Pogodzona z losem

Seria- Słabosilna#2 W drugim tomie serii "Słabosilna" poznajemy Maję - dziewczynę doświadczoną przez los , która w wieku osiemnastu lat ucieka z patologicznego domu rodzinnego . Pomaga jej w tym jej chłopak , który na tamten moment był jej wybawicielem ... No właśnie "był" bo okazał się kolejnym oprawcą. Zdana tylko na siebie Maja wsiada w pierwszy lepszy pociąg i ucieka znowu... Próbuje przeżyć i odnaleźć się w nowej rzeczywistości i w nowym mieście . Czy jej życie nabierze w końcu kolorowych barw ? Jak wiele bólu i cierpienia musi znieść jeszcze ta kobieta ? 😔 Przeczytałam tę część jednym tchem , chociaż wcale nie była przyjemna tylko bardzo trudna😔 Historia ściska za serce ale daje również nadzieję że lepsze jutro ♥️ Polecam z całego serca ! ♥️

"Do zobaczenia jutro" to pierwszy tom dylogii o dziewczynie, która przeżyła szkolną strzelaninę, podczas której na jej oczach zginęła jej siostra bliźniaczka. Leah odcina się od świata i pogrąża w beznadziei. Pod maską obojętności skrywa mroczne i bolesne odczucia. Rodzice ciągną ją to różnych terapeutów, jednak Ci nie potrafią przebić się przez mur dziewczyny i tym samym jej pomóc. Aż w końcu tego zadania podejmuje się Noah, psychoterapeuta, który słynnie z niedandardowych metod terapeutycznych, które budzą wiele wątpliwości zarówno jego szefa, jak i kolegów po fachu, mimo to jest jednym z najlepszych. Nastolatka z początku jest tak samo zamknięta i niepewna, jak wcześniej, jednak potem coś się w niej zmienia i stopnio zaczyna otwierać się przed mężczyzną. Czy wyjawi mu to, co tak naprawdę ją trapi? Czy uda mu się ją uratować, nim ocean bólu całkiem ją pochłonie? Tym bardziej, że sam doświadczył ogromnego bólu i straty. Z czasem jednak ich relacja przestaje przypominać tą pomiędzy terapeutą a pacjentem, przybierając formę zażyłości. Książka porusza trudny temat mierzenia się z traumą i sposobami radzenia sobie z nią. Z ogromnym bólem, stratą i beznadzieją. Pokazuje, jak jedna osoba, która po prostu nas zauważy, może wyciągnąć nas z ciemności. To, co mnie raziło w książce to to, że wiele z wydarzeń wychodziło po prostu nienaturalnie, jak np. ciągłe wpadanie na siebie niby przypadkiem Noaha i Leah, albo to, że przyjaciele ze studiów terapeuty dziwnym trafem przeprowadzili się akurat do tego samego miasta, co on. Za dużo tych przypadków. Moim zdaniem wyszło to po prostu sztucznie. Bardzo liczyłam na opis terapii Leah, pokazania tego, jak wraca stopniowo do normalności, tymczasem autorka liznęła ten temat, omijając istotne informacje i skupiając się praktycznie tylko na relacji między Noah i Leah. Przyznam, że trochę denerwowała mnie postać Noaha, który nie dość że wysyłał sprzeczne sygnały dziewczynie to jeszcze zachowywał się jako ktoś lepszy, wyższy, który uważa, że może decydować o wszystkim. Moje oczekiwania względem tej pozycji różniły się od tego, co rzeczywiście dostałam. Pragnęłam dostać postać dziewczyny mierzącej się z traumą, stratą, zobaczyć, jak stopnio zaczyna walczyć o siebie. Jednak nie otrzymałam tego. Powieść, z początku bardzo obiecująca, bardzo pobierznie traktuje temat psychicznych przeżyć bohaterki i jej drogi do zdrowia, zamiast tego pratycznie w całości skupiając się na motywie zakazanej miłości. No i do tego to zakończenie, które mi się bardzo nie spodobało. Zdecydowanie myślałam, że fabuła pójdzie w inną stronę. Po przeczytaniu pierwszego tomu rezygnuje z kontynuacji, która przybiera postać bardziej thrillera, aniżeli dramtu, którego oczekiwałam.

