Rycerze złotego runa

Kontekst całej książki jest kontrowersyjny. Autor wyraźnie sprzyja wietnamskim komunistom, ale musimy pamiętać, w jakim czasie to napisano. Wojciech Żukrowski opisuje tutaj własne przeżycia w obozie partyzantów z Vietcongu, jednakże nie koncentruje się na nich, a na opowieściach jednego z nich, który przyjął pseudonim Kuok Viet. A jego opowieści są piękne! To stare wietnamskie legendy i baśnie. Obce polskiemu czytelnikowi, a szkoda, bo warto je poznać. Każda z nich opatrzona jest wyraźnym morałem, jak to baśnie. Choć można tam znaleźć również opowieści prawdziwe, jak ta o wielkim pytonie. Warto zagłębić się w nieznaną bliżej kulturę Wietnamu i poznać te historie. A jeśli kogoś razi polityczna otoczka, to można ją pominąć, bowiem książka jest napisana w taki sposób, że można czytać same opowieści. A legendy są warte poznania: O kamiennym psie, o mocarnym dziecku, o poważaniu, o usłużnej tykwie...

Moja przygoda z książkami o zimnych kontynentach trwała około roku. Miałam wtedy "naście" lat i marzenia o byciu podróżnikiem. Książki Centkiewiczów tylko podsycały te pragnienia... Nigdy nie wyjechałam liczyć pingwinów, ale kto wie, co jeszcze życie przyniesie 😀

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla dzieci, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Akcja powieści dzieje się w Kanadzie w środowisku indiańskich mieszkańców tych terenów, jednak nie ma tu elementów charakterystycznych dla tego typu książek: brak scen bitewnych, pojedynków, wielkich zwrotów akcji. Główni bohaterowie to dwoje małych dzieci oraz dwa bobry. Mimo, że momentami powieść była trochę nużąca (w końcu to książka dla dzieci, więc może nużyć dorosłego człowieka), to muszę przyznać, że jest jedyna w swoim rodzaju, nigdy nic podobnego nie czytałam. Piękna książka o miłości, odwadze i poświęceniu. Bardzo potrzebna w dzisiejszych czasach.

Czuję się poniekąd jak ekspertka od tej książki, hah. Nie bez powodu też pisałam o niej swój licencjat na filologii polskiej. Trzy razy czytałam powieść o Rozalce, co "wszystko przewraca do góry nogami" i powiem szczerze, że za każdym razem bawiłam się przednio. Przy każdej lekturze znajdowałam też coś nowego, kolejną myśl, refleksję. Nie jest to tylko książka dla dzieci. Jest w niej ponadczasowa historia, która może łączyć pokolenia. Niesie ze sobą paletę wartości, które chętnie przemyciłabym uczniom, zadając tę powieść jako lekturę. Z tej książki bije dobro i po jej przeczytaniu robi się lżej na duszy. Bowiem Anna Kamieńska, pomimo cenzury uchwyciła autentyczny obraz PRL-owskiego miasteczka. Zawarła zarówno patologie społeczne, jak i próby naprawy rzeczywistości. Mamy tu problem alkoholizmu, niepełnosprawności, choroby psychicznej, wdowieństwa i sytuacji samotnych matek, ramy, w których musiała zmieścić się kobieta, ale również dziewczynka. Autorka porusza też kwestię warunków mieszkaniowych oraz presji, jaka ciążyła na dzieciach, które oprócz chodzenia do szkoły, musiały pomagać rodzicom w gospodarstwie. Są to trudne tematy, ale Kamieńska przedstawia je w przystępny dla młodego czytelnika sposób. Przeważnie jest to pejzaż optymistyczny, ale można też dostrzec także smugi prawdziwego życia. Jest to moja ulubiona książka z charakterną młodą bohaterką w polskiej literaturze. Rozalka Bożek to dziewczynka, która nie da sobie w kaszę dmuchać. Wszędzie jest jej pełno. Nie bez powodu zdobyła miano Rozalki Olaboga. Ta niezmordowana mała kobietka, choć wciąż słyszy: "świata nie przerobisz", nie zamierza się poddawać. Jest niczym wróżka chrzestna dla mieszkańców miasteczka. Wnosi swoją osobą radość w monotonną wiejską rzeczywistość.

