Pseudonim “Łupaszka”

Bardzo zgrabnie napisana książka, pytanie tylko czy autor mało szansę zgromadzić wszystkie istotne źródła w czasach żelaznej kurtyny. Mam wrażenie, że ujął wszystkie najważniejsze wątki wojny polsko-bolszewickiej, jak również pokusił się o ciekawe pokazanie długotrwałych konsekwencji jej wyniku dla Polski i głównych aktorów dramatu.

Ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zalewski jest znany głównie jako duchowny obrządku ormiańskiego oraz żywy krzewiciel pamięci o rzezi wołyńskiej. Jednak kilkanaście lat temu był na ustach całej Polski z zupełnie innego powodu. Spod jego pióra wyszła bowiem książka przedstawiająca zupełnie inny obraz księży katolickich w naszym kraju. Pozycja ta wstrząsnęła niejednym czytelnikiem i zmusiła do zadania sobie pytania - to w takim razie co było wolne od inwigilacji, skoro tym procederem został objęty nawet kościół? "Księża wobec bezpieki" to gruntowna monografia dotycząca księży z archidiecezji krakowskiej, którzy w jakiś sposób podjęli współpracę z krakowskim Urzędem Bezpieki bądź wobec nich była prowadzona inwigilacja. Nie wszyscy byli tego świadomi, co jeszcze bardziej podkreśla ich dramat, ale też wyrachowanie funkcjonariuszy SB. Dzięki zachowanym w krakowskim IPNie teczkom możliwe było prześledzenie historii większości z nich, a przez to zrekonstruować ich działalność. Jak dla mnie sporym zaskoczeniem było to, że donosy dotyczyły chociażby takich osób jak ks. Franciszek Blachnicki (twórca Ruchu Światło - Życie), ks. Antoniego Sołtysika (twórca Ruchu Apostolstwa Młodych), Józefa Tischnera, a nawet kardynała Franciszka Macharskiego. Na końcu publikacji znajduje się dość pokaźnych rozmiarów aneks zawierający listy z wyjaśnieniami od księży, co do których jest przypuszczenie, że współpracowali z bezpieką. Kiedy książka "Księża wobec bezpieki" pojawiła się na rynku, znaleźli się jej zwolennicy, ale i przeciwnicy. Wiele ludzi twierdziło, że źle się stało, że niektóre fakty ujrzały światło dzienne. Ale może też pokazało to, że ludzie związani z Kościołem są tak samo słabi i podatni na manipulację jak każdy inny. Że też mają swoje wady, a przez to bliżej im do przeciętnego człowieka, niż do Boga. Myślę, że to ważne, bo z jednej strony są oni następcami Chrystusa na ziemi, a z drugiej wcale nie daje im to boskiej natury, jak chciałby niejeden z nas.

