Zaklinanie umysłu

„Mózg. Podręcznik użytkownika” to interesująca i przystępnie napisana książka popularnonaukowa, w której Marco Magrini wprowadza czytelnika w fascynujący świat ludzkiego mózgu. Autor stara się wyjaśnić, jak działa jeden z najbardziej skomplikowanych organów naszego ciała oraz w jaki sposób wpływa on na nasze myśli, emocje, decyzje i zachowania. Dużą zaletą książki jest sposób przedstawienia wiedzy – skomplikowane zagadnienia z zakresu neurobiologii i psychologii zostały opisane prostym, zrozumiałym językiem. Magrini często posługuje się przykładami z codziennego życia, dzięki czemu czytelnik łatwiej rozumie, jak działają procesy zachodzące w mózgu. Lektura pozwala lepiej zrozumieć takie zjawiska jak pamięć, koncentracja, emocje czy mechanizmy podejmowania decyzji. Książka nie jest typowym podręcznikiem naukowym, lecz raczej przewodnikiem, który pokazuje, jak korzystać z wiedzy o mózgu w praktyce. Autor zwraca uwagę na znaczenie nawyków, sposobu myślenia i stylu życia w funkcjonowaniu naszego umysłu. „Mózg. Podręcznik użytkownika” to ciekawa i wartościowa lektura dla osób zainteresowanych psychologią, rozwojem osobistym oraz tym, jak działa ludzki umysł. Dzięki przystępnej formie może być dobrym wprowadzeniem do tematyki neurobiologii dla każdego czytelnika.

Książkę czytałem przez dobre 2 tygodnie. Pomimo rutyny w czytaniu codziennie ciężko było mi przez nią przebrnąć. Zawiera ona mase ciekawej jednakże ciężkiej do przyswojenia treści dla "przeciętnego kowalskiego". Myślę, że jest ona głównie przeznaczona dla osób, które jakieś pojęcie z dziedziny fizyki już posiadają i nie polecam jej dla kompletnego laika.

Autor przystępnie i rzeczowo rozprawia się z mitami, jakie krążą na temat mózgu. Widać wpływ poprawności politycznej, bo gdy dyskutuje o różnicach między mózgami kobiet i mężczyzn, lawiruje jak może by dowieść, że jak kto chce, może się wyćwiczyć w lepszej orientacji przestrzennej lub w inteligencji emocjonalnej. Niestety migdały czy orzechy nie wpływają na zwiększenie inteligencji i tak naprawdę nie istnieje dieta dla mózgu. Najśmieszniejsze rozdziały to ten o neurobiologach ich zdolnościach czytania w myślach, czy to o używaniu ledwie 10% potencjału naszego mózgu lub zabijaniu przez alkohol czy robienie główek podczas treningów piłkarskich komórek nerwowych mózgu i postępujące w ich następstwie zidiocenie. .Zalecany przez niego sceptycyzm z pewnością trafi do przekonania czytelników. Dobra, interesująca lektura popularyzująca naukę.

