Przeznaczenie zależy czasem od pojedynczych chwil.

Żadne miejsce na ziemi nie jest tak naprawdę bezpieczne. Katastrofy czekają w uśpieniu w każdym zakamarku - jak depresja. Nigdy nie wiadomo, kiedy rzucą się na człowieka, ale przy odrobinie szczęścia można się jednak na całe życie przed nimi ukryć.

Pragnienie i ciekawość idą ze sobą w parze.

Czasem bywa tak, że krótkie przebłyski niczego mają dla ludzi większe znaczenie niż długie fragmenty normalnego życia.

Nie trzeba się wybierać nigdzie daleko, żeby zobaczyć skutki katastrofy.

Musimy nabrać przecież pewnego dystansu, odejść od naszego codziennego życia, naszych kołder, naszych talerzy, żeby spojrzeć na sytuację bardziej obiektywnie.

Wyrzuty sumienia są jak buty, w których artysta może iść tam, gdzie potrzebuje pójść.

Musimy stąpać twardo po ziemi jak opadłe liście, zmoczone deszczem, przyklejone do chodnika. Nie możemy dać się ponieść, nawet kiedy wieje wiatr.

Czasami, kiedy odgrywa się rolę, można się pogubić pomiędzy prawdą a grą.

Gdyby wszyscy chcieli zachowywać się w porządku, nikt nie wsiadałby do szalup, gdy inni akurat toną.

Po co wprowadzać historię miłosną, jeśli nie będzie smutnego zakończenia?

Kiedy ktoś zaczyna o czymś myśleć, w mózgu wiele się zmienia.