Śmierć to w końcu najstraszniejsza z bogiń, z jej mrocznej pieśni gatunek ludzki miał swój początek. Anah wierzą, że to ona stworzyła Czas, by nas uwięzić, wyznaczyć początek i koniec naszemu istnieniu.

Śmierć to w końcu najstraszniejsza z bogiń, z jej mrocznej pieśni gatunek ludzki miał swój początek. Anah wierzą, że to ona stworzyła Czas, by nas uwięzić, wyznaczyć początek i koniec naszemu istnieniu.

Huldara śpiewała o magii, której nowy lud nie pojmował, która zwiędła wraz z alfarami i zastygła razem z trollami. Matka Ziemia ją uśpiła, by kiedyś mogła powrócić i uczynić świat piękniejszym.

I oto przybyła, wtedy ze skały ożywił się pierwszy szary człowiek. A wraz z powrotem trolli zapłonęła nadzieja, że przyjdzie również zgoda, że czas odwróci swój bieg i znów zakwitnie pierwszy alfar, a obcy lud wsiądzie na swe okręty i odpłynie tam, skąd przybył.

Huldara śpiewała o magii, której nowy lud nie pojmował, która zwiędła wraz z alfarami i zastygła razem z trollami. Matka Ziemia ją uśpiła, by kiedyś mogła powrócić i uczynić świat piękniejszym.

I oto przybyła, wtedy ze skały ożywił się pierwszy szary człowiek. A wraz z powrotem trolli zapłonęła nadzieja, że przyjdzie również zgoda, że czas odwróci swój bieg i znów ...

– Wspomnijcie na mnie – odparł flisak – u waszego bóstwa. Na moją żonę i dzieci.
– Prorok Urinn obdarzy was pomyślnością, dobry człowieku – zapewnił Athair.
– A ja? – spytała Cliste z nutą pretensji. – Mnie nie obdarzy?
– Nie sądziłem, że wierzysz w prorocką opatrzność.
– Kiep z tym, w co wierzę. Tonący nawet Proroka się chwyci.

– Wspomnijcie na mnie – odparł flisak – u waszego bóstwa. Na moją żonę i dzieci.
– Prorok Urinn obdarzy was pomyślnością, dobry człowieku – zapewnił Athair.
– A ja? – spytała Cliste z nutą pretensji. – Mnie nie obdarzy?
– Nie sądziłem, że wierzysz w prorocką opatrzność.
– Kiep z tym, w co wierzę. Tonący nawet Proroka się chwyci.

– Poezja ma być lekka i śpiewna. Czasem również spokojna, owszem, ale nierzadko też burzliwa, pełna wigoru. Ma być piękna i… żywa. Ma się w niej tlić życie.

– Poezja ma być lekka i śpiewna. Czasem również spokojna, owszem, ale nierzadko też burzliwa, pełna wigoru. Ma być piękna i… żywa. Ma się w niej tlić życie.