Książkę pożyczyłem od współlokatora E., który kiedyś ją dostał na urodziny ale mu nie przypadła do gustu. Język książki jest specyficzny - często pada jakaś teza lub doświadczenie a potem cały rozdział, a czasem i kolejny - do niego powraca. Mi osobie czytającą to z paroma innymi książkami równolegle, mi nie przeszkadzała, a wręcz było przydatne takie wałkowania- właściciela książki z kolei to niemiłosiernie irytowało. Książka pisana przez pana Niemca, więc ciekawa odmiana - zawsze lepiej że te anegdoty i przykłady dotyczą bundesligi niż jakiś dziwnych zawodów koszykówki z 2005 czy innego superbowl z 2010 ale i tak czasem miałem tego trochę nadmiar. Książka w sumie ciekawa bo to co traktujemy jako słabość - autor przedstawia jako zysk - zapominanie, i manipulacja wspomnieniami w naszym mózgu - jako mechanizm jakkolwiek radzenia sobie z rejestracją otoczenia i bodźców. Trochę stawia się co jakiś czas dychotomię (a właściwie ja tak to odbieram), że jest albo rozumienie albo rejestrowanie - komputery czy kamery rejestrują/obliczają/przeliczają daną perspektywę, ale jej nie rozumieją - a my tego nie umiemy ale za to bardziej rozumiemy. Trochę książka pod znakiem zapytania w kontekście tego że chyba jest gdzieś z 2018 zanim chat gpt zaczął fazę dodawania AI do każdego projektu w korporacji, ale chyba mimo to aż tak to nie jest przeszłe. Bardzo miło poczytać - że potrzebujemy czas na trawienie informacji, przerwy są jednak związane z pracą nie powtarzalną - inaczej mało będzie przemyślna. Duży nacisk na tworzenie historii, skojarzeń etc. Sam to próbuje stosować przy słówkach - im głupsze skojarzenie tym lepiej - choć czasem jest słabe tłumaczenie tych skojarzeń innym ale nie o uniwersalność chodzi. Tak hołubione z jednej a z drugiej demonizowane sieci neuronowe są po prostu narzędziem - które ciężko do nas przyrównać - anegdota z dzieckiem strażaka które rozpoznało w domu autora czujnik dymu - nie dziwi nas - no chyba że to dziecko byłoby uczone niczym sieć neuronowa - a więc pokazywanie tysiące przedmiotów, pokazywanie "to jest czujnik dymu a to nie jest czujnik dymu" Zaskakująca dla mnie informacją było że im częściej dane wspomnienie opowiadamy, tym bardziej je zniekształcamy. Tak naprawdę na potrzeby zeznań, przesłuchań etc. lepiej jest byśmy dane wspomnienie nie omawiali przed policją czy sądem innym. Naszym częstym problemem gdy wychodzi coś na czym się staramy - jest to że ... za bardzo się staramy. Jedynym jakimś sposobem jest oswajanie się z stresującymi sytuacjami. Więcej przygotowań nie za bardzo może dać efekty. Podobały mi się konstruktywna krytyka wymysłów lat 90tych jak "pracownik miesiąca" czy pokazowe nagrody dla konkretnej osoby - to prowadzi jednak w większości do tego że zamiast człowiek być bardziej docenianym, staje się bardziej świadomy że jest do zastąpienia - i że dla niego jest lepiej się czasem skupić bardziej na sobie niż pokazywać coś w pracy - czy to ten co wygrał, czy to cała reszta zespołu. "Kurczenie się czasu" - w kontekście oceny ile dana czynność trwa też bardzo ciekawa - jako 40 latek przechodziliśmy przez ulicę tysiące razy, i przez to pomijamy szczegóły przy przechodzeniu przez ulicę które zjadają czas, a pamięta je uwzględnić 12 latek. A przynajmniej tak to zrozumiałem Z hazardem - w sumie ten wniosek że bardziej hazardujemy gdy mamy znajomych co też hazardujemy to też jakoś wydaje mi się sensowny patrząc z mikroskali. Rozdział o wyborze - no ciut dla mnie odkrywcze był złoty środek w wyborze - ani tylko jeden rodzaj musli nas nie zadowala ani 100 musli nas nie zadowoli bo za bardzo mamy odruchowe FOMO statystycznie. Pierwszy raz usłyszałem o sygnale N400 - który można w naszym mózgu usłyszeć gdy w zbiorze rzeczy znajdziemy coś co nam nie pasuje. Rozwiniecie badania o piankach marshmallow a sukcesie - że w sumie gdy się je powtarza na szerszym społeczeństwie a nie dzieciach ludzi z stanforda to możemy dojść do wniosku że dzieci biednych często chętniej jedzą - bo po prostu nie mają komfortu oczekiwania pojawienie się pojęcie prekrastynacji - nie znałem go wcześniej - chęć nawet kosztem większej pracy, odwalenia. Rozdział o kreatywności bardzo ciekawy - muszę przyznać, nigdy wcześniej nie słyszałem o testach tournera - i mierzącym w ten sposób kreatywności. I o ile wiem że testy IQ nie są tak dobrym barometrem inteligencji jak się czasem uznaje, tak z drugiej strony korelacja testów IQ (niby do inteligencji) i testów tournera (niby do kreatywności) mnie zdziwiła - mianowicie IQ rosną nam wyniki jako społeczeństwa a z kolei wyniki Tournera spadaja. Stres a kreatywność - ciekawa anegdota o strażakach-skoczkach i metodzie kontrognia by się ocalić. Podsumowując - miłe pokazania że dekoncentracja, nuda są tak samo potrzebne jak skupienie i koncentracja. Nie spodziewałem się dychotomii kreatywności i inteligencji - a teraz faktycznie widzę że ciężko "wymaksować" obie umiejętności jednocześnie.

