Weles. Słowiański bóg zaświatów

Wierzenia dawnych Lisiołów . „Wierzenia dawnych Słowian. Od mitu do obrzędu” pióra Kamila Kajkowskiego to antologia 12 tekstów naukowych podzielonych na 4 segmenty: Przestrzeń dla Bogów, Świat zmarłych, komunikacja z sacrum i Varia. Wszystko okraszone przypisami z dodatkiem bogatej bibliografii. Jest to pozycja naukowa – podkreśla Lisioł – a więc i język jest odpowiedni. Na scenę wkraczają żywioły akwatyczne w towarzystwie czynników pozautylitarnych z symboliczną waloryzacją pod łapą. Nie będzie więc to lektura szybka, ale dla zainteresowanych tematem bardzo wartościowa. . W ten oto sposób, gdy Lisioł chciał wyruszyć na podbój Bałtyku, najpierw zasięgnął rady wyroczni u szczecińskiego Trzygłowia. Uważnie futrzak obserwował poświęconego temu bóstwu konia, po czym zdecydował się wykupić abonament na interpretacje przekazów wyroczni oraz zawieszkę w kształcie ryby – tak na wszelki wypadek. Potem Lisioł potuptał obejrzeć łodzie. Służą one nie tylko do pływania, ale świetnie nadają się też do celów pochówkowych. Ciężki wybór. Pochować się w łodzi jednopiennej czy klepkowej, a może w kamiennej? . Trzeba przyznać, że w książce mocny akcent położony jest na kwestie archeologiczne. Sporo tutaj opisów pochówków, darów w nich zwartych oraz ich znaczenia symbolicznego. Ta strefa zaświatów jest tutaj potraktowana dość dosłownie *rzucił Lisioł, maszerując z łopatą*. Stanowiska nekropoliczne skrywają w sobie sporo informacji o życiu codziennym. Zwłaszcza zagadnienia związane ze zwierzętami ofiarnymi są niezwykle ciekawe, chociaż wciąż nie do końca wiemy, na podstawie jakiego zestawu cech typowano takie zwierzę. . Lisioł z góry Wam piszczy, że nie znajdziecie w książce gotowych odpowiedzi, ale sporo informacji oraz hipotez. Jak sam autor pisze, ciężko pracuje się z okresem historycznym, z którego posiadamy tak mało danych. W dodatku część informacji może być zniekształcona *Lisioł spogląda na kroniki pisane przez biskupów* chrześcijaństwo raczej nie było fanem wyznań słowiańskich. Do tego dochodzi problem jak w starożytnym Egipcie: co duży ośrodek kultu, to trochę inna wersja wierzeń. Trudno się dziwić, gdzie kult, tam i bogactwo. Warto jednak zanurzyć się w lekturze.

"Polowanie na czarownice w Polsce w XVI-XVIII wieku" to zbiór ośmiu artykułów poświęconych tytułowej tematyce, w której autor przybliża jak wyglądały procesy o czary w tym okresie, głównie na terenie Wielkopolski i Kaszub. Książka oferuje szereg ciekawych tematów: jak zmiany klimatyczne przyczyniły się do wzrostu ilości procesów o czary, czy w Polsce często dochodziło do samosądów na czarownicach, jak przebiegły niektóre z procesów oraz np. Jaki swój udział w nich miały dzieci oraz osoby nieletnie. Autor przybliża też kilka postaci czarownic czy katów, przedstawiając wiele perspektyw i szerokie spojrzenie na polowanie na czarownice. Z racji tego, że są to opracowania naukowo historyczne mamy tu do czynienia z oficjalnym stylem oraz dużą ilością przypisów, zatem nie jest to lekka pozycja, a tytuł wymagający nieco więcej skupienia przy lekturze. Książkę czytało mi się ekspresowo i z dużym zainteresowaniem, choć nie bez znaczenia jest fakt, że mnie ta tematyka interesuje poszukuję wiedzy o procesach czarownic. Pod tym względem nie każdy artykuł był dla mnie odkrywczy, ale kilka z nich dość mocno uzupełniło moją wiedzę. Bardzo spodobały mi się poruszone tematy artykułów i z przyjemnością przeczytałabym ich więcej, a ilość przypisów sugeruje, że mamy do czynienia z rzetelnie przygotowanymi materiałami. Jedyna rzecz, do której mogłabym się przyczepić to powielanie niektórych informacji, chociaż jeśli przyjąć, że artykuły byłyby dostępne gdzieś osobno, to ma to sens. Nie mniej momentami mnie frustrowało przywoływanie faktów czy informacji podanych niedawno lub kilkukrotnie. Będę ten tytuł dobrze wspominać i zapewne do niego wracać, spełnił moje oczekiwania, dowiedziałam się czegoś nowego. Jeśli ktoś poszukuje wiedzy o procesach czarownic u źródeł, z naukowego i historycznego punktu widzenia, to mogę polecić ten tytuł, jednak nie jest on dla każdego, zwłaszcza dla osób lubujących się wyłącznie w powieściach.

