Jak umarłem i zrozumiałem, że wszystko ma swój sens

Szczerze mówiąc nastawiałam się na coś innego. Jest to bardziej przegląd popkultury, niż książka o walce z depresją. Tym bardziej, że to nie była depresja z powodu przemyśleń na temat sensu życia, tylko w wyniku uderzenia w głowę. Są o depresji i samobójstwie znacznie lepsze książki, które dotykają w istocie tego problemu. Piszę to z pozycji osoby cierpiącej na przewlekłą depresję.

Jeszcze to wciskanie w każdym rozdziale Davida Bowie, który zmarł na raka, a nie popełnił samobójstwa, nie wiem czy autor ma tą świadomość.

Szczerze mówiąc nastawiałam się na coś innego. Jest to bardziej przegląd popkultury, niż książka o walce z depresją. Tym bardziej, że to nie była depresja z powodu przemyśleń na temat sensu życia, tylko w wyniku uderzenia w głowę. Są o depresji i samobójstwie znacznie lepsze książki, które dotykają w istocie tego problemu. Piszę to z pozycji osoby cierpiącej na przewlekłą...

Jakoś podświadomie wiedziałam, że to dobry wybór i książka okaże się perełką.
'Jak umarłem” to ważna i odważna książka – nie tylko dla osób mierzących się z kryzysem psychicznym, lecz także dla czytelników reportażu, którzy chcą zobaczyć drugą stronę zawodu dziennikarza. To świadectwo, że nawet najbardziej doświadczeni obserwatorzy świata mogą zostać złamani przez to, co niewidzialne. Lektura trudna, momentami bolesna, ale potrzebna – bo przywraca godność mówieniu o depresji i samobójstwie bez sensacji, za to z głęboką uczciwością.
Jednym z najistotniejszych wymiarów „Jak umarłem” jest skupienie na znaczeniu psychologicznym i filozoficznym samobójstwa. Autor nie traktuje go wyłącznie jako aktu rozpaczy ani klinicznego objawu choroby, lecz jako problem egzystencjalny – pytanie o granice wolności, sens cierpienia i prawo jednostki do decydowania o własnym istnieniu. W tym sensie książka wpisuje się w długą tradycję refleksji filozoficznej, gdzie samobójstwo jest nie tylko końcem, lecz także dramatycznym pytaniem zadanym światu. Dużo uwagi poświęca się różnym epizodom terrorystycznym, aktom przemocy tak w Szwecji, na dalekim Wschodzie, w Stanach Zjednoczonych, na Bałkanach kreśląc nie tylko tło polityczne, ale i wymiar jednostkowy tych tragicznych wydarzeń.

Na kartach reportażu pojawiają się dywagacje o artystach i politykach, którzy odebrali sobie życie – nie po to, by tworzyć katalog tragicznych biografii, ale by pokazać, jak często publiczny wizerunek siły, geniuszu czy sprawczości maskuje wewnętrzną pustkę. Autor przywołuje postaci kultury, dla których śmierć stała się ostatnim aktem kontroli nad własną narracją. W tym kontekście szczególnie wymowna jest figura Marilyn Monroe – ikony, której życie zostało sprowadzone do mitu, a cierpienie spłycone do estetycznej kliszy.

Autor krytycznie odnosi się także do literackich zawłaszczeń tej postaci, zwłaszcza do zafałszowanej, obsesyjnej i przytłaczającej biografii Marilyn autorstwa Joyce Carol Oates, wskazując, jak łatwo cudza depresja staje się materiałem narracyjnym, pozbawionym empatii i prawdy. To ważny moment książki, w którym pada pytanie o etykę.
„Jak umarłem” to książka wymykająca się prostym definicjom: nie jest klasycznym reportażem, nie jest też w pełni autobiografią. To raczej intymna relacja z granicy życia, napisana przez szwedzkiego dziennikarza – uznanego obserwatora światowych konfliktów i przełomowych wydarzeń historycznych – który po latach opisywania cudzych tragedii zostaje zmuszony do spojrzenia w najbardziej osobisty mrok.

