Przekleństwo amuletu

Są takie książki na widok, których wpadam w lekkie przerażenie i ta jest właśnie jedną z nich, bo to prawdziwy klocek (niespełna 700 stron). Jednak szybko przekonałam się, że ta duża objętość posiadała wciągającą i nieszablonową historię, pełną emocji, która poruszyła dość niewygodny temat przemocy domowej, materialnej i pokazała jak taka relacja może i zapewne niejednokrotnie wygląda. Autorka poprowadziła fabułę w środowisku adwokatów i lekarzy co dodatkowo pokazuje, że przemoc to nie tylko "przywilej" ubogich. Ta historia z pewnością nie jest lekka, pokazuje różne sposoby manipulacji ze strony najbliższych, w tym przypadku męża, i to jak czasami dajemy się zapędzić w kozi róg biorąc tę pozorną miłość i ochronę za dobrą monetę. Z drugiej strony jednak mamy przyjaciół, rodzinę, znajomych, którzy wyciągają pomocną dłoń, czasem nieudolnie czy wbrew głównej zainteresowanej - Oliwii a o tym z jakim skutkiem możecie przekonać się sami sięgając po książkę. Miejsce pochodzenia głównej bohaterki było dla mnie miłym zaskoczeniem ponieważ Konin to również moje rodzinne miasto, ciekawie czytał się o miejscach, które się zna na co dzień :-) Nie ukrywam, że historia Oliwii mną wstrząsnęła, bo uświadomiła mi jak wiele zła może dziać się wokół nas takiego, którego nie widać, że przemoc to nie tylko podbite oko, że można ranić w białych rękawiczkach. Książka sama w sobie była dla mnie jako czytelnika wyzwaniem. Jak już wspomniałam objętościowo klocek co powodowała dużą niewygodę podczas czytania. Rozdziały pisane dwutorowo nadawały przejrzystości jednak według mnie nie zawsze ten zabieg był potrzebny. Czy sięgnę po kolejny tom z tej serii ? - Nie wiem, trochę boję się tej objętości ;-) choć z drugiej strony ciekawi mnie co dalej i kogo tym razem autorka weźmie na tapet...

Czasami jedno słowo może zmienić życie wielu ludzi. Bianka przyjeżdża do rodzinnej miejscowości na pogrzeb ojca . Dziewczyna od 20 lat jeździ na wózku inwalidzkim wskutek tragicznego wypadku.Kiedy porządkuje rodzinny dom który chce sprzedać znajduje tytułową pozytywkę.Czy dawna pamiątka pomoże dowiedzieć się Biance dlaczego jej siostra Amelia popełniła samobójstwo i czy jej matka faktycznie kogoś zabiła. Świetna książka która porusza wiele trudnych tematów,ale czyta się błyskawicznie i wzrusza @kat.grochowska to moje kolejne literackie odkrycie.Polecam!! #zbibliotekązapanbrat @po.prostu.wiola @zapiski_przy_kawie #wypożyczamzbiblioteki #booklover #kochamczytać

„Cynamonowe wzgórza -audiobook w abonamencie Storytel. Mój pierwszy kontakt z autorką. Poprawnym stylem napisana obyczajówka, od połowy katastrofalnie przewidywalna. Jednak pozytywną stroną tej pozycji jest dokładnie opisany mechanizm mobbingu w pracy, którego podobno doświadcza ponad 51 % pracowników. Podane są też możliwości obrony i wyjścia z tej sytuacji. Dla osób, które się zetknęły z tym problemem, tytuł ten jest ze względu na tenże temat wart przeczytania. Lektorka ze swoim nieco wysokim głosem niezbyt mi się podobała, ale potrafiła do końca utrzymać moją uwagę.

