Serce na sznurku

Zbuntowane dziecko, które trafia z rodziny zastępczej do innej itd. Treść opowiada o jej złym zachowaniu, które czy zmieni się na lepsze? Sami oceńcie zachowanie głównej bohaterki. Tematy poboczne: szkoła, niewidomy Pan (i ten bohater podobał mi się najbardziej), babcia, opieka społeczna itp. Nie odradzam przeczytania tej książki. Młodzieży tak 5 klasa i wyżej powinna się spodobać. Kolejna przeczytana w ramach dla biblioteki.

Zaczęłam lekturę tego tomu od Babci Brygidy szalona podróż po Krakowie. Ach zobaczyłam to o czym czytam oczami wyobraźni i czytałam z zaciekawieniem, żeby wiedzieć jak historia się skończy. To była dla mnie magia dziecięcej radości odkrywania co dalej, na następnej kartce. Chyba o to chodzi w książkach, prawda ? To wydanie zawiera ponadto opowiadania Jeden dzień czarownicy oraz Jedna noc czarownicy I początkowo wydawało mi się że to historia z Babcią Brygidą będzie moją ulubioną, ale jednak przyznaję że wszystkie lubię jednakowoż. Nie wiem czy jest sens zdradzać cokolwiek z treści zważywszy na to że stron jest tak niewiele Nie wiem też czy to pozycja dla współczesnych dzieci. Może przetestuję za jakiś czas na swoich. Moje wewnętrzne dziecko - jeśli tak to mogę ująć - jest jednak bardzo zadowolone z lektury. Takie krótkie historie z najlepszą esencją baśniową To było zetknięcie po wielu wielu latach z twórczością Doroty Terakowskiej i muszę przyznać że było to spotkanie bardzo udane

Następna cudowna książka Josteina Gaardera. (Osobiście moja ulubiona). Napisana w formie listów, co akurat bardzo mi się podobało. Fajne jest to, że autor odpowiada w książce na nieoczywiste pytania. Czy można dotykać książki, która jeszcze nie powstała? Czy można przeczytać książkę, która zostanie napisana dopiero w przyszłym roku? Czy istnieje biblioteka, w której są książki jeszcze nienapisane?

Znowu wysoka ocena. Dlaczego? Bo chyba to pamiętam jako jedną z pierwszych książek. Pamiętam, że nie mogłem się od niej oderwać. Już jako dzieciak uwielbiałem czytać książki po kilka razy - a zacząłem właśnie od tej. Przyznaję, że nie do końca pamiętam treść - mam jedynie mgliste wspomnienia, ale było to coś, co zaszczepiło we mnie miłość do książek na całe życie! To jak mógłbym ocenić to inaczej niż 10?

Piękna opowieść o dorastaniu i towarzyszącemu mu procesowi indywiduacji. Ronja poznaje siebie, uczy się ufać sobie i kierować się w życiu wartościami, a nie emocjami jakie powodują w niej inni. Bardzo mądra opowieść, do przekazania wszystkim dzieciom, które chce się wychować na niezależnych, dojrzałych ludzi.

Kupiłam w ciemno. Tak się złożyło, że zaczęłyśmy lekturę w październiku, co dodatkowo dodało koloru całej historii, która składa się z trzech części. Przyznam, że nie jestem zwolennikiem tego typu treści, ale dzięki córce (7 lat) wykręciłam się dość ostro :).

To opowieść o więziach łączących nas z bliskimi. O tym, że każda jest inna, z innej materii, innej grubości i innej trwałości. O tym, że te najbardziej magiczne mamy z dziadkami. Mój dziadek był drzewem czereśniowym (a Babcia gąską ☺️) to wzruszająca opowieść o odchodzeniu, która złapie każdego za serce. Książka praktycznie nie do przeczytania na głos, bo szloch i płynące łzy uniemożliwiają wydobywanie dźwięków. Polecam, ale uważajcie, bo to emocjonalny rolokoster.

