Pewnie do tego typu narracji można się przyzwyczaić, zwłaszcza, że świat przedstawiany przez Mo Yana jest nizwykle barwny i szczegółowo oddany, jednak na dłuższą metę męczyą ciągłe dygresje i retrospekcje.
Sama fabuła jest niezwykła ze względu na opisy mentalności i zwyczajów mieszkańsców chińskiej prownicji. Losy głównego bohatera-Xiaotonga i mieszkańców jego wioski przypominają nieco prozę Schulza. Odpychająca, a jednocześnie magiczna codzienność faktycznie jest jak sen wariata. Rozpad rodziny, romase, beida, niespełnione pragnienia, poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, bezradność, upadek idei, cierpienie i śmierć wszystkiego, co może być piękne i kochane, a na koniec metamorfoza w bóstwo. Dość pesymistyczny obraz świata.
Dalekie to od wyobrażeń jakie ma człowiek zachodu, dalekie od filozofii spokoju, harmonii, honoru, poszanowania praw kosmosu itd. Wszsytko skupia się w okół spraw praktycznych, wokół pożądania przedstawionego pod różnymi postaciami. Raz pożądanie kobiety, raz władzy, raz pozycji, raz bogactwa. Najczęściej wszytskiego jednocześnie. A ucieleśnieniem tych pragnień jest mięso. To zaskakuje i odrażające, nie dlatego że zbyty realistyczne tylko, że możliwe. Piękny mit Dalekiego Wschodu, został kompletnie odarty ze swego dostojeństwa, ale magia wciąż w nim tkwi.
Książka dla lubiących wyzwania.

Pewnie do tego typu narracji można się przyzwyczaić, zwłaszcza, że świat przedstawiany przez Mo Yana jest nizwykle barwny i szczegółowo oddany, jednak na dłuższą metę męczyą ciągłe dygresje i retrospekcje.
Sama fabuła jest niezwykła ze względu na opisy mentalności i zwyczajów mieszkańsców chińskiej prownicji. Losy głównego bohatera-Xiaotonga i mieszkańców jego wioski...