Przeglądałam sobie Legimi i w oczy wpada mi książka Pani Urszuli Gajdowskiej Azyl dla serca. Sięgnęłam po nią ot tak z zupełnej ciekawości, bo nie znałam wcześniej autorki, ale okładka wołała do mnie: czytaj mnie, czytaj. Sami rozumiecie, że jak okładka woła to nie ma lipy i trzeba wziąć lekturę na warsztat. Jak dobrze posłuchać swojej intuicji, bo w Azylu dla serc spędziłam przeurocze chwile. I chociaż nie jest to lektura na miarę Pulitzera to książka zachwyca, otula i podczas czytania robi się błogo na duszy. To moje pierwsze spotkanie z autorką, ale powiem Wam w tajemnicy, że zerknęłam do drugiego tomu Azylu i to tam spędzę najbliższy wieczór. Autorka stworzyła książkę nie tylko dla miłośników literatury, ale i dla sympatyków czworonożnych stworzeń: psów, kotów, koni, kucyków i co tam sobie jeszcze wymarzycie. To świetnie napisana powieść, przy której momentami parskałam śmiechem, nie obyło się też bez scen, w których ze wzruszenia ściskało mnie coś w gardle. Azyl dla serc to była lektura idealna dla mnie: ciepła, lekka, a zarazem zmuszająca do zatrzymania się chociaż na chwilę i przypomnienia, że każdą porażkę można przekuć w sukces, a także o tym, że każdy z nas znajdzie swoje miejsce na ziemi. Autorka zabrała nas do świata Weroniki młodej i ambitnej pani weterynarz, która wraca do rodzinnego domu na prowincji po tym jak je narzeczony złamał jej serce. Weronika na pomóc w gabinecie weterynaryjnym, którego współwłaścicielem jest jej ojciec. Starszy Pan Garlicki został chwilowo unieruchomiony po wypadku, któremu uległ. Już sama droga powrotu Weroniki do domu była spektakularna, bo jeśli pomyślicie, że zepsuty samochód to apogeum pecha jakie spotkało naszą bohaterkę to od razu mówię, że jesteście w ogromnym błędzie. Mnie ta scena ubawiła tak, że parskałam jak młody źrebak na łące. Weronika stara się wdrożyć w nowe obowiązki, ale nie jest to łatwe, bo musi się zmierzyć nie tylko z uprzedzeniami miejscowych do kobiety weterynarza, ale i musi pokazać ojcu, że potrafi i umie robić to czego nauczyły ją studia. Mamy i Eryka - weterana wojennego i właściciela miejscowego przytuliska dla zwierząt. To do niego trafiają uratowane przed rzeźnią konie i wszelkiej maści zwierzaki nie tylko odebrane z rąk właścicieli, ale i te porzucone w miejscach, gdzie miały dokończyć swój żywot. Drogi Eryka i Weroniki krzyżują się często, ale czy coś z tego wyniknie? Przekonacie się sami sięgając po Azyl dla serc Urszuli Gajdowskiej. Azyl dla serc to świetnie napisana powieść, z bohaterami, których nie sposób nie lubić. To książka nie tylko o poszukiwani swojego miejsca na ziemi, ale także o traumach z przeszłości, które nie dają o sobie zapomnieć i wracają w najmniej spodziewanych momentach. To książka pełna życiowych mądrości, która pokazuje, że po nocy zawsze przychodzi dzień, a po burzy wychodzi słońce. Ja jestem zdecydowanie na tak i z pewnością sięgnę po inne tytuły autorki.

Długo zbierałam się do przeczytania książki Agnieszki Łepki "Pokochaj mnie wreszcie", ale udało się i nie żałuję :) Powieść czyta się przyjemnie, a do tego jest skierowana do szerszego grona czytelniczek, ale nawet i do czytelników...Jak któraś z Pań recenzujących napisała, a z czym się zgadzam, to opowieść o potrzebie miłości i akceptacji. Przeczytanie tej książki uzmysłowiło mi cenną mądrość naszych babć, że nie ma brzydkich kobiet, tylko są...zaniedbane. A także, iż nie wszystko złoto, co się świeci - no właśnie, nie oznacza, że jeśli się jest tą ładniejszą, to na pewno ma się lepiej w życiu, czego dowodem jest jedna z sióstr. Lubię, gdy przeczytanie powieści dostarcza nie tylko rozrywki lub wrażeń (w przypadku kryminałów),ale także skłania do refleksji, co nastąpiło po lekturze "Pokochaj mnie wreszcie" :) No i co najważniejsze każda z nas ma szanse i powinna uwierzyć w siebie, pokochać samą siebie i walczyć o miłość. Zatem gorąco polecam :)

