Synowie Diny

Książka nie jest zła, ale brakuje jej też polotu. Można bardzo łatwo się domyślić niektórych wątków, a inne potrafią cię zaskoczyć (co jest plusem wg mnie). Zmiany charakterów bohaterów - zależy od postaci. Panu Darcy'emu brakuje dawnej tajemniczości, Elżbiecie brakuje dawnej inteligencji. Pomysł można było wykorzystać lepiej.

Książkę wypożyczyła moja babcia, powiedziała mi, że muszę ją przeczytać. Słuchajcie, ja nie lubię tego typu romansideł , a widząc okładkę myślałam, że jest to jakiś głupi harlequin których nikt nie czyta. Ale z każdą stroną wciagałam się w książkę coraz bardziej i bardziej. Nie bede pisać zbędnie o fabule jest to Poprostu świetna obyczajówka. Według mnie każda młoda dziewczyna powinna to przeczytać, żeby wiedzieć z jakimi wyborami musiały sie zmierzyć kobiety, jak miały ciężko , gdy były zmuszane do czegoś czego nie chciały robic . Pokochałam Inge , czasem wkurzały mnie jej zachowania i uważałam , że są głupie, ale nie wiem jak to jest być zmuszonym do miłości i jakie uczucia temu towarzyszą. Stała sie bardzo bliska memu sercu i przez kolejne tomy kibicowałam jej . Tomów jest 13 ale czyta się je błyskawicznie. Płakałam razem z nią,śmiałam się a po przeczytaniu podziękowałam Babci za tak świetne książki. Polecam z całego serducha.

Książkę wypożyczyła moja babcia, powiedziała mi, że muszę ją przeczytać. Słuchajcie, ja nie lubię tego typu romansideł , a widząc okładkę myślałam, że jest to jakiś głupi harlequin których nikt nie czyta. Ale z każdą stroną wciagałam się w książkę coraz bardziej i bardziej. Nie bede pisać zbędnie o fabule jest to Poprostu świetna obyczajówka. Według mnie każda młoda dziewczyna powinna to przeczytać, żeby wiedzieć z jakimi wyborami musiały sie zmierzyć kobiety, jak miały ciężko , gdy były zmuszane do czegoś czego nie chciały robic . Pokochałam Inge , czasem wkurzały mnie jej zachowania i uważałam , że są głupie, ale nie wiem jak to jest być zmuszonym do miłości i jakie uczucia temu towarzyszą. Stała sie bardzo bliska memu sercu i przez kolejne tomy kibicowałam jej . Tomów jest 13 ale czyta się je błyskawicznie. Płakałam razem z nią,śmiałam się a po przeczytaniu podziękowałam Babci za tak świetne książki. Polecam z całego serducha.

Tom 12 Sagi "Zapomniany Ogród" kontynuuje dalsze losy, głównej bohaterki Emily i jej męża Gerharda. Tym razem bohaterka musi zmagać się sama z problemami, gdyż jej mąż udał się w daleką podróż w sprawie interesów. Ciotka Alice zmarła i na pogrzebie zjawia się tajemnicza kobieta. Emily i Ivan Wilse rozpoznają w kobiecie Agnes - matkę Emily. Dlaczego kobieta tak wiele ryzykuje i postanawia się ujawnić? Wszyscy dowiadują się także o szybkim ślubie latarnika i malarki. Zarządca Aron nadal romansuje z Konstance, a Henny jest bardzo nich zazdrosna. Gdy w końcu zjawia się Gerhard odprawia Konstance do męża. Dochodzi także do porodu Henny, która ucieka i zarzeka się, że nie chce dziecka. Jednak wszystko się dobrze kończy i rodzi zdrowego syna. Jest przekonana, że ojcem jest Aron Ostbye. Pewnego dnia do hotelu przybywa nowy gość jest to matka Emily, która odwiedza starą Nanę i babcię Emily. Potem wyjeżdża, a Erling dowiaduje się szokującej wiadomości z gazet... Jakie będą dalsze losy bohaterów i ile jeszcze tajemnic jest do odkrycia?Przekonajcie się sami :)