"Pisklak" Zuzanny Orlińskiej to bardzo przyjemna i otulajaca książka. Bardzo podobna do lektury "Ten Obcy", którą zaczytywałam się będąc nastolatką i nie ukrywam, że byłam zakochana w tajemniczym bohaterze Zenku, który wywoływał we mnie dreszczyk emocji. Po latach widzę, że ciągle taki dreszczyk może wywołać wiele książek i miłych dla serca postaci. Taką postacią okazał się Cyryl, piętnastoletni bohater tej książki, który przykuł moją uwagę swoim dobrym, opiekuńczym sercem w stosunku do młodszego siedmioletniego brata, którym się opiekował po ucieczce z domu, ponieważ dwójka rodzeństwa została porzucona przez rodziców. Znaleźli schronienie w ruinach starego opuszczonego domu, nie było im lekko, ale wówczas na ich drodze pojawiła się Klara, główna bohaterka tej książki. Klara ma bardzo trudny moment w życiu, ponieważ wraz z rodzicami Anną i Kubą borykają się z chorobą nowo narodzonego Piotrusia. Jest wcześniakiem zupełnie bezbronnym jak wyklute pisklę. Nie wiadomo nawet czy przeżyje. Mama Klary cały czas przebywa z dzieckiem w szpitalu, a ojciec odchodzi od zmysłów w domu. Klara próbuje jakoś sobie poradzić z tą smutną sytuacją i nieoczekiwanie napotyka Cyryla i jego brata Nikodema. Skupia na nich swoją uwagę, co odciąża ją od myśli nad chorym braciszkiem, bo i tak niewiele mu teraz może pomóc. Może natomiast pomóc i robi to. Pomaga dwojgu głodnym i brudnym uciekinierom, których przy okazji jest bardzo ciekawa, przejmuje się ich losem. Razem z Klarą, do spółki pomocy dołącza jej "krzykliwa" koleżanka Hanka, która świdruje wzrokiem Cyryla, kokietuje, traktuje jak zdobycz. Lubi wodzić chłopaków za nos, jest kompletnym przeciwieństwem wrażliwej, delikatnej i spokojnej Klary, która tylko przygląda się wyczynom koleżanki, sama nigdy nie odważyłaby się, by zrobić krok w stronę chłopaka. Klara ma swój wlasny świat, folguje swojej bogatej wyobraźni snując wizje o dzielnym Szymonie Asterlingu i jego przygodach. W tym wykreowanym uniwersum czuje się bezpieczna. Z Cyrylem poczuła delikatną więź, zależy jej na nim. Nawiązuje się między nimi nić porozumienia, kiedy w noc spędzoną w domu Klary chłopak tak pięknie opowiada o odwadze, o sztuce, o przeczytanej książce "Zabić drozda". Obie dziewczyny choć dogadują się i przyjaźnią to Klara nie potrafiłaby stanąc między Cyrylem, a wpatrzoną w niego Hanką. Bo ta co prawda jest odważna i pewna siebie tu i teraz, ale w najbardziej trudnej i wymagającej odwagi, odpowiedzialności i dojrzałości sytuacji - to Klara stanie na wysokości zadania. Jak potoczą się losy wszystkich bohaterów? Jaki skarb ukryty leży w zakamarkach, podziemiach starego domu należącego niegdyś do zdolnego inżyniera? Czy chłopcy będą bezpieczni? Odnajdą drogę do matki w Irlandii, która była celem ich podróży? Czy Damian, chłopak któremu podoba się Hanka odpuści, czy zawalczy o dziewczynę? Młodzieżowe problemy, aczkolwiek wszystkie do rozwiązania. Książka podobała mi się, jest napisana w takim, w mojej ocenie, dawnym fajnym stylu. Jakbym cofnęła się w czasie. Czuję, że nie często spotykam taki literacki styl we współczesnych powieściach. Może to też zasługa, że autorka Zuzanna Orlińska, jest córką Wandy Orlińskiej - jednej z najbardziej znanych polskich ilustratorek. To zapewne miało wpływ na moje odczucia, emocje. Ogromna nostalgia. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Dwie niedługie historie, jedna o małym łobuziaku Emilu, który co nieraz pakuje się w jakieś kłopoty, a druga to historia małej dziewczynki Lotty, która pewnego dnia obraziła się na swoją mamę i się wyprowadziła. Dobrze napisane, Astrid Lindgren to przecież klasa sama w sobie. Mnie czytało się pysznie. Ciekawe czy współczesne dzieci wciąż doceniają.