To opowieść o relacjach – tych trudnych, nieoczywistych, czasem bolesnych, ale też pięknych w swojej autentyczności. Autorka w bardzo subtelny sposób pokazuje, jak wiele znaczą słowa, gesty i muzyka, która w tej historii odgrywa wyjątkową rolę. Nie jest jedynie tłem, ale nośnikiem emocji, których bohaterowie często nie potrafią wyrazić wprost. Największym atutem książki są bohaterowie – prawdziwi, niedoskonali, z bagażem doświadczeń. Łatwo ich polubić, zrozumieć, a momentami nawet poczuć ich ból czy zagubienie. Czytając, wielokrotnie łapałam się na tym, że przeżywam ich emocje razem z nimi – od wzruszenia, przez niepokój, aż po cichą nadzieję. „Zaśpiewaj tylko dla mnie” to historia o potrzebie bycia zauważonym, wysłuchanym i kochanym takim, jakim się jest. O odwadze, by zaufać drugiej osobie, ale też sobie. To książka idealna dla tych, którzy lubią romantyczne historie z głębią, emocjami i pięknym przekazem. Dla mnie była to bardzo poruszająca lektura, do której z pewnością będę wracać myślami. Polecam ją wszystkim, którzy szukają książki, która potrafi wzruszyć i na chwilę zatrzymać codzienność.

„Dom pod Akacjami” i „Czas zmian” Małgorzaty Kołakowskiej to zaskakująco świetne powieści. Cóż może być ciekawego w życiu młodych dziewcząt, które zaczynają pracę w domu mody w latach dwudziestych XX wieku? A jednak… Mimo, że fabuła jest niespieszna, to życie przynosi dziewczętom wiele niespodzianek. Mamy tu sporo zwrotów akcji, większe i mniejsze radości, rozczarowania, miłości, a także siłę kobiecej przyjaźni. No i pokazane jest tło-społeczno obyczajowe kilku warstw społecznych. Ja szczerze polecam.

"Kiedy zakwitną marzenia" autorstwa Anny Szczęsny to spokojna i emocjonalna opowieść o stracie i odbudowywaniu samej siebie. Historia Izy - kobiety zranionej lecz wewnętrznie silnej pokazuje, jak krok po kroku można odzyskać siłę i sens życia. Nie koniecznie idąc cały czas prostą ścieżką i bez problemów. Ciężko opisać, nie zdradzając szczegółów. Na plus wyróżniła się autentyczna relacja między bohaterkami. Pozbawiona jakichś szczególnych schematów i pełna subtelnych emocji. Dużą rolę odegrał też sielski klimat "Chabrowego Ustronia", który dał mi pewne poczucie ukojenia myśli, wyciszenia się. Gdybym miała szansę, to sama bardzo chętnie chciałabym się tam znaleźć i, może nie przeżywając dokładnie tego co bohaterka, nieco odpocząć od codziennego zgiełku i rutyny. Małym minusem może być - dla niektórych nieco większym, zależy jak kto lubi i jak czuje się lepiej - bardzo spokojne tempo akcji. Bez żadnych przeskoków gdzie człowiek nie wie gdzie się nagle znalazł - momentami cała akcja po prostu się toczy własnym życiem, co może nużyć innych czytelników. Dlatego jeśli oczekujecie większej dynamiki i nie czujecie się dobrze w taki powolnym tempie - warto się zastanowić, czy brać i później dawać negatywną opinię. Tu trzeba również zaznaczyć - miejscami fabuła bywa przewidywalna. Książka jest idealna dla osób szukających czegoś pokrzepiającego i spokojnego, idealna na wyciszenie się, zwolnienie tempa.

Bardzo trudny temat i smutna historia. Aż nie chce się wierzyć, że to zdarzyło się naprawdę. Najbardziej boli bezsilność kobiet w tych toksycznych związkach. W dzisiejszych czasach może jest trochę łatwiej, ale też zdarzają się takie przemocowe małżeństwa. Może brzydko tu napiszę ale Wanda miała szczęście, że Staszek tak szybko odszedł, bo nie wiadomo jak by to się skończyło. Warto przeczytać.

