Zakochanka

Ile to już razy "przyjaciółka" dobierała się do zajętego już mężczyzny? Takich historii jest wiele, jednak Agata Kołakowska i tak uczyniła z tego całkiem poczytną książkę. Może i nie jest specjalnie skomplikowana, ale za to bardzo życiowa, bez zbędnego koloryzowania.

Uwielbiam książki, które od pierwszej strony przyciągają i to nie akcją, ale klimatem tworzonym przez autorkę. Tak było i w tym przypadku. Po kilku kartkach książka mnie pochłonęła, a potem tylko rozkoszowałam się przyjemnością obcowania ze wspaniałymi i mądrymi bohaterami. A najbardziej fascynujący jest fakt, że akcja powieści jest powolna, leniwa, ale w żadnym wypadku nie ma tu nudy. Autorka emocjami bohaterów opowiada nam ich losy. Oprócz akcji bieżącej cofamy się w lata młodości Małgorzaty, kiedy to wydarzenia odcisnęły piętno na całym jej późniejszym życiu. To życie momentami bolesne i dramatyczne, ale autorka nie epatuje rozpaczą. Wręcz przeciwnie - oczy wilgotnieją, gdy śledzimy rozterki i wybory Małgorzaty, ale podziwiamy również jej siłę i determinację. Powieść jest przepełniona miłością w różnych postaciach i pomimo iż ta miłość wylewa się z każdej strony nie ma w niej ani odrobiny fałszu czy patosu. Książka wspaniała od początku do ostatniej linijki, bo zakończenie piękne, a to rzadkość. Często nawet w bardzo dobrych książkach ostatnie kartki niestety ociekają banałem. Tutaj było pięknie, wzruszająco i aż żal, że się skończyło.

Bohaterce tej historii nic nie zostało oszczędzone. W młodości odejście ojca, alkoholizm matki. Potem małżeństwo, zdrada męża z najlepszą przyjaciółką i chęć zakończenia życia. Decyzja o wyjeździe i zaczęcie na nowo z czystą kartą, bez angażowania się w żadne relacje. Potem wizyta w hospicjum i lekcja pokory. Okazuje się, że obok są również niedoskonali ludzie, ale dający wsparcie i życzliwość. I refleksja, że można obrażać się na życie ale czy zawsze warto? To nasze wybory decydują, czy nas coś omija czy damy sobie szansę. Warto przeczytać. Polecam.

Pierwsza powieść nowo poznanej pisarki podobała mi się, i to nawet bardziej niż na początku zakładałam. Owszem, widać pewne niedociągnięcia, jak choćby nierówne tempo akcji, lecz pozostałe rzeczy przyćmiły to i sprawiły, że z prawdziwą przyjemnością przeczytałam tę powieść. Najbardziej urzekła mnie postać głównej bohaterki- z którą zresztą trochę się utożsamiam. Rina żyje tak, jak sama chciałabym żyć- wyjąwszy oczywiście fakt, że Rina jest wdową. Mieszkać na ranczu pełnym zwierząt uratowanych od złych ludzi, utrzymywać się z tego co lubi się robić- opisy "szarej egzystencji" głównej bohaterki podziałały na mnie w sposób na pół marzycielski, na pół pobudziły moją ambicję- też chciałabym zamieszkać na swoim kawałku ziemi gdzie moje trzy psy mogłyby biegać bez przeszkód i wzbudzania pewnej sensacji, a czasem i strachu. Fragmenty dotyczące zwierząt skłaniały mnie do refleksji, czuję też "przez skórę" że Autorka to wielką miłośniczką naszych Braci Mniejszych. Najbardziej wzruszyłam się losem kucyka Lucka, podobał mi się też prezent od Igora o imieniu Viki. Właśnie, Igor... Facet w każdym calu, czy tacy mężczyźni istnieją naprawdę? A jeśli tak, czy nie mogłoby być ich więcej? Gorąco pragnęłam, by znajomość naszej bohaterki z tym mężczyzną się rozwinęła. Wśród drugoplanowych bohaterów mamy także Matyldę, zwaną Mati, przyjaciółkę Riny, która nie jest szczęśliwa w swoim małżeństwie. Chcąc odreagować, zabiera Rinę na grecką wyspę Thassos, co będzie brzemienne w skutkach. Wraz ze zmianą miejsca akcji przyspiesza tempo wydarzeń... Być może historia kobiety żyjącej na ranczu ze zwierzętami nie wydaje się porywająca (choć mnie się podobała​), jednak im dalej, tym więcej w powieści bohaterów, wydarzeń nie zawsze wesołych, ale jakże prawdziwych. Jest też pewna tajemnica związana z byłym mężem Riny- jeśli o mnie chodzi, myślę że Autorka mogła jeszcze lepiej wykorzystać ten pomysł (choć wtedy powieść już nie byłaby już taka sama). Z drugiej strony cieszy mnie, że w książce wielu bohaterów zostało wykreowanych tak, że chętnie bym się z nimi zaprzyjaźniła. Można też wyczuć, że książka ta jest "ukochanym dzieckiem" pani Olszanieckiej- czytając fakty z życia Autorki i widząc Jej zdjęcie (wyszperane w Internecie po lekturze książki) nie mogę się oprzeć wrażeniu, że pani Olszaniecka pisząc o Rinie tak naprawdę pisała o sobie (przynajmniej w pewnej części). Można zresztą zauważyć, że Autorka "dużo siebie" przelała na karty powieści- jeśli tak jest, musi być wyjątkową osobą, z którą chętnie zamieniłabym kilka słów (nie wspominając, że chciałabym mieć taką przyjaciółkę). "Oddam serce w dobre ręce" nie jest to raczej książka dla wszystkich- na pewno trzeba mieć pewien rodzaj wrażliwości, żeby docenić to, o czym mówi (wprost i pomiędzy wierszami). Mnie się podobało i ciekawa jestem drugiej książki, oraz tych które być może jeszcze wyjdą spod ręki Pani Anny Olszanieckiej.