Książka od pierwszych stron wywołuje silne emocje u czytelnika. Historia jest przepełniona bólem, obrzydliwą brutalnością i cierpieniem. Z drugiej strony autorka pokazuje, że życie daje nam też szansę na coś dobrego, wystarczy otworzyć się na taką szansę🌸🌼🌸

Ta książka osobiście dostarczyła mi ogromu emocji i wzruszeń . Zmusiła mnie również do refleksji nad życiem i śmiercią... Dajcie się porwać tej historii. Ją trzeba przeczytać ,przemyśleć i dopiero ocenić . „Do­świad­czamy złych, wręcz okrut­nych rze­czy, żeby umieć so­bie z nimi ra­dzić. Żeby sta­wić czoła naj­głę­biej skry­wa­nym lę­kom, żeby wie­dzieć,jak to jest w ża­ło­bie, w roz­pa­czy, w stra­chu, w bólu, w zło­ści. Bo nic nie uczy tak, jak pro­blemy, z któ­rymi przy­cho­dzi nam się mie­rzyć”.

„Uwięziona” autorstwa Sylwii Kruk to historia opowiadająca o dziewiętnastoletniej Luizie, której spokojne i szczęśliwe życie skończyło się w dniu jej porwania. Jej świat się zawalił – marzenia, plany, wszystko zniknęło, zamienione w strach i pragnienie wolności. Została rekompensatą za nieudaną inwestycję i przez to trafiła do niebezpiecznego mężczyzny. Dragon, trzydziestopięcioletni, wpływowy człowiek, dostaje pod drzwi przestraszoną kobietę. Na początku miał ją wypuścić, jednak z czasem nie potrafił wyobrazić sobie swojego domu bez Luizy. Postanowił, że zatrzyma ją na zawsze, jednak coś się wydarzyło i Luiza uciekła. Jej koszmar dopiero się zaczął… Książka jest ciekawa. To, jak główny bohater zaczyna czuć coś do bohaterki, bardzo mnie zaciekawiło. Mimo że nie jest człowiekiem dobrym, potrafi okazać dziewczynie czułość w niektórych sytuacjach. Autorka przedstawiła zarówno perspektywę bohaterki, która została porwana, jak i punkt widzenia bohatera, który nie chce jej wypuścić. Książka jest ciekawa i fajna na odpoczynek.

Na początku było słabiutko, bohaterka została nakreślona jako bardzo naiwna i niedojrzała…ale ale potem było tylko lepiej. Wspaniały rollercoaster emocji. Trochę schematyczny, ale to naprawdę nie ważne, bohaterowie ewoluowali, a iskrzenie między nimi było niesamowite i nie można się było oderwać.

Król niczego to historia, którą już dawno chciałam przeczytać. Pierwsze spotkanie z piórem autorki i jestem zachwycona. Całą historię pochłonęłam w kilka godzin. Nie mogłam się od niej oderwać. Mimo, że fabuła była w większości przewidywalna to czytało się to dobrze, nawet bardzo dobrze. Uwielbiam takie historie. On - szkolny badboy, niczego się nie boi i wszystko co chce to ma. Ona - cicha, skromna, pochłonięta nauką dziewczyna. Podobała mi się ich wewnętrzna przemiana. Momentami było mi po prostu szkoda Tristana. Z tej historii wyniosłam również cenną lekcje. Styl autorki jest lekki, przyjemny i niezwykle wciągający. Polecam