"Życie jest jak oczekiwanie na zimorodka. Nigdy nie wiesz, kiedy zobaczysz błysk piórek. Ale warto czekać." 8⭐/10⭐ (Współpraca reklamowa z @wydawnictwofilia) Dobry wieczór w niedzielę. To jak wasze nastawienie na nowy tydzień? A może macie ferie już i będzie wolne? Moje nastawienie średnio na jeża, ale przetrwam... Powieści obyczajowe lubicie czy tak nie bardzo i wolicie inne historie? Między ciężkimi książkami często sięgam po coś lżejszego i tak o to w moje ręce trafiła #nataliaprzeździk i jej cykl #historiegalicyjskie. Jednak siadając do #dompodkasztanem w życiu nie spodziewałam się, że dostanę takie cudeńko. Natalia Przeździk urzekła mnie tym co prezentuje w tej historii, kupiła mnie od pierwszych stron i do tej pory nie mogę przestać o niej myśleć, chodź za mną już cały cykl. Autorka genialnie miesza mieszkańców różnych rejonów Polski by stworzyć książkę, która łączy wszystkich. Powieść pokazuje, że nie każda porażka jest końcem, ale może być i też początkiem czegoś nowego w życiu. Zuzia studentka polonistyki oblewa egzamin, jednak w tym samym czasie dowiaduje się o chorobie babci i wraz z rodzicami wyrusza do domu pod kasztanem by zaopiekować się dziadkami. Jednak nie wszystko idzie po myśli rodziny Zuzi. Nagle okazuje się, że dziadek zostaje sam bez swojej drugiej połówki. Zuzia staje na wysokości zadania i z dnia na dzień podejmuje decyzje by zająć się dziadkiem. Te lato będzie czasem zmian nie tylko dla Zuzi ale też dla jej przyjaciółki, która wpada tylko na lato... Natalia Przeździk oczarowała mnie "Domem pod kasztanem", pokochałam tą powieść z całego serca. Pokazała jak ważne są więzi rodzinne i że czasem warto wyjść przed szereg i zdecydować się na zmianę. Polecam tą część cyklu i powiem wam, że warto przeczytać. #wydawnictwofilia#bookstagrampl

"Życie jest jak puzzle, czasem brakuje jednego kawałka, ale gdy go znajdziesz, wszystko nabiera sensu." Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że porównanie życia do puzzli jest zupełnie nie na miejscu. Jednak, gdy się dłużej zastanowić, powyższy cytat nabiera głębi. Człowiek potrzebuje w życiu harmonii, poczucia, że wszystko jest kompletne i znajduje się tam gdzie trzeba. Niestety czasami brakuje nam tego przekonania. Odnosimy wrażenie, że coś jest nie tak, źle się czujemy będąc tu, gdzie jesteśmy. Wystarczy jednak, że uporządkujemy jedną, ważną dla nas rzecz i nagle wszystko wskakuje na swoje miejsce. Z rozsypanych puzzli tworzy się piękny obraz naszego życia. "Ostatni element" to jedna z książek Karoliny Winiarskiej. Mimo, że autorka ma na swoim koncie już kilka publikacji, do tej pory nie miałam okazji ich czytać. Owszem, na półce w sypialni stoi kilka książek tej pisarki, jednak dopiero zorganizowany przez @librariada book tour zmobilizował mnie do poznania jej pióra. Przyznam, że było to bardzo przyjemne doświadczenie. "Ostatni element" dobrze się czyta, fabuła nie męczy czytelnika, wręcz przeciwnie, wciąga od pierwszych stron. Dodatkowym atutem jest dla mnie miejsce akcji. Autorka opisuje wydarzenia rozgrywające się w pobliskim mi Rzeszowie, w którym swego czasu często bywałam. Cześć akcji rozgrywa się też w Piastowie, niewielkiej wsi na Podkarpaciu, niestety mi nieznanej. Miejscowość ta okazuje się mieć ogromne znaczenie dla głównej bohaterki powieści Aurory - to tutaj wszystko się zaczyna i tutaj po latach skończy. Na przykładzie przedstawionych w książce wydarzeń widzimy, jak ważna dla człowieka jest świadomość własnego pochodzenia i więzi tworzone z rodziną. Czasem sytuacja zmusza nas do odcięcia się od bliskich, jednak znajomość korzeni niejednokrotnie umożliwia nam odnalezienie swojego miejsca w życiu. Końcowe fragmenty utworu mają dla mnie wydźwięk satyryczny. Po mocno osadzonym we współczesnych realiach początku mamy do czynienia z finałem, który w karykatutalny sposób wyolbrzymia niektóre cechy ludzkie. Nie wydaje mi się, by takie wydarzenia miały miejsce w prawdziwym życiu, jednak świat przedstawiony w powieści rządzi się swoimi prawami. Pisarz ma do dyspozycji różne środki wyrazu, może mieszać rozmaite konwencje, celem przykucia uwagi odbiorcy i zwrócenia jego uwagi na ważne kwestie. "Ostatni element" nie jest powieścią, w której bez trudu się odnalazłam. Nie mam nic do zarzucenia stylowi autorki, wręcz przeciwnie, idealnie współgrał z moją osobowością, jednak sama historia już nie do końca przypadła mi do gustu. Spodziewam się, że dużo bardziej spodoba mi się "Diament i róża" czy "Nic o mnie nie wiesz". Wkrótce mam nadzieję się o tym przekonać. Moja ocena 7/10.