Jestem bardzo miło zaskoczona tą książką. Myślałam, że będzie kolejnym klasycznym poradnikiem i co prawda jest poradnikiem ;) ale bardzo fajnie, lekko napisanym. Czasami humorystycznie, czasami poważnie. Jest trochę testów do rozwiązania i trochę historii do przeczytania. Polecam!

Hawking po raz kolejny w ciekawy sposób opisuje działanie wszechświata, tym razem opisując charakterystykę, rolę oraz zasadę działania czarnych dziur 😁 Robi to w sposób komediowy, ironiczny, a nawet w niektórych momentach groteskowy. Z książki można wyciągnąć wiele ciekawych informacji, jak na przykład istotę paradoksu informacji jednocześnie uśmiechając się pod nosem z różnych przemyśleń Hawkinga. Polecam książeczka jest krótka i przyjemna 👍😁

Książka opisuje 10 największych, według autorów, odkryć w dziedzinie biologii i medycyny. Spodziewałam się raczej chronologicznego przedstawienia mniej więcej jak postępował rozwój medycyny jednakże książka była mimo wszystko ciekawa i odkrycia w miarę się zazebialy ze sobą. Można się dowiedzieć rzeczy których nie mówiono nam w szkole i że tak naprawdę te wszystkie odkrycia były odkryciami wielu pośrednich osób a nie tylko jednej która zwykle jest wymieniana. Możemy też poznać nature tych odkrywców, mniej więcej jakimi byli ludźmi, jak wpadali na te pomysły.