W „Historii ludzkości na haju” Sam Kelly w lekki i zabawny sposób obala mity wielkich ludzi, którzy rzekomo radzili sobie z niemożliwie trudnymi zadaniami bez żadnego wspomagania. Tak, jasne. Nawet Pytia nie wytrzymałaby podwójnego etatu wieszczenia bez powiedzmy… motywacji wewnętrznej. Wielki faraon Ramzes II lubił zioła, co odkryto w sposób naukowy, badając jego mumię. Pewien chiński cesarz, Qin Shi Huang, pragnął eliksiru wiecznego życia i dał się nabrać szarlatanom, którzy wcisnęli mu… rtęć. Dziś wiemy, że picie jej było bardzo złym pomysłem. On niestety nie wiedział. Czasem do wielkich objawień przyczyniały się, nazwijmy to, pomyłki kulinarne. 🍄 Marek Aureliusz stosował na sen kompot z opium. Temat potrójnie ryzykowny: zabójcy religijni na haszyszu. Tak, chodzi o słynnych asasynów. Niektórych misji najwyraźniej nie dało się ogarnąć bez odpowiedniego dopingu. William Shakespeare pisał swoje dzieła w oparach… geniuszu, oczywiście. Lubił kalambury i słowne gry, więc coś nas łączy. To, że wielu znanych polityków nadużywało alkoholu, raczej nie jest tajemnicą, ale książka zawiera więcej ciekawostek o amerykańskich mężach stanu. Na przykład John F. Kennedy miał słabość do amfetaminy podawanej przez swojego lekarza. Angielski poeta Samuel Taylor Coleridge wzmacniał wenę twórczą za pomocą laudanum. Działało. Jest też o winie w Watykanie, niekoniecznie tylko mszalnym. Friedrich Nietzsche. No cóż, wystarczy go poczytać, żeby dojść do wniosku, że jego wizje bywały naprawdę odlotowe. Jeśli ktoś go lubi, to przepraszam. Ja nie. Vincent van Gogh lubił farby. Jedną zdecydowanie za bardzo. Sigmund Freud był naprawdę kiepskim diagnostą, kiedy wychwalał kokainę jako cudowny środek leczniczy. Szaleństwo Adolfa Hitlera częściowo tłumaczy jego zamiłowanie do różnych farmaceutyków i zastrzyków podawanych przez lekarza, choć oczywiście nic go nie usprawiedliwia. Założyciel AA, Bill Wilson, uważał przez pewien czas, że lekarstwem na jeden nałóg może być inny. Dość szalona koncepcja. Jean‑Paul Sartre funkcjonował dzięki całemu koktajlowi stymulantów i pisał niemal bez przerwy. Rozdział o show-biznesie to już prawdziwa karuzela. Smutna jest wzmianka o młodej gwieździe Judy Garland, której podawano amfetaminę, choć wcale tego nie chciała. Kojarzycie pisarza Philipa K. Dicka? Jego niezwykłe wizje miały całkiem mocne chemiczne wsparcie, co łatwo zgadnąć po lekturze. Za to Elvis Presley może zaskoczyć, bo był przeciwnikiem narkotyków, ale nie uchroniło go to przed uzależnieniem od leków na receptę. Bardzo ciekawy jest list od chemika Alberta Hofmanna do Steve'a Jobsa. Tak, tego od Apple. Jest też historia o tym, jak Central Intelligence Agency przez przypadek stworzyła antybohatera numer jeden. Także pracownik innej amerykańskiej agencji może się pochwalić naprawdę imponującą kolekcją odkrytych narkotyków. Ilość nowych substancji spokojnie wypełniłaby pół układu okresowego. Czterdzieści przedstawionych historii pokazuje różne oblicza narkotyków i ludzi, którzy mieli z nimi do czynienia. Potraktujcie je jako ciekawostki, bo lepiej uczyć się na cudzych błędach niż powtarzać je samemu. Książka napisana jest lekko, z humorem i przymrużeniem oka. Mnie zaciekawiła. Polecam.