Ta książka rzuca inne spojrzenie na taką postać, którą był marszałek Józef Piłsudski. Tutaj poznajemy jego charakter, jego egocentryczne myślenie. Autorzy podkreślają, że sam Piłsudski zaprzeczał jakoby miał dążyć do dyktatury, do posiadania władzy absolutnej. Dzięki niemu Polska powróciła na mapy, ale tu jest smutna prawda, że wielkich ludzi tylko na początku się docenia, a potem ludzie zaczynają mu pluć w twarz. Najbardziej zaskakujące jest to, że ludzie, którzy działali z nim ramię w ramię w Legionach, później odwrócili się przeciwko niemu. Prawdziwi dorobkiewicze, jak Władysław Sikorski albo Edward Rydz Śmigły, zwłaszcza ten drugi, który wydał zdradziecki rozkaz, w 1939 aby z Bolszewikami nie walczyć. No i Józef Beck, którego nieudolna polityka zagraniczna, była kolejnym gwoździem do trumny dla Polski. Mniejsza o to. Z książki można się dowiedzieć, że przez krótkowzroczność i naiwność Piłsudskiego, powstało nowe zagrożenie Rosja Bolszewicka. Nie kiwnął palcem, aby wspomóc Carat w walce z czerwonymi. Nie dziwi mnie, że Bolszewicy uznawali państwowość Polski, mieli w tym ukryty interes… przyszła Polska Republika Rad. Takie można już wyciągnąć wnioski. Wyróżnione cytaty: ,,Sam Denikin szacował we wspomnieniach te siły bolszewickie na czterdzieści tysięcy i twierdził, że to one odebrały mu zwycięstwo. Wręcz oskarżał Piłsudskiego o walne przyczynienie się do ocalenia władzy radzieckiej”. ,, Pisze się nieraz, że Piłsudskiego popychała na wschód antykomunistyczna obsesja. Lecz jest w tym stwierdzeniu tylko część prawdy. Rzeczywiście do komunizmu i przeprowadzonych przez bolszewików zmian społecznych odnosił się z wrogością. Mówił o tym niejednokrotnie, najczęściej zresztą w kontaktach z przedstawicielami Zachodu spragnionymi tego typu deklaracji. W gruncie rzeczy jednak, choć komunizm odrzucał i potępiał, obojętne mu było, jaki ustrój zapanuje w Rosji. Gotów był nawet, acz z charakterystycznym dla antykomunisty grymasem niezadowolenia, zaakceptować rządy bolszewików. Mylnie, bowiem oceniał ich charakter i dlatego był przekonany, że pogrążą Rosję w chaosie, pozbawiając ją mocarstwowości. To zaś oceniał, jako zjawisko nadzwyczaj dla Polski korzystne.”. ,, Oczywiście, to Piłsudski naraził ojczyznę na śmiertelne niebezpieczeństwo, którego widmo oddalił dopiero wysiłek całego narodu. Argumentacja ta, wielokrotnie później powtarzana, miała jednak i słabe strony. Nawet nieparający się wojskowością laik wiedział, że wysiłek narodu wówczas jest skuteczny, jeśli ktoś odpowiednio go spożytkuje. A ów sąd nieuchronnie kierował wzrok w stronę wodza”. Tutaj poznajemy ‘’Dziadka” Piłsudskiego z gorszej strony. Jego krótkowzroczność naraziła Polskę na niebezpieczeństwo. Może za jego życia jeszcze wszystko miało się na dobrze, tylko na pozór, ale później system, który sam zbudował zaczął się walić. Jego wyznawcy zaczęli obierać własne kierunki i w ten sposób Polska straciła później wolność zaraz po wybuchu drugiej wojny światowej. ,, Promienność wielkiego czynu i wielkiego serca przygasła w oczach tych, których marność nie znosi zbyt mocnego blasku. Minął czas ofiary życia, odszedł w cień szary żołnierz polski. Rozpoczęła się krecia, żmudna robota pieniacza i warchoła, pyskacza i demagoga”. W ten sposób wielkie czyny Piłsudskiego zostały „uhonorowane”. Po odzyskaniu niepodległości zaczęli wyrażać wdzięczność marszałkowi, krytykując go, umniejszając mu. Przeważnie dorobkiewicze i endecja. Jak napisałem na początku książka rzuca inne spojrzenie na postać naczelnika i sam też uważam, że względem polityki zagranicznej, a zwłaszcza wobec Rosji Sowieckiej, był bardzo naiwny. Dopadła go krótkowzroczność. Biała czy Czerwona Rosja była złem, jedna i druga wroga Polsce. Jednakże jak można było myśleć, że rewolucja Lenina pozbawi Rosję mocarstwowości? Obalenie caratu nie ostudzi rosyjskiej megalomanii. Uważam, że Piłsudski tutaj dał ciała. Trzeba było ten chwast wyrwać, jak tylko urósł. Ostatnia rzecz? Dziwi mnie, że Niemcy i ZSRR też ogłosiły żałobę po jego śmierci, ale z drugiej strony myślę sobie, że jego, jako wroga bardzo szanowali… Gdyby nie parę rzeczy, gdyby nie parę zaniedbań, to Polska mogłaby być przeciwwagą dla Rzeszy Niemieckiej i dla Związku Radzieckiego. Cały potencjał zmarnowany…