🅜🅞🅙🅐 ​ 🅡🅔🅒🅔🅝🅩🅙🅐 ▪️Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale nie ukrywam, że początkowo trudno było mi poczuć więź z tą historią. Dopiero od trzeciego rozdziału pojawił się moment, który mnie wciągnął i sprawił, że wiedziałam, iż to może być naprawdę dobra lektura🩷 ▪️„Ktoś inny” to książka pełna emocji, napięcia i ukrytych sekretów, która prowadzi czytelnika przez trudne wybory i wewnętrzne zmagania bohaterów. Historia szybko pokazuje, jak przeszłość potrafi kształtować teraźniejszość i wpływać na każdą decyzję, a także jak skomplikowane mogą być relacje międzyludzkie. ▪️Chris Wood musiał porzucić swoje marzenia o studiach geologicznych, aby przejąć rodzinną pizzerię po chorobie ojca. Jego życie nabiera rumieńców, gdy w lokalu pojawia się Livia Kent, dziewczyna, która od dawna budzi jego zainteresowanie. Chris od razu ją zatrudnia, choć wciąż zmaga się z kompleksami związanymi z nadwagą i wątpi w to, że kiedykolwiek mógłby mieć u niej szansę. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy odkrywa, że Livia spotyka się z jego młodszym bratem, Derekiem, który przez lata znęcał się nad nim psychicznie. Derek, uwielbiany przez wszystkich i rozwijający swoją karierę w futbolu, wzmacnia w Chrisa poczucie niesprawiedliwości i gniew, którego trudno się pozbyć. ▪️W obliczu zdrady Chris decyduje się opuścić Detroit i odciąć od rodziny. Po latach wraca jako zupełnie inny człowiek – silny, wytatuowany, pewny siebie i zdeterminowany, by odzyskać kontrolę nad własnym życiem. Kiedy dowiaduje się o zaręczynach Dereka i jego sportowych sukcesach, powraca do rodzinnego miasta, aby zmierzyć się z przeszłością i udowodnić, że nie jest już tym samym chłopcem. ▪️Autorka świetnie buduje napięcie i pokazuje, jak daleko może posunąć się ktoś zraniony i pragnący wyrównać rachunki z przeszłości. Motyw zemsty przewija się przez całą powieść, a czytelnik może w pełni wczuć się w emocje Chrisa. „Ktoś inny” porusza również kwestie nierównej miłości rodzicielskiej i starych krzywd, które pozostawiają trwały ślad w życiu bohaterów. Ważnym wątkiem jest także temat otyłości i społecznego odbioru wyglądu, ukazując walkę o własną godność i akceptację w świecie, który często ocenia po pozorach. ▪️To wciągająca historia o konfrontacji z własnymi demonami, o odwadze w realizowaniu marzeń i trudnych relacjach rodzinnych, gdzie miłość miesza się z nienawiścią, a przeszłość nieustannie wpływa na teraźniejszość. Z czystym sumieniem polecam tę książkę🥰