Bardzo ciekawa opowieść o przerażającej prawdziwe historycznej, a także ze mrocznymi teoriami, które można za nią postawić. Autor posługuje się ogromną ilością źródeł, przedstawia tematykę w sposób neutralny, dając się jednak ujawnić swoim opiniom w pewnych sprawach. Przeczytacie tu o nawiedzonych zamczyskach, przeklętych kwaterach nazistów, krwawych rytuałach i tajemnicach, których rozwiazania możemy się jedynie domyślać. Wielkie wrażenie robi obszerny research autora, który potwierdza długa bibliografia. Książkę połknąłem w dwa wieczory, niezwykle interesująca. Niebawem na portalu pojawi się także moja pełna, oficjalna recenzja.

Sama książka jest w porządku. Ma nietypową fornę, każdy z rozdziałów to niezależna krótka historia. Spodziewałam się tego po przeczytaniu opisu (a wiem, że wielw ludzi nie). Może byłoby odrobinę ciekawiej, gdyby te rozdziały łączyły się w spójną całość. Merytorycznie, nie była to jakoś odkrywcza książka. Tak dość powierzchownie poruszono różne kwestie. Mówiąc szczerze, włączcie sobie Skyrim i pozwiedzajcie miasta i mniejsze wioski. Zobaczycie na własne oczy, co autorka opisała - i jeszcze będzie mogli porozmawiać z postaciami!

Dla mnie rewelacja. Chciałoby się napisać, cudze chwalicie, a swego nie znacie. Oczywiście na ziemiach polskich nie będziemy mieć budowli typu Koloseum czy Akropol. Autor swoją gawędą zabiera nas jednak w okolice Polski, pokazując, że mamy wiele artefaktów, których mogą nam zazdrościć inni. Jak choćby najstarszy bumerang, odnaleziony przez archeologów. Okazuje się, że bronią tą posługiwali się nie tylko Aborygeni. Obok fascynujących opisów znalezisk archeologicznych, książka wręcz naszpikowana jest ciekawostkami. Mityczne amazonki z całą pewnością istniały i zamieszkiwały ziemie obecnej Polski. Oczywiście wokół kobiet wojowniczek pojawiło się wiele mitów, których produkowali też antyczni podróżnicy, ale z innych źródeł wiemy, że starożytni greccy podróżnicy nie koniecznie przedstawiali fakty, a częściej sięgali po plotki lub sami wyolbrzymiali pewne zjawiska. Dla mnie ciekawostką był tajemny napój, którym raczyli się prehistoryczni wojowie Gotów, których odpowiednie miarki znaleziono na terenach północno-wschodniej Polski. Być może ów napój był magiczną miksturą, którą raczyli się bohaterowie komiksowi Asterix i Obelix. Otrzymuje także sporą dawkę opisów dawnych obyczajów, które za sprawą synkretyzmu kulturowego przeniknęły nawet do chrześcijaństwa, jak choćby tatarak rozkładany na posadzkach w Zielone Świątki, dziś już może zapomniany, ale ja pamiętam wyprawy w dzieciństwie po owe zioło. Napisana w formie gawędy, łatwym i przystępnym językiem, bogato ilustrowana, czyli dosłownie wszystko, czego można oczekiwać od pozycji popularyzującej wiedzę historyczną. Polecam wszystkim, nie tylko miłośnikom historii. Czasem warto wiedzieć, co w naszej okolicy, jest na tyle ciekawe, że można się tym pochwalić przed przyjezdnymi. Gorąco polecam