Przeczytałam całość, choć momentami bywało trudno. Główna bohaterka z jednej strony była interesująca i na swój sposób "charakterna", z drugiej potwornie niestabilna, w pierwszych tomach zaslepiona miłością do człowieka, który ewidentnie nią pogardzał. Podobało mi się zakończenie serii - głównie to, że akcja przeniosła się daleko poza Norwegię, co było dla mnie niespotykane. Poza tym podobne motywy jak w Raiji, jedna kobieta, wielu mężczyzn, dzieci z różnymi ojcami. Przeczytać warto, ale raczej nie wszystkim przypadnie do gustu taka plątanina losów i zdarzeń.

Tom 14 Sagi "Zapomniany Ogród" kontynuuje dalsze losy dalszej bohaterki Emily. Tym razem bohaterka przeżywa chwile zgrozy. Kobieta zostaje wplątana w niebezpieczną umowę. Steffen usiłował zabić Ivana Wilse, jednak mężczyzna przeżył i wie doskonale, kto usiłował dokonać zabójstwa na jego osobie. Tymczasem Wilse prosi o odwiedziny Agnes i zawiera z nią potajemny układ. Nie zdradzi lesmanowi, kto usiłował go zabić w zamian za usługi seksualne Agnes...Agnes zwierza się Emily i ustala ją pośrednikiem pomiędzy Wilse, a nią. Dla rodziny tworzą inna wersję wydarzeń, a dla lesmana jeszcze inną. Tymaczasem Edwin powraca i nachodzi Emily opowiadając co rusz nowe rewelacje o Gerhardzie. Jednak kobieta nie wierzy mu w ani jedno słowo. Konstanse i Aron starannie układają plan zemsty na Karstenie, który co rusz dopuszcza się zdrady. Kobieta wprowadza plan w życie i wręcza mu tajemniczy list, który ma być dla niej ratunkiem i uwolni ją od męża na zawsze. Karsten znika. Przyjaciółka Emily, Klara rodzi bliźniaki, jednak poród okazuje się bardzo trudny. Czy kobieta przeżyje? Emily również jest w ciąży. Czy tym razem donosi ciążę do końca?