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

Książka przede wszystkim dla miłośników baśni ... ich stylistyki i ... ukrytego sensu. Bardzo ciekawe doświadczenie czytelnicze. (Szczególnie fascynujące jest przenikanie wątków, motywów baśniowych). Autor (badacz; ten, który zebrał baśnie i je zredagował ...) prezentuje zarówno znane baśnie o trzech niedźwiadkach, o Jasiu i łodydze fasoli, czy o Tomciu Paluchu; jak i te mniej znane. Całość jest bardzo ciekawie graficznie zilustrowana .

Muszę przyznać, że jestem pod wrażeniem. Znałam 101 dalmatyńczyków oczywiście z ekranizacji Disneya, jak również gier i świetnie się przy tym bawiłam jednak nie spodziewałam się tego, że książka mnie aż tak zaskoczy. Oczywiście na plus. Pierwszą rzeczą, którą można zauważyć to to, że autor nie rypie się w tańcu i przedstawia świat normalnie, bez ugrzecznień (gdy mowa o tym po co dalmatyńczyki de Mon to jest wprost napisane wraz z kilkoma innymi scenariuszami pozbycia się ich). Postaci też się różnią od tych co były przedstawione w bajce, więc można się pozytywnie zaskoczyć. Bym napisała więcej ale nie będę spojlerować. Ogólnie jest to dla mnie bardzo miłe przeżycie. Cieszę się, że wyrwałam tę książkę dla małego (ma 4 latka i też mu się bardzo podobała). Nie oszukujmy się - było to wywołane sentymentem do bajki ale i tak zostałam pozytywnie zaskoczona. Książkę polecam bardzo. Ja akurat swojemu maluchowi nie cenzurowałam tego co było napisane i w razie pytań odpowiadałam wprost jak to wygląda. Grafika też zrobiła na mnie duże wrażenie. Bardzo ładne rysunki, odpowiednie do sytuacji dziejących się na kartach spisanej historii. Jedyny minus - upolszczenie imion i nazwisk. Jak przy właścicielach Pongo i Mimi jeszcze dało się przełknąć, tak Tortuelli nie mogłam. Zdecydowanie to na minus - wszystko inne wielki plus.

Poczciwy duszek Maciek, trochę Casper, mierzy się z problemami całek kamienicy. Jest trochę lokalnego folkloru w postaci przepychanek sąsiedzkich, niemało absurdu i bardzo, bardzo, bardzo wiele mrówek. Maciek to taka fujara trochę, więc pomimo swoich stu lat nawala się jak meserszmit syropkiem na kaszel no i to mi się akurat nie podoba w książce dla dzieci. Reszta jest szalona i nieprawdopodobna, ale nie jest niepoprawna.

Czytam już tyle książek z tej serii z moją Córką, że nie wiem co odkrywczego mogę jeszcze napisać. Wszystkie opowiadania z serii mówią o przyjaźni i pokonywaniu swoich słabości, o szacunku, tolerancji i dobroci serca.Jak dla mnie o tej dobrej stronie życia można pisać w każdej formie, nawet okraszonej różem.

Poruszająca, literacka opowieść dla młodzieży i dorosłych o getcie warszawskim i dramatycznych losach mieszkańców Muranowa, widziana oczami… drzewa. Choć pomysł może się wydawać bajkowy, narracja jest pełna realizmu, smutku i nadziei. Świetnie nadaje się do rozmowy o historii z młodszymi czytelnikami. Mądra, piękna i bardzo oryginalna. Przypomina, że pamięć może mieć wiele form.

