Tylko mnie nie budź

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2026/01/11-26-nie-twoj-interes-marzena-hryniszak/ Jak zachowalibyście się w sytuacji zagrożenia życia lub złamania przez kogoś prawa? Zainterweniowalibyście czy udali, że nic nie widzicie? Trudno na te pytania odpowiedzieć, bo nie wiemy jak zareagujemy w ekstremalnej sytuacji. Z pewnością dobrze jest doradzać nie będąc w centrum wydarzeń i nie ponosząc żadnych konsekwencji. Trudniej jest, gdy tu i teraz trzeba podjąć decyzję. Dlatego nie możemy oceniać postępowania bohaterów powieści „Nie twój interes” Marzeny Hryniszak. Każdy z bohaterów został wystawiony na próbę i lepiej lub gorzej ją przeszedł. Niektórzy postawili na zysk i uwikłali się w działalność przestępczą. Inni postawili na przyjaźń i empatię, i wbrew przeciwnościom losu starają się rozwiązać zagadkę tajemniczej śmierci przyjaciółki oraz zniknięcia przyjaciela. Jedno jest pewne, podczas czytania nie będziecie się nudzić. Zagadka kryminalna i to nie jedna zainteresuje was, a bardzo dobrze wykreowani bohaterowie nie jeden raz was zaskoczą. Będziecie podróżować między Śląskiem a Czechami, ponieważ to tam rozgrywa się akcja powieści.

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorem, który zaskoczył mnie całkiem pozytywnie swoją powieścią. Akcja toczy się na ulicach Poznania. Z placu zabaw znika nagle dziewczynka. Czy wyszła z kimś znajomym, czy została porwana? Tego próbuje dowiedzieć się poznańska policja. Podczas śledztwa wychodzą na jaw morderstwa sprzed lat. Do tego dochodzą kolejne zniknięcia. Policjantka, która prowadzi sprawę, prosi znajomego jasnowidza o pomoc. Czy ta pomoc okaże się skuteczna? Czy pozostali uwierzą jasnowidzowi, czy jednak swojej intuicji? Co mają wspólnego zaginione dzieci z morderstwami z przeszłości? Wciągająca od pierwszych stron powieść na pewno odpowie Wam na te pytania. Jest tu trochę archiwum X i paranormalnych wątków, ale do fantastyki jednak daleko. Bardzo przyjemnych kryminał, polecam serdecznie !

Do książki mam mieszane uczucia można powiec że jakiś facet opowiada o swym życiu jak poznał żonę i miał dwoje dzieci a potem stała się tragedia i zginęła jego córka potem trochę się pogubiłam co dalej się działo dlatego mam do tej książki mieszane uczucia acz kolwiek fajny i ciekawy początek potem pogubiłam się ale i tak całkiem spoko historia i książka

"Nie zasługujesz na śmierć " to książka, którą przeczytałam w ciągu jednego dnia. Dawno nie czytałam tak wciągającej lektury. Już nie mogę doczekać się kolejnej historii opowiedzianej przez tego autora. Brawo dla Pana Tomasza i dziękuję za tę historię.

Niesamowita to słowo nasuwa mi się po przeczytaniu książki. Miłość do córki która czuje bohaterka główna daje jej siłę to niesamowitych rzeczy, jest też dużo wątków erotycznych ale jest też zagadka i zwroty akcji polecam ją ja dalej jestem pod wrażeniem po przeczytaniu książki