Jak zgubić czas z Carlo Rovellim? Tajemnica Czasu. Zawsze interesowałem się kosmosem, dosłownie od dziecka. Kilka razy zostałem nazwany kosmitą – to fakt, ale przecież jesteśmy dziećmi gwiazd. Dlaczego? Jesteśmy dziećmi gwiazd, bo pierwiastki takie jak węgiel, z których między innymi jesteśmy zbudowani, powstały w wybuchach supernowych. Tadam! No dobrze, do rzeczy – kolejna polecajka. Dlaczego akurat ta książka? Powody są proste. Zauważyłem, że coraz mniej mam czasu, albo inaczej – coraz trudniej mi go wygospodarować. Więc co zrobiłem? Postanowiłem przeczytać książkę o czasie! Proste, prawda? Carlo Rovelli to bardzo ważna postać w dziedzinie fizyki kwantowej i – co mnie cieszy – aktywnie popularyzuje tę dziedzinę. Słynie z tego (ponoć obok Rogera Penrose’a), że w klarowny sposób wyjaśnia trudne pojęcia związane z fizyką i czasem. Czy faktycznie? Myślę, że tak. Kolejna ważna myśl, która mnie nachodzi, to to, że tematyka fizyki czasu, a zwłaszcza teorii kwantowych, jest wyjątkowo trudna. Tutaj nawet Feynman musiałby się napocić, żeby pisać o tym w sposób przyjemny, mile odbierany i w pełni zrozumiały. Może się mylę, ale szczerze chciałbym, żeby tak było. Zresztą sam Rovelli kilka razy podkreśla w Tajemnicy czasu, że zaczynają się mniej przyjemne dla naszych neuronów tematy. Ba, nawet poleca pominąć dwa rozdziały z końcówki książki i od razu przejść do podsumowania. Doceniajmy naukowców, popularyzatorów nauki, którzy są tak świadomi! Książkę można podzielić na dwie części: naukową i filozoficzną, z lekką domieszką wspomnień. Nie ma wyraźnej linii podziału – te części przenikają się nawzajem. Jako wielki entuzjasta astronomii i fizyki, na tyle na ile moje szare komórki były w stanie pojąć to, co zostało napisane, byłem zafascynowany! Na przykład, z fizycznego punktu widzenia różnica między przyszłością a przeszłością się zaciera. Albo to, jak Einstein zrozumiał, że nie da się ściśle zsynchronizować czasu. A także, jakie rozważania miały starożytne, greckie umysły na temat czasu i jak dawno ten termin się ukształtował. Byłem w swoim żywiole, lecz nie będę udawał, że wszystko rozumiałem i że cała książka była fascynująca – bo tak nie było. Zdarzały się strony, przez które ciężko było przebrnąć. Patrząc jednak na całokształt, świetnie się bawiłem. Nie mogę nie wspomnieć o teorii, która w zaskakujący sposób opisuje życie codzienne mojej rodziny. Otóż zasada nieoznaczoności mówi, że nie można jednocześnie z dowolną dokładnością określić położenia i pędu cząstki. Czyż to nie idealny opis chaosu, jaki tworzą moje dwa ukochane „szoguny”? Raz wydają się być w jednym miejscu, za chwilę w zupełnie innym, a ich działania trudno zrozumieć, nie mówiąc już o przewidzeniu ich trajektorii. Zasada nieoznaczoności w praktyce, w najlepszym wydaniu! Podsumowując: Tajemnica czasu to fascynująca książka, która pozwala spojrzeć na czas z zupełnie innej perspektywy. Ostrzegam jednak: nie znajdziecie w niej sposobu na znalezienie dodatkowego czasu w ciągu dnia, więc nie dajcie się nabrać! Ale jeśli szukacie czegoś, co jednocześnie pobudzi Wasze szare komórki i pozwoli lepiej zrozumieć wszechświat – zdecydowanie polecam. Bob Krzyzansky

Zawsze z ciekawością sięgam po książki związane z tematyką mózgu, umysłu. Nie mam wykształcenia, które pozwoliłoby mi zrozumieć skomplikowane terminy lub reakcje chemiczne, poza tym, nie jestem docelowym odbiorcą tego typu treści - wolę, gdy są one przystępne i upraszczają pewne schematy po to, by czytelnik, laik, mógł bez problemu przyswoić to, co dzieje się w naszej głowie. Ta pozycja trafia na moje osobiste podium w kategorii tego typu książek. Autor skupia się na tłumaczeniu pewnych zagadnień, zjawisk, przy tym przytaczając historie ludzi, których te zagadnienia dotyczą. Sporo jest tu opisów doświadczeń, wniosków, ale wszystko podane jest w lekkostrawnej formie, która nie przytłoczy czytelnika. Szczególnie zaskoczyła mnie treść ostatniego rozdziału o tym, co stanie się z nami w przyszłości - interesujące jest poznanie innych perspektyw. Książkę czyta się jak dobrą powieść, wciąga, choć to przygoda raczej krótka, na kilka wieczorów. Jedyne, do czego mogę się przyczepić, to mała niedogodność dotycząca komfortu czytania - książka, choć jest pisana ciągłym tekstem, to treść przerywana jest ramkami tematycznymi (bardzo skądinąd ciekawymi) - na przykład jedno zdanie urywa się, należałoby zatem przewrócić kartkę, ale na drugiej stronie akurat jest ramka zajmująca całą stronę, na przykład z opisem jakiegoś doświadczenia. Czytelnik staje więc przed wyborem - czytać tekst w ramce, czy iść dalej i wrócić do niego później? Nie jest to jednak ogromna niedogodność! Bardzo polecam tę książkę. Oczywiście, nie odpowie ona na wszelkie pytania, ale jest na tyle ciekawa, że warto ją przeczytać, chociażby dlatego, żeby zapoznać się z kilkoma ciekawymi przypadkami innych ludzi, albo dowiedzieć się, jak oszukuje nas nasz własny mózg.