"Wiłka smocza dziewczynka" Antoniny Kasprzak to bardzo miła i ciepła książka dla nastolatków. Bohaterkami są dwie dziewczynki: jedenastoletnia Pola i jej młodsza, niesforna siostra Klara zwana Bułeczką. Są ze sobą bardzo związane, kochają swoich rodziców. Rodzina Adamczyków jest przykładna, wiodą spokojne życie, jest im tylko trudno pomieścić się w małym dwupokojowym mieszkaniu. Mama wyszywa i robi biżuterię, a tata jest bardzo zapracowany, często wyjeżdża służbowo, wobec czego nie zawsze może poświęcić czas swoim córkom. Pewnego dnia dziewczynki dowiadują się, że ich rodzina się powiększy i mama będzie musiała być dłuższy czas w szpitalu, żeby utrzymać ciążę. Dziewczynki są w takim wieku, że jeszcze wszystkiego nie rozumieją, ale sytuacja wymaga od nich większej dyscypliny i samodzielności. Szczególnie cała rola opieki spada na starszą, rozsądną i odpowiedzialną Polę, która opiekuje się rozbrykaną, roztargnioną i zapominalską młodszą siostrą. Klara jest pocieszna i słodka, lubi się bawić, ale często zapomina o najważniejszych rzeczach dotyczących szkoły, przez co siostry popadają w tarapaty. Pola prowadzi Zeszyt Rzeczy Zagubionych, jest detektywem do poszukiwania każdej zgubionej rzeczy Buły. Życie bez ukochanej mamy jest szalenie trudne i bez taty także, kiedy zostawia je wyjeżdżając w delegację do Rumunii oferując tam materace. Życie sióstr toczy się na kilku płaszczyznach i naprzemiennej opiece przez tatę, cudowną i nietuzinkową ciocię Patrycję (Pati), oraz u dziadków, u których Bułeczka dostaje "małpiego rozumu" i rozrabia. Na dokładkę czas spędzają też u pewnych tajemniczych Ludków - Flory i Wadima, których poznały, gdy szukały zagubionego tornistra Klary. Ale zanim to nastąpiło i cały ten szczęśliwy zbieg okoliczności, najpierw poznały pewną zagadkową dziewczynkę, bardzo podobną do Poli. A to było tak, że Pola i Bułeczka natrafiły w szkole na tajemniczą jasnowłosą dziewczynkę o zielonych oczach, która porzuciła swój pierścionek dając w ten sposób sygnał, który Pola odczytała jako znak wzywania pomocy. Jasnowłosa dziewczynka tak mocno trafiła w myśli Poli, że ta ogromnie chciała ją odnaleźć i poznać, dowiedzieć się kim jest i czy nie grozi jej jakieś niebezpieczeństwo. Udało się to właśnie przez całkowity zbieg okoliczności, gdy siostry Adamczyk trafiły do sklepu "Dywanów Besarabii", aby odebrać zagubiony tornister. To tutaj trafiły na smoczą dziewczynkę, która opowiedziała im swoją niezwykłą historię. Smocza dziewczynka o imieniu Wiłka, należy do gatunku tajemniczych smoczych istot - Wił. Jej matka jest bardzo surowa, apodyktyczna, wymagająca, zmuszająca córkę do nieustannej pracy nad sobą i do tańca, do którego mała kompletnie nie ma siły i serca. To nie przekonuje matki. Ma ćwiczyć i ma tańczyć, bo taka jest wielka tradycja tego przedziwnego rodu. Matka tańczyła, to i córka ma tańczyć. Co ciekawe, Wiłka jest o tyle wyjątkowa, bo jest w połowie człowiekiem, a w drugiej połowie Wiłą. Ma ludzkiego ojca, którego nie pamięta, ponieważ odszedł, gdy Wiłka była malutka. Dziewczynki bardzo przejęły się jej losem, życiem w ukryciu, w zamknięciu, nie rozumieją jak można tak żyć. Są przekonane, że smocza mama krzywdzi i więzi Wiłkę, za wszelka cenę chcą jej pomóc. Wszystkie mocno się polubiły. Lubią się razem bawić i spędzać czas, wszystko oczywiście bez wiedzy i zgody surowej Alisy. Wiłka po raz pierwszy doświadcza tak wielu rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiła, jak jazda na sankach, czy też zwykła przejażdżka autobusem miejskim, pobyt w zoo. To daje Wiłce wiele radości i szczęścia. Jak potoczą się dalsze losy smoczej dziewczynki? Czy doświadczy szczęścia, czy też będzie skazana na dalszą gehennę życia w ukryciu przed pięknym światem? Jaką decyzję podejmie jej mama? Czy w ogóle da się rozwiązać te wszystkie trudne problemy dorosłych? Pomocna okaże się zwariowana ciocia Pati, pracownik ogrodu zoologicznego - pan Paweł, oraz czarny kruk Pitagoras, który swoim zaginięciem doprowadzi do rozwiązania wielu spraw. Książka ta jest naprawdę bardzo fajna, czyta się szybko. Jest zabawna, radosna, skłaniająca do zastanowienia się i refleksji. Siła przyjaźni, siostrzanej miłości, niesienia pomocy. baśniowe elementy ubogacają książkę, pobudzają wyobraźnię. Wydana w twardej oprawie, elegancka z cudownymi ilustracjami Katarzyny Bukiert. Książka zdobyła Nagrodę Literacką im. Kornela Makuszyńskiego w 2019 roku. Serdecznie polecam. Miłej lektury :)

