Nicolas Mathieu

Jak dla mnie bombowa książka. Uwielbiam takie opowieści, w których narracja skupia się naprzemiennie na kilkorgu luźno ze sobą powiązanych postaci, zaś autor - śledząc ich interakcje, krzyżowanie się ich dróg poprzez lata - maluje panoramiczny obraz epoki, oddając jej atmosferę i koloryt - zapach, muzykę, język danego miejsca w danym czasie. A język jest tu bardzo ważny; soczysty, gęsty od "nacechowań". Ta lektura podziałała na mnie jak podróż do przeszłości, ech...