Justyna. Kobieta sukcesu. Pediatra. Ma najcudowniejszą przyjaciółkę, z którą pracuje w tej samej przychodni. Zawsze pomoże, wesprze, powie dobre słowo i zgani za głupotę. Tylko Justynie kogoś brakuje. Otóż to, w jej życiu nie ma stabilności. Dopiero Maciek pomaga jej odkryć uroki życia małżeńskiego. Wszystko byłoby na dobrej drodze, gdyby nie mały mankament. Jej mąż to tak naprawdę Maciuś pijący mleko przed spaniem. Niestety Justynie trafił się maminsynek. Nie byłoby tak źle, gdyby teściowa nie mieszkała za ścianą. A dokładnie w pokoju obok. Nie ważne czy teściowa jest najcudowniejszą mamą na świecie, albo teść najwspanialszym herosem dla wnuków. Mieszkanie pod jednym dachem zazwyczaj kończy się źle dla jednego z małżeństwa. Justyna dowiaduje się o tym w dniu przeprowadzki. Dialogi między wszystkimi bohaterami potrafią być zabawne, uszczypliwe, zawierające wiele uczuć. Tych dobry jak i złych. Problemy natomiast są normalne, nie przesadzone, z życia wzięte. Autorka przedstawiła dwa rodzaje rodzin. Pierwsza (Justyny) potrafi ze sobą porozmawiać, czasami się pokłóci, lecz zawsze dojdzie do ładu. Druga (Macieja) rządzona jest przez despotyczną matkę, gdzie syn jest największym cudem, a mąż to stary, nic nie znaczący dziadyga. To również obrazuje pewnego rodzaju sukces tych, już nie młodych, bo czterdziestoletnich ludzi. Justyna potrafiła wyjść spod klosza rodziców, pracować, żyć samodzielnie. Maciejowi natomiast wszystko przynosiła mama, jej słowo było święte, a on nie widział niczego poza swoim i jej czubkiem nosa. Historia opowiedziana w Miłości raz jeszcze daje do przemyślenia parę spraw. Przypomina o słuchaniu drugiej połowy, sprawianiu sobie nawzajem przyjemności, uśmiechaniu się do siebie i pozytywnym nakręceniu. Więcej na: http://recenzjedevi.blogspot.com Zapraszam!!

W niebie na agrafce - to dla mnie książka niemal idealna. Jest zabawna, szybko się czyta, ma interesującą fabułę... Niestety dla mnie zbyt szybko się kończy. Zuzanna samotnie wychowuje synka, pracuje w banku a w wolnym czasie maluje. Na pogrzebie ciotki zaczepia ją pewien mężczyzna i od tego wszystko się zaczyna.

Bardzo miła odmiana od książek, gdzie jakąś zagadką jest ścigający wszystkich morderca z siekierą. Niesamowicie wciągnąłem się w fabułę i połknąłem to w jakieś niecałe 2 dni. Bohaterowie nareszcie są autentyczni, nikt nie ma charakteru plastikowej reklamówki.

