoiczny kochanku, czy przyznajesz się do winy? Tak. Winny jestem wszystkiego, co niesie ze sobą kondycja człowieka: winny zbytniego zaangażowania; winny samoobrony; oszukiwania innych; winny miłości; nadmiernego kochania albo kochania niewystarczającego; winny zaściankowych działań; powszechnego zaspokajania pragnień; świadomego męczeństwa; nieświadomego masochizmu.

Znika biżuteria babci; babcia za stara, by zauważyć, by się tym przejmować. Kaszle, charczy w pokoju na dole, oczy, które widziały już śmierć. Kiedy umrze, będziemy przynajmniej mieli dodatkowe łóżko.

Gra w podchody, kamyki, skrzyżowane gałązki na wrzosowisku; wołanie Edith, nieustające wołanie - kruk do piskląt.

Chciałbym zgłosić zaginięcie ojca. Proszę powiedzieć, jak długo go nie ma? Dwadzieścia osiem lat. To dość długo, nie sądzi pan, a pan zgłasza jego zaginięcie dopiero teraz?

Żółte światło zalało dworzec, kiedy Berg mijał poczekalnię; zajrzał do środka, zobaczył mrowie stłoczonych kształtów na ławkach, inne rozłożyły się na stole i leżały jak płaty mięsa. Nikt się nie ruszał: wielościan na gruzach Pompejów.

Sumienie odzywa się tylko wtedy, kiedy człowiek jest w bezruchu.

Mechata żółta gąsienica wiła się, drżąc, walczyła o powietrze, została jednak w ściółce.

Nie popatrzyłeś w trzeźwym świetle dnia - błędna identyfikacja, to możliwe, nie ta godzina, nie to miejsce, jak mógłbym precyzyjnie odtworzyć tamte okoliczności, kiedy przeszłość jest jałowym krajobrazem, który wypełnia wegetująca wyobraźnia; zeświecczenie ideału.

Próżne godziny, wścibskie palce. Alistairze Charlesie Humphreyu Greb, alias Berg, skazany jest pan na dożywotnie więzienie, czyli do czasu, aż udowodni pan, że zasługuje na śmierć.

Miłość to nic więcej niż doraźna sztuczka, dlaczego miałbym lekceważyć ten fakt, dlaczego miałbym pragnąć znaleźć się w szponach iluzji, skoro wiem, że miłość pojawia się pod przebraniem i rzadko kiedy udaje się ją na czas rozpoznać, albo kiedykolwiek docenić?

Chwilę temu, tak, gotów jestem to przyznać, miałem mdłości, wywołał je ostry atak nudy, poczucie jałowości wszystkiego, a zwłaszcza tej gry, której na imię relacje międzyludzkie [...].

Jasne, właśnie to jest niewybaczalne, że świat będzie się toczyć dalej bez względu na to, czy istnieję.

Ale machina musi się dalej kręcić, aż zrobi pełny obrót, gdyby w jakikolwiek sposób została zatrzymana, okaleczyłaby go - niech wiruje, niech się wyrwie daleko od zdeterminowanego środowiska, niech leci prosto w kosmos, dzika ekstaza wolnych odrzuconych chwil, które umieją pochwycić przebłyski wieczności.

Być może wszystko to było zaledwie snem - to, że wspiął się na dach, i późniejsze wydarzenia. Przypominając sobie te chwile, zastanawiał się, jak to możliwe, że wdrapał się na tak wysoką ścianę, a nawet zeskoczył z takiej wysokości.
Kiedy był początek, gdzie jest koniec tego wszystkiego?

Ciemno, gra radio. W środku coś drgnęło - dziecko mamrocące we śnie. Ćma wpadła na ścianę, na drzwi, w światło.

Idea i obraz zestawione ze sobą wirują między mitem a racjonalnością, osobliwe lata spędzone pod odpowiednim kątem; jeśli sięgnę daleko, jeszcze dalej, czy mogę mieć pewność, że odzyskam formułę wykraczającą poza zwyczajowe działania?

Jakże prosto byłoby zejść ostatecznie na bok, pozwalając, by reszta mogła uzyskać rozgrzeszenie. Pamiętaj jednak, społeczeństwo nic nie jest ci winne, dlatego odebranie sobie życia nie jest właściwą reakcją, żadną rekompensatą za urazę, no i skąd bym wiedział, że przyniosło wolność?

Zawód ojca: dżentelmen nieznanego pochodzenia, łajdak pierwszej klasy. Matka: dama niezrównanej wiary, genialna matka...

Nanizać doświadczenie na nić wyobraźni, zagrać fikcyjne role albo wybrać patowy kompromis. Pod parasolem tej konfabulacji zbiera się tajemna armia, pokonując tych, którzy grasują po rusztowaniach porównań.

Czas pozbawiony dla ciebie znaczenia, gdy poznajesz tajemnicze regiony gór, jezior, dżungli na całym terytorium zmierzwionej pościeli. Przeciągam swoje oko przez dziurkę od klucza, na sznurku, na którym dni idą do oclenia; myśli to kręte tory poza kontrolą.

Jest taki punkt cierpienia, gdy ból unieważnia wszystko; ja jestem ból, dopóki nie stanie się on nieożywionym przedmiotem, patrzę z wysoka i nie wiem, kiedy się we mnie wpasował.

Kiedyś: olbrzymia kula śniegu, którą ulepiłeś, ukrywszy się w zaroślach, pokryte bąblami pale przy ustach, nasłuchiwanie kroków Edith; kapelusz niedzielny, wyjściowy, pach!, strącony , jej zarumieniona twarz, kiedy ciągnęła cię do środka, wyjęła skórzany pas, końcówka ze sprzączką, przeznaczona dla ciebie, dla niegrzecznych chłopczyków, którzy nie kochają swoich matek.

Judy słodziutka, co się dzieje, nie cieszysz się, że wróciłem, co?
Och, no nie wiem, wiem, jestem trochę zalany ,ale, kurwa, nie możesz mieć za złe facetowi, że sobie golnął, mam rację?