„PRL od kuchni” to nie tylko nostalgiczna podróż do smaków i przepisów kulinarnych PRL-u, saturatorów, stołówek szkolnych i pracowniczych, imprez towarzyskich i rodzinnych tamtych lat, to spojrzenie na historię Polski Ludowej przez pryzmat talerza i pustej lady sklepowej. Autorzy stawiają odważną, ale bliską prawdzie historycznej tezę: to właśnie pustki na hakach w sklepach mięsnych stały się zapalnikiem zmian. Kryzysy lat 1970, 1976 i 1980 dobitnie pokazały, że w PRL-u kuchnia była miejscem najbardziej politycznym, a bitwa o schabowy miała większą siłę rażenia niż ideologiczne manifesty. Książka genialnie zestawia dwa skrajne światy: siermiężne bary mleczne, gdzie królowały kotleciki jajeczne i ziemniaczane oraz „bukiet dla pana z jednym jajem” vs lokale kultowe - gdyński Maxim czy warszawska Kameralna, enklawy luksusu, często niedostępne dla zwykłego śmiertelnika, pachnące zachodnim tytoniem i koniakiem. Wspomnienie o bonach towarowych i Pewexach przypomina o specyficznej schizofrenii ekonomicznej tamtych lat – posiadanie twardej waluty lub bonów otwierało drzwi do „lepszego świata” pełnego kawy, gum do żucia i dżinsów, podczas gdy na półkach reszty sklepów stał ocet, po mięso ustawiały się gigantyczne kolejki, a obłęd reglamentacji towarów sprawiał, że kartki na żywność stawały się ważniejszą walutą niż same pieniądze. Autorzy serwują nam danie słodko-gorzkie, ale niezwykle treściwe. Warto po nie sięgnąć, by zrozumieć, że w Polsce Ludowej droga do wolności prowadziła nie tylko przez ulice, ale przede wszystkim przez kuchnię.

Kompleksowe ujęcie tematu Wikingów. Autor po kolei omawia m.in. wierzenia, zwyczaje, broń, łodzie a potem odrębnie kierunki najazdów; Brytania, państwo Franków, Ruś, Irlandia, wyprawy do Ameryki, Hastings, Sycylia i Bizancjum, a kończy na I krucjacie. Niby jest ok, ale szału nie ma. Może za dużo już czytałem w tym temacie i dlatego nic nie znalazłem tu odkrywczego, no może poza tym, że Autor jest fanem serialu Wikingowie.

Bardzo ciekawa. Kilka faktow. Roczny przychod biskupstwa krakowskiego w XVII w to (juz po przeliczeniu na wspolczesne) ponad 50 mln zl. Na drugim biegunie biskupstwa o przychodzie 1-2 miliony. Druga osoba w panstwie , po krolu, byl prymas! Nie byles na mszy, placisz 12 zl. Nie bylo cie drugi raz - 120 zl. Niby tylko polowa mieszkancow Polski tamtych czasow stanowili katolicy, ale jak zylo sie w Krakowie, gdy 25% mieszkancow bylo przedstawicielami kleru? I zeby nie bylo! Biskupi nie byli ulepieni z innej gliny. Owszem, ci ze szlachty (50%) mogli miec lepsze wyksztalcenie, ale czesto okazywalo sie, ze edukacja ksiedza trwala kilka miesiecy. I na koniec, majetek kosciola rosl, ale to dzisiejsza perspektywa. W tamtych czasach ksiadz traktowany byl jak przedstawiciel patrona - szlachcica, ktory wynosil osobe z rodziny na ksiedza. Wiec majatek kosciola byl majatkiem tego szlachcica. Granic wyraznych nie bylo. Szkoda ze o tym zapomniano, jak w latach 90 powolano Fundusz Koscielny. Kosciol otrzymal nieruchomosci (w tym filharmonie krakowska i wiele innych perelek nieruchomosci), ale w zamian tj zobowiazania wobec wiernych w rachunku krzywd pominieto. A szkoda, bo w dawnych czasach kosciol mial tez zobowiazania. Przynajmniej w teorii. Wiecej takich smakolykow w Dziesiecinie.

przepięknie wydany, z dużą ilością ilustracji, które pozwalają zobaczyć na własne oczy jak dawniej ludzie wyobrażali sobie istoty nadprzyrodzone. W książce znajdziemy wiele mitów opowiadających np przygody Lokiego i Thora, którzy pewnego razu zostali zmuszeni do udawania kobiet… Po co i dlaczego.. oj ma to większy sens uwierzcie. Odkryjecie w jaki sposób skandynawowie wyobrażali sobie powstanie świata. Jak i dlaczego powstały różne istoty. Przewodnik jest napisany w lekki, czasem nawet humorystyczny sposób. Nie spodziewałam się niczego wielkiego po tym przewodniku, jednak naprawde pozytywnie mnie zaskoczył. Czytało mi się go z czystą przyjemnością, nie dość, że dzięki niemu łyknęłam trochę wiedzy to jeszcze przednio się bawiłam. Zachęcam do sprawdzenia tego tytułu, sama chętnie spojrzę na inne książki z tej serii

