Kiedy czło­wiek czuje się swo­bod­nie, prze­sta­je się pil­no­wać i cza­sem wy­msknie mu się coś, czego nie po­wi­nien mówić albo czego sobie nawet nie uświa­da­miał. Moi bo­ha­te­ro­wie bar­dzo czę­sto zdo­by­wa­ją in­for­ma­cje tym spo­so­bem.

Jeśli czło­wiek stra­ci coś cen­ne­go, pod­cho­dzi do życia z re­zer­wą. Bywa nawet – za­ry­zy­ko­wa­ła – że staje się od­lud­kiem.

My­śla­łam, że świat o niej za­po­mniał, zanim się uro­dzi­łam.

– Złote myśli są zło­ty­mi my­śla­mi, dlat­ego że są praw­dzi­we. Czas leczy rany. Ból w końcu usta­je.

(...) zdecyduj, co chcesz zrobić (...) i zrób to.

Dowodem jest tylko to, co mi wyznał, ale w sądzie to nie wystarczy.

- Wła­śnie wpa­dłam na gen­i­alny po­mysł! Może zn­ala­złam nie tylko zwło­ki. Może to coś wię­cej. Temat two­jej prob­lem­atycz­nej pow­ieści – tutaj, na progu na­sze­go domu.

Flora za­uwa­ży­ła smugę w miej­scu, gdzie spły­nął maki­jaż. Wy­glą­da­ła, jakby pła­ka­ła, ale pa­trząc w jej nie­wzru­szo­ne oczy, trud­no było sobie wyo­bra­zić, by kie­dy­kol­wiek po­płyn­ęła z nich łza.

Księ­gar­ni­ana ja­ski­nia nie pod­sun­ęła jej żad­nych po­my­słów, za to obudz­iła w niej bo­le­sną tę­sk­no­tę za domem, zn­acz­nie spo­tę­gow­aną przez nie­daw­ne przer­aże­nie. Nagle za­prag­nęła wró­cić do Sus­sex. Zna­leźć się z powro­tem w All’s Well, od­da­wać się codzi­en­nej ru­ty­nie: roz­pa­kow­y­wać pacz­ki, ukła­dać książ­ki na pół­kach, witać kli­entów, ulep­szać wys­tawy. Chcia­ła być w domu.

Kiedy ma się na sum­i­eniu mor­der­stwo, fał­szer­stwo nie jest już wiel­kim prob­le­mem.

Za­sta­na­wia­ła się, czy jego więź z matką była rów­nie skom­p­likow­ana, czy może nawet bar­dziej. Nie­mal czuła ulgę, że sama ma tak niew­iele wspom­nień o włas­nych rod­z­icach.

Do jej umy­słu wdzi­er­ała się pewna myśl, led­wie sfor­mułow­ana. Słowa, które zda­wa­ły się jasne, lecz tk­wiły w ciem­ności. Słowa, które na pewno usłysz­ała, dry­fo­wa­ły jed­nak, nie po­zwa­la­jąc, by je uch­wy­ci­ła.

Flora nigdy nie wi­erzy­ła, kiedy czy­ta­ła, że książ­ko­wy bo­hater stoi z roz­dzi­awio­ny­mi usta­mi, ale teraz przy­dar­zyło się to jej samej.

Nie masz prawa się wtrą­cać. Je­steś dla mnie ni­kim.

Cały dzień coś je­dzą. Ta­kie chu­dziel­ce, a tyle w so­bie po­miesz­czą, trud­no uwie­rzyć.

Nie ma nic gor­szego niż tem­pe­ra­ment ar­ty­sty!

– Lata trzydzieste bez względu na płeć to nie był najlepszy okres na otwieranie księgarni.

– W tej kwestii wiele się nie zmieniło. – Flora mówiła dalej. – Przynajmniej nie dla kobiet. Wykazały się podczas wojny w kobiecej służbie rolnej, w fabrykach amunicji, kierując karetkami w czasie nalotów, pilotując samoloty do baz pod ostrzałem nieprzyjaciela, ale o tym wszystkim szybko zapomniano. Powoli, lecz skutecznie zostały z powrotem zagonione do kuchni i do zajmowania się dziećmi.

Jack zastanawiał się, jaką ma przeszłość. Bo na pewno jakąś miała. Każdy miał przeszłość.

Stra­ci­ła na­rze­czo­ne­go w pierw­szej woj­nie, a gdy na­stał pokój, za­bra­kło męż­czyzn na­da­ją­cych się na mężów.

Czy wszy­scy au­to­rzy kry­mi­na­łów są ta­ki­mi in­tro­wer­ty­ka­mi?

Nie­spo­dzie­wa­ne od­kry­cie zwłok na podłodze księ­gar­ni wy­wo­ła­ło w Abbeymead lawinę nie­stwo­rzo­nych plotek, z któ­rych po­wo­du część mieszkańców mia­stecz­ka nie chcia­ła przekra­czać progu All’s Well.

Tego ranka wszy­scy się uśmie­cha­li – wresz­cie świe­ci­ło wi­osen­ne słoń­ce. Nawet rower Flory był szczę­śli­wy po wielu ty­god­niach nie­przy­jem­nego po­ko­ny­wania głę­bo­kich kałuż w zi­mnym desz­czu.

Roz­suwa­jąc ku­chen­ne za­słony, wyjrz­ała na su­ro­wy, zd­z­icza­ły ogród. Bez pier­wiosn­ków. A jed­nak dżun­gla trawy i krze­wów we wszys­tkich odcie­niach ziel­eni wy­da­wa­ła się dzi­wnie nę­cą­ca i Flora mi­ała ocho­tę prze­drzeć się przez po­kry­te rosą źdźbła, by od­kryć, co się za nimi kryje.

- Do ślubu nie spie­szę się bar­dziej od Marka, jed­nak w od­róż­nie­niu od niego wy­star­cza mi moje wła­sne to­wa­rzy­stwo. Nie muszę się nikim pod­pie­rać.

Wiedziała, że każde śledztwo zaczyna się mgliście i niejasno. Każda tajemnica na początku wydaje się nieprzenikniona.

Z doświadczenia wiedział, ze to, co dziwaczne, czasami okazuje się prawdą.

- A jakie powody do zabijania mają bohaterowie twoich powieści? - spytała ze szczerym zaciekawieniem.
- Miłość, zemsta, pieniądze.

Hymny, czytania i modlitwy trwały zaledwie parę chwil. To wszystko? Siedemdziesiąt lat na świecie i kilka minut pożegnania?