Nie ukrywam, że liczyłam na coś więcej, ale... w konsekwencji spędziłam czas z młodzieżówką, która wywołała we mnie mieszane emocje - coś zagrało, by sięgnąć po drugi tom dylogii "After Him". Postać Hasley w moim odczuciu jest zbyt infantylna jak na swój wiek, choć z drugiej strony rozumiem zamysł autorki, by pokazać różnorodność zachowań, charakterów, osobowości wśród nastolatków oraz to, że nie każdy nastolatek rozumie świat w taki sam sposób, bo można być "sobą" nie wyróżniając się z tłumu. Brakowało mi jednak jakiejś barwy w jej aurze, gdzie szara myszka nadal mogłaby być szarą myszką, ale jej własny świat mógłby być pokolorowany jakąś pasją, czymś, co żyje w niej samej, a szara rzeczywistość jest pozorna i postrzegana tak dlatego, bo nie pozwala nikomu do tego świata zajrzeć i go poznać. Tymczasem miałam wrażenie, że ja sama w wieku 13 lat (będąc ówcześnie nudziarą 🙈) miałam w sobie ciekawość życia, pasje, jakieś kolory, które nadawały mnie samej jakiegoś wyrazu. Być może dlatego, Hasley wydawała mi się momentami nijaka, infantylna, nieciekawa. Przyznam, że czasami miałam wrażenie, że ta dziewczyna jest nierealna. Dopiero w dalszej części książki zaczęła się otwierać, dojrzewać i nabierać pomału barw... Gdyby nie Luke - chłopak, który jest jej kompletnym przeciwieństwem ta historia byłaby mdła. Luke - chłopak, który ma problemy emocjonalne, przeżywa traumę, jego życie przypomina emocjonalny rollercoaster, a fakt, że jego ojciec traumatyzuje go i zamiast wsparcia dostarcza mu więcej bólu i cierpienia, to kolejny dramat dla 19-sto latka, z którym codziennie musi się zmagać. Luke znajduje ulgę w używkach, co wiadomo nie jest dobrym rozwiązaniem, ale szuka też ukojenia w muzyce, która daje mu poczucie przynależności do świata, gdzie czuje się bezpieczny. Historia tych dwojga jest niełatwa, poznają się, zakochują w sobie, wspierają się... Mają swoje miejsce na ziemi (Bulwar niespełnionych marzeń). Widzimy tutaj kontrast pomiędzy infantylnym zachowaniem Hasley i czasami toksycznym zachowaniem Luke'a, ale oboje razem zaczynają tworzyć swój wspólnie malowany obraz zmian jakie w nich obojgu zachodzą pod wpływem siebie. On ma cel, by zostawić wszystko za sobą, by walczyć o siebie, a ona dojrzewa dostrzegając koszmar jaki chłopak przeżywa każdego dnia. Nie spodziewał się, że jedyną osobą, która poda mu rękę będzie dziewczyna, która stanie się jego marzeniem, miłością. On odsłania przed nią swoje demony, a ona nie odtrąca go, nie potępia, nie ocenia... Czytając tę książkę miałam różne przemyślenia na każdym etapie, na przykład wątek przyjaźni Hesley z Zev'em i chłopakami z drużyny (cóż, jak dla mnie za mało przyjaźni w przyjaźni, miałam wrażenie, że w tej grupie przyjaciół Hasley była, bo była - jakby na doczepkę), natomiast Neisan okazał się dużo lepszym kumplem niż Zev, co mnie poruszyło, bo był przy niej w trudnych dla niej momentach, wspierał ją. Ta cała historia z pocałunkiem Luke'a i Hasley, kiedy ta była dziewczyną Matheew - bez komentarza... 🙈. Autorka pisze prosto i zrozumiale, jedyne co mnie irytowało, to powtarzające się często zwroty: blondyn, ciemnowłosy, niebieskooki itp... może jestem już za stara, dlatego tego typu zwroty są dla mnie denerwujące, być może gdyby się pojawiały, ale nie tak często, to by mi to w ogóle nie przeszkadzało, jednak było tego za dużo (jak dla mnie). No i te wyznania miłości, szczególnie deklaracje padające od Luke'a wydawały mi się trochę archaiczne, jak na wyznania dzisiejszych nastolatków, tyle że wybaczyłam to Luke'owi i przepisałam to jemu obyciu w świecie muzyki, bo słuchał całkiem dobrej muzy 👍❤️. Zakończenie było dla mnie emocjonalnym przeżyciem, tutaj nie powiem, że łezka się nie zakręciła, bo jak na wrażliwca przystało - uroniłam trochę łez, dlatego chciałabym wiedzieć jak to wpłynęło na Hasley i poznać ją po tych doświadczeniach w drugim tomie dylogii. Podsumowując jest to całkiem dobra książka z trudnymi tematami, z którymi każdy może się w życiu spotkać, jednak spodziewałam się czegoś, co wbije mnie w fotel, gdzie przez całą historię przebrnę z chusteczką przy oczach (bo tak wnioskowałam po reklamie tej książki, opiniach) i tak... płakałam, ale tylko w jednym momencie. Czytałam wiele innych książek w tym młodzieżowych, gdzie faktycznie, to co słyszałam w opiniach w pełni się pokryło z moimi przeżyciami podczas czytania, ale tutaj tego zabrakło. Mimo to, polecam, bo książka nie jest zła, jest całkiem ok.