Jak książka trafiła w moje ręce i zobaczyłam opinię to nie wiedziałam czy chcę czytać... Często ktoś zarzuca jej ilość badań. Dla mnie to ulubiony element książek! Tutaj wyniki badań były dla mnie zaskakujące. Zastanawiałam się jak ja bym wypadła w takich badaniach. Czy ktoś mógłby wmówić mi coś czego nie było? Kiedyś powiedziałabym nie. Teraz? Nie wiem.

Przeczytać i czasami do niej wracać. Takie kompendium wiedzy to jest to, co tygrysy lubią najbardziej. Nie dość, że zwięźle i treściwie, to nadto wiele informacji niedostępna w podobnych publikacjach. Plus aktualność. Bardzo pomysłowe wykresy, dające dużą frajdę podczas ich stdiowania, choć momentami zagubiono czytelność.

Od mikroskopijnych cząstek po ogrom gromad galaktyk. We właściwym dla siebie stylu, zawsze z odrobiną humoru i przenikliwości, Tyson zabiera czytelnika w kolejną podróż przez kosmos. Idealna pozycja zarówno dla początkujących miłośników astronomii, jak dla tych, którzy chcą na nowo odkryć magię nauki.

Książka pokazuje w podstawy działania naszego mózgu i skąd bierze i brał motywację przez lata. Pozwala czytelnikowi dowiedzieć się, skąd biorą się jego czasami mroczne pragnienia i w jaki sposób z nimi walczyć. Odkrywa psychologię stojącą za głównymi uzależnieniami XXI wieku czyli tajemnice: - social mediów, - hazardu, - seksu, - cukru. Mimo, że w książce jest dużo wiedzy, czyta się ją strasznie szybko i sprawnie, a wiedza sama wchodzi do głowy. Warto przeczytać, żeby mieć ogólny pogląd na te tematy. Uważam, że jeżeli chcemy coś zwalczać, to trzeba zdefiniować przeciwko czemu się walczy.

Książkę czyta się błyskawicznie – to taka lekka przebieżka po wszystkich błędach konstrukcyjnych ludzkiego ciała, których kompetentny inżynier na pewno by nie popełnił. Najwięcej frajdy dają pierwsze rozdziały o anatomicznych dziwactwach. Oczywiście znałam klasyki, jak wiecznie psujące się kolana czy mało inteligentną budowę oka, ale te wszystkie niepotrzebnie pokawałkowane kostki w stopie szczerze mnie zaskoczyły. Ta część wypada najlepiej: budzi autentyczną ciekawość i sprawia, że człowiek zaczyna zupełnie inaczej patrzeć w lustro. Czuć jednak, że to pozycja bardzo „popularna”. Wyjaśnienia są uproszczone, momentami wręcz ślizgają się po temacie, co czasem ociera się o brak precyzji. Autor pozwala sobie też na drobne uszczypliwości pod adresem przeciwników ewolucji – nic agresywnego, ale jego stanowisko jest jasne (zresztą ewolucja sama w sobie nie jest zbyt łaskawa dla kreacjonizmu…) Niestety pod koniec tempo siada. Rozdział o psychologii jest dość powierzchowny, zwłaszcza jeśli zna się bardziej konkretne lektury, choćby wspomnianego tu Kahnemana. Finał o przyszłości ludzkości wypada jeszcze słabiej – to raczej luźne spekulacje, a wątek z kosmitami sprawia wrażenie pisanego na siłę, żeby tylko dobić do odpowiedniej liczby stron. Mimo to lektura jest bardzo przystępna. Poleciłabym ją komuś, kto nie siedzi głęboko w nauce, ale lubi ciekawostki o własnym ciele albo wciąż ma dystans do teorii ewolucji. Dla takich osób będzie to i pouczająca, i całkiem miła zabawa.