Recenzja „Ludzkie zwierzę” Mariusza Leszczyńskiego to książka, która od pierwszych stron wciąga jak najlepszy kryminał, ale równocześnie zmusza do zastanowienia się nad tym, jak cienka jest granica między człowiekiem a jego najbardziej pierwotnymi instynktami. Na pierwszy plan wysuwają się Paweł Wilk doświadczony policjant, który niejedno już widział, i Renata Mazur aspirantka, dla której to pierwsze śledztwo. Ich duet jest fascynujący, bo od początku widać, że patrzą na świat zupełnie inaczej: on bardziej twardo i z dystansem, ona jeszcze z wrażliwością i świeżością spojrzenia. I nagle oboje muszą zmierzyć się ze sprawą, która wstrząsa nie tylko małym miasteczkiem, ale także nimi samymi. Zaginięcie 15-letniej Marty Barańskiej i późniejsze odkrycie jej ciała w rodzinnym grobowcu to tylko początek historii, która odsłania kolejne mroczne sekrety. Najbardziej poruszyło mnie to, że autor nie skupia się wyłącznie na samym śledztwie, ale też na psychice bohaterów pokazuje, jak sprawa powoli ich zmienia, jak ciężar zbrodni odbija się na ich wyborach i życiu prywatnym. Nie wszystko jest takie, na jakie wygląda, a każdy kolejny rozdział uświadamia, że prawda bywa znacznie bardziej skomplikowana, niż początkowo się wydaje. To, co najbardziej doceniam w tej książce, to brak schematyczności. Leszczyński nie idzie utartymi ścieżkami kryminału zamiast tego miesza emocje z brutalną rzeczywistością, pokazując człowieka nie tylko jako ofiarę czy kata, ale także jako istotę uwikłaną w instynkty, które czasem trudno kontrolować. Dzięki temu tytuł „Ludzkie zwierzę” nabiera jeszcze głębszego znaczenia. Po lekturze zostało we mnie mnóstwo pytań. Jak daleko posunęłabym się ja, gdybym stanęła przed podobnymi wyborami? Czy człowiek faktycznie jest w stanie zapanować nad ciemną stroną swojej natury? A może właśnie to, co w sobie tłumimy, prędzej czy później znajdzie ujście? To książka, która wciąga, trzyma w napięciu, a jednocześnie prowokuje do rozmów i refleksji. Nie da się jej odłożyć i zapomnieć wraca w myślach jeszcze długo po przeczytaniu. #LudzkieZwierzę #MariuszLeszczyński #kryminał #recenzja #książka #czytam #emocje #thriller #dyskusja

Czy przeszłość, a szczególnie taka, której nie chcesz pamiętać wraca do Ciebie? Czy jest to miłe czy raczej wolisz o tym zapomnieć? Pamiętaj, że niektóre sprawy są Bez przedawnienia. Tak jak w tej książce gdzie trup wyskakuje ze ściany, a śledztwo miast zaraz wyjaśnić nietypową sytuację mnoży kolejne wątki. Niby zwykły kryminał, a jednak wciąga. Może poprzez prostotę, a może poprzez prawdopodobieństwo życiowych sytuacji staje się wciągającą przygodą.