Wybitny profesor Paweł Wieczorkiewicz należał do pokolenia tych historyków,który śmiało i bezpardonowo przedstawiał prawdę i tylko prawdę historyczną,jaką powinien w swojej służbie pełnić właśnie historyk i do tego grona należy niewątpliwie prof.Wieczorkiewicz. W książce jest wiele ciekawych informacji na temat Marszałka Piłsudskiego,Rokossowskiego,generała Sikorskiego,Andersa...i wiele innych. Dużą cześć przeznaczył też na zagadnienia polityki sowieckiej i osoby Stalina,Jeżowa,Berii...agentury sowieckiej pełniącej służbę w Polsce. Jako jedyny historyk(mnie znany)był za tym,aby się przyłączyć do sojuszu z III Rzeszą w napaści na ZSRR. W związku ze swoimi śmiałymi i prawdziwymi poglądami,jak i z historią alternatywną miał mnóstwo wrogów i był atakowany i opluwany do końca życia...za prawdę! " Żal tych wszystkich książek,których nie zdążył napisać"-Piotr Zychowicz(ja też tak uważam). Wszyscy którzy interesują się historią muszą tą książkę przeczytać!

Kto pamięta felietony nieodżałowanego Stommy w “Polityce”, ten będzie wiedział, czego spodziewać się po tej książce. A i ten się tu zaskoczy trochę. Prowadzi nas tu autor z właściwą sobie erudycką błyskotliwością poprzez poczet królów polskich. Ale prowadzi w sposób nieoczywisty i - jak na antropologa kulturowego przystało - przewrotny. Nie poznajemy hagiografii władców, a raczej oglądamy ich w jakimś szczególe, jakąś kontrowersję z nimi związaną bierzemy sobie na warsztat. I tym głównie tropem idzie autor, że świętych z piedestału utrąca, a pogardzanych czule głaszcze. I nie jest to jego własna licentia poetica, a poparta ocenami badaczy epok nowe odczytanie władców losów. Bo czyż nie jest zadaniem antropologa i felietonisty zarazem, by w biogramach władców pogrzebać głębiej i pojątrzyć nawet nieco? To jak mikołejkowe “Żywoty świętych poprawione”. Zabawa intelektualna; piękno i wyrafinowanie języka literackiego.

Niezmiernie miła niespodzianka. Tytuł angielski bardziej odpowiada prawdzie "Days to Remember". I ten zbiór opisów dni bardziej i mniej znaczących, wybór być może subiektywny, jest niezmiernie ciekawy, miejscami poruszający, miejscami wzruszający. Napisana w 1973 roku książka zadziwia różnorodnością tematów i uniwersalnością opisów. Nic się nie zestarzała. Szkoda, że nie ma wznowień.

Znakomita książka. Przez pryzmat swoich wojennych losów autor pokazuje II wojnę światową - głównie okupację niemiecką w Warszawie. Autor nie kreuje się na bohatera, bohaterami czyni innych. Jedne z najlepszych wspomnień, jakie czytałem. Książka jest po prostu pasjonująca. Powinna być częściej wznawiana.

Książka opisuje różne wersje i spekulacje na temat śmierci generała Władysława Sikorskiego, sugeruje też że katastrofa samolotu na Gibraltarze nie była wypadkiem lecz wynikiem spisku o czym świadczą zagadkowe okoliczności tego zdarzenia oraz to że do obecnej chwili dokumenty o prowadzonym śledztwie są utajnione?

Dziadkowie pisarza po kądzieli i po mieczu uczestnicy powstania listopadowego. Sam pisarz do rozbicia oddziału " Łupaszki " , walczącego o niepodległość Polski z kałmuckimi i polskimi, komunistycznymi oddziałami pacyfikacyjnymi był adiutantem dowódcy. 17.03.1968 agent Moskwy, niejaki Gomułka ( dlaczego prawie zawsze, musimy być rządzeni przez obcych agentów ? Czy naprawdę jesteśmy narodem idiotów ? ) w sali kongresowej Pałacu Kultury, personalnie zaatakował autora, sugerując jego współpracę z SB. Miało to na celu zdyskredytowanie pisarza w środowisku literatów. W późniejszych latach żona autora, agentka SB donosiła na niego (sic!). Jego eseje historyczne, jak je sam nazywał, zmieniły w Polsce opisywanie i podejście do historii. Sposób pisania: przystępny, łatwy do zrozumienia, pisany prawie w formie gawędy, znalazły wielu nowych miłośników historii. Składam hołd pisarzowi, bo do nich też należę. To były pierwsze książki historyczne, które przeczytałem z przyjemnością i bez przymusu. POLECAM !!!