Jak już pisałem w swojej innej recenzji, nie jestem fanem wojennej literatury wspomnieniowej. Częsty subiektywizm opisywanych doświadczeń, koloryzowanie, zakłamywanie, uwypuklanie własnego męstwa i bohaterstwa, demonizowanie przeciwnika, a z drugiej strony przemilczanie faktów niewygodnych na zasadzie - nie wiem, nie widziałem, ja tylko wykonywałem rozkazy powoduje, że najczęściej nie jest to dobre źródło informacji i na przytaczane wydarzenia często najlepiej brać sporą poprawkę i traktować z przymrużeniem oka. Koronnym przykładem może tutaj być książka Leona Degrelle - "Front Wschodni 1941-1945". W tym wypadku mamy do czynienia z czymś nieco odmiennym. Jest to na tle literatury wspomnieniowej pozycja na swój sposób wyjątkowa. Przy całym szacunku dla prostego, szeregowego żołnierza i jego frontowej niedoli, tutaj bierzemy do rąk książkę człowieka wykształconego, specjalisty. Autor, profesor chirurgii, został przydzielony do niemieckiej Grupy Armii Północ i w składzie 16 armii w latach 1941-1943 jako konsultant przebywał na froncie wschodnim w okolicach Leningradu. To bardzo ciekawy zapis wydarzeń na pierwszej linii, a także wielu kuriozalnych przypadków ran postrzałowych, złamań, odmrożeń itp. Dobrze wyważone są tutaj proporcje - odwiedzamy głębokie zaplecze i szpitale polowe, ale także śledzimy wydarzenia na froncie, wściekłe sowieckie kontrofensywy oraz dramatyczne, aczkolwiek finalnie zwycięskie dla wojsk niemieckich walki w tzw. Kotle Demiańskim, zimą 1941/1942 roku. Autor dobrze również ilustruje ówczesny poziom medycyny pola walki - mamy tutaj pokazane konkretne metody leczenia i opatrywania ran, niekiedy kontrowersyjne i wywołujące liczne spory między personelem medycznym, jak na przykład wypalanie ran stosowane przez jednego z lekarzy z sąsiedniej jednostki. Momentami lektura jest naprawdę szokująca. Nie ma tutaj heroizmu, jest natomiast śmierć, ból, cierpienie, ludzkie dramaty, wszy, przenikliwe zimno, które dotykają obydwu stron konfliktu w takim samym stopniu, co pokazuje jakim piekłem był Front Wschodni II Wojny Światowej. Wyjątkowo celne dywagacje autora na temat bezsensu i bezcelowości ataku III Rzeszy na ZSRR dodatkowo podnoszą wartość merytoryczną książki. To po prostu trzeba przeczytać, szczególnie jeśli kogoś interesuje szeroko rozumiana logistyka wojenna oraz drugowojenna medycyna pola walki.