WSPANIAŁA - opowieść o zwierzętach, ale to o nas przecież jest... o naszych pragnieniach, marzeniach, planach i tym, co ekscytuje. To także obraz postrzegania innych wedle schematów, niesłusznych bardzo. bo zawsze było tak, a tak i teraz nagle pojawia się nowy, taki na przykład Szczurek i chce wszystko zmienić i nie boi się i jak... on... może ? wspaniała piękna mądra i zachwyca zawsze i wszędzie każdego wydziera z depresji, odgania smutki, stawia do kąta choroby. człowiek czyta i staje się KIMŚ INNYM - lepszym, weselszym, ZDROWSZYM i kimś, kto CHCE ŻYĆ

Ciepła, lekka i bardzo sympatyczna powieść tak naprawdę dla dzieci, dobrze się jednak czytająca i w znacznie starszym wieku. W dodatku książeczka - mimo osadzenia akcji w Warszawie XXI wieku - wcale się nie zestarzała i trudno ją posądzać o jakąś szczególną naiwność, choć naturalnie technologiczny postęp jak na razie nie zdołał dogonić autorskiej wizji. Sama akcja to przygody niedużej rodziny (bardzo wiekowy dziadek, trójka praprawnucząt i krasnoludek mieszkający w domku pod pelargonią), u której zjawia się ludzik wielkości krasnoludka - którego w międzyczasie gdzieś wcięło - w towarzystwie dwugłowego smoka Lezarda (tak samo malutkiego). Ludzik opowiada dzieciom historię swojego globu, który - notabene - wkrótce przylatuje nad Ziemię i wyłącza całą elektronikę, przez co przyzwyczajeni do wygód warszawiacy nie wiedzą, co robić, natomiast dziadek czuje się jak w swoim żywiole. W końcu na co dzień niespecjalnie radzi sobie z coraz nowszymi gadżetami i tęskni do epoki, gdzie większość rzeczy robiło się własnoręcznie. Szczerze mówiąc można by było swobodnie zrobić wznowienie tej książeczki, bo prócz walorów rozrywkowych niesie też wciąż i odrobinę nauki (tej moralnej, jak i życiowej).