Powieść, w której czuć siłę kobiet, mimo że kraj arabski rządzi się swoimi prawami i dominują tutaj mężczyźni. Nahaan jest stewardesą w prywatnych liniach lotniczych. Poznajemy zasady, zwyczaje i pracę wykonywaną podczas lotu. Często obserwujemy kontrowersyjne zachowania, bezczelne rozmowy czy erotyczne podteksty arabskich pasażerów. Nasza bohaterka skrywa się pod maską profesjonalizmu i staje na wysokości zadania. Zaś to co odczuwa w sercu poznajemy na kolejnych kartach powieści. Historia opowiada też o trudnych relacjach małżeńskich, tęsknotą za dzieckiem, damskiej przyjaźni oraz fascynacji przystojnym mężczyzną. Emocje czuć w każdym rozdziale, strach i łzy są nieodłącznym elementem bohaterki. Książka zarówno piękna, jak i poruszająca. Bardzo polecam

Czy istnieje granica w pomocy,którą powinniśmy nieść naszym rodzicom? Czy zawsze musimy to robić,zwłaszcza jeśli nigdy nie dostaliśmy wsparcia i miłości ,jedynie obojętność i lekceważenie? Malwina chce zacząć wszystko od nowa. Postanawia zawalczyć o siebie, o spokój i zdrowie, rzuca więc stresującą pracę i nie odpowiedzialnego partnera i wyjeżdża nad morze. Szum fal koi jej zszarpane nerwy ,znalezione bursztyny pozwalają uwierzyć w lepsze jutro, a poznany na plaży tajemniczy mężczyzna daje nadzieję na coś nowego i dobrego. W relacjach zawodowych też zaczyna się powoli układać,chociaż bardzo często Malwina,mimo iż dawno jest dorosła, jest też naiwna i łatwowierna i te cechy omal jej nie gubią. I to właśnie sprawiło,że nie potrafiłam jej do końca rozgryźć, a nawet polubić. Wciąż dawała sobą pomiatać matce i ciotce,nie potrafiła,a może nie chciała się im przeciwstawić, podobnie jak jej relacje z szefem, gdzie naiwność kobiety krzyczała i wprost z niej szydziła,a mnie doprowadzało to do szału. Tak dla przeciwwagi numerem jeden wśród postaci kobiecych jest zwariowana seniorka Kalina. Jej cięty język, szalone pomysły,a jednocześnie życzliwość, opiekuńczość i chęć niesienia pomocy innym sprawiły,że uwierzyłam,że przy niej Malwina nie zginie! Może też trochę zastanawiać relacja kobiety z Gabrielem. Początkową niechęć zastępuje sympatia, potem prawdziwa przyjaźń,może i szansa na cos więcej. Niestety trudno uciec od przeszłości, pozbyć się poczucia winy. Czy listy,które trafiają w ręce Malwiny pomogą czy może jeszcze bardziej wszystko skomplikują? Czy Malwina odzyska spokój, szczęście i stabilne życie ? Czy dostanie to u boku Gabriela czy może los znów szykuje dla niej jakąś niemiłą niespodziankę? To wszystko czeka na Was w pełnej ciepła i wzruszeń historii autorstwa @marta.nowik.autorka . Całości dopełnia przepiękna okładka, bardzo trafna w stosunku do treści książki oraz duży druk,co bardzo ułatwia czytanie. Książka o poszukiwaniu dobrych momentów w życiu, warta polecenia,przeczytana dzięki booktourowi u dziewczyn @czytam_dla_przyjemnosci za co bardzo dziękuję.

