Tymek i Mistrz tom 2 - wydanie zbiorcze

Syn wypozyczyl ksiazke w bubliotece szkolnej i przeczytalismy ja wspolnie ‘na raz’. W paru miejscach byl podejscytowany tym, ze ‘to chyba ksiazka dla starszych dzieci’. A w tym wieku (8 lat) wszystko co ‘starsze’ jest ciekawe. Teraz czeka na wypozyczenie drugiej czesci, mysle ze takie ksiazki moga zainteresowac dzieciaki, ktore srednio lubia czytac. Dla mnie duzy plus.

Połączenie komiksu i książki edukacyjnej w duecie Samojlik i Wajrak jak zawsze świetnie wychodzi. Pozornie nudny temat jak las pełen starych drzew zamienia się w fascynującą przygodę z ciekawymi bohaterami i humorystycznymi scenkami, dzięki którym poznajemy las. Elementy wyjaśniające umieszczone między częściami komiksu mogłyby być napisane prostszym językiem, ale zawsze można to lekko skrócić, czytając dziecku.

PopKulturowy Kociołek: Akcja albumu Niezwykła podróż. Tom 1 zabiera nas do Wielkiej Brytanii roku 1927. Czasu kiedy I Wojna Światowa ciągle trwa, a południe kraju nieustannie nękane jest nalotami bombowymi. Niespodziewanie na arenie wojny pojawia się trzecia tajemnicza siła, której potęga przyćmiewa oba mocarstwa. W takich realiach żyje dwójka młodych bohaterów Noemie i Emilien, Kuzyni pochodzący z bogatej rodziny, którzy większość swojego dzieciństwa spędzili w szkole z internatem. Pewnego dnia niespodziewanie jednak zostają oni ściągnięci do wielkiej rezydencji rodziców Noemie. Ogromna posiadłość pełna jest sekretów, które tylko czekają na odkrycie. Nic więc dziwnego, że dwójka ciekawskich i genialnych dzieciaków szybko zabiera się za badanie tego miejsca, odkrywając przy okazji pełno niezwykłych wynalazków stworzonych przez ojca Emiliena (który zaginął w tajemniczych okolicznościach). Mamy tutaj do czynienia z komiksem wypełnionym po brzegi wartką przygodową treścią, kierowaną głównie do młodszego czytelnika. Scenariusz jest więc prosty, dosyć przewidywalny, ale też na swój sposób przyjemny w odbiorze. Tak jak zostało to już wspomniane we wstępie scenarzysta Denis-Pierre Filippi łączy steampunkowy klimat (wylewający się z kolejnych kadrów) z przygodową treścią nawiązującą do dzieł Juliusza Verne'a i szczyptą lekkiego humoru. Fani twórczości genialnego pisarza, muszą jednak ostudzić swój zapał. Autor albumu co prawda wykorzystuje pewne schematy i atmosferę znaną z powieści Verne’a (chociażby sama grafika na okładce). Nie jest to jednak bezpośrednie przełożenie książek na realia komiksu i dużo w scenariuszu jest własnej inwencji twórczej. Dla jednych będzie to zaleta, dla innych zaś wada (wszystko zależne od indywidualnych gustów). Do samej „przygodowej” treści trudno jest się tutaj mocniej przyczepić. Potrafi być ona satysfakcjonująca i w kilku miejscach miło zaskoczyć. Pewną łyżeczką dziegciu są jednak niektóre zachowania młodych bohaterów. W niektórych scenach przypominają oni rozwydrzone dzieciaki z bogatego domu, które nikogo i niczego nie szanują (prawda jest jednak troszkę bardziej złożona). Tym, co na pewno wyróżnia tytuł i sprawia, że wpada on w oko zarówno młodym, jak i starszym miłośnikom komiksów, jest jego oprawa graficzna. Rysunki Silvio Camboniego nie tylko dobrze obrazują steampunkowy klimat, ale również przesycone są dziecięcym akcentem, co szczególnie widać po projektach postaci. Nie każdemu jednak przypadną do gustu dosyć duże oczy bohaterów, momentami przypominające swoją stylistyką starszą mangę. Perfekcyjnie za to prezentują się tła, które pełne są szczegółów i nadają poszczególnym scenom znaczącej głębi. https://gameplay.pl/news.asp?ID=143730