Książka jest bardzo szczegółowa i ukierunkowana na obronę polskiej placówki na Westerplatte w 1939 roku. Sięgając po tę pozycję należy pamiętać o czasie, w którym powstała czyli czasy PRL, przez co znajdziecie różnego rodzaju odpowiednie "zabarwienia tematu" choć nie jest to w żaden sposób rażące. Warto sięgnąć po tę książkę gdyż jest pozycją opisująca szczegółowo walki i postacie uczestniczące w konflikcie - powiedziałbym "kawał solidnej roboty". Dodatkowo jest mapka oraz trochę zdjęć. Polecam! :)

Na początku przeraziła mnie ilość geografii i historii. Bałam się, że to jednak lektura dla bardziej zaawansowanych w temacie. Ale jednak niekoniecznie :) Bo choć niekiedy gubiłam się choćby w ilości opisywanych plemion, to mimo to wszystko było zrozumiałe także dla laika. Przedstawione zostały ciekawe odkrycia, teorie, fakty. Jestem zadowolony z lektury i cieszę się, że nie zrezygnowałam po początkowych trudnościach. Szkoda tylko, że zabrakło w niej grafik - dużo łatwiej byłoby sobie to wszystko wyobrazić dzięki mapkom ;)

To naprawdę niesamoite, jak porażający efekt można osiągnąć, gdy po prostu pozwoli się mówić faktom. A tu są naprawdę same fakty, zero interpretacji, odautorskiego komentarza. Wielki szacunek zarówno za ogrom wykonanej pracy, jak i za obiektywizm. Podziwiam, że udało się taki dystans osiągnąć osobie, która przecież sama miała takie, a nie inne doświadczenia. Można czytać od deski do deski, można sięgać, studiować. Ale naprawdę warto, a nawet trzeba wziąć tę książkę do ręki. Albo do dwóch - jest gruba i ciężka :)

Dużo faktów, liczb i prawdy, niestety sposób podania do mnie nie trafia. Do tego twarda oprawa, która zarezerwowana winna być dla roczników statystycznych. Książka z mnóstwem odniesień i realną analizą, jednak bez polotu, który sprawi, że sięgną po nią ludzie inni niż "fani" tego skrawka historii.

Dzięki tej książce wiem, co znaczy np: hołota, szopenfeldziarz i wiele innych. Warszawa w dawnych czasach była jedną z najbezpieczniejszych stolic w Europie. A przestępców zawsze bardziej odstraszała nieuchronność kary, niż surowość. Jedynie układ tekstu na stronach nie ułatwia czytania.

Krótkie i zrozumiałe dla każdego opracowanie dekonstruujące wewnętrzne absurdy i sprzeczności komunizmu. Dobrze, że autor nie popłynął w tematy „marksizmu kulturowego” i skupił się na konkretnym wycinku historii (max do roku 200X) - może wtedy temat nie był tak bardzo nośny? Z drugiej strony książka miejscami brzmi jak bezkrytyczna pochwała wolnego rynku, i jako kontrę dla komunizmu autor stawia argument że ludzie z natury są chciwi i zachłanni. Trzeba na to przymknąć oko podczas czytania.

Książka o awanturniczym obliczu Warszawy jakiego nie znacie. Pomaga zupełnie inaczej spojrzeć na przeróżne, w tym bardzo znane miejsca na jej mapie. Świetnie napisana, cała jest jedną wielką ciekawostką. Must have w biblioteczne każdego mieszkańca stolicy, warsawienisty czy pasjonata historii i życia szarego człowieka..

Ciekawy pomysł, jednak dobór tematów w mojej opinii średni. Zestawienie mitycznej opowieści z np. wojną w Wietnamie dyskusyjne. I właśnie taka jest ta książka, raczej skłania do refleksji i zastanowienia niż podaje proste odpowiedzi. Można z autorką polemizować bo np. uniezależnienie się kolonii w Ameryce Północnej od Wielkiej Brytanii było nieuniknione (odległość, niewspółmierność potencjałów) a działania polityków mogły najwyżej proces odwlec. Warto przeczytać a potem pogłębiać tematy poruszone w książce.