Dzieje jednego narodu… Camilla Townsend wzięła na tapet historię Azteków (choć jeśli o chodzi poprawność terminologii to powinniśmy posługiwać się pojęciem ludu Mexica, jak sami o sobie mówili, jednak termin Aztekowie na tyle ‘wrósł’ w terminologię powszechną, że nawet sama autorka od czasu do czasu posługuje się tym pojęciem). Począwszy od samych początków powstania narodu, przez budowanie państwa-miasta Tenochtitlanu aż po najazd Cortésa i życie po podboju. Autorka przedstawia nam historię znaną z innych książek, historię wielokrotnie opisywaną, więc skąd ta nowa historia w podtytule? Ano stąd, że jest to pierwsza publikacja oparta na źródłach azteckich, a nie przedstawiona z punktu widzenia Europejczyków. Stąd też książka obala część mitów, które nadal pokutują w przekonaniach ludzi współczesnych, m. in. krwawy obraz narodu azteckiego, składającego stosy krwawych ofiar. Townsend czerpie z licznych źródeł, co sprawia, że „Piąte słońce” jest dość szczegółową publikacją, a tym samym może być niekiedy przytłaczająca dla odbiorcy nie obeznanego choć trochę z tematem. Imiona, nazewnictwo w języku ludu Mexica (języku nahuatl) są dość specyficzne, więc lektura wymaga uważności i wymusza niejako powolność czytania. Na plus należy zaliczyć słowniczek zamieszczony na początku publikacji, który przybliża znaczenie azteckich i hiszpańskich nazw wykorzystywanych w tekście, co pozwala już na wstępie nieco obeznać się z terminologią. Autorka w odniesieniu do postaci posługuje się zarówno ich imionami w języku nahuatl jak i imionami w tłumaczeniu. I ten zabieg akurat, w moim odczuciu, jest nie do końca trafiony. Bowiem podczas lektury niejednokrotnie łapałam się na tym, że myślałam iż czytam o dwóch różnych osobach, a w rzeczywistości była to historia jednego człowieka w stosunku do którego autorka stosowała zamiennie oba nazewnictwa imienne. Historia, mitologia i wierzenia Azteków interesują mnie od lat (z naciskiem na te dwa ostatnie). Lektura „Piątego słońca” to faktycznie było coś odmiennego na tle innych okołoazteckich książek dostępnych na polskim rynku, które czytałam (chociażby „Aztekowie i tajemnica kalendarza” Jacka Walczaka czy starszych pozycji jak „Mitologia Azteków” Marii Frankowskiej czy „Aztekowie. Naród wybrany przez słońce” Bero i Bojanowskiego). Po pierwsze była to pozycja ściśle skupiona na historii w przeciwieństwie do wyżej wymienionych, które skupiały się przede wszystkim na mitologii, wierzeniach czy sposobach odmierzania czasu (kalendarzu), a historia ludu Mexica stanowiła w nich jedynie niewielki wycinek treści. A dodatkowo w „Piątym słońcu” mamy spojrzenie ‘z pierwszej ręki’ na historię narodu azteckiego. Reasumując, „Piąte słońce” to obszerna publikacja prezentująca historię narodu azteckiego z ich punktu widzenia. Narodu fascynującego tak z punktu widzenia ich mitologii i wierzeń jak i historii. Narodu, który, choć mocno doświadczony przez życie (m. in. zdziesiątkowany przez choroby przywiezione wraz z hiszpańskimi konkwistadorami, np. ospę) to trwał dalej. By przetrwać. I przetrwał. A potomkowie dawnych Azteków nadal zamieszkują teren Meksyku i posługują się swoim rdzennym językiem – językiem nahuatl. Wartościowa pozycja dla zainteresowanych tematem. Za egzemplarz do recenzji dziękuję Domowi Wydawniczemu Rebis. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

‎*** ‎Historia świata w 50 kłamstwach to książka, która bierze historię za kołnierz i pyta wprost: a co, jeśli to, co uznajemy za "prawdę" było po prostu najlepiej sprzedaną wersją wydarzeń? ‎ ‎Autorka pokazuje, że dzieje świata to nie tylko fakty i daty, ale także manipulacje, propagandowe narracje, wygodne uproszczenia i kłamstwa, które przez lata obrastały w status oficjalnej historii. ‎Nie chodzi tu wyłącznie o wielkie oszustwa czy celowe fałszerstwa. Często są to półprawdy, przemilczenia albo historie opowiedziane tak, by komuś pasowały - zwycięzcom, władzy, ideologii. Książka uświadamia, jak łatwo pewne wersje wydarzeń utrwaliły się tylko dlatego, że były powtarzane wystarczająco długo i wystarczająco głośno. ‎ ‎Ogromnym plusem jest forma. To zdecydowanie nie podręcznik - i całe szczęście. Krótkie rozdziały, przystępny język i anegdotyczny styl sprawiają, że czyta się to lekko, bez poczucia odrabiania lekcji. Autorka nie zasypuje czytelnika nadmiarem detali, raczej pokazuje mechanizmy: jak powstaje historyczna narracja, jak się ją upraszcza i jak bardzo potrafi ona odbiegać od rzeczywistości. ‎ ‎Momentami można odczuć niedosyt, bo tematy bywają tylko zarysowane, ale traktuję to bardziej jako świadomy wybór niż wadę. To książka, która ma prowokować do myślenia, a nie zamykać temat definitywnymi odpowiedziami. ‎ ‎Historia świata w 50 kłamstwach to ciekawa, przystępna opowieść o tym, że historia nie zawsze była uczciwa - i że warto patrzeć na nią z dystansem. Dla tych, którzy nie lubią szkolnej narracji, a lubią zadawać pytania i podważać oczywistości, będzie to lektura satysfakcjonująca. ‎ ‎*** ‎Współpraca ‎

