Był niczym najciemniejsza otchłań, a ona była jego małym światełkiem, które prowadziło go do wyjścia z mroku.

Jego ton głosu brzmiał jak obietnica, która zaprowadzi nas na samo dno piekła, do którego i tak zbliżamy się z każdym dniem.

Przyjemne ciepło rozlało się w moim wnętrzu, wyznaczając sobie drogę prosto do serca. Między zielenią moich oczu, a czerwienią jego tęczówek przewijały się niewidzialne iskry, które napawały nas chwilą intymności. To było nasze.

Kochałam go jak głupia, a miłość to głupota robiona we dwoje.