"Bursztynowe Baśnie" czytała mi w dzieciństwie, przed snem Mama. Pamiętam jak ją zamęczałam karząc czytać baśń, na którą w danym czasie miałam "fazę" przez kolejne kilkanaście wieczorów. Do takich "fazowych ulubieńców" zaliczał się "Naszyjnik z kropli rosy". Bohaterka tej historii, tzw. "panna Chcę-to-mieć", to kapryśna królewna, która zapragnęła posiąść tytułowy naszyjnik z kropli rosy. Nie dała sobie wyperswadować, że takiego naszyjnika nie da się nosić jak prawdziwych klejnotów i dostała nauczkę za swoją pychę. Ta baśń stała się w mojej rodzinie legendą i do tej pory Mama nazywa mnie "panną Chcę-to-mieć", kiedy upieram się na jakiś wg niej niepotrzebny zakup. Drugą ulubioną baśnią było "Zajęcze uszko, lisi ogon, kurza stopka i jeleni język". Oryginalnie sportretowana opowieść o matczynej miłości i poświęceniu siebie. Swoją drogą koncepcja i symbolika tej baśni, choć ukazana przy pomocy odmiennych rekwizytów i zakończona pełną szczęścia przypomina "Opowiadanie o matce" Andersena. Jestem ciekawa, czy autorka inspirowała się odeskim baśniopisarzem, czy jest to przypadkowa zbieżność, a może motyw powszechny w ludowych opowieściach różnych regionów i krajów? Następną baśnią, którą dręczyłam Mamę była "Grobla na Jeziorze Kamiennym", opowiadająca o tym jak to diabeł w hrabiowskim przebraniu zobowiązał się przed świtem zbudować na jeziorze groblę w zamian za duszę pewnego mężczyzny, który miał sprytną żonę. Następnie "Dlaczego Bałtyk jest słony", czyli urocza historia o zaczarowanym młynku z solą. W pamięć zapadła mi również "Wyspa piratów", w której hersztem bandy była kobieta. Roniłam łzy nad pełnymi poświęcenia, wierności i oddania bohaterami "Królewskiego latarnika", wczuwałam się w pełną magi "Gwiazdę ziemną", śmiałam się przy "Stolemie znad Bałtyku". Równocześnie zachwycały mnie ilustracje Janiny Rybickiej, którym niestety dodawałam koloru wedle mojego dziecięcego uznania. Kiedy miałam ok. 10 lat książka była tak zniszczona, że w czasie wielkich porządków, pomimo moich rozpaczliwych protestów, została wyrzucona. Zniknęła z półki, ale w sercu została. Przypomniałam ją sobie na studiach i na próżno szukałam w bibliotekach. Nie wiedzieć czemu, zbiór jednych z najpiękniejszych polskich baśni nigdy nie został wznowiony (jedyne wydanie pochodzi z 1972 r.) Na szczęście udało mi się go kupić przez Internet. Mam w końcu ten mój skarb i to nowiutki - aż dziw, że po tylu latach byłam pierwszą czytelniczką tego egzemplarza - nawet jeszcze niektóre strony nie zostały rozcięte. Przeczytałam wszystkie baśnie jeszcze raz i z pełną szczerością mogę napisać, że wciąż są tak samo ciekawe i piękne, jak wtedy gdy byłam mała. Urok niektórych, jak "Zorza córka dnia", czy "Zaklęte drzewa" dopiero teraz mogłam prawdziwie docenić. Polecam tę książkę i dzieciom i dorosłym. Jest naprawdę piękna i ponadczasowa, osadzona nad naszym polskim morzem, zawiera urocze, umiejętnie wplecione w fabułę opisy rodzimej roślinności, obyczajowości i mentalności naszych przodków.