Przy pierwszych stronach miałam sceptyczne nastawienie. Jakieś to takie było… no nawet słowa nie mam. Ale potem się rozkręciło i koniec końców dobrze się bawiłam przy tym tomie. Dzieci jak dzieci, swoje zwariowane pomysły i bujną wyobraźnię mają. Kto nie był taki kiedyś. Myślę, że z czasem sięgnę po kolejne części. :D

„Tymek i Mistrz. Uczeń czarnoksiężnika” to piękne wydanie ciekawego komiksu dla młodych czytelników, który może się spodobać także starszym odbiorcom. Humorystyczna seria fantasy Rafała Skarżyckiego i Tomasza Leśniaka, która ukazywała się przez lata w „Komiksowie”, czyli dodatku do „Gazety Wyborczej”, zyskała status kultowej. Opowieści o wielkim czarodzieju i jego niesfornym uczniu publikowane były w legendarnym francuskim magazynie „Spirou”, poza tym można je także znaleźć w podręcznikach do nauki języka polskiego. To historia, która zainteresuje miłośników fantasy przedstawiająca niesamowite przygody bohaterów. Roztargniony Mistrz i rezolutny Tymek podróżują w czasie i przestrzeni, stawiają czoła duchom, wampirom i potworom, a także innemu czarodziejowi i jego uczniowi. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Czapki z głów dla twórców serii komiksów o Irenie Sendlerowej! Nie spodziewałabym się, że za pomocą prostych obrazków i niewielkiej ilości tekstu można przekazać tak poruszającą historię i oddać przy tym tak wiele emocji. Sięgając po ten komiks myślałam, że jest on skierowany raczej do dzieci, aby w prosty sposób przekazać im ten trudny fragment polskiej historii. Po przeczytaniu pierwszego tomu stwierdzam, że zdecydowanie nie jest on przeznaczony dla dzieci, raczej dla młodzieży czy nawet dorosłych. Jestem zachwycona i niesamowicie wzruszona tym jak autorzy przedstawili wydarzenia z czasów drugiej wojny światowej. Komiks jest bardzo dynamiczny, opiewa o wiele przeskoków czasowych, a mimo to wszystko jest bardzo płynne i spójne. Z pewnością sięgnę po kolejne tomy!

Poznajcie rudego Hugo, miłego i odważnego trubadura. A wraz z nim, jego latający los Narcyz, niedźwiedź Biskoto oraz białowłosa wróżka Śliweczka. Oto niezwykła ekipa, która przemierza średniowieczne oraz baśniowe krainy, a to ratując królewskiego syna zamienionego w fasolę, a to znów wyrusza do czarodziejki Gargolii, aby odkryć tajemnicę krasnala z Corneloup, czy odnaleźć złote jabłko, zaś w kolejnej przygodzie zamek Mew. Przygody są nieziemskie, przeciwnicy zaskakujący, humor zaraźliwy, a strona graficzna potrafi zauroczyć jak mityczna Galatea. Niezapomniane przeżycia i zabawa, zarówno dla mnie jak i dla mojego syna. (słyszałem wiele zastrzeżeń, co do tłumaczenia i rzeczywiście zdradza ono trochę odniesień do naszej popkulturowej rzeczywistości lingwistycznej, ale niestety nie znam wcześniejszej wersji, więc wstrzymuje się z oceną. Jedynie jeden zwrot mi nie pasował na dziecięcą lekturę).

Sięgnąłem po Ryjówka przeznaczenia autorstwa Tomasz Samojlik głównie z jednego powodu – ciekawości wizualnej. I pod tym względem trudno się do czegokolwiek przyczepić. Ilustracje są świetne: kolorowe, wyraźne, dopracowane w detalach, momentami wręcz przyciągające wzrok bardziej niż sama historia. Z czasem jednak zaczął mnie wciągać sam temat. Ekologia, życie leśnych zwierząt, zależności w naturze – to wszystko zostało podane w przystępnej, lekkiej formie. Czuć, że za tą opowieścią stoi konkretna wiedza i chęć przekazania czegoś więcej niż tylko rozrywki. I właśnie tu pojawia się dla mnie pewne „ale”. Mam wrażenie, że to komiks przede wszystkim dla młodszego czytelnika. Taki, który oprócz przygody ma też wyraźne przesłanie edukacyjne. Nie jest to wada – raczej świadomy wybór twórcy – ale sprawia, że jako dorosły czytelnik nie poczułem potrzeby sięgania po kolejne części. To była przyjemna, estetyczna przygoda z nutą ekologicznej refleksji, ale raczej jednorazowa.