Adam jest młodym absolwentem prawa, który po obronie dyplomu i rozpadzie swojego związku za namową kuzynki Wsiadając do samolotu mężczyzna nie spodziewa sie, że krótkie wakacje przed podjęciem pracy zawodowej przedłużą się. Poznaje tam Diego - starszego, tajemniczego mężczyznę, który po czasie okazuje się członkiem mafii jednego z największych karteli narkotykowych. Jednak Adam mimo dużego ryzyka decyduje sie na związek z Diego i zamieszkuje w jego rezydencji. Miłość okazuje się silniejsza. Mimo że Meksyk jest krajem tolerancyjnym to w kregach mafii homoseksualizm nie jest tolerowany. Diego i Adam muszą być bardzo ostrozni Jaką cenę przyjdzie zapłacić Adamowi za związek z Diego? Czy dla miłości warto jest ryzykować swoje Życie? "Kochanek Mafioza" jest erotykiem LGBT+ należący do gatunku mafia romance. Książka jest przeznaczona dla osób n petnoletnich etnoletnich 184. 18+. Jest Jest to to powieść powieść skupiająca skupiająca sie na relacji między dwoma mężczyznami w świecie zorganizowanej przestępczości. Było moje pierwsze spotkanie z książką, której głównym watkiem jest właśnie miłość w ramach tej samej płci. W pochłanianych 18 dotychczas historiach pojawiał się raczej jako smaczek w tle, a nie jako motyw przodujący. Czy mam ,,coś" do tego rodzaju literatury? Absolutnie nie. Podobało mi się to, było to dla mnie coś nowego. Autor bardzo dobrze wykreowa+ bohaterów tej historii. Z jednej strony nieco zagubiony absolwent prawa, nie dokońca wiedzacy co chce od życia, a z drugiej silny i władczy szef mafii- połączenie idealne. Jednak jak dla mnie było zbyt mało mafi, którą uwielbiam. Ale muszę pochwalić autora za skupienie sie na emocjach towarzyszące bohaterom podczas ich wspólnej drogi. Zaskoczyło mnie jak naturalnie autor poprowadził emocje Adama. Nie, ma w tym zbędnej ckliwości, jest tylko autentyczność Adam momentami jest naiwny, czasem denerwujący, czasem bardzo ludzki. Nie jest superbohaterem, nie rzuca się z pięściami na świat, ale próbuje po prostu przetrwać Ten związek, choć oparty na uczuciu, momentami przypomina gre na granicy zycia i smierci.l właśnie to nadaje tej historii ciężaru, którego brakuje wielu romansom. Relacja jaka łączy obu mężczyzn jest bardzo interesująca i wzbudzała we mnie wiele emocji. Książka zawiera gorące,odważne i szczegółowe opisy intymnych scen. Niestety nie zawsze mi to siadało, było dla mnie ich troche osobiście za dużo. Zakończenie? Nie chcę wam niczego spilerować, ale powiem tyle: nie zawiedzie was. Nie jest przesłodzone, nie jest przytłaczające po prostu pasuje. I zostawia z tym specyficznym uczuciem: że przeczytało się coś odważnego i innego, nawet jeśli nie idealnego.' "Kochanek mafioza" ma wciagającą, dynamiczną fabułę, która do końca trzyma w napięciu. Oprócz romansu mamy tu również elementy kryminału i intryg, co dodaje jej głębi. Jednak nie spodoba się ona każdemu (no ale to jak kazda w zasadzie Książka). Na pewno musze przyznać ze fabula jak na romans mafijny jest orginalna. Mi czytało sie ją dobrze i wywarła ona na mnie duże wrażenie. Na pewno zachęcam was do samodzielnego przeczytania ocenienia teqo tytułu.