Autor, znany z chłodnej precyzji i reporterskiej dyscypliny, tym razem kieruje wzrok do wewnątrz. Opisuje własną próbę samobójczą nie jako sensacyjne wydarzenie, lecz jako proces rozpadu: powolne wyczerpywanie się języka, sensu, poczucia sprawczości. To książka o tym, jak człowiek „umiera” długo przed faktycznym aktem – psychicznie, emocjonalnie, społecznie. Tytuł nie jest metaforą na wyrost, lecz precyzyjnym zapisem stanu, w którym życie trwa już tylko siłą inercji.

Szczególnie poruszający jest kontrast między przeszłym zawodowym doświadczeniem autora a jego bezradnością wobec własnej depresji. Człowiek, który widział wojny, rewolucje i katastrofy, który potrafił nazwać cierpienie innych, okazuje się bezbronny wobec własnego bólu. Książka obnaża mit odporności korespondenta wojennego – pokazuje, że długotrwała ekspozycja na przemoc i ludzką krzywdę nie hartuje, lecz stopniowo drąży psychikę.

Jakoś podświadomie wiedziałam, że to dobry wybór i książka okaże się perełką.
'Jak umarłem” to ważna i odważna książka – nie tylko dla osób mierzących się z kryzysem psychicznym, lecz także dla czytelników reportażu, którzy chcą zobaczyć drugą stronę zawodu dziennikarza. To świadectwo, że nawet najbardziej doświadczeni obserwatorzy świata mogą zostać złamani przez to, co...

To szczególnie mocna lektura dla mężczyzny i o mężczyźnie. O tym, który nie płacze, bo nikt go nie nauczył jak. O tym, który nie prosi o pomoc, bo przecież "powinien sobie radzić". O tym, który nie mówi, bo nie wie komu i po co.

To nie jest poradnik. To lustro. I być może jedyna rzecz, której wielu mężczyzn dziś naprawdę potrzebuje – by poczuć, że nie są z tym sami. Że jeszcze nie jest za późno.

Upadek męskości nie polega na tym, że mężczyźni dbają o siebie, są delikatni, wrażliwi czy różnorodni. To nie fakt, że noszą krem pod oczy, mają partnera, nie znają się na samochodach czy nie wywiercą dziury w ścianie.
Upadek męskości polega na tym, że coraz mniej rozmawiają. Że milczą zamiast powiedzieć o swoim bólu, zagłuszają lęk, ignorują kryzys. Nie sięgają po pomoc, a potem... umierają w samotności.

„Jak umarłem i zrozumiałem, że wszystko ma swój sens” to książka, która nie daje spokoju. Nie dlatego, że szokuje, ale dlatego, że nazywa rzeczy po imieniu, w świecie, który wciąż udaje, że nie widzi.
To opowieść o depresji i o samotności. Bo depresja to przecież często nic innego jak nowe imię dla samotności, tej głębokiej, cichej, nierozpoznanej. Ze sobą, z własnymi myślami, z natłokiem myśli, których nie da się zatrzymać.

To szczególnie mocna lektura dla mężczyzny i o mężczyźnie. O tym, który nie płacze, bo nikt go nie nauczył jak. O tym, który nie prosi o pomoc, bo przecież "powinien sobie radzić". O tym, który nie mówi, bo nie wie komu i po co.

To nie jest poradnik. To lustro. I być może jedyna rzecz, której wielu mężczyzn dziś naprawdę potrzebuje – by poczuć, że nie są z tym sami. Że...

Mam jedną uwagę. To nie nieudana próba samobójcza zmieniła autora. Autor zmienił postrzeganie, bo w końcu udało mu się pomóc. Znaleziono lekarstwo. Co gdyby nie pomogło? Depresja zrodziła sie z braku możliwości działania i robinia tego co kocha. Jak wróciła możliwość pracy i funkcjonowania, bo ustąpiły bóle głowy i można było pisać i czytać, to minęła depresja.
Czy to na pewno pociecha dla tych, którzy nie mają nadziei na poprawę swojej sytuacji zdrowotnej?

Poza tym bardzo ciekawa i bogata. Dodał dysponuje ogromną wiedzą i zwinnie porusza się między nazwiskami, utworami muzycznymi i literackimi. Szacun

Mam jedną uwagę. To nie nieudana próba samobójcza zmieniła autora. Autor zmienił postrzeganie, bo w końcu udało mu się pomóc. Znaleziono lekarstwo. Co gdyby nie pomogło? Depresja zrodziła sie z braku możliwości działania i robinia tego co kocha. Jak wróciła możliwość pracy i funkcjonowania, bo ustąpiły bóle głowy i można było pisać i czytać, to minęła depresja.
Czy to na...