Piękna kreska i naprawdę świetny humor przywodzący na myśl stare kreskówki. Bawiłam się rewelacyjnie. Sam świat przedstawiony na razie jest bardzo tajemniczy, a autor niechętnie zdradza informacje (mam nadzieję dowiedzieć się więcej w kolejnych tomach), niemniej jednak przygody kuzynów Gnatów mnie kupiły.

W dobie wszędobylskich wampirów, wilkołaków i duchów, których współczesną wizję ukształtował szeroko pojęty konsumpcjonizm, milo jest spojrzeć na starosłowiańskie, mitologiczne stworzenia. Kościół starał się je zniszczyć za wszelka cenę, ale pamięć po nich pozostała i w kulturze nadal jest żywa, choć nie tak bardzo jakbym tego chciał. Karol Kalinowski przybliża je nam po raz drugi w ciekawej i niegłupiej opowieści, zatytułowanej Kościsko. Jest to bowiem miejsce, gdzie żyją wszelkiej maści skrzaty, zmory, duchy lasu i powietrza, starając się przetrwać w ludzkim świecie przeżartym technologią. Jednak takie miejsce skrywa w sobie również sekret, w tym wypadku bardzo mroczny i zawiły. Zatem gdy przybywa do niego pewien człowiek z swoim młodym synem, w Kościsku zaczynają się dziać bardzo dziwne rzeczy. Fabuła zaczyna się od przebudzenia Leszego - opiekuna lasów i drzew. Przespał on ponad wiek, skryty pod ziemią, po tym jak stoczył zwycięską walkę z potężnym biesem. Przez ten czas ludzie urośli w siłę. Ich miasta się rozrosły, fabryki rozbudowały, gospodarka rozwinęła, zaś ludzkość przetrwała dwie Wojny Światowe, Zimną Wojnę i kilka innych konfliktów. Leszy dziwując się uporowi człowieka w dążeniu do samozagłady, postanawia wrócić do Kościska - jedynego miasta zamieszkiwanego przez mityczne stworzenia. Tam obecnie Kustosz, zarządzający miastem, zatrudnia... człowieka. Ma on zajmować się biblioteką, jednak szybko się okaże, ze w Kościsku nic nie jest zwyczajne. Pierwsze co rzuca się w oczy czytelnika to specyficzny humor. Zderzenie się dwóch światów - słowiańskich stworzeń i ludzi - obfituje w wiele zabawnych anegdot dotyczących wierzeń Słowian. To sprawia, że współczesny człowiek, nie znający tej kultury, jest postawiony w niezręcznej sytuacji i nie wie jak ma się zachować. Szczególnie, że mityczne istoty starają się za wszelką cenę upodobnić do ludzi i nie gardzą nowoczesną technologią. Świetnie w tej roli wypada Kiki, będąca zmorą prowadzącą lokalny bar i lubiąca telewizję, którą ogląda w dziwny sposób. Jej próby panowania nad sobą aby nie dusić ludzi są obłędne, a finalne znalezienie Złotego środka dość zaskakujące. Jednak główna oś fabularna toczy się wokół pary ludzi - Karola, który został zatrudniony w bibliotece, i jego syna Maxa. Ten pierwszy stara się sobie wszystko racjonalnie wytłumaczyć, jak czyni to typowy dorosły człowiek we współczesnym świecie. Jego syn natomiast wierzy w dziwy jakie dzieją się w mieście oraz jego okolicy. Potrafi tym sobie napytać czasem biedy, ale jak to u dziecka, ciężko wytłumaczyć że czegoś co jest fajne nie wolno robić. Ciekawie natomiast jest poprowadzona relacja pomiędzy Karolem a Kustoszem. Jej finał jest bardzo ciekawy i owocuje w sporo niespodzianek dla czytelnika. Podobnie jest w przypadku Leszego, który w całej historii również odgrywa istotną rolę, chociaż nie zawsze od razu jest to zauważalne. Na szczególną uwagę zasługuje oprawa artystyczna komiksu. Kreska, przynajmniej w moim odczuciu, świetnie oddaje klimat mitów z punktu widzenia współczesnego człowieka. To nie są te same, w kółko wałkowane stereotypy o dziwnych stworzeniach z lasów. Tutaj są oni bardzo... ludzcy. Autor oddał ducha tamtych wierzeń, jednocześnie pozostawiając czytelnika w klimacie nowoczesnych seriali animowanych puszczanych na okrągło w telewizji. To pozwoliło mu oddać zderzenie dwóch światów co czyni również sama historia. Kościsko to genialny komiks, obowiązkowy do posiadania w swych domowych zbiorach. Wyróżnia się on na tle konkurencji, głównie za sprawą fabuły oraz tematu. Do tego czyta się go błyskawicznie, potrafi zaskoczyć, miejscami rozbawia do łez i przecudnie wygląda. Zdecydowanie warto po niego sięgnąć, bo tego typu literatura, szczególności polskiego autora, nie trafia się często. Co ważniejsze nie trzeba znać poprzedniej pracy Karola Kalinowskiego, aby móc w pełni rozkoszować się Kościskiem. Dlatego jeśli ktoś jeszcze nie miał przyjemności poznać tego komiksu, to doradzam szybko nadrobić zaległość.

