Być jak Jordan

Jednocześnie jest to ten wspaniały moment, kiedy odkrywasz swoje pasje, nawiązujesz pierwsze przyjaźnie, masz czas na wszystko, chcesz robić wszystko. A przynajmniej tak było na początku wieku, kiedy telefony komórkowe i komputery nie były aż tak powszechne. Wtedy plan dnia był prosty: szkoła, rower, znajomi. Ewentualnie jakiś meczyk, jeżeli chłopaki mieli ochotę. W innym razie po prostu pozostawało łupanie pestek na ławce przed sklepem lub blokiem.

Głównym bohaterem „Sezonu spadających gwiazd” Marcina Podolca jest nastolatek, powiedzmy, że z Polski. Gra w szkolnej drużynie koszykówki, ma bliską koleżankę, która może nawet jest jego dziewczyną, ukochanego psa, który najlepsze lata ma już za sobą, a także ukochaną babcię, która… również najlepsze lata ma już za sobą. Jest i tata, ale on akurat wciąż ogląda telewizję. I rzuca ojcowskimi bon motami. Jak typowy tata.

Komiks to zbiór epizodów z życia głównego bohatera, ale po części i całej drużyny. Jeden rok szkolny, podczas którego dzieje się bardzo dużo: nowy trener, decydujący sezon, budowanie formy. Między stronami kryje się jednak przepiękna opowieść o dorastaniu, marzeniach, miłości i pasji. Autor urodził się w 1991 roku, jest więc niewiele młodszy ode mnie. Zapewne właśnie dlatego odnalazłem wiele elementów wspólnych między nami – tylko u mnie ukochanym sportem była piłka nożna, a nie koszykówka.

Ogromnym plusem „Sezonu spadających gwiazd” jest oddanie przez autora odczuć całego pokolenia chłopców dorastających na początku XXI wieku. W komiksie odnajdziemy całą tą monotonię codzienności, lęk przed odrzuceniem, szorstko-krępujące relacje i marzenia większe niż miejscowość, w której nic się nie dzieje. W ten sposób całość wybrzmiewa szalenie autentycznie i odrobinę terapeutycznie, gdyż mierzenie się z duchami przeszłości na pewno nie jest łatwe. Mi też niejedno się przypomniało w trakcie lektury, co nie zawsze było przyjemne.

Strzałem w dziesiątkę okazała się także nietypowa konstrukcja komiksu. Na każdej stronie otrzymujemy mini historyjkę, które łączą się w jedną, spójną całość. Każdy epizod ma zaskakującą, zabawną lub melancholijną pointę, dzięki czemu uśmiech nie schodzi z twarzy przez cały czas lektury. Dobrze to się komponuje ze stylem Marcina Podolca – oszczędnym i ekspresyjnym. Skupionym na emocjach bohaterów oraz atmosferze.

Może i „Sezon spadających gwiazd” to komiks o niemożliwych do realizacji marzeniach (o czym główny bohater jeszcze nie wie, ale wkrótce się dowie), ale autor chyba jednak chce nam powiedzieć coś innego, istotniejszego – że są rzeczy ważniejsze na tym świecie niż granie w NBA w jednej drużynie z Jordanem.

Michał Wnuk