Roman Rybarski

Ekonomista i historyk gospodarki, aktywny polityk, parlamentarzysta i publicysta polityczny.
W 1917 r. został profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego w zakresie skarbowości. Po zakończeniu działań wojennych w 1919 r. wyjechał jako ekspert polskiej delegacji na konferencję pokojową do Paryża, gdzie początkowo reprezentował Polskę w Komisji Odszkodowań i Finansów, a od lipca pełnił funkcję sekretarza delegacji polskiej do spraw ekonomicznych i finansowych. Po powrocie do kraju pracował najpierw w Ministerstwie byłej Dzielnicy Pruskiej, a od lutego 1920 r. w Ministerstwie Skarbu. Profesorem nadzwyczajnym ekonomii politycznej na Politechnice Warszawskiej został mianowany 1 lutego 1922 r. W 1923 r. na zlecenie Władysława Grabskiego przygotowywał projekt statutu Banku Emisyjnego, a w 1924 r. redagował ostateczny projekt ustawy o Banku Polskim i po jego powołaniu wszedł w skład pierwszej Rady Banku. W marcu 1928 r. Rybarski został posłem na Sejm RP i prezesem Klubu ZLN (później Stronnictwa Narodowego). Po wybuchu wojny Rybarski zaangażował się w prace Komitetu Obrony Stolicy i jako członek Rady Naczelnej SN zainicjował porozumienie stronnictw politycznych. Podczas okupacji niemieckiej brał udział w tajnym nauczaniu Uniwersytetu Warszawskiego. Uczestniczył też w tworzeniu administracji centralnej polskiego państwa podziemnego. Przyjął zaproponowaną mu przez Delegata Rządu funkcję dyrektora Departamentu Skarbu Delegatury Rządu na Kraj. Wkrótce po tej nominacji został aresztowany i przewieziony na Pawiak, a po brutalnym śledztwie trafił do Oświęcimia. W Auschwitz Rybarski był jednym z organizatorów ruchu oporu, przez co został rozstrzelany.