Doprawdy nie umiem powiedzieć, dlaczego do tej pory omijałam Ariola szerokim łukiem. Przecież to taki fajny komiks jest. I uniwersalny. Szkolne problemy małych chłopców bawią w każdym wieku. Wymieniam się tomami z młodym czytelnikiem, który mnie popędza, tak bardzo chce zabrać się za lekturę kolejnej części. Może nie będę oryginalna, ale i tak napiszę, że to Mikołajek w wersji komiksowej. Nie zrozumcie mnie źle, to nie jest plagiat. Ot, po prostu tematy, które poruszają te książki i bohaterowie są podobni. Za to wykonanie oryginalne. I takie naturalne. Zwłaszcza w rozdziale o tym jak dzieci potrafią grzecznie bawić się przez dziesięć minut. A odcinek o zaczytaniu? Genialny. Zatem nie popełniajcie mojego błędu i czym prędzej weźcie się za lekturę. 

Bardzo podobał mi się pod względem graficznym - świetnie przedstawiał etapy przemiany bohatera i podkreślał emocje. Wydaje mi się to dobrze rozplanowane i dostosowane. Sama historia jest dość uniwersalna, pokazuje, jak życie może się zmienić w wyniku diagnozy i że nie ma tutaj "lepszych" i "gorszych", z podobną sytuacją może się zmierzyć każdy z nas. Mimo to nie do końca mnie poruszyła ta opowieść (niestety), współczułam bohaterowi i jego najbliższym, lecz nic więcej. Fajny pomysł z wątkiem muzycznym.

Piękne zwieńczenie serii, która mnie oczarowała. Ależ ja bym chciał spędzić choć rok życia w takim miejscu, gdzie można docenić proste życie. Gdzie ludzie dookoła, pomimo swoich słabości i typowych ludzkich przywar, powodują swoją obecnością, że chce się żyć. I gdzie wszyscy w naturalny sposób pogodzeni są z odchodzeniem. Od historii po szatę graficzną Skład Główny mnie zachwycił i pewnie jeszcze nie raz do niego wrócę.