Beletryzowana opowieść o obronie Poczty Polskiej w Gdańsku. Na początku autorka opisuje samą obecność polskich pocztowców w Wolnym Mieście Gdańsk oraz narastającą nienawiść władz Gdańska i samych niemieckich Gdańszczan do ich działalności. Sama obrona jest opisana dosyć oszczędnie i mało "wojskowo". Pokazano również losy pocztowców po poddaniu, czyli proces, na którym zostali skazani na śmierć oraz samo rozstrzelanie. Autorka opowiada również o powojennych próbach dochodzenia sprawiedliwości przez potomków pocztowców oraz sposobach upamiętnienia bohaterskich obrońców. Nie wiem kiedy powstał oryginalny tekst, ale w wydaniu w roku 2025 można było informacje w książce przynajmniej o dwie rzeczy uzupełnić. Po pierwsze 28.08.1991 roku, podczas prowadzenia prac ziemnych przy budowie bankowego garażu na Zaspie, odkryto miejsce pochówku pocztowców. I po drugi w 1995 Sąd Krajowy w Lubece przeprowadził rewizję procesu pocztowców, stwierdzając m.in. pogwałcenie reguł postępowania sądowego i naruszenia postanowień IV konwencji haskiej (1907) o prawach i zwyczajach wojny lądowej i na tej podstawie ich uniewinnił.

Przyjemna, osobista i merytorycznie przystępna opowieść o starożytnej Mezopotamii. Sposób prowadzonej przez autorkę narracji pozwala na oswojenie omawianej materii przez absolutnie każdego czytelnika. To również jedna z tych książek, które można czytać absolutnie wszędzie i która - dzięki osobistym wstawkom - nabiera indywidualnego charakteru.

Philomena Cunk to błyskotliwa (?) dziennikarka znana z programów takich jak "Cunk on Britain" i "Cunk on Earth" (obie na Netflixie i BBC). Jeśli nie znacie Philomeny Cunk, to śpieszę donieść, że jest to osoba fikcyjna, odgrywana przez komiczkę Diane Morgan. Cechą charakterystyczną Cunk jest wybitna umiejętność przekręcania nazw, nazwisk, mieszania faktów, czy jeśli widzieliście któryś z programów Philomeny, to wiecie, że jest wybitna również w zadawaniu szokujących rozmówców pytań. Przyznaję bez bicia, że zabierając się za czytanie „Świat według Cunk” nie znałam tej postaci i dopiero w trakcie czytania książki poznawałam ją, dzięki wyżej wymienionym programom, dopiero wtedy wszystko stało się jasne. W „Świat według Cunk” znajdziecie luźne, bardzo, bardzo luźne podejście do historii świata, przedstawione w sposób nie tyle satyryczny, co, wręcz zakrawający o absurd. Philomena zabiera nas w podróż przez historię, od czasu gdy jaskiniacy (nie, nie jaskiniowcy, tylko jaskiniacy i jaskiniaczki i nawet jaskinioosoby (onu/jenu) wynaleźli zbieranie i polowanie, a nawet rysunki na skale, przez wynalezienie pisma, pieniędzy, podatków (bo skoro są pieniądze to i podatki warto by było płacić, czyż sam Benjamin Franklin nie powiedział, że „pewne są tylko śmierć i podatki”? Ale zanim Franklin to powiedział, od wynalezienia podatków musiało minąć kilka tysięcy lat), ponowne wynalezienie pisma, tylko przez inną cywilizację, wynalezienie podbojów i wojen i oczywiście religii, a potem to już poszło… wynalazek za wynalazkiem, niektóre ułatwiające życie, inne nie bardzo (bo po co komu kolejne wojny? I podatki?!). Książka kończy się w 2024! więc na 294 udało się zawrzeć ponad kilkaset tysięcy lat, co jest nader wybitny wynikiem, biorąc pod uwagę, że w książce znajdziemy również rysunki, co prawda budżetowe, bo wykonane przez samą autorkę, która postanowiła zaoszczędzić na grafiku, ale jednak są :D To nie jest książka historyczna! To książka satyryczna i jako taka powinna być traktowana, chyba że ktoś weźmie sobie do serca m.in. informację, że egipskie piramidy, jeden z siedmiu cudów antycznego świata to tak naprawdę „największy na świecie pomnik bumelanctwa” (dlaczego? Tego oczywiście dowiecie się z książki), Pitagoras wynalazł sposób na budowanie trójkątów z trzech odcinków (próbowałam z większej ilości, ale nie wychodziły trójkąty, ktoś wie dlaczego?), kanapki wynalazł S.Ubway, antyczna Agora była wczesnym X-em, czytanie jest procesem trudnym i nużącym, podobnie jak wczesna metoda drukowania; to wtedy może być problem. Osobiście, za skandal uważam, że instrukcja obsługi książki papierowej została zamieszczona dopiero na stronie 85. Rozumiem, że dopóki Gutenberg nie wymyślił prasy drukarskiej, po prostu nikt książki (drukowanej) nie używał. Ale droga Philomeno, jak mam przeczytać książkę, aż do 85 strony, bez instrukcji użytkowania książki? Ktoś, coś? Jako, że Philomena jest Brytyjką, możemy dowiedzieć się wiele na temat Brytanii, oczywiście, również z przymrużeniem oka. „Świat według Cunk” zdecydowanie jest książką dla dorosłych czytelników, którzy umieją czytać między wierszami i rozumieją podteksty (choć zdarzają się również odniesienia wprost) i którzy potrafią oddzielić fakty historyczne od satyry. Książka w sam raz na poprawienie humoru, którą można czytać „ciągiem” lub wyrywkowo, wybierając interesujące tematy, bądź otwierając książkę na chybił-trafił.