współpracareklamowa z @wydawnictwo_amare ✨ Brooklyn wiodła szczęśliwe życie, do czasu aż uległa poważnemu wypadkowi i zmuszona była wrócić do rodzinnego domu. Kobieta była nagradzaną tancerką i kiedy usłyszała wyrok: koniec kariery, dotarło do niej, że jej życie właśnie się skończyło. Dodatkowo dawne duchy z przeszłości dały o sobie znać... Jednym z nich był Matt, jej najlepszy przyjaciel z dzieciństwa. Niegdyś przyrzekli sobie nawzajem, że na zawsze o sobie zapomną, ale... Coś poszło nie tak 🤭. Piękna powieść o powrocie do korzeni i marzeniach, które mogą okazać się bardziej skomplikowane niż się wydaje. Brooklyn staje w obliczu trudnej sytuacji po wypadku, który zmienia jej życie i kierunek kariery. Przypomnienie sobie obietnicy z przeszłości zaczyna prowadzić ją przez labirynt wspomnień i emocji. Książka jest lekka i przyjemnie mi się ją czytało, w sam raz na wakacyjny czas! 🤩Zagadkowa opowieść o przeznaczeniu, przyjaźni i nowych początkach.

Cameron Johnson - rozgrywający szkolnej drużyny futbolowej - nigdy nie musiał zabiegać o względy płci przeciwnej. Nie przejmował się również uczuciami innych. By utrzymać swoją reputację, był skłonny zniszczyć psychicznie. I nawet się nie zawahał. Leah Collins po trzech latach wraca do Berkeley. Zadra w postaci narcystycznego sąsiada wciąż uwiera niczym drzazga wetknięta głęboko pod skórę , przez co ma ochotę zrezygnować z największego marzenia, jakie posiada - z uczelni, na której znalazł się również Johnson. Kiedy wreszcie udaje się jej wziąć głęboki wdech, padający na nią wyrok sprawia, że każda decyzja, każdy kolejny krok jest gorszy od poprzedniego i przysparza coraz więcej bólu. Machina niepewnego jutra ruszyła.

To nie jest książka, którą się po prostu „czyta i odkłada”. To raczej taka, która zostaje gdzieś pod skórą i wraca w najmniej spodziewanych momentach. Mam wrażenie, że autorka bardziej niż opowiadać historię, próbuje uchwycić emocje — i to właśnie one grają tu pierwsze skrzypce. Czytając, czułam się trochę jakbym przeglądała czyjeś wspomnienia, ale takie nie do końca uporządkowane, momentami poszarpane, za to bardzo prawdziwe. Jest w tym jakaś szczerość, która potrafi zarówno przyciągnąć, jak i lekko zmęczyć, bo nie wszystko jest podane wprost. Najbardziej uderzyło mnie to, jak dużo jest tu refleksji nad tym, co było i jak bardzo przeszłość potrafi wpływać na teraźniejszość. To nie są lekkie przemyślenia, raczej takie, które wymagają chwili zatrzymania się. Momentami miałam ochotę czytać dalej bez przerwy, a czasami wręcz przeciwnie — odłożyć książkę i poukładać sobie to, co właśnie przeczytałam. Styl jest dość intymny, momentami wręcz surowy, ale to działa na korzyść całości. Nie ma tu przesadnego upiększania — jest za to autentyczność, która sprawia, że łatwo się w tym odnaleźć, nawet jeśli doświadczenia nie są moje. Nie powiedziałabym, że to książka dla każdego, ale jeśli ktoś lubi bardziej refleksyjne, emocjonalne teksty, to zdecydowanie warto dać jej szansę.

To moja pierwsza książka tej autorki i mi się bardzo podobała. Przede wszystkich postac Liv to nie irytująca dziedziczka fortuny tylko naprawdę fajna dobra zaradna dziewczyna. Postać Hakona również do mnie przemówiła. Według mnie za dużo było Sophi. Trochę śmieszyło mnie to że ta kobieta ciągle wparowywala im na chatę , gość zmienił kod do alarmu właściwie pod koniec książki. Dobrze poprowadzona historia bez potrzebnych dramatów między głównymi bohaterami. Czytałam na przemian ze słuchaniem audiobooka i chyba przerzuce się na słuchanie. Polecam. Napewno wrócę jeszcze do tej autorki.

Mam mieszane uczucia co do tej pozycji...Temat na czasie, przemoc w szkole...jednak...cos mi tu nie zagrało...nie rozumiem zachowania Oliviera w wielu sytuacjach, nie jestem w stanie usprawiedliwić popełniania drugi raz tych samych błędów z tych samych powodów.. Aśka...jej naiwność i szybkie wybaczenie krzywd...jest dla mnie nielogiczna...Pozycja...ciekawa...choc...troszkę jestem zawiedziona...