Książkę czyta się z przyjemnością przez zdecydowaną większość czasu. Autor ma takie flow, że momentami nie zdawałem sobie sprawy, jak wiele stron już za mną. Bardzo interesujące przykłady dobrze obrazują opisywane zjawiska w praktyce, a kilka ciekawostek z pewnością zostanie ze mną na dłużej. Na plus zasługuje również układ książki — na końcu każdego rozdziału znajdziemy dość obszerne podsumowanie streszczające ostatnie kilkadziesiąt stron, a także pytania skłaniające do głębszej refleksji. Całość uzupełniają humorystyczne grafiki, które dodatkowo uprzyjemniają lekturę. Jedyny minus, w mojej ocenie, to objętość książki. Biorąc pod uwagę, że przedstawionych zasad wywierania wpływu jest tylko kilka, całość można było nieco bardziej skondensować.

Tę ksiazke polecił mi mój doktor. Faktycznie otwiera oczy, zwłaszcza, jeśli wcześniej się nie analizowało 'studium przypadków' z własnego otoczenia i nagle zaczyna się dostrzegać "dziwne podobieństwo" między tym, o czym mówi książka i niektórymi postaciami z własnego życia...

Dobra pozycja do przypomnienia sobie najważniejszych nurtów filozoficznych dla laika, który w czasach studenckich miał jedynie przedmiot pod nazwą "Wstęp do historii filozofii", począwszy od Sokratesa i Platona, przez filozofię Kartezjusza, aż do filozofów żyjących w XX wieku. Napisana przystępnym językiem, chociaż rozdziały są dość zróżnicowane, nie tylko pod względem długości. Niektóre trudniejsze w odbiorze, ale może wynika to z poziomu skomplikowania konkretnego nurtu filozoficznego. Nie wszystkie łatwo wytłumaczyć prosto i przystępnie? Na pewno to dobre kompendium wiedzy, które może posłużyć do znalezienia bliskiego sobie nurtu filozoficznego, który może nas zaciekawić, zainspirować do zgłębiania i poszerzania tematu. Pojawiło się tu też kilka zupełnie nieznanych dla mnie nazwisk, głównie filozofów tworzących w XX wieku, jak np. John Rawls, Alan Turing, John Searle czy Peter Singer, co dowodzi, że warto było po tę książkę sięgnąć.

Książka dostarcza imponującą ilość informacji w zwięzłej formie, co czyni ją wartościową lekturą dla osób poszukujących konkretnej wiedzy. Jednak druga część, utrzymana w formie eseju, sprawia wrażenie mniej uporządkowanej – autor zdaje się nie mieć jasno określonego planu, co prowadzi do pewnego chaosu i powtórzeń w narracji. Przedstawiona wizja przyszłości jest niepokojąca i wydaje się nieuchronna, co skłania do refleksji nad kierunkiem, w jakim zmierza świat.

Autor bardzo przystępnym i literackim językiem opowiada o meandrach astrofizyki. Idealna lektura dla (jak to wspomniano w tytule) zabieganych - czytana przed snem w łóżeczku albo na przerwie w pracy do kawki wchodzi perfekcyjnie. Lekka, zabawna i edukująca za razem. Polecam

W mojej opinii jest to książka, która omawia dość skomplikowane zagadnienie, którego być może wiele osób nie rozumie lub nie jest świadomych jego istnienia. Po przeczytaniu całej książki - powiedziałbym, że jest to pozycja, w trakcie lektury której trzeba się naprawdę zastanowić i samodzielnie przemyśleć różne aspekty omawianego zagadnienia, żeby w ogóle zrozumieć w czym tkwi problem. Wydaje mi się, że książka ta jest w stanie wzbudzić w czytelniku naprawdę sprzeczne ze sobą emocje i niekiedy warto dać sobie czas, żeby zrozumieć sedno tego, o czym autorka pisze. Książka warta przeczytania chociażby dlatego, że pozwala dowiedzieć się wielu nowych rzeczy i poszerzyć horyzonty z zakresu psychologii.