Powieść „Podszepty” Danuty Szulczyńskiej-Miłosz to książka, którą nie tyle się „czyta”, ile wchodzi się w nią powoli, niepewnie, jak do starego domu, który zna nas lepiej, niż my znamy jego. To lektura wymagająca uważności, cierpliwości i gotowości na to, że nie wszystkie pytania dostaną jednoznaczne odpowiedzi – ale właśnie w tym tkwi jej siła. Już od pierwszych stron uderza atmosfera niepokoju podszytego melancholią. Autorka nie straszy tanimi chwytami ani gwałtownymi zwrotami akcji. Zamiast tego buduje napięcie subtelnie, niemal szeptem – zgodnie z tytułem. Koszmary Seweryna Gardy nie są typowymi „snami grozy”; są raczej pęknięciem rzeczywistości, przez które do codziennego życia sączy się coś dawnego, wypartego i bolesnego. To nie strach przed czymś zewnętrznym, ale lęk przed pamięcią, przed tym, co domaga się nazwania. Bardzo poruszający jest dla mnie sposób, w jaki autorka pokazuje bezradność wobec własnego umysłu. Seweryn nie jest bohaterem dynamicznym, heroicznym – to człowiek zmęczony, rozdarty, próbujący funkcjonować mimo narastającego poczucia obcości wobec samego siebie. Jego sny niszczą relacje, podkopują zaufanie do własnych zmysłów, a jednocześnie są jedynym tropem prowadzącym do prawdy. W tym sensie „Podszepty” są opowieścią o cenie, jaką płacimy za poznanie. Szczególnie cenię w tej powieści motyw wiary i zwątpienia, reprezentowany przez postać księdza Wincentego. To jeden z tych literackich duchownych, którzy nie są figurą ani symbolem, lecz człowiekiem z krwi i kości – pełnym wahań, pytań, niepewności. Jego rozmowy z Sewerynem nie mają w sobie dydaktyzmu; są raczej spotkaniem dwóch osób, które próbują zrozumieć sens cierpienia w świecie, gdzie Bóg nie zawsze odpowiada. Ten wątek dodaje książce głębi i sprawia, że historia wykracza poza ramy thrillera czy powieści grozy. Ogromną rolę odgrywa przestrzeń – stary dwór, park, ruiny, obrazy i witraże. To nie są tylko dekoracje, lecz nośniki pamięci, miejsca, które „pamiętają” więcej niż ludzie. Autorka bardzo sugestywnie pokazuje, że przeszłość nie znika; ona trwa, zaklęta w murach, przedmiotach, snach. I że czasem wystarczy jeden impuls – obraz, dźwięk, sen – by ta przeszłość zaczęła się domagać uwagi. Styl Szulczyńskiej-Miłosz jest oszczędny, a jednocześnie poetycki. Nie ma tu nadmiaru metafor, ale każde zdanie zdaje się mieć swój ciężar. To proza, która sprzyja refleksji, zatrzymaniu się, czasem nawet cofnięciu kilku stron, by jeszcze raz odczytać sens. Tempo narracji bywa wolne – i wiem, że dla części czytelników może to być wada – dla mnie jednak było to świadome zaproszenie do wejścia głębiej, bez pośpiechu. „Podszepty” nie są książką łatwą ani jednoznaczną. To opowieść o traumie, pamięci, winie i próbie pojednania się z tym, co zostało wyparte. O tym, że nie wszystko da się racjonalnie wyjaśnić, ale nie wszystko też jest jedynie urojeniem. Granica między snem a jawą, między wiarą a lękiem, między przeszłością a teraźniejszością pozostaje tu celowo rozmyta. Po lekturze zostałam z poczuciem lekkiego niepokoju, ale też z wdzięcznością – za książkę, która nie traktuje czytelnika protekcjonalnie, nie podaje gotowych odpowiedzi i nie zamyka historii w wygodnej klamrze. „Podszepty” to powieść, która jeszcze długo po odłożeniu wraca myślami – jak sen, którego sens dopiero po czasie zaczynamy rozumieć.

Bardzo ciekawy pomysł na fabule, czytałam z ogromnym zaciekawieniem bo lubię takie klimaty, temat zmian klimatu i sytuacji ludzkości jest nawet ciekawie opisany ale książka oparta na relacji tylko głównej bohaterki, monotonnosci jest myśli i dziwnego zachowania sprawiło, że wielokrotnie się nudziłam, wiało nudą, czytałam i czytałam mając wrażenie, że nic się nie dzieje i akcja w ogóle nie idzie do przodu. Plus za zakonczenie- tutaj mamy nieoczekiwany zwrot akcji, i troche sie dzieje ale to by było na tyle. Zakonczenie zostawia sporo niedosytu i mam mieszane odczucia.