Są momenty, gdy bardzo dużo książek z rzędu u mnie to powieści lekkie. Nie wstydzę się tego. Praca i problemy w życiu bywają momentami tak ciężkie, że czytanie czegoś ambitniejszego, co wymaga ode mnie więcej uwagi jest zbyt trudne. Seria o Valentine Roncalli na taki okres wydawała się idealna, a na dodatek pogoda za oknem nie kusiła, żeby wyjść na spacer. Valentine Roncalli pochodzi z włoskiej rodziny, która od kilku pokoleń żyje w Ameryce, a konkretnie w Nowym Jorku. Poznajemy ją podczas wesela jej najmłodszej siostry Jaclyn. Valentine ma trzydzieści trzy lata i jako jedyna ze swojego rodzeństwa nie ma jeszcze męża i dzieci. Pracuje w warsztacie szewskim swojej babci, gdzie robią ślubne buty na zamówienie. Każda z par butów jest jedyna i niepowtarzalna, bo robiona jest dla konkretnej osoby. Valentine wydaje się, że w końcu znalazła swoje miejsce na ziemi, gdy spada na nią jak grom z jasnego nieba informacja, że zakład jest ogromnie zadłużony i grozi mu sprzedaż. Valentine może stracić nie tylko miejsce pracy, ale również mieszkanie. Kobieta nie chce do tego dopuścić, bo wizja powrotu do zawodu nauczyciela jest dla niej koszmarem. Chce za wszelką cenę uratować biznes, który jej rodzina prowadzi do 1903 roku. Na drodze ma dwie przeszkody: brak pieniędzy na spłatę długi oraz rodzonego brata Alfreda, który ze wszystkich sił chce doprowadzić do sprzedaży nieruchomości, która mieści się w jednej z lepszych części Manhattanu. Czy wyjazd do Włoch, gdzie Valentine będzie się uczyć techniki robienia butów i ich ozdabiania pomoże jej wykorzystać jedyną szansę na uratowanie rodzinnego biznesu? Valentine przez rodzinę uważana jest, jako ta zabawna. Jej brat Alfred określany jest, jako ten perfekcyjny, siostra Tess, jako zaradna a Jaclyn, jako ta piękna. Ojciec stwierdził, że ona, jako jedyna z czwórki jego dzieci musi walczyć o wszystko sama. Nie dostaje od życia nic za darmo. Nawet pożyczkę, której udzielił jej brat (prywatnie) musiała spłacać z pewnym oprocentowaniem. Wyróżnia ją jednak zdeterminowanie. Chce stanąć na głowie, aby ratować zakład. To mi się w niej bardzo podobało. Ogólnie bardzo polubiłam tę postać. Jest wykreowana bardzo naturalnie. Nie jest idealnie piękna, a przeciętnej urody. Nie ma idealnej rodziny – jej rodzina jest typowo włoska, gdy się kłócą to na cały głos. Jak każda dziewczyna z sąsiedztwa Valentine ma swoje problemy miłosne. Kilka lat temu rozstała się ze swoim narzeczonym Bretem, ale dalej utrzymują ze sobą przyjazne kontakty – to właśnie on, a brat, stara się jej pomóc w uratowaniu rodzinnego biznesu. W końcu jednak i do Valentine zaczyna się uśmiechać szczęście w miłości. Przypadkiem poznaje przystojnego włoskiego kucharza Romana, który podobnie jak ona urodził się w Ameryce. Roman prowadzi w Nowym Jorku typową włoską restaurację, która cieszy się dużym powodzeniem. Mężczyzna niestety poświęca jej zbyt dużo czasu, olewając tym samym swoją dziewczynę. Podczas pobytu we Włoszech przechyla się szala goryczy i dla Valentine wszystko inne przestaje mieć znaczenie tylko poznawanie technik robienia butów. Czy przystojny Gianluca zmieni jej życie? I jeśli tak to, w jaki sposób? Adriana Trigiani stworzyła bardzo ciekawych bohaterów, którzy sprawiają, że powieść jest kolorowa i pełna temperamentu. Są bohaterowie, których lubi się od razu, np. mama Mike czy babcia Valentine. Jednak znajdzie się kilka postaci, które należą do tych negatywnych, jak na przykład Alfred. Moim zdaniem jedyny brat naszej głównej bohaterki wstydzi się rodziny, z której pochodzi i pracując na Wall Street oraz zarabiając znaczne pieniądze próbuje to zatuszować. Jego ojciec nigdy nie miał zbyt dużej ilości pieniędzy, ale rodzina, Valentine nigdy nie klepała biedy. Alfred na każdym kroku pokazuje, że on ma pieniądze i on sponsoruje leczenie ojca chorego na raka. Na każdym kroku to wypomina, a siostrom za nic nie pozwala się dołożyć. Nie polubiłam Alfreda. To postać bardzo negatywna i tworząca wokół siebie złą atmosferę. „W stylu Valentine” jest książką bardzo zabawną, ale również lekką – o czym wspomniałam we wstępie tej recenzji. Czytało mi się ją bardzo dobrze, ale niestety szczegółowe opisy zbyt mnie nużyły. Jest ich momentami za dużo. Nie obyło się również bez literówek, których było zdecydowanie za dużo jak na książkę o takiej ilości stron (równe 400). Akcja również nie pędzi jak szalona. Wyjazd do Włoch jest dopiero, gdy jesteśmy w ¾ książki. Muszę przyznać, że to też przyjemna odmiana, bo z reguły zmiany w życiu bohaterów w książkach nadchodzą bardzo szybko, a tu autorka zostawiła to na sam koniec. Ja osobiście wam polecam, jeśli szukacie czegoś na relaks i odrobinę śmiechu w trakcie czytania. Dialogi rodziny Roncalli pozwalają czasem wybuchnąć głośnym śmiechem. Jest to zwariowana książka, ale da się w niej znaleźć proste przesłanie: na miłość nigdy nie jest za późno. Nawet, jeśli jest się osiemdziesięcioletnią wdową. Miłość zawsze odejmuje lat! „Miłość układa się tylko wtedy, kiedy obie strony zaczynają wspólne życie, niczego nie poświęcając. Nikt nie powinien rezygnować z siebie dla drugiej osoby. Ludzie tak robią, ale to ich nie uszczęśliwia na dłuższą metę.”~ Adriana Trigiani, W stylu Valentine, Warszawa 2010, s. 371.