Zbiór mitów greckich adresowany do dzieci, który powstał w pierwszej połowie XIX w. (1840 to.), gdy literatura pisana dla najmłodszych czytelników dopiero raczkowała. Zawiera mity w łagodnej wersji z misją poznawczą oraz dydaktyczną, które były pisane z najlepszymi intencjami i okraszone dawką serdecznych uczuć, ponieważ pisarz stworzył ten zbiór dla swojego syna. Podobno kiedyś ta książka była lekturą w klasie III szkoły podstawowej. Aż trudno uwierzyć, że uczniowie nauczania początkowego bez szemrania czytali kiedyś książki liczące ponad 300 stron, a ich rodzice nie zarzucali nauczycieli komentarzami typu: "Czy dziecko naprawdę ma przeczytać CAŁĄ książkę?", "To zbyt długie, moje dziecko tego nie przeczyta." itp. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" są wciąż obecne w świadomości starszego pokolenia, w antykwariatach, na portalach sprzedażowych, czasami w bibliotekach lub prywatnych zbiorach. Pomimo tego, że książka niedługo będzie obchodziła dwusetne urodziny, nadal ma oddane grono czytelników. Obecnie to zwykle starsze pokolenia zapoznają z nią dzieci lub wnuki. I to jest bardzo dobry pomysł, bo do rodzinnego czytania w długie zimowe wieczory ta lektura nadaje się doskonale. Można dzięki tym opowieściom zaszczepić w najmłodszych fascynację mitami greckimi, oderwać dzieciaki od ekranów smartfonów. Czasem może wydawać się, że jest to książka nieco anachroniczna, ale stwarza niepowtarzalny klimat a humor i celne spostrzeżenia narratora nie zestarzały się ani trochę. Narrator to świetny gawędziarz, który nawiązuje i podtrzymuje relacje z młodymi czytelnikami, trudno go nie polubić za jego komentarze: 🔸a to porówna dzieci smoczych zębów do jarzyn, bo były zabrudzone ziemią jak marchewki wyrwane z grządki w ogrodzie; 🔸w innym miejscu o woskowych figurach Pigmejów powie, że były "naturalnej małości"; 🔸z kolei za chwilę nie będzie mógł sobie przypomnieć, jak wyglądała czwarta służka Cyrce; 🔸na widok okrutnego mitologicznego monstrum dobrotliwie podsumowuje swą opowieść: 🔰"Mam nadzieję, że ani ja, ani wy nigdy nie natkniecie się na Chimerę." 🔸a w innym miejscu kapitalnie podsumuje wyrocznię w Delfach mówiąc, iż problem z nią polegał na tym, że przemawiała z otworu w skale dość mętnie: 🔰"Słowa te były tak zagadkowe, że równie dobrze mogły pozostać na dnie dziury." Zupełnie nieoczekiwana była dla mnie, przedstawiona w tym zbiorze wersja mitu o puszce Pandory. Kiedy lekkomyślna i ciekawska piękność otworzyła zakazaną puszkę, wypuściła na świat troski i nieszczęścia, te niewdzięczne, pokraczne stwory otoczyły ją i zaczęły bezlitośnie kłuć swoimi żądłami. W ten sposób powabna Pandora od razu i na własnej skórze przekonała się co nabroiła. "Ukłucie troski" - to poetyckie i niezwykle sugestywne określenie, a przy tym doskonały temat na wiersz konfesyjny. Do mnie ta metafora bardzo przemawia... ;) Interesujące jest to, że mity greckie zawarte w tym zbiorze pokazują w znacznie gorszym świetle nie bogów, a ludzi. Mamy tu pełną obfitość: spiskujących krewnych, macochy wysyłające pasierbów z misjami na pewną śmierć, ojców porzucających dzieci i pierwsze żony za podszeptem nowych kochanek. Bogowie nie są w tych opowieściach kapryśni, zapalczywi czy okrutni, nie mają humorów, starają się ludzi wspierać. Najbardziej zaangażowani w pomoc ziemskim śmiertelnikom są "Żywe Srebro", czyli Hermes i Atena. "Opowieści z Zaczarowanego Lasu" to łagodna i przyjazna wersja mitów greckich adresowanych do dzieci, jakże inna od krzykliwych, nachalnych kreskówek kreujących miałki, głupawy humor, brutalność i przemoc.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Mało kto dziś pamięta Helenę Bechlerową, a dla mnie jej powieść "Za Złotą Bramą" była jedną z najbardziej magicznych książek z czasów dzieciństwa. Co w niej takiego było, że wciąż ją pamiętam, chociaż moda na takie książki dawno już przeminęła? Gdzieś na najwyższej półce w domowej biblioteczce znalazłam egzemplarz tej książki wydany dawno temu. W dzieciństwie odnajdywałam na jej kartach świat, do którego, jako dziecko mieszkające w bloku, tęskniłam. Marzyłam o mieszkaniu w starym domu z ogrodem i zakurzonym strychem obiecującym wciąż nieodkryte tajemnice, z daleka od podwórka przed blokiem nieustannie okupowanego przez hordy hałaśliwych i często złośliwych dzieciaków. Bawiłam się z nimi, ale też nie rzadko uciekałam od tego towarzystwa w świat moich książek. Pamiętam jak bardzo współczułam Kasi i Piotrkowi - bohaterom tej powieści, że muszą wyprowadzić się ze starej kamienicy do nowego bloku, że ich piękny stary dom ma być wyburzony. Z żalem obserwowałam jak odchodzą stamtąd ludzie, wodnik z fontanny, lwy ze schodów, wierzby - czarownice z ogrodu, różowa Amelia z obrazu, a na końcu echo i domowy duszek Dominik. Teraz przeczytałam tę historię ponownie, chyba właśnie po to, aby znaleźć odpowiedź na pytanie, co przed laty oczarowało mnie w tej książce, że tak mocno weszłam w jej świat, a ona weszła w mój świat. W książce na skutek czarodziejskiego zaklęcia zardzewiała brama zamienia się w złotą, by mogli przez nią przejść dawni mieszkańcy. To symboliczne przejście było także bramą do świata wyobrażonego, za którym się tęskni. Czytając ją teraz podziwiałam, jak pięknie opowiadana jest ta historia słowem i obrazem. Niezwykłe ilustracje Jana Marcina Szancera były dodatkowym kluczem do mojej wyobraźni. Nawet wtedy, gdy sama książka nieco zatarła się w pamięci, miałam przed oczami jej ilustracje: drzewa, ulice, latarnie, domy, domowe sprzęty, kolory, wysmukłych ludzi ubranych w charakterystyczne stroje. Jan Marcin Szancer na zawsze połączył mnie nie tylko z tą książką, ale i z "Baśniami" Andersena i "Akademią Pana Kleksa" Jana Brzechwy. Widziałam wiele nowych wydań tych książek, ale obrazy Szancera są, według mnie, absolutnie bezkonkurencyjne. Kiedy przeczytałam ostatnie zdanie "Za Złotą Bramą", pomyślałam z ulgą i radością: jak dobrze, że ta książka nadal ma taki urok... Przeczytane w ramach styczniowego wyzwania czytelniczego LC - książka należąca do klasyki (3).