W tej części o wiele bardziej irytuje mnie James, tak mniej więcej do połowy książki. Sam się prosi o rozstanie z Arią. Cieszę się, że książka nie skończyła się w momencie, w którym Arią z Asherem w końcu są razem. Wątek rozczarowania głównym bohaterem bardzo mi się podoba, a raczej to jak został rozwiązany. Ciekawy pomysł na historię i dobrze poprowadzone jej rozwinięcie, miło że wszyscy bohaterowie ostatecznie odnajdują swoją drogę do szczęścia w miłości i w rodzinie.

„The Secret We Hide” to historia, która od pierwszych stron opiera się na znanym i kontrowersyjnym motywie zakazanego uczucia. Skyler po bolesnym rozstaniu nie szuka miłości ani stabilizacji. Jedna noc z nieznajomym ma być tylko chwilą zapomnienia i zamknięciem pewnego etapu. Los szybko weryfikuje ten plan, gdy kilka tygodni później okazuje się, że chłopak z imprezy jest synem nowego partnera jej matki. Od tej chwili bohaterowie muszą funkcjonować pod jednym dachem, udając obojętność, choć napięcie między nimi ani na moment nie słabnie. Relacja Skyler i Noaha opiera się głównie na fizycznym przyciąganiu i emocjach, które często wygrywają ze zdrowym rozsądkiem. Autorka mocno akcentuje chemię między bohaterami i nie stroni od scen zbliżeń, których jest naprawdę dużo. Są one napisane naprawdę dobrze jednak momentami przytłaczają i sprawiają wrażenie, że zastępują pogłębione rozmowy i budowanie więzi. Brakuje chwil zwyczajnej bliskości i dialogów, które pozwoliłyby lepiej zrozumieć bohaterów. Na plus wypada klimat książki i emocjonalne tło postaci. Wątki związane z rodziną, stratą i żałobą dodają historii ciężaru i sprawiają, że nie jest to wyłącznie opowieść o pożądaniu. Końcówka przynosi zwrot akcji i silniejsze emocje, choć tempo wydarzeń może wydać się zbyt szybkie i nie do końca satysfakcjonujące. Całość przywodzi na myśl historię w stylu „Mojej winy” i będzie dobrą propozycją dla czytelników, którzy lubią intensywne, zakazane romanse z dużą dawką napięcia. Dla mnie była to lektura z potencjałem, ale nierówna. Dobra rozrywka, choć pozostawiająca pewien niedosyt.

,,Ich blizny na ciałach i duszach płoną". Jarlath i Shanessa od zawsze należeli do siebie a ich historia porusza serca każdego czytelnika. On obiecał jej, że zawsze będzie ją kochał i zrobi dla niej wszystko. Jednak popełnił błąd, który zniweczył ich miłość. Ona przysięgła mu, że już nigdy jej nie zobaczy i nie wróci do miejsca o wielu wspomnieniach, ale nie dotrzymała słowa. Sześć długich lat po, których Shanessa wraca i musi zmierzyć się z uczuciem do Jarlath, które tak naprawdę nigdy się nie skończyło. ◽️Dlaczego ona wyjechała? ◽️Co on jej zrobił? ◽️Czy znów iskra między nimi zapłonie? ◽️Czy Shanessa będzie potrafiła na nowo odnaleźć się w miejscu wspomnień? ◽️Czy Jarlath przez te lata potrafił zapomnieć o miłości swojego życia choć ma już nową rodzinę? ,,Scars" to historia o trudnym przebaczeniu. Ich relacja jest tu bardzo skomplikowana. Ból i cierpienie przez, które przeszli rzutuje na ich teraźniejszości. Tyle w niej emocji, napięć i niewiadomych. Autorka genialnie opisała ich cierpienie zrobiła to perfekcyjnie bo ja to nawet poczułam. W życiu zazdrość nie prowadzi do niczego dobrego i to tutaj można się przekonać do jakich czynów ludzie są zdolni. Motyw drugiej szansy zawsze jest trudny bo jeśli komuś ufasz a ta osoba zawiedzie to później ciężko ponownie zaufać i odbudować to co było kiedyś. Tutaj przeszłość przeplata się z teraźniejszością bo ona pokazuję dlaczego tak się potoczyły losy bohaterów. Ale jak poznasz prawdę serce pęka. Jedna zła decyzja a rani ich oboje. Autorka pisze lekko i przez to czytało się to świetnie i szybko bo historia wciąga. Czytajcie jeśli lubicie jak historia porusza serca a później chce je skleić. Teraz drugi tom serii bo zapowiada się burzliwie. POLECAM