Sięgając po te książkę sądziłam, że będzie łączyła się zarówno z ,,Przeminęło z wiatrem'' jak i ,,Scarlett''. Rozczarowałam się jednak, gdyż historia nie ma nic wspólnego z kontynuacją A. Ripley, a i pewne wątki odlegają od oryginału. Donald McCaig opisuje całą historię w zupełnie innym stylu. Gdyby nie retrospekcje, można by pomyśleć, że to zupełnie inna książka. Na plus historie z życia Rhetta i jego rodziny. Większość informacji podanych, a niewyjaśnionych w ,,Przeminęło z wiatrem'' uzupełnia powieść McCaiga. Można dowiedzieć się m. in. Dlaczego Rhett troszczy się o Belle, skąd wziął się na przyjęciu w Dwunastu Dębach i wiele więcej. Irytuje mnie postać Melanie, która zupełnie odbiega od pierwowzoru. Jakby to była inna osoba. U kilku innych bohaterów również można zauważyć spore zmiany. Ostatni list Melanie do Rosemary pokazuje jak to Mela wszystko wie i nie ukazuje pełni cierpienia Rhetta. To książka o nim więc autor mógłby pokazać historię śmierci małej Bonnie z perspektywy straty Rhetta, a nie opowiadań Melanie. Niemniej jednak miło mi było poznać jeszcze jedną historie dotyczącą mojej ulubionej literackiej pary.

Po rozczarowującej dla mnie pierwszej części książek o Valentine, dałam szansę Autorce i sięgnęłam po drugą (zwłaszcza, że pożyczyłam z biblioteki wszystkie trzy). Muszę powiedzieć, że całkiem przyjemnie się to czytało. Lekka lektura, mniej męczących opisów, więcej dialogów, wzruszająca końcówka.

Pierwszy raz sięgnęłam po Sage. Być może nie jest to wybitne dzielo, ale czytam dla siebie, nie dla chwalenia się "jakie to ja madre tutuly czytam". O krajach Skandynawskich sprzed ponad 100 lat nie wiem nic, wiec nie potrafie określić na ile opisy sa prawdziwe. Wiem tylko, że trochę he zainteresowały mnie dalsze losy Elizabeth. Sięgnę po kolejna część, zobaczymy czy dotrwam do końca sagi. Dopisane po miesiącach- doczytałam sagę do końca ;)