06/52/2023 ig:@liber.tinea “Receptura wszechmocy” to bardzo poprawna książka na jeden, bądź dwa wieczory, która potrafi zaciekawić Czytelnika i porwać w wir wartkiej akcji, niczym dobry film sensacyjny. Dzięki szybkiemu rozwojowi wydarzeń i bez zbędnych zastojów, czas spędzony z tą historią minął mi w okamgnieniu. Słownictwo użyte do przedstawienia intrygi jest bardzo dobrze dobrane, zwięzłe, a fabuła spójna o dosyć ciekawym pomyśle. Po zakończeniu lektury przyznaję, że to była dla mnie ciekawa, jednorazowa przygoda, ale nie jest to ten rodzaj powieści, do której wracam co jakiś czas, aby ją sobie przypomnieć, rozsmakować się w pisarskim kunszcie Twórcy i kolejny raz towarzyszyć bohaterom w ich perypetiach. Łukasz Lijewski, główny bohater książki, jest psychoterapeutą z około dziesięcioletnim stażem, który całe swoje życie poświęcił karierze. Ten mężczyzna po trzydziestce sam cierpi na zaburzenia lękowe i od wielu lat nie potrafi zbudować żadnej trwalszej relacji z kobietą. Do stanu, w którym co i rusz Łukasz wpada w ataki paniki i miewa koszmarne sny, doprowadziły go głównie oczekiwania jego rodziny i nacisk otoczenia, którym zawsze próbował pokazywać tylko to swoje silne i najlepsze oblicze. Nie pozwalał sobie na słabsze momenty. Ale, czy oby na pewno jedynie przez te okoliczności tak się dzieje w jego życiu? Mimo świadomości stanu w jakim się znajduje i tego, że coraz częściej choroba wyciąga po niego swoje macki, kolejny raz pod naciskiem matki bierze pod opiekę swoją siostrę narkomankę. Rodzice nie chcą aby ktoś z ich znajomych dowiedział się o uzależnieniu dziewczyny i wywierając presję na syna terapeutę, oczekuję, że sprawi on, że stanie się cud i młoda kobieta zacznie prowadzić życie wolne od nałogu. Dziwnym zbiegiem okoliczności w tym samym czasie co siostra, w życiu Łukasza pojawia się dawna znajoma, która szantażem wymusza na nim pewną współpracę przywracając do istnienia demony przeszłości i budząc nowe. Czego będzie od niego oczekiwała tajemnicza Sara? Co wspólnego ma z jego siostrą? Czy mężczyźnie uda się uniknąć załamania nerwowego i wyjść cało z tej opresji? Po odpowiedzi zapraszam do "Receptury wszechmocy". Książka tak naprawdę nie przyciągnęła mnie swoją, utrzymaną w ciemnej tonacji okładką, opis również niewiele powiedział mi o czym będzie ona traktować. Mogłam jedynie obstawiać jak w ruletce, czy będzie to kryminał, czy fantastyka, a może i beletrystyka lub też coś związanego z filozofią życia. A może to wszystko po trosze? Mimo tego, że nie przepadam za takimi niespodziankami czytelniczymi, sięgnęłam po tę pozycję. Oczywiście nie bez obaw… Będąc dopiero gdzieś w połowie egzemplarza tak naprawdę udało mi się ją zakwalifikować sobie gatunkowo. Dopiero kiedy książka znalazła się w odpowiedniej przegródce moich segregacji, a ja wiedząc czego mogę się po niej spodziewać, poczułam komfort czytania. Abyś Ty, Drogi Czytelniku, nie podchodził do “Receptury wszechmocy” podobnie jak ja, czyli niczym pies do jeża, w dalszej części recenzji wchodzę trochę głębiej w rozważania nad istotą powieści. Jeśli nie chcesz wcześniej tego wiedzieć, wolisz sam zabawić się z nią w kalambury i uważasz, że mogłabym Ci popsuć frajdę, to dalszą część mojego tekstu potraktuj niczym spojler i na tym etapie możesz już zakończyć czytanie, wiele nie umknie Twojej uwadze. Dzieje się w tej powieści… dziwnie. Irracjonalne zachowania, reakcje spotykanych ludzi, wydarzenia, które na każdym zwykłym człowieku wywarłyby przynajmniej jakieś zdziwienie, jeśli nie całkowite osłupienie i zapytanie jakże skrótowym “ocb?”, dla głównego bohatera są obojętnie zwyczajne. Gnając przez fabułę ciągle zastanawiałam się, czy czytam fantastykę, czy też facet naprawdę ma tę schizofrenię. Ciekawy zabieg i muszę przyznać, że dzięki niemu Autor złapał moją uwagę, choć początkowe, chaotyczne strony nie obiecywały tak naprawdę zbyt wiele. Zakładam, że gdybym wiedziała od samego początku, że będę mieć do czynienia z jakimiś pierwiastkami zaczerpniętymi z książek Kinga, czy filmów Marvela, to z pewnością miałbym odrobinę inne podejście do lektury. Może wystarczyłaby krótka wzmianka o tym w opisie? Teraz już nie wiem, bo jak to się mówi: “pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz”. Więc powtórzę słowa z początku swojej recenzji, że jest to bardzo poprawna książka, jednak nie dodam do tego nic więcej.