O tom pierwszy z biblioteki,oni ładnie się tulą. I były tam mowy o Wyklętych,jeden był szpiclem UB, Tam,też była przemoc domowa,czyli coś bardzo brzydki.Mi się podobała,książka. Bo lubię główną bohaterkę ,ona czasem jest wybuchowa i ma porywczy charakter. Ale wie,czego chcę.I jak ładna przyroda tam była.

„Miseczka szczęścia” Aneta Rzepka Zaczynając lekturę tej książki myślałam „oho będzie kolejny ckliwy romans” ale postanowiłam dać tej lekturze i autorce szansę i mój instynkt mnie nie zawiódł;) Ostatnie strony historii czytałam w samochodzie w przerwie w pracy. Historia opowiada o 4 zranionych duszach których losy krzyżują się ze sobą, tworząc momentami dość bolesną historię, jest wątek kryminalny, jest wątek łzawy, jest poruszona historia alkoholizmu. Książka od pewnego momentu przybiera 2 formy: czatu/forum internetowego oraz historii właściwej. Według mnie warto dać się porwać tej historii i poświęcić jej czas mimo, że początki mogą być ciężkie.

Książka sama w sobie nie jest zła. Ma ciekawą tematykę - nowa żona taty z punktu widzenia dzieci, to okrutna macocha, która zatruje im życie. Iza stara się nawiązać jakąś nić porozumienia z dziećmi męża. Problem jest w tym, że córka Piotra, traktuje ją z wrogim nastawieniem, a gdy kobieta zwraca jej uwagę, gówniara biegnie z płaczem do tatusia. I okej, tyle że Piotr to postać nieobecna, niby jest ale jakby za szybą. Iza prosi aby porozmawiał z córką, a ten wzrusza ramionami z tekstem sorry nie mój problem sama się z nimi dogadaj. PRACA, praca i praca. Ponadto postać Piotra wygrywa statuetkę najbardziej wk*rw*ającej postaci pierwszego półrocza 2023. Odejmuję kolejne dwie gwiazdki za zakończenie, którego dosłownie nie ma. To tak jakby urwać opowieść w połowie. Ciekawił mnie też nierozwiązany problem. Rozumiem otwarte zakończenie ale nie w ten sposób, bo z tego co odczułam, to Iza albo by odeszła od męża albo by została. [SPOILER] Iza chciała mieć też swoje biologiczne dzieci, a Piotr mówił w kółko po co chcesz bawić się w pieluchy - zobacz trafiły ci się odchowane. Iza rozważała odejście i znalezienie mężczyzny, który da jej dziecko. [KONIEC SPOILERU]. Taki problem w małżeństwie uważam za poważny, dlatego takie zakończenie książki mnie mocno zdenerwowało. 500 stron i brak rozwiązanego problemu, który według mnie jest ważny, ale znalazło się miejsce na sceny, które do książki nic nie wnosiły i można by było je na spokojnie usunąć.

Moje początki z ''Wieczorem panieńskim'' łatwe nie były. Musiałam się nauczyć stylu pisania autorki. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje przytłoczony ogromem informacji. Pojawiają się dziesiątki imion i przezwisk bohaterek oraz ich pogmatwane życiorysy, a wszystko to przemieszane ze sobą tak, że często trudno się połapać, o kim w danym momencie mowa. Czytając miałam także wrażenie, jakbym znalazła się na targu przekupek lub w samym środku babskiego spotkania, gdzie jedna kobieta przekrzykuje drugą. Dosłownie słyszałam ten jazgot ;) Po kilkudziesięciu stronach przyzwyczaiłam się już, że podczas rozmów bohaterek pojawia się tysiące dygresji. Jednak patrząc na książkę całościowo, jest zabawna i podziwiam autorkę za to, że wymyśliła tak pokręconą i wielowątkową historię.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i od razu trafiłam na historię pełną emocji. To typowa kobieca powieść obyczajowa z nutką tajemniczości i zagadek, którą czyta się naprawdę przyjemnie. Poznajemy losy Marty i Rafała oraz ich dorastających bliźniąt, Rozalii i Kajetana. Niestety Rafał w pewnym momencie się zapomniał i wszystko się posypało. Po tym, co zrobił, Marta podejmuje decyzję o rozwodzie i zostaje sama z codziennymi problemami. A tych jej nie brakuje, trudna praca, wymagająca i wszystkowiedząca matka, siostra, która bardziej bierze niż daje… W pewnym momencie czuć, jak bardzo Marta jest tym wszystkim przytłoczona. I chyba właśnie wtedy zaczyna się coś zmieniać. Postanawia w końcu zacząć żyć po swojemu, tak, jak jej dobrze. W jej życiu pojawia się też ktoś… tajemniczy Szymon, który daje jej wsparcie, choć tylko online. Podczas czytania były momenty, kiedy się uśmiechałam, ale też takie, które mnie irytowały. Bardzo kibicowałam Marcie i trzymałam za nią kciuki do samego końca. To ciepła, życiowa historia, w której wiele osób może odnaleźć kawałek siebie. Zdecydowanie polecam 💛🩷🌸