Szalenie żałuję, że nie przeczytałam tej książki w dzieciństwie, bo mogłaby stać się moją ulubioną. Dzisiaj zręczne i bardzo malownicze połączenie baśni i romansu rycerskiego (dwóch moich ulubionych gatunków, jak by nie było) również budzi moje uznanie, ale trochę hamuje je złocona drewnianość postaci Gotfryda. Trzeba być w odpowiednim nastroju do zaakceptowania tej konwencji - akurat ksiązka na święta. Najbardziej uderzająca wydała mi się opowieść o ożywianiu martwych klejnotów, najzabawniejsza - ta o weselu wilkołaka i wiedźmy.

och jaki ten Załganow jest niepoprawny politycznie! jaki niedzisiejszy, nieekologiczny. musiałam mnóstwo wyjaśniać mojemu pięciolatkowi zamierając czasem ze zgrozy (te polowania tylko dla sportu - fuj). do tego miejscami już bardzo archaiczny język przekładu Ireny Tuwim. mimo to warto. dla przygody. dla absurdu. marynistycznych klimatów. geografii a nawet matematyki. E. zachwycony. ja z zastrzeżeniami - doceniam.

Arcydzieło! Niedoceniane chyba ze względu na przestarzałą szatę graficzną. Ale treść palce lizać. Wyjątkowa wyobraźnia autora, niezwykłe surrealistyczne poczucie humoru i cudowny styl, w którym jest tylko tyle słów, ile potrzeba - żadnego zbędnego. Dla dorosłych tak samo dobre jak dla dzieci.

Nie pamiętam moich wrażeń z lektury tej książki w dzieciństwie. A teraz? Momentami mnie zachwycała (przezabawny opis wojny między Tiutiurlistanem i Blablencją, wzruszająca scena śmierci biedronki), momentami nudziła. Generalnie obawiam się, że to nie jest już lektura dla współczesnych dzieci i w ogóle, że książka może wydawać się bardziej zabawna dorosłym, niż dzieciom.

Książka napisana i wydana po raz pierwszy w 1929 r. Ponadczasowa, wciągająca, pełna humoru detektywistyczna powieść dla dzieci. Polskie wydania adoptowały fabułę książki do polskich realiów, akcja rozgrywa się w Krakowie, a nie w Berlinie. Może i lepiej, dlatego cały czas mam ją w pamięci i mogę ci ją POLECIĆ !!!

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Wspaniała książka! Można się bardzo wiele dowiedzieć o sikorkach, oczywiście, ale jest też bardzo prawdopodobne, że pokocha się te cudowne, śliczne ptaszki, które przecież są wszechobecne. Dają się też "udomowić", inaczej niż wróble, potrafią na przykład jadać z dłoni. Polecam dla wszystkich milusińskich, zwłaszcza dla miłośników przyrody.