Moja pamięć była jak puzzle. Mając jeden kawałek, starałam się znaleźć inny pasujący element. Niestety stół, na którym je układałam, był pusty.

Tak długo, jak tylko ja wiedziałam o tym, co się działo w mojej głowie, mogłam udawać, że nie było to prawdziwe.

Ukojona tymi słowami, nie chciałam puszczać Masona. Chwyciłam się go tak mocno, jak tylko mogłam. Był moją opoką. Moją przystanią. Był dokładnie tym, czego teraz potrzebowałam.

Jeszcze trzy miesiące temu czułem się martwy w środku i robiłem wszystko, żeby ludzie się ode mnie odsunęli. A teraz trzymałem w ramionach największe szczęście, jakie mnie spotkało.