Miesiąc temu prezentowałem wam pierwszy tom serii "Irena". Skupiał się on głównie na tytułowej bohaterce oraz jej początkach walki o żydowskie dzieci z warszawskiego getta. Kolejny album nosi tytuł "Sprawiedliwi" i przedstawia nam ludzi współpracujących z Ireną Sendlerową podczas akcji ratowania żydowskich dzieci. Był to cały sztab ludzi, od duchownych, przez pielęgniarki, prawników na zwykłych woźnych kończąc. Każdy odegrał w tym ogromnym przedsięwzięciu bardzo ważną rolę, co zaowocowało uratowaniem blisko 2500 niewinnych ludzkich istot. O nich jest właśnie ten komiks, który nadal jednak skupia się na tytułowej bohaterce. Niemniej po jego lekturze, każde dziecko zda sobie sprawę z kilu rzeczy, a o których piszę poniżej. Po pierwsze, jak wiele ryzykowano pomagając żydom. W praktyce za jakąkolwiek formę łaski, nawet zaopatrywanie w żywność, groziła śmierć. Niemieccy okupanci nie patyczkowali się na tym polu. jasne, nie każdy żołnierz Wermachtu był potworem o czarnych oczach i rękach skąpanych w ludzkiej krwi, choć takich ludzi było sporo. Nawet w szeregach SS i Gestapo zdarzali się ludzie dobrego serca, choć tacy często kończyli na froncie wschodnim, skąd nie wracali. Częściej jednak zamiast serca mieli dość lepkie ręce i byli skorzy do łapówek. AK i organizacje pomagające żydom, w tym "Żegota" nieraz z tego korzystały, choć łapówki były naprawdę wysokie. Najwięcej ryzykowali jednak zwykli mieszkańcy Warszawy. Nie bez powodu pośród odznaczonych tytułem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata dominują Polacy. Znaczna ich część otrzymała go zresztą pośmiertnie, gdyż nie przetrwali wojny, a potem komunistycznych czystek. Zaraz za nami są Holendrzy, którzy też mocno cierpieli pod jarzmem Hitlerowskich Niemiec. Dlatego cieszy mnie, że w komiksie przedstawiono takie osoby, jak Józef Zysman, Janusz Korczak, Ewa Rechtman, albo Izabela Kuczkowska. Ze względu na ograniczoną objętość komiksu, ich krótkie biografie autorzy dali na końcu tomu w przypisach. Te zresztą są tym razem bardzo bogate, tak samo jak prezentowana bibliografia. Zatem jeśli kogoś zaciekawił ten temat i chciałby z niego poszerzyć wiedzę, to będzie miał pojęcie gdzie szukać. Fabuła tego komiksu opisuje wydarzenia od wczesnej wiosny 1942 roku do końca stycznia 1943, gdy Irena została uwolniona z siedziby Gestapo mieszczącej się na Alei Szucha. Tak naprawdę wymagało to ogromnej łapówki, a i tak nie było wiadomo, czy Niemiec nie zmieni nagle zdania. Już pierwszy album dobrze obrazował piekło Pawiaka i siedziby Gestapo, ale ten tom robi to znacznie mocniej. Czytelnik, szczególnie młody, na pewno zrozumie koszmar więźniów oraz odwagę samej Ireny, który na przesłuchaniu nie ujawniła niczego, a spędziła na Pawiaku ponad miesiąc. Cieszę się, że ta seria powstała, gdyż jest rewelacyjnym materiałem edukacyjnym dla dzieci oraz młodzieży. Od dekad w szkole temat II Wojny Światowej jest traktowany dosłownie powierzchownie, o ile w ogóle liźnięty. Nawet na studiach trzeba mieć trochę farta, bo wielu wykładowców zwyczajnie olewa pewne tematy lub postacie. Wiem, bo sam studiowałem historię i przyznaję, że był to czas stracony, bowiem więcej nauczyłem się samodzielnie buszując w bibliotece niż na uczelni. Szkoda tylko, że za stworzenie tego komiksu wzięli się Francuzi, a nie Polacy. Niemniej, jest i z tego należy się cieszyć, a kto może niech po niego sięgnie, bo przedstawia bardzo ważny aspekt naszej historii.