Czy ślub marzeń może zamienić się w perfekcyjnie zaplanowaną manipulację? „Toskański ślub” to powieść, która pod pozorem lekkiej historii obyczajowej skrywa zaskakująco mroczną i intrygującą opowieść o oszustwie, relacjach i ludzkiej naiwności. Monika i Lukas organizują kameralny ślub w malowniczej Toskanii. Wraz z nimi przyjeżdżają najbliżsi przyjaciele: Ewa, Sara, Nick i Johann. Jedynym minusem jest to, że goście muszą zapłacić za hotel i jedzenie. Wydawałoby się, że wszystko zmierza w stronę idyllicznej ceremonii. Jednak od samego początku coś nie gra. Goście czują się odsunięci, atmosfera jest napięta, a zachowania bohaterów budzą coraz większy niepokój. Wszystko para młodych chce robić sama. Monika nie chce z początku zabrać na próbną fryzurę i makijaż ani Ewy, ani Sary. Dopiero po ich namowach i prośbach oraz wyjaśnieniu, że jednak chciałyby być, móc jej doradzić - zgadza się. A Ewa zauważyła, że Sara i Johann grają przed innymi, że się nie znają a w rzeczywistości się znają. Pytanie: tylko po co udają? Punktem zwrotnym jest odkrycie, że… organizator ślubu prawdopodobnie nigdy nie istniał. Okazuje się, że cała organizacja ślubu to iluzja — nikt nie zarezerwował terminu, organizator znika, a kolejne wydarzenia zaczynają budzić coraz większy niepokój. Znika także Nick, który miał być świadkiem a cała sytuacja przybiera wręcz sensacyjny charakter. I jakby kłopotów było mało do Włoch przyjeżdżają matka i siostra Moniki. One się wprost nie znosiły. Okazało się, że matka przywiozła biżuterię po babci. Jednak Monika się wściekła. Wygarnęła matce wszystko to co w niej siedziało od lat. A najgorsze w tym wszystkim było to, że Lukas o tym przyjeździe wiedział i nic jej nie powiedział. Potem znika Lukas zostawiając list Monice i zabierając ze sobą biżuterię. Wszyscy wrócili do swoich krajów ale po paru miesiącach Monika tym razem z Michałem swoim narzeczonym wrócili do Toskanii i tam Monika spotkała Lukasa, a chłopak postanowił w końcu powiedzieć jej prawdę. Monika ma pewien plan. Rozdziały powieści to opowieści poszczególnych bohaterów. W pierwszej części tzw. kobiecej czyli Ewy, Sary i Moniki. W drugiej części w głównej mierze Lukasa. Dzięki temu Autorka prowadzi narrację z różnych perspektyw, co pozwala czytelnikowi stopniowo odkrywać ich prawdziwe oblicza. Szczególnie interesująco wypada postać Sary – wycofanej, nieco irytującej na pierwszy rzut oka, ale skrywającej w sobie znacznie więcej, niż można by przypuszczać. Od samego początku nie wzbudza sympatii, marudzi. Jest zamknięta w sobie, przepełniona niechęcią, taką cichą myszką. Fabian jej chłopak, którego z nią nie ma, traktuje ją jak swoją własność. Jest od niego uzależniona. Kontroluje ją na każdym kroku i mówi jej co ma robić. Zamiast zwiedzać rozmawia z nim przez telefon. Relacje między bohaterami są pełne napięcia, niedopowiedzeń i emocjonalnych zależności, co nadaje historii autentyczności oraz buduje wiarygodny obraz grupy ludzi, którzy wcale nie znają się tak dobrze, jak im się wydaje. Na uwagę zasługują również opisy Toskanii – malownicze, plastyczne i działające na wyobraźnię. Stanowią one kontrast dla narastającego niepokoju i chaosu, który zaczyna dominować w życiu bohaterów. To zestawienie sielankowego krajobrazu z dramatem relacji międzyludzkich wypada bardzo przekonująco. „Toskański ślub” to coś więcej niż lekki romans – to opowieść o relacjach, tajemnicach i napięciach, które potrafią zburzyć nawet najpiękniej zaplanowany dzień. Marta Jednachowska umiejętnie łączy wątki obyczajowe z nutą intrygi, tworząc historię, która momentami zaskakuje i angażuje. Sprawnie buduje napięcie i stopniowo odsłania kolejne warstwy manipulacji, prowadząc czytelnika do zaskakującego finału. Romantyczna opowieść, a kończy się jak dramat z elementami thrillera. I coś mi się wydaje, że będzie ciąg dalszy. Czekam i POLECAM!!! Czytam dla przyjemności dziękuję za udział w Book Tourze.

Spodziewałam się bardziej horrorowej książki, a dostałam powieść przygodową z elementami grozy. Do pewnego momentu nawet przyjemna, ale ostatnie 40-50 stron mnie rozczarowało. Tajemnica, przyjaźń, zniknięcie - niby brzmi to fajnie, ale jednak czegoś mi zabrakło.