jedna z autorek , którą cenię. Łatwo mi było utożsamić się z bohaterami - to samo pokolenie . Historia wybaczania, spotkania po latach , zadr rodzinnych itp Dobrze się czyta , wciąga, angażuje. Na pewno POLA lepsza ale Ślady Hamowania też swój urok mają.

Początkowo trochę gubiłam się w stylu pisania autorki (przeplatające się z teraźniejszością retrospekcje Nataszy i Renaty). Jednak z czasem oswoiłam się z nim i książka coraz bardziej mnie zaciekawiła. Z mojego punktu widzenia główna bohaterka podjęła jak najbardziej słuszną decyzję. Choć późno, ale jednak przejrzała na oczy i dostrzegła, jakim egoistą jest Krzysztof. Lepiej być matką samą wychowującą dziecko w domu pełnym miłości, niż w "pełnej" rodzinie, gdzie o uczucia trzeba żebrać.

Kto powiedział i pomyślał, że to kolejna książka o miłości nastolatków/ pary? Zaskakująca książka, w której ukazane jest jak można blednie oceniać najbliższych i ich intencje,to nie kolejny romans lecz opowieść o miłości w rodzinie, czego nie widzi się na pierwszy rzut oka. Lekka i cienka książka idealna na moment gdy chce się odpocząć od tych cięższych i większych. Czyta się w chwile, od deski do deski.

Dowcipna i wartka opowieść o kłopotliwym byciu tą trzecią. Czterdziestokilkuletnia Iza wikła się w romans z żonatym mężczyzną. Decyzja na pierwszy rzut oka nie wydaje się odpowiedzialna, ale… Czarek jest fajny, przystojny, a jego małżeństwo to fikcja. Bohaterka – pierwszy raz w życiu – postanawia walczyć o swoje. Tyle że wybranek nie wykazuje się nadmierną odwagą w sprawie poinformowania małżonki o swojej nowej partnerce… Izę wspierają koleżanki, z którymi odnowiła znajomość po latach. Wśród nich są: projektantka mody – singielka wbrew własnej woli, redaktorka radiowa, przedszkolanka, niepracująca żona marynarza oraz kobieta-cudak – humanistka, która robi karierę w… banku. Co w sprawach sercowych niezawodne przyjaciółki doradzą nie zawsze roztropnej Izie? Błagam nie czytajcie tej książki w środkach komunikacji miejskiej 😂 bo grozi niekontrolowanymi salwami śmiechu. Przyjaciółki Izy to mistrzynie ciętej riposty i błyskotliwych wypowiedzi. Nie sugerujcie się tym związkiem Izy z Czarkiem, to tylko dodatek do "dziewczynek", które wiodą prym w tej książce. Książka trochę długa, bo blisko 600 stron, ale ja połknęłam ją w 2 dni. Bardzo polecam, to prawdziwy balsam na zły humor, czy gorszy czas.

Książka Karoliny Kubilus „Szczęście w kolorze burgunda” to historia trzech przyjaciółek i ich perypetii, zarówno tych wesołych jak i momentami smutnych. Autorka w zabawny i lekki sposób przedstawia relacji Magdy z przyjaciółkami i rodziną. Na kartkach książki poznajemy codzienne, życie Magdy, dylematy zawodowe oraz miłosne a także codzienną prozę życia oraz niespodzianki jakie spotykają główną bohaterkę. :) „Przyjaźń – mnożąc radości i dzieląc troski – zwiększa nasze szczęście i zmniejsza cierpienie”– Joseph Addison – właśnie ten cytat najlepiej, najtrafniej obrazuje relacje Magdy, jej przyjaciół i rodziny. :)