Książka która wciąga już od pierwszych stron, autor ma lekkie pióro. Dużo wątków i bardzo dobrze wykreowana postać głównego bohatera który jest bardzo zły, cech socjopaty, psychopaty, manipulatora bardzo dobrze uwidocznione. Jedyny minus dla mnie przynajmniej że główny bohater miał nieprawdopodobne szczęście, zbiegi okoliczności które mu się przydarzały były praktycznie niemożliwe aby kiedykolwiek się wydarzyły, ale rozumiem że autor chciał dużo wątków zmieścić i jakoś to wszystko poukładać. Polecam mimo tego, bo bardzo szybko się czyta, w 2-3 wieczory do przeczytania.

„Gabinet luster” to wciągający thriller psychologiczny, w którym dużą rolę odgrywa postać głównej bohaterki. Historia Ady jest pełna tajemnic i trudnych wspomnień, które stopniowo wychodzą na jaw w trakcie rozwoju fabuły. Bohaterka musi zmierzyć się nie tylko z zagadką kryminalną, ale również z własną przeszłością, która wpływa na jej decyzje i sposób postrzegania rzeczywistości. Autor pokazuje, jak wspomnienia mogą być niepewne i zniekształcone – podobnie jak odbicia w tytułowym gabinecie luster. Ada próbuje odkryć prawdę o wydarzeniach z przeszłości, jednak każdy kolejny trop sprawia, że rzeczywistość staje się coraz bardziej skomplikowana. Czytelnik razem z nią próbuje oddzielić prawdę od iluzji. Jedną z największych zalet książki jest właśnie sposób przedstawienia bohaterki. Nie jest ona postacią idealną – ma swoje lęki, wątpliwości i słabości, co sprawia, że wydaje się bardzo autentyczna. Dzięki temu czytelnik łatwo może zaangażować się emocjonalnie w jej historię. Podsumowując, „Gabinet luster” to książka pełna napięcia i tajemnic, w której ważną rolę odgrywa psychologia postaci. Historia Ady i jej zaginionego brata Igora sprawia, że powieść nie jest tylko kryminałem, ale również opowieścią o pamięci, traumie i poszukiwaniu prawdy.

Książka opowiada historię Anety i Julii, matki i córki. Matka próbuje dociec prawdy o śmierci swojej mamy i siostry. Książka ciekawa. Przedstawione tu są choroba psychiczna i chęć ochrony rodziny. Bohaterowie zostali ciekawie przedstawieni: - Aneta jako matka z lekką chorobą psychiczną - Julka i Kamil jako zatroskane dzieci.

Mimo dobrego opisu książka moim zdaniem jest bardzo przeciętna. Główna bohaterka wyjatkowo irytująca. Historia nie najgorsza ale czegoś brakuje, pomysł fajny, socjopatka i specjalistka od zaburzeń- mogło być super- wyszło przeciętnie. trochę przerost formy nad treścią.

Paulina została znaleziona w lesie i uparcie twierdzi, że zginął tam człowiek. Policja nie znajduje jednak ciała. Dziewczyna trafia do szpitala psychiatrycznego i kilka dni później wyznaje lekarzowi, że zwłoki będą odkryte dopiero 27 marca . Opowiada k swojej przerażającej wizji, dokładnie opisując ofiarę. Podaje nazwisko mężczyzny i dodaje, że w przeszłości znęcał się nad swoją małoletnią córką. Wszystko się potwierdza - 27 marca w wiadomościach pojawia się informacja o zamordowanym mężczyźnie znalezionym w lesie. Śledztwo w tej sprawie prowadzi komisarz Igor Szulc vel Czarny, najlepszy kryminalny w województwie... A " rzeźnik ze świętego miasta ", jak ochrzciła go prasa, numeruje kolejne ofiary. Czy uda się go powstrzymać w tej śmiertelnej wyliczance ? Co łączy brutalne morderstwa z tragicznym pożarem sprzed niemal 20 lat? Jakie mroczne tajemnice z przeszłości skrywa Paulina ?