Kryształowe serce” to poruszająca opowieść o miłości, przemianie i sile drugiej szansy, która udowadnia, że nigdy nie jest za późno na odnalezienie własnej drogi i szczęścia. Autorka z niezwykłą delikatnością i empatią kreśli portret Jana – hutnika szkła kryształowego, który po przejściu na emeryturę popada w depresję. To postać, z którą wielu czytelników może się utożsamić, bo życie nie zawsze układa się zgodnie z planami, a czasami trzeba zmierzyć się z trudnościami, by odnaleźć sens na nowo. Fabuła książki wciąga od pierwszych stron, wprowadzając czytelnika w świat magii, tajemniczych zdarzeń i niespodziewanych zwrotów akcji. Niezwykłe wydarzenia, które zaczynają się w dniu urodzin głównego bohatera, dodają opowieści nutę tajemniczości i magii. Wprowadzenie postaci tajemniczej nieznajomej, a także pojawienie się miłosnego show, tworzy ciekawy kontrast między realnością a odrobiną czarów, które pomagają Janowi otworzyć się na nowe możliwości. Relacja Jana z Marią jest jednym z głównych elementów książki. Ich miłość ukazana jest z subtelnością, ale jednak nie do końca wszystko jest prawdą. Jan chciał wykorzystać show dla dobra huty szkła, ale ta zagrywka przyniosła wiele szkód. Czy Maria będzie w stanie wybaczyć? Styl autorki jest lekki, pełen ciepła i mądrości, co sprawia, że lektura jest nie tylko przyjemna, ale i inspirująca. „Kryształowe serce” to książka, która pokazuje, że miłość i nadzieja mogą pojawić się w najmniej oczekiwanych momentach, a przemiana jest możliwa w każdym wieku.

"Kiedyś uważała, że strach przychodzi wtedy, gdy jesteśmy sami i nikt za nami nie stoi. Demony, te prawdziwe i te wyimaginowane, czerpią siłę z naszej samotności, dlatego kiedy zakładamy rodzinę i mamy obok kogoś bliskiego, jest nam dużo łatwiej, a wszelkie trudności nabierają innego wymiaru. " " Pomruki kłamstw" to kontynuacja losów Anieli, którą poznaliśmy w poprzednim tomie, tylko że teraz bohaterka ma już 40 lat, męża, dzieci i posadę w szpitalu w rodzinnym mieście męża. W życiu kobiety pojawia się przyjaciel ze studiów, który swoim zainteresowaniem Anielą trochę namiesza w historii. Cała fabuła dzieje się w latach gdzie sklepy świeciły pustymi półkami do tego kolejki i kartki na mięso. Pióro autorki jest lekkie i przyjemne a historię czyta się z zapartym tchem. Gorąco polecam.

"Przez resztę drogi myślała o tym, że te wakacje zmieniły jej spojrzenie na świat, na ludzi i na samą siebie. Po raz pierwszy od dawna czuła się wolna - jak ten mały ceramiczny ptaszek, który wciąż spoczywał w jej dłoni." Lekka i przyjemna historia z przesłaniem. Główna bohaterka - Klara po kłótni ze swoim partnerem podczas lotu rozstają się i każde idzie w swoją stronę. Klara na swojej drodze spotyka mężczyznę, który jest całkowitym przeciwieństwem jej byłego. Spotkany mężczyzna proponuje jej wspólne zwiedzanie wyspy. Co wyniknie z tego niespodziewanego spotkania? Autorka świetnie oddała klimat wyspy, do tego wątek toksycznej relacji oraz kobiecej siły. Dodatkowo pióro autorki jest lekkie a fabuła wciąga od pierwszej strony. Gorąco polecam.

Cztery Mile Za Warszawą to mała idyllyczna miejscowość w pobliżu Warszawy. Miejscowość, do której można uciec przed traumą, zaszyć się i pozbierać po tragicznych wydarzeniach... I to właśnie próbuje zrobić Komisarz Albert po stracie żony i nienarodzonego dziecka. Ale robi to w sobie właściwy sposób, po swojemu radząc sobie z traumą. Zesłanie do małej miejscowości na rok ma mu pomóc w dojściu do siebie... Czy w małej miejscowości, w której wszyscy wszystko wiedzą, można coś ukryć? Muszę przyznać, że Alberta polubiłam od razu, ale na końcu mnie rozczarował..... Za to pani Balbina zyskała w moich oczach..... Fabuła jest interesująca i szybko wciąga, gdy zaczynamy towarzyszyć Albertowi w jego poczynaniach, a zakończenie zaskakuje. Polecam!