Myślę, że podobnie jak pierwsza części opowieści o Annie, ta historia pokazuje, że ludzi nie nalewy oceniać po wyglądzie, a niepełnosprawność tkwi jedynie w naszej głowie. Tym razem Anna jest już młodą kobietą, która świadoma swojego talentu pragnie wykorzystać okazję rozwoju i rozpocząć światową karierę. Uważam, że sposób w jaki autor poprowadził wątki w książce jest naprawdę godny polecenia. Czytelnik ma okazję poznać wieloaspektową osobowość Anny, jej chłopaka, a także nauczycielki tańca. Osobiście bardzo lubię takie prowadzenie postaci, ponieważ nic w życiu nie jest jednoznacznie pozytywne bądź negatywne, dlatego takie postacie są bardziej realistyczny. Justus Pfaue po raz kolejny przedstawia czytelnikom bardzo aktualne i powszechne problemy, takie jak brak akceptacji samego siebie, zazdrości czy miłość na odległość. Moim zdaniem jest to jedna z tych książek, którą warto przeczytać w chwili słabości, aby przypomnieć sobie, że życie może być piękne!

Kolejny ukłon w kierunku Grzegorza Skommera. Ten tom "Opowieści Margit Sandemo" czyta się jednym tchem i ma na to wpływ, między innymi, właśnie dobre tłumaczenie. Należy jednak zaznaczyć, że autorce udało się stworzyć świetne postaci. Przede wszystkim uwagę zwraca główna bohaterka. Silna osobowość, inteligencja, błyskotliwość, cięty język. Taka jest Katja. Z wielką przyjemnością czyta się zabawne, ironiczne dialogi bohaterów. Oczywiście jest to nadal typowe dla autorki połączenie romansu z kryminałem, ale, mimo tendencyjności, "Klucz do szczęścia" czyta się naprawdę dobrze. Historia rozpoczyna się od przypadkowo podsłuchanej przez Katję rozmowy. Początkowo bierze ją za kryminalne słuchowisko radiowe, ale dochodzi w końcu do wniosku, że rozmowa była prawdziwa i dotyczyła Jonasza Callenberga - jednego z pracowników jej szefa. Mimo że nie żywi przyjaznych uczuć do Jonasza, postanawia go ostrzec. W tym miejscu zaczyna się właściwa akcja książki. Zainteresowanych odsyłam do lektury.

Powiem tak. Historia niezwykle naiwna, ale takie właśnie czyta się czasami najlepiej. Właściwie to nie chciałabym być w skórze Christoffera. No i wolałabym, aby od samego początku nie było oczywiste, z kim ostatecznie będzie. Dajcie mi jakąś dziewczynę, której będzie mi szkoda, kiedy trzeba będzie ją rzucić. Widzę, że nie ma już rady i trochę następuje powtarzalność w sadze. Kto jeszcze się czuł, jakby czytał o córce hycla Hildzie?