Byłam ciekawa pióra Basi, zwłaszcza, że jej książki polecały znajome mi osoby. Cieszę się, że dałam szansę kolejnej naszej autorce, bo jest ciekawie i przyjemnie czytało mi się "Kanadyjczyka". Z przyjemnością sięgnę po inne książki Pani Feder. Wielki plus za playlistę - piosenkę umieszczoną na poczatku każdego rozdziału. Uwielbiam Lindsey Sterling, niesamowitą skrzypaczkę i cieszę się, że autorka wplotła ją do fabuły. Z tego co zauważyłam @b.a.feder.autor jest zafascynowana muzyką, ma niezły gust muzyczny i dobre rozeznanie. Gdy autor pisze o czymś co kocha - to jest autentyczne i to czuć. W książce mamy kilka perspektyw, co pozwala nam pełniej poznać tę historię. Kilka razy podskoczyło mi ciśnienie, fanką Cyrusa nie zostanę, ale Logan to co innego.. Ciekawa historia dwóch braci i jednej kobiety, która łudząco im przypomina kogoś z przeszłości. Drea trafia w sam środek nieporozumienia braci, pełnego wzajemnego żalu, pretensji, poczucia winy. Gdy w grę wchodzą uczucia, nie ma czystej gry. Motywacja Cyrusa do tego co robił była okrutna, odrażająca, a na początku i ja dałam się nabrać.. Ale cała opowieść kończy się świetnie, tyle mogę Wam zdradzić!

Savannah Litchfield cztery lata temu utraciła ukochaną siostrę i od tamtej pory jedynie egzystuje. Kiedy terapeuta proponuje jej, aby wyruszyła w podróż po świecie, którą organizuje dla nastolatków z problemami, dziewczyna w końcu się zgadza i zabiera w nią nieprzeczytany dziennik Poppy. Osiemnastoletni Cael Woods pała gniewem. Nawet po roku od śmierci brata nie może się pozbierać . Wcześniej był dobrze rokującym hokeistą w lidze juniorów, a teraz nie jest w stanie wejść na lód. Rodzice zapisują go na wyjazd, o którym on sam nawet nie chce słyszeć. Savannah i Cael spędzają razem sporo czasu, stają się dla siebie oparciem . Uzdrawiają się cząstka po cząstce , ale czy może to stanowić początek miłości , jakiej się nie spodziewali ?

Jestem świeżo po skończeniu ostatniej strony i właśnie płacze. Jestem dumna z Charlaine i Aryana 🥹 Ale od początku...od pierwszych stron ta książka mnie zachwyciła. Ten humor, ten motyw, dobrze wykreowani bohaterowie, styl pisania... Miałam już styczność z piórem autorki i tamta historia niezbyt mi się podobała, ale dla tej przepadłam. Aryana bardzo polubiłam. Jest świetnie napisany, czuję, że bym się z nim dogadała. Charlaine również jest cudowną bohaterką, jej emocje były naprawdę dobrze opisane. Czułam je razem z nią, przeżywałam je tak jak ona. Zżyłam się z bohaterami i kibicowałam im całym sercem. Chciałam, żeby Aryan był w końcu szczęśliwy i dostał to, na co zasługuje. Mam niedosyt, chętnie wróciłabym jeszcze do tej dwójki, do ich kłótni, do ich droczenia się, do ich czułych i przeuroczych momentów... Przepadłam dla tej historii bardziej niż się spodziewałam. Jestem bardzo z nich dumna. Cieszę się, że dostali to na co zasługują.