Ach szkoda że to ostatnia część o komisarzu Lorenz -lubię gościa (bezkompromisowy, nienachalny, inteligentny i doprowadza sprawy do końca). Świetnie skonstruowana fabuła. Ciężko było odgadnąć kto zabił tyle kobiet, kto obsiał pole ich zwłokami. Gratulacje autorce i liczę że jeszcze Adam wróci.

Anna Rozenberg, osadzając akcję swojej powieści w angielskim Woking, dokonała zabiegu odświeżającego dla polskiego czytelnika. Nie jest to jednak pocztówkowa Anglia, lecz miejsce pełne cieni, historycznych zaszłości i specyficznej, wyspiarskiej izolacji. Autorka z dużą precyzją buduje fundamenty pod skomplikowaną intrygę, która zaczyna się od znalezienia zwłok na cmentarzu Brookwood. Bohater z bagażem: David Redfern Głównym atutem książki jest postać inspektora Davida Redferna. To mężczyzna o polskich korzeniach, który zmaga się z demonami przeszłości i poczuciem niedopasowania. Rozenberg nie idzie na łatwiznę – Redfern nie jest niezniszczalnym supergliną. To postać wielowymiarowa, melancholijna i niezwykle inteligentna. Jego wewnętrzne rozterki oraz specyficzna relacja z otoczeniem stanowią emocjonalny kręgosłup powieści, co wyróżnia ten tytuł na tle czysto proceduralnych kryminałów. Dlaczego 7/10? Moja ocena to solidne 7/10. „Wszyscy umarli” to książka, która zachwyca stylem, ale wymaga od czytelnika skupienia. Atmosfera: Największą siłą powieści jest jej „gęstość”. Autorka po mistrzowsku operuje nastrojem niepokoju. Czytelnik niemal fizycznie odczuwa chłód i wilgoć angielskiej pogody, która współgra z mrocznym śledztwem. Język: Rozenberg pisze z elegancją rzadko spotykaną u debiutantów. Jej opisy są precyzyjne, a dialogi naturalne, co sprawia, że przez historię płynie się z dużą przyjemnością. Konstrukcja intrygi: Zagadka kryminalna jest wielowątkowa i splata teraźniejszość z wydarzeniami sprzed lat. Autorka sprawnie myli tropy, choć tempo w środkowej części książki mogłoby być nieco bardziej dynamiczne. Dla niektórych odbiorców liczba postaci i drobiazgowość opisów procedur może być przytłaczająca. Momentami narracja zwalnia na rzecz budowania tła obyczajowego, co sprawia, że fani dynamicznych thrillerów akcji mogą poczuć zniecierpliwienie. Jednak dla miłośników klasycznego, mrocznego kryminału w stylu noir, te elementy będą raczej zaletą niż wadą. „Wszyscy umarli” to doskonały start serii. Anna Rozenberg udowodniła, że potrafi połączyć polską wrażliwość z brytyjskim chłodem, tworząc historię o winie, karze i o tym, że przeszłość nigdy nie pozwala o sobie zapomnieć. To kryminał dla wymagających, którzy nad efektowne pościgi przedkładają głębię psychologiczną i gęsty klimat.

Takie książki to, przynajmniej dla mnie, rozkosz czytania. Autor na tle wątku kryminalnego, prowadzi rozważania filozoficzne oraz dyskusje światopoglądowe. Zrobił to jednak tak kapitalnie, że wszystko idealnie do siebie pasuje. W jednej chwili płakałem ze śmiechu. W kolejnej popadałem w zadumę, w jeszcze następnej byłem zły....i tak dalej. Jeśli taki był zamiar Autora to w 100% osiągnięty. Gratuluję książki (chyba debiutu ?), polecam wszystkim serdecznie lekturę a sam czekam na kolejne.