Nie ukrywam, że lubię oszczędna kreskę Delisle i jego poczucie humoru. Tym razem czuję się jednak nieco zaskoczona. Publikacja składa się z pięćdziesięciu dwóch historii o relacjach damsko-męskich i o relacjach międzyludzkich w ogóle. Serię otwierają migawki z życia Alberta. Nijaki, przygarbiony facet. Otwiera po kolei szafy i szafeczki, wybiera ubranie - bokserki, skarpety, koszulę, spodnie, marynarkę. Zjada posiłek. Otwiera kolejną szafę, a tu zamiast części garderoby stoją piękne kobiety. Wybiera jedną, ale po zastanowieniu zamienia na inną i w jej towarzystwie idzie do sypialni. Z jednej strony to zabawne... Z drugiej prawdziwe - świat tak się zmienił, że wybór skarpet i kobiety (mężczyzny pewnie też) jest jak wybór potrawy z menu (życia). Przede wszystkim jest to jednak smutne. Tragizm polega na tym, że tak wyglądają nasze "związki". Są płytkie, oparte na seksie z brakiem więzi i bliskości z drugim człowiekiem. Ale to nie koniec. Dalej nie jest lepiej. Mamy między innymi Barbarę. Kobietę otyłą, która postanawia się zmienić. Ćwiczy do upadłego, by osiągnąć idealną sylwetkę. Spotyka mężczyznę i próbuje z nim tworzyć "bliskość", ale nie do końca się to udaje. Pojawiają się też związki z rodzicem a dzieckiem - toksyczna więź. Dużo jest tu relacji fizycznych, próby stworzenia bliskości poprzez seks. Komiks jest erotyczny, makabryczny i ku...wsko smutny. Autor pokazuje jakie beznadziejne tworzymy relacje, płytkie, miałkie, sztuczne. Publikacja jest uniwersalna. Łatwa do odczytania na całym świecie. Brak liter pozwala skupić się na obrazie i jego przekazie.

Dzięki komiksowi przenosimy się do Katowic w 1922 roku, gdy młody Hans Bellmer otwiera swoją wystawę. Wystawę lalek wielkości zbliżonej do ludzkiej. Plątaniny rąk i nóg, nagie ciała... Szok. Przerażenie. Niedowierzanie. Twórca kontrowersyjnych prac wyrokiem sądu zostaje skazany na więzienie. Początek kariery i początek problemów. Autor nie porzuca swoich pomysłów. Głębiej wchodzi w tworzenie "lalek". Ciała dominują jego twórczość. Wzrasta poziom seksualności dzieł. Komiks miał powstać (jako jeden z trzech w albumów), gdy Katowice w 2011 roku startowało o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016. Celem prac miało być przedstawienie szerszej publiczności - czytelnikom ludzi związanych z miastem. De facto praca Marka Turka została opublikowana w 2017 roku. Nie znam wcześniejszych prac Marka Turka. Ta została mi polecona jako godna uwagi. Chwyciłam ją w łapy i... poczułam przerażenie pomieszane z fascynacją. Sam komiks składa się wyłącznie z obrazu. Nie ma tam powiedzianego ani jednego słowa. Jesteśmy skazani na odbiór obrazu, odbiór twórczości Bellmera. Mam wrażenie, że zabiegi zastosowane przez autora wpisały się idealnie w przedstawioną twórczość, kult ciała (?). Nie jest to jednak biografia - sam podtytuł to wyklucza. To wycinek życia Bellmera. Wycinek z jego twórczości. Świetnym pomysłem było umieszczenie na końcu biografii oraz przypisów, ułatwiających nam zrozumienie przedstawionych treści.

Dziecięca, ale dobra dla dorosłych. Historia jest nie tylko przewrotna, ale także (mimo szczęśliwego zakończenia) smutna. Mówi dużo o naszej ludzkiej naturze - przykrzejszej niż wilcza. Przepięknie ilustrowana, nieco mroczna (graficznie, ale też treściowo). Dla dzieci nieco dojrzalszych (wydawca sugeruje 9+).

będzie to fajna książka dla dzieci. Super wykreowany świat, wszystko dokładnie oddane, rysunkowo mi się podobało, historia już trochę mniej - ale dla dzieci będzie bardzo fajna. Na końcu ukazane szkice koncepcyjne - można zobaczyć dodatkowe komentarze i to jak rodził się komiks, a to bardzo fajne.

Gnat to taka oldschoolowa animacja Disneya. U młodszych wywołuje niesamowity zew przygody i inspiruje do bycia lepszą osobą a dorosłym przyjemnie przypomina o czasach gdzie wszytko było jakieś prostsze i bardziej cieszyło. Dalej jest świetnie ale tutaj (w przeciwieństwie do pierwszego tomu) są już jakieś wady. Kilka niestarannych rysunków, a piąta "księga" z udziałem pewnego wielkiego kota trochę się ciągnie i jest zdecydowanie przegadana. Nie są to duże rzeczy i dalej Gnat dostarcza mi jednych z najprzyjemniejszych czytelniczych przeżyć do tej pory.