Piękna powieść o długiej drodze dojrzałej kobiety, Karoliny do macierzyństwa .powieść pełna emocji zarówno niespełnionej miłości do dziecka , jak również trudne przeżycia emocjonalne Filipa, partnera Karoliny.Mamy tu do czynienia z urażonym męskim ego ,kiedy okazuję się , że w prokreacji nie do końca jest wina partnerki i rozterki młodego meżczyzny. Karolina poznaje po latach ,długo skrywana tajemnicę, kto jest jej prawdziwym ojcem ,przeżywa szok .Wraca do niej rownież uczucie do Milana , który był jej pierwszą wielką miłością .Powiesć nosi w sobie duży ładunek emocjonalny, kto pierwszy wytrzyma w związku , dla którego szansą jest jedynie in vitro .Czy Filip dopusci się zdrady , aby przy innej kobiecie potwierdzić swoją męskość?A być może stanie się coś nieprzewidzianego i Karolina powróci do swojej młodzieńczej miłości ? Nie zdradzę tego , ponieważ powieść nie wciagnęłaby tak jak mnie ,czytelnika do ostaniej strony i nieoczekiwanego zakończenia . Wspaniale się czytało ,autorka świetnie nakreśla postaci psychologicznie, z bardzo dojrzałym podejsciem do problemu . Powiesć gorąco polecam!Zachęcona już sięgam po kolejną tej Autorki !

Aura zbliżających się Świąt sprzyjała lekturze "Stojąc pod tęczą"Doroty Schrammek. To rozgrywająca się przez kilka zimowych miesięcy historia czterech przyjaciółek pracujących w szczecińskiej agencji nieruchomości. Każda z nich wiedzie inne życie, na które niebagatelny wpływ mają mężczyźni. Magdalena jest klasyczną córunią tatunia, jego księżniczką rozpieszczaną latami, obdarowywaną drogimi i markowymi prezentami, mieszkającą wciąż z rodzicami. W agencji została zatrudniona dzięki znajomością tatusia, ale wkrótce stała się tam potrzebna i pod wpływem innych kobiet zaczęła zmieniać siebie i swoje życie. Ma już dość aranżowanych przez ojca spotkań z zamożnymi, przystojnymi i na tak zwanym poziomie arystokratami. Tęskni za normalnym mężczyzną. Patrycja wychowywana w terrorze ojca i stuporze matki, mieszka w kawalerce z jedynym przyjacielem, dogiem. Po śmierci matki i ponownym ożenku ojca, przestaje utrzymywać z nim jakikolwiek kontakt. Oprócz pracy w agencji, zajmuje się adopcją psów w stowarzyszeniu. Aneta, matka trzech chłopców, uświadamia sobie, że mąż jej nie szanuje i postanawia znaleźć pracę. Pracuje więc na dwa etaty - jeden w domu, drugi w agencji. Nadal jednak nie jest doceniana przez męża, a na domiar złego pomiatana przez teściową. Jagoda z kolei wyszła za mężczyznę, licząc na to, że zostanie on wziętym malarzem. A on woli sprzedawać rowery i malować dla przyjemności obrazy z Jagodą na pierwszym planie. Kobieta zaczyna nudzić się w związku i szuka wrażeń, mając kogoś na boku. Życie każdej z kobiet się zmienia, gdy jedną z nich spotyka tragedia. Wtedy zdają sobie sprawę z faktu, że szczęście jest na wyciągnięcie ręki i zaczynają o nie walczyć i z niego czerpać. Książka niezwykle wciąga i chce się ją połknąć za jednym razem. Choć autorka dotyka trudnych sytuacji kobiet, książka niesie też trochę optymizmu, a przede wszystkim przesłanie, że warto dać szansę sobie i najbliższym, by cieszyć się szczęściem. A poza tym "W życiu nie warto niczego odwlekać. (...) Jeżeli można, należy wszystko robić od razu".

Książeczka dość sympatyczna, ale też miałkawa i nazbyt lekka, choć o tematyce istotnej. Sama forma jest umiarkowanie trafiona, podobnie jak styl, ale to już kwestia gustu. Tekst daje się bez pośpiechu przeczytać w kilka dni. Czyli to takie czytadełko, no na kocyk choćby :) Bohaterka naiwna i dość schematyczna próbuje stawić czoło sytuacji, która jest trochę patowa, trudna i ciężko akceptowalna. Ratunek przychodzi z mało oczekiwanej strony. Nieoczekiwanej, niespodziewanej …no to przesada. Ostatecznie trzeba napisać, że to nie jest całkiem dojrzała lektura, ale na swój sposób jeszcze mająca walor. Jest o tym, co ma miejsce w wielu rodzinach. Jest o udawaniu, o samotności, lęku, traumie, rozczarowaniu, niepewności, o marzeniach i nadziei. Tytułowa Inga nie jest jedyną osobą, która pod pozorami normalności ukrywa zgryzotę i obawy. Upust emocjom daje w udostępnianym tekście pisanym. Co z tego wyniknie? To treść książki …raczej wakacyjnej. Lektura zdecydowanie kobieca!