Z początku myślałem że to bardzo słaba książka bo autor kluczył, mieszał wątki i nie potrafił skupić uwagi czytelnika. Jednak w miarę słuchania poboczne wątki o których pisze (jakby nie było to misz masz) zrobiły swoją robotę. Co do próby samobójczej to jest to ciekawe spojrzenie na to co się dzieje z człowiekiem po tym jak się nie uda. To do czego mam zastrzeżenia to podanie wielu sposobow na odebranie sobie życia. Kiedyś w jednej z książek autorka celowo zaznaczyła że nie będzie podawać szczegółów aby nie udzielać ludziom chcącym się zabić dodatkowych podpowiedzi na zasadzie co, gdzie i jak.

Z początku myślałem że to bardzo słaba książka bo autor kluczył, mieszał wątki i nie potrafił skupić uwagi czytelnika. Jednak w miarę słuchania poboczne wątki o których pisze (jakby nie było to misz masz) zrobiły swoją robotę. Co do próby samobójczej to jest to ciekawe spojrzenie na to co się dzieje z człowiekiem po tym jak się nie uda. To do czego mam zastrzeżenia to...

Jest to swoista autobiografia w której znajdziecie przemyślenia, doświadczenia, opinie i komentarze autora. Książka trochę jak " barszcz ukrainski" jest przesycona informacjami czasami intymnymi o samym autorze. Znajdziecie tu dużo przemyśleń i komentarzy na temat tego co działo się w koło nas przez ostatnie pięć-sześć dekad. Wiele obserwacji i cytatów można śmiał sobie zapisać. Trochę dziwna ta biografia ale ma swój szczególny klimat. Polecam

Jest to swoista autobiografia w której znajdziecie przemyślenia, doświadczenia, opinie i komentarze autora. Książka trochę jak " barszcz ukrainski" jest przesycona informacjami czasami intymnymi o samym autorze. Znajdziecie tu dużo przemyśleń i komentarzy na temat tego co działo się w koło nas przez ostatnie pięć-sześć dekad. Wiele obserwacji i cytatów można śmiał sobie...

Biografia z rodzaju "pierdu-pierdu o wszystkim i o niczym, ale patrzta na mnie, mam próbę samobójczą, współczujta mi, czy coś, nie wiem".

Biografia z rodzaju "pierdu-pierdu o wszystkim i o niczym, ale patrzta na mnie, mam próbę samobójczą, współczujta mi, czy coś, nie wiem".

Nierówna książka - niby to wspomnienia „skruszonego” samobójcy, ale im dalej w lekturę tym bardziej wyłania się obraz zblazowanego japiszona, hazardzisty i pijaka. Można wysnuć wniosek iż ta rzekoma próba samobójcza to wypadek w pijackim widzie a nie świadome działanie. No i autor żyje w Szwecji i jest bardzo bogaty (czego nie kryje) więc opieka medyczną ma na wysokim poziomie a troski życia codziennego są mu praktycznie obce. Jest też trochę o historii leczenia zdrowia psychicznego i choćby dla tego warto przeczytać (przesłuchać - bo to audiobook)

Nierówna książka - niby to wspomnienia „skruszonego” samobójcy, ale im dalej w lekturę tym bardziej wyłania się obraz zblazowanego japiszona, hazardzisty i pijaka. Można wysnuć wniosek iż ta rzekoma próba samobójcza to wypadek w pijackim widzie a nie świadome działanie. No i autor żyje w Szwecji i jest bardzo bogaty (czego nie kryje) więc opieka medyczną ma na wysokim...