Eri jest niezwykłą dziewczynką, która mocno różni się od pozostałych dzieci z wioski. Ma rude włosy i nie boi się lokalnej szeptuchy Maruszy. Chętnie spędza z nią czas, przy okazji dowiadując się wielu ciekawych rzeczy o leczniczych roślinach. Potrafi również porozumiewać się ze zwierzętami, które są jej posłuszne. Wydaje się, ze dziewczynka obdarzona jest pewnymi umiejętnościami, nieco magicznymi, które dobrze byłoby rozwijać pod okiem kogoś, kto się na tym, zna. Dlatego też Eri trafia pod opiekę Maruszy. Dziewczynka w skupieniu poznaje tajniki wiedzy szeptuszej. Mimo iż większość czasu jest grzeczna i posłuszna, jest tylko dzieckiem. Ciekawym i czasami działającym nierozważnie. I to właśnie te cechy powodują, ze dziewczynka odkrywa skrzętnie skrywaną tajemnicę Maruszy - dziwny, pulsujący ciepłem jajowaty kamień. Wkrótce okazuje się, że to jajo smoka, które szeptucha otacza opieką i pilnuje, by nie wpadło w niepowołane ręce. Ale zły czarnoksiężnik Widukind tylko czyha na możliwość przejęcia jaja. Legenda głosi, że kto będzie przy wykluciu smoka i nada mu imię, stanie się wszechpotężny i będzie mógł władać całym światem. Wkrótce okazuje się, że jakimś sposobem Widukind wyczuł, gdzie może zdobyć jajo. Szeptucha nakłada na Eri ważną misję uchronienia jaja i dostarczenia go do Ewanny, siostry Maruszy. Tam podobno smok ma być bezpieczny. "Eri i smok" to powieść drogi, z magicznymi elementami i stworzeniami charakterystycznymi dla gatunku fantasy. Niektórzy przyrównują tę historię do tej z "Władcy Pierścieni". Jednak należy pamiętać, że "Eri i smok" przeznaczona jest dla najmłodszego czytelnika. Mimo iż jest to opowieść fantastyczna, tak naprawdę jest bajką. Porusza ważne kwestie, jak przyjaźń, moralność, lojalność, problem z odróżnieniem dobra od zła. Pokazano, że inność i jej piętnowanie potrafi krzywdzić, a to co wydaje się dobre, nie zawsze takim jest.

Tym razem autor koncentruje się przede wszystkim na uniwersalnych wartościach, ilustrując je opowieściami osadzonymi w starożytności, ale z różnych kręgów kulturowych. Następnie pod hasłem "w pracowni filozofa" wyjaśnia przesłanie historii. Czytanie tekstu wymaga jednak pewnej wprawy. Ciekawe i skłaniające do własnych przemyśleń. Ps. Moja ulubiona opowieść to ta ze strony 41 o ocenianiu nas przez innych;)

Dopiero po rozpoczęciu czytania zorientowałam się, że to literatura dziecięca, ale zdecydowanie nie jest to pozycja dla małych dzieci. Ja raczej określiłaby ją literaturą familijną. Książka zawiera 6 opowiadań, przy czym trzy są zabawne (i te podobały mi się mniej), a trzy poruszające i te bardzo polecam.