Zachęcam wszystkich gorąco do przeczytania mocnego kryminału pt. "Nikt" autorstwa Macieja Kaźmierczaka. Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Muza, Muza Shadows Czy można odziedziczyć predyspozycje do przestępstw? Jak myślicie ile procent przestępców chwali się swoimi poczynaniami w sieci w dzisiejszym świecie? "Obserwował ją. Pragnął przedstawienia. Pragnął uwieczniać jej młode, niewinne ciało, które wystawione na widok publiczny musiało go podniecać jeszcze bardziej. Zapewne każde niezastosowanie się do polecenia karał, aż w końcu Karolina uznała obnażanie się na balkonie za codzienną rutynę." "Media są po to, żeby patrzeć władzy na ręce. Nam też. Ale w ostatnim czasie zrobiono z tego sport narodowy. Szczególnie, gdy niekompetentni policjanci zabijają na ulicy przypadkowe osoby, przez co potem cierpi cała firma." W mieszkaniu łódzkiej kamienicy zostaje znalezione ciało Moniki Maj. Młoda dziewczyna ma podcięte żyły, na brzegu wanny trudno jest dojrzeć ślady krwi. Sprawę prowadzi podkomisarz Kamila Szolc, pomaga jej aspirant Edyta Gawron. Kamila Szolc podejrzewa, iż dziewczyna została zamordowana, a sprawca nieudolnie próbował upozorować jej samobójstwo. Rok temu w tym samym mieszkaniu zginęła Karolina Gryz. Przyczyną śmierci dziewczyny było także samobójstwo. Nowe wydarzenia rzucają inne światło na sprawę sprzed roku. W jaki sposób obie sprawy łączą się? Czy Karolina Gryz naprawdę nie żyje? Czy Monika Maj została zamordowana, bo była niewygodnym świadkiem? Policja pracuje nad rozwiązaniem sprawy, niedługo dostają następne zgłoszenie: w lesie przechodzień znajduje na wpół powieszoną i nieprzytomną młodą dziewczynę. Wszystko wskazuje na to, że dziewczyna była torturowana. Spawa różni się od innych, intuicja podkomisarz mówi jej, że to może być klucz do rozwiązania całej zagadki. Ma nadzieję, iż zeznania dziewczyny pomogą pokierować śledztwo na właściwy tor. Lecz ta nie jest skora do współpracy na pytanie, kto ją skrzywdził, zapisuje na kartce jedno słowo: NIKT... Jak brutalna okaże się prawda? Czy sprawca jest jeden? Czy może jest to działanie grupy przestępczej? Czy tajemniczy Robert pomoże Edycie dotrzeć do prawdy? A może to on jest mordercą? "Profesjonalizm i posłuszeństwo dawały więcej niż jakiekolwiek przymilanie się czy próby zaprzyjaźnienia. Jakkolwiek głupio by to nie brzmiało. Faceci z pewnością mieli łatwiej. Kobieta od razu była posądzana o słabość, o to, że próbuje przez łóżko skrócić sobie drogę do awansu, nawet jeśli przełożoną była inna kobieta." "Nikt" to mocny, brutalny, wstrząsający, intrygujący, wciągający, wsiąkający głęboko w skórę kryminał. Podczas czytania książki targały mną różnego rodzaju emocje. Od początku typowałam zabójcę, lecz niestety moje tropy były złe. Autor Maciej Kazimierczak doskonale trzyma czytelników w szachu do ostatniej strony. W swoim kryminale Maciej Kaźmierczak ukazuje nam trudne relacje w rodzinie, działanie przestępców, tortury, handel "dziewczynami", a także działanie policji. Bohaterowie są mocni, charakterni, wyraziści. Koniec zostawił mnie w mocnym szoku. Wielkie ukłony w stronę autora Macieja Kaźmierczaka za napisanie tak niesamowicie dobrego kryminału. Po przeczytaniu książki mam w głowie mnóstwo pytań. Z pewnością jest to kryminał, który otwiera szeroko oczy. Ma mocny przekaz do młodych kobiet. Bardzo gorąco polecam wszystkim tytuł "NIKT", bo z pewnością zostawia po sobie ślad na dłużej w głowie.

FENOMENALNE!!! Dawno nie czytałem książki od której po prostu nie mogłem się oderwać. Historia wciągająca, tajemnicza, enigmatyczna. Postaci stworzone wyraziście, czytelnik bardzo silnie wiąże się z nimi emocjonalnie. Książka z pomysłem, oryginalna. Sprytnie wykorzystane tajemnice z czasów II wojny światowej. Dla mnie ideał, polecam wszystkim przeczytać.