Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Ręce ojca Aleksandra Julia Kotela 
...Nieraz sama przyłapuję się na tym, że idąc, patrzę pod nogi, albo patrząc w dal, dostrzegam horyzont, ale myśli przysłaniają mi go. Może właśnie dla tego tę lekturę tak dobrze mi się czytało?
Może właśnie powinniśmy bardziej skupiać się na przemyślanych emocjach, a nie na powierzchownych obrazach?
Powieść bardziej bym przypisała do detektywistycznej literatury z wątkiem romansu, który jest ciekawym dopełnieniem powieści. Dziwnym trafem historia toczy się kołem w przypadku tej specyficznej miłości, dojrzała, ale jednak czy odpowiedzialna?
Miłość między kobieta a mężczyzną to jeden aspekt. Drugi aspekt to rodzina, zwłaszcza rodzice, którzy kreują psychikę dziecka na przyszłość, na to, jak będę odbierać świat, gdy już nie będą patrzeć oczami dziecka.
Wracając do obrazu, mnie urzekł tylko jeden, jeden szkic, który na końcu z obrazował całość historii.
cd na blogu https://kobietywpewnymwieku.blogspot.com/2019/06/rece-ojca.html
Ręce ojca Aleksandra Julia Kotela
W poszukiwaniu tożsamości
Na rynku wydawniczym przeżywamy zatrzęsienie sado-masochistycznej szmiry i powieści gatunku bliżej nieokreślonego, ale okraszonego sowicie przaśnym żarcikiem. Tymczasem umyka nam nowe pokolenie zdolnych pisarzy – obserwatorów. Zadziwia mnie przenikliwość z jaką patrzą na świat niektórzy młodzi twórcy. Gmerają we wnętrzach swoich bohaterów, tworzą misterne fabuły i aż żal, że mówi się o nich ciągle za mało, a tylko nieliczni przebijają się do głównego nurtu.
Motyw odkrywania własnej historii i poszukiwania tożsamości nie jest w literaturze niczym nowym, ale odpowiednio doprawiony, ciągle potrafi zadziwić i zainteresować czytelnika. Fabuła "Rąk ojca" dzieje się w podróży, ale nie tylko tej dosłownej, ale również tej w głąb siebie, w czasie której okazuje się, że czasem największy wpływ na nas mają nie ci, którzy są obok, a wielcy nieobecni. Prawda nie zawsze przynosi ukojenie, a miłość to nieustanne wybory, wśród których żaden nie jest idealny.
Jedno trzeba oddać autorce – naprawdę dobrze napisała swoich bohaterów. Są oni niejednoznaczni, trochę irytujący, a każdy z nich ma swoją motywację, choć rzadko poznajemy ją od razu. A skoro już jesteśmy przy bohaterach, to w którymś momencie lektury pomyślałam: “Matko, jacy oni są pretensjonalni!” (trochę jak, znany z dowcipów, student prawa na UJ). W rozmowach ciągle pojawia się czytanie, pisarze, tytuły powieści… Jednak szybko zreflektowałam się, bo przecież prawie każda rozmowa, którą prowadzę, prędzej czy później, doprowadzi mnie do opowiadania o tym, co ostatnio przeczytałam. Na każdą życiową sytuację w mig odnajdę w głowie tę literacką. Ustalamy więc jedno – rozmowy o książkach pretensjonalne nie są.
Aleksandra Kotela bardzo sprawnie operuje słowem. Co prawda ma skłonności do dygresji, ale świetnie udaje jej się powściągać te zapędy, dzięki czemu główne wątki nie rozmywają się w czczej paplaninie, a tempo powieści nie zwalnia (a nawet z każdą stroną przyspiesza). Ktoś może powiedzieć, że fabuła "Rąk ojca" zbyt grubymi nićmi jest szyta, jednak życie niejednokrotnie pisze dużo bardziej pokręcone historie. Nie bójcie się debiutów, nie bójcie się młodych autorów – często mają do zaoferowania więcej, niż tytułu krzyczące z wystaw księgarni. I w tym przypadku nie jest inaczej.