Ta książka pomaga zmienić obraz na i tak już dość mało znane aufzejerki, które mimo że powszechnie mogą i są uważane za zbrodniarki, bardzo często słusznie, tak jednak książka ta pozwala nam zrozumieć motywy wielu nadzoryczyń, które często robiły to z powodów prywatnych. Jedyny maly minus który mogę zarzucić tej książce, to ten że brak tam bardziej znanych nadzorczyń takich jak np. Ilse Koch. Jednak braki te rekompensuje dobry research i obszerne protokoły zeznań. Serdecznie polecam pasjonatom historii i tego okresu

Lektura wymaga skupienia, a to z powodu obcych w brzmieniu nazw i samej geografii oraz etnografii azjatyckiej. Moją uwagę przykuwały zwłaszcza opisy codziennego świata Mongołów. Ponadto ciekawa sama idea imperium mongolskiego rządzonego "z siodła". Zabrakło mi trochę fabularyzacji, takiego charakteru powieści jak w innych książkach Rebisu. Tym niemniej pozycja ciekawa - zwłaszcza dla zainteresowanych, na początek.

Obejrzałeś serial Wikingowie i chciałbyś się dowiedzieć czegoś więcej o wojownikach z północy ? Jednocześnie nie lubisz opasłych tomów i opracowań naukowych ? Rozwiązaniem jest właśnie ta pozycja ! Szybko , przystępnie i ciekawie nawet dla laika . Niestety stary wyjadacz nordyckich klimatów niczego nowego się nie dowie z tej skromnej książeczki , ale nie zaszkodzi przewertować i postawić na półce dla powiększenia kolekcji .

Książka jest ciekawa, zawiera dużo informacji dotyczących historii tatuażu. Zwraca uwagę na zjawisko, jakoby tatuaże były nową modą, mimo iż obecne są od tysiąca lat, a ich popularność mimo różnego natężenia nigdy całkowicie nie znika. Uparcie jednak uważamy je za coś nowego. To co mi osobiście trochę przeszkadzało to styl w jakim jest napisana, dość chaotyczna, zawierała dużo informacji ale sprawiała wrażenie nieuporządkowanej. Polecam, nie tylko dla osób zainteresowanych tatuażem samym w sobie, dla mnie ciekawsze były obserwacje socjologiczne.