📚Recenzja: 69/2025 //297
📚Autor: Niklas Ekdal
📚Tytuł: „Jak umarłem i zrozumiałem, że wszystko ma swój sens”
📚Wydawnictwo: Wydawnictwo Kompania Mediowa
📚Ocena: 7,5/10

Niklas Ekdal, podróżnik, autor książek, dziennikarz, po wypadku na boisku i jego długotrwałych zdrowotnych konsekwencjach, podejmuje trudną decyzję. Nie chce żyć. Ma mu w tym pomóc garść połkniętych tabletek...
Gdy odratowany, budzi się na OIOM-ie, jego optyka zmienia się całkowicie, a słowo „życie” nabiera głębszej wartości.
„Jak umarłem...” to książka trudna, wzbudzająca ogrom emocji, ale też...błyskotliwa, mądra, inteligentna i pełna sarkastycznego humoru.
Tak, to połączenie niecodzienne, lecz w tym przypadku jest kluczem do sukcesu.
Historia przedstawiona w książce nie jest „do łyknięcia”na raz. To zbiór bardzo trafnych felietonów, opisujących życie Niklasa. Od dzieciństwa, do czasów po próbie samobójczej.
Czytając ten, jak można stwierdzić, pamiętnik, czułam, że autor ukazać chce legendarny proces „przelatywania życia przed oczami”.
Celnie analizuje wszystko. Podkreśla. Wyłuszcza. Naświetla.
„Jak umarłem” to też ważna lekcja dla nas wszystkich. Depresja nie jest powodem do wstydu, a prośba o pomoc, nigdy nie będzie uznawana jako objaw słabości. Bez względu na płeć, status materialny, czy wykonywany zawód.
Pomagajmy, zauważajmy.
Nim będzie za późno.
Polecam.
To bardzo ważna i otwierająca oczy pozycja na rynku czytelniczym.
#dozaczytania
Molly📖.
/Zapraszam na IG: @molly.ksiazkowa/

📚Recenzja: 69/2025 //297
📚Autor: Niklas Ekdal
📚Tytuł: „Jak umarłem i zrozumiałem, że wszystko ma swój sens”
📚Wydawnictwo: Wydawnictwo Kompania Mediowa
📚Ocena: 7,5/10

Niklas Ekdal, podróżnik, autor książek, dziennikarz, po wypadku na boisku i jego długotrwałych zdrowotnych konsekwencjach, podejmuje trudną decyzję. Nie chce żyć. Ma mu w tym pomóc garść połkniętych...

Wiedziałam, że będzie to lektura pełna emocji, ale muszę przyznać, że i tak mnie ta książka zaskoczyła.

Niklas opowiada nam historię swojego życia, swojej codzienności, aż do momentu gdy postanowił odebrać sobie życie, oraz o tym jak wszystko zmieniło się po jego nieudanej próbie.

Niklas Ekdal ma z pozoru idealne życie. Rodzina, rozwijająca się kariera rozchwytywanego dziennikarza pełnego pasji - można pomyśleć, że w takich okolicznościach nie ma na co narzekać. A jednak… autor boryka się z ciemnymi myślami, które w końcu prowadzą go nad przepaść.

W przystępny sposób autor skupia się na tym, jak wszyscy możemy w którymś momencie życia mieć dość. Pokazuje, że szczególnie mężczyźni borykając się z problemami mają problem i mniejsze zaplecze by sięgnąć po pomoc. Jest zdecydowanie mniej organizacji i grup wsparcia dla mężczyzn w porównaniu z tymi dla kobiet, a także utarte w społeczeństwie przekonania, typu “faceci są twardzi”, “mężczyźni nie płaczą” utrudniają podjęcie kroku by poprosić po pomoc.

Bardzo wartościowa książka, która pozwoli inaczej spojrzeć na życie i może zastanowić się nad tym co w życiu naprawdę ważne bez względu na płeć. Pamiętajmy, że prośba o pomoc to nic wstydliwego, wyciągajmy dłoń do innych kiedy widzimy, że mogą tej pomocy potrzebować i prośmy kiedy to nam jest ona potrzebna.

@kompania_mediowa_wydawnictwo dziękuję za egzemplarz do recenzji #współpracabarterowa

Wiedziałam, że będzie to lektura pełna emocji, ale muszę przyznać, że i tak mnie ta książka zaskoczyła.

Niklas opowiada nam historię swojego życia, swojej codzienności, aż do momentu gdy postanowił odebrać sobie życie, oraz o tym jak wszystko zmieniło się po jego nieudanej próbie.

Niklas Ekdal ma z pozoru idealne życie. Rodzina, rozwijająca się kariera rozchwytywanego...