recenzja na moim blogu: cornusowo.blogspot.com Polka w Londynie to zwariowana przygoda nastolatki, która wyrusza w świat, aby poznać język Szekspira. Akcja książki rozpoczyna się w 1993 roku, kiedy wyjazdy zagraniczne były czymś egzotycznym i niecodziennym, a podróż do Anglii marzeniem wielu Polaków, nie tylko Justyny Tomańskiej - autorki i zarazem bohaterki powieścio-pamiętniko-poradnika. Justyna pisze w nim: Jest rok 1993. Mam 18 lat, mieszkam w Ozimku, małej miejscowości położonej 20 km od Opola. Marzę o tym, by wyrwać się w świat. Odważyć się na coś więcej niż codzienne wyjazdy do Opola, gdzie chodzę do ogólniaka o profilu pedagogicznym Uczę się nawet nieźle, tylko ten angielski (...). Wiem, że bez znajomości "anglika" czeka mnie nieciekawa przyszłość. Ale wiem też, że w szkole nie jestem w stanie się go nauczyć. To dlatego od dawna marzy mi się podróż do Wielkiej Brytanii albo Stanów Zjednoczonych. Niestety, taki wyjazd jest mało prawdopodobny, bo przecież kosztuje fortunę! A ja jej nie mam. Na szczęście przyjaciel pożyczył Justynie część pieniędzy na wyjazd. Resztę zarobiła sama, pracując w perfumerii. 9 września 1994 roku Justyna rozpoczęła 26-godzinną podróż autokarem do Londynu. Od tej chwili jej życie zmieniło się na dobre. Wielogodzinne lekcje angielskiego, spacery po zatłoczonym Londynie, wycieczki do McDonalda, próby przetrwania przez tydzień za niespełna kilkanaście funtów, poszukiwanie kolejnej z rzędu pracy, nielegalny pobyt w Anglii, i niespodziewane odnalezienie wielkiej miłości. To jedynie kilka z wielu przygód Justyny, która musiała zmagać się nie tylko z obcym językiem, ale również z obcą kulturą i mentalnością - Anglików i emigrantów z innych krajów świata. Książka emanuje dobrą energią, choć nie brakuje również łez, łez tęsknoty, rozczarowania i strachu. Pomimo tego, bohaterka opowiada o swoich perypetiach z wielkim entuzjazmem, wszakże spełniło się jej największe marzenie - nauczyła się języka angielskiego, zwiedziła Londyn i poznała wielu wartościowych ludzi. W moim odczuciu książka stanowi doskonały drogowskaz dla osób, które chcą wybrać się do serca Anglii, czyli Londynu. Autorka zamieściła w niej bardzo przydatne informacje dla podróżujących opatrzone etykietą "Wiesz - nie zginiesz", na przykład gdzie znaleźć tani sklep z jedzeniem, jak zachować się na rozmowie o pracę, co mówić urzędnikom podczas kontroli. Część z nich może okazać się dziś nieaktualna, ale znajdziecie w niej przynajmniej jakiś trop. Dziś, gdy granice są otwarte, podróżujemy częściej i chętniej. Podziwiam Justynę za to, że w trudnych dla Polski czasach odważyła się wyjechać tak daleko, nie znając praktycznie języka, mając zaledwie 200 funtów w kieszeni. Polka w Londynie pokazuje, że warto pokonywać góry, żeby dotrzeć w końcu na szczyt... a o jakim szczycie mówię, dowiecie się, gdy przeczytacie książę :).

Na okoliczność wyzwania sierpnia " cyfra w tytule " przeczytałam ponownie. " Kiedy pytano mnie, jak się czułam żyjąc w takim ubóstwie, wzruszyłam ramionami i odpowiedziałam, że nie wiedziałam, że to ubóstwo. Myślałam, że to po prostu życie. " Każdy z nas spodziewa się godnego szczęśliwego życia. Jednak nie wszystkim jest tak dane. Szczęściem jest mieć możliwość wyjechać do " lepszego świata " niestety wiąże się to z nostalgią z dylematem " co by było gdyby........" " Szepielewo nad Zatoką Fińską i niczego więcej nie potrzebowałam. Lata spędzone tam są skarbem, który niosę ze sobą przez całe życie. Ale nie chciałam tam wracać. " Pozycja warta przeczytania dla tych, którzy chcieliby dowiedzieć się - poznać realia życia do " pierestrojki " w Leningradzie - Sankt Petersburgu. " Rosjanie czekali osiemdziesiąt lat, by znów nazywać swoje miasto Sankt Petersburg. Wszyscy mieszkańcy nazywają je czule Peter. "

Przeczytałam z przyjemnością. Naiwne to trochę, a akcja została rozwleczona do granic możliwości, ale pomimo wszystko pochłonęłam książkę dość szybko. Romans i historia kryminalna z dreszczykiem bez żadnych wysokich lotów. Z góry wiedziałam, co się wydarzy. Ponadto wszystko jest utrzymane w tonie górnolotnego sentymentalizmu, a bohaterowie albo niesamowicie dobrzy, albo do gruntu źli... Jednak czasami miło jest zrobić sobie odskocznię i zatopić się w krainie nierealnej cukierkowatości. I jeszcze mały drobiazg - główna bohaterka okazała się o wiele bardziej męska i inteligentna od głównego bohatera, a główny bohater roztkliwiał się nad sobą do granic możliwości...