Pieniądz. Historia ludzkości

Bardzo ciekawa. Kilka faktow. Roczny przychod biskupstwa krakowskiego w XVII w to (juz po przeliczeniu na wspolczesne) ponad 50 mln zl. Na drugim biegunie biskupstwa o przychodzie 1-2 miliony. Druga osoba w panstwie , po krolu, byl prymas! Nie byles na mszy, placisz 12 zl. Nie bylo cie drugi raz - 120 zl. Niby tylko polowa mieszkancow Polski tamtych czasow stanowili katolicy, ale jak zylo sie w Krakowie, gdy 25% mieszkancow bylo przedstawicielami kleru? I zeby nie bylo! Biskupi nie byli ulepieni z innej gliny. Owszem, ci ze szlachty (50%) mogli miec lepsze wyksztalcenie, ale czesto okazywalo sie, ze edukacja ksiedza trwala kilka miesiecy. I na koniec, majetek kosciola rosl, ale to dzisiejsza perspektywa. W tamtych czasach ksiadz traktowany byl jak przedstawiciel patrona - szlachcica, ktory wynosil osobe z rodziny na ksiedza. Wiec majatek kosciola byl majatkiem tego szlachcica. Granic wyraznych nie bylo. Szkoda ze o tym zapomniano, jak w latach 90 powolano Fundusz Koscielny. Kosciol otrzymal nieruchomosci (w tym filharmonie krakowska i wiele innych perelek nieruchomosci), ale w zamian tj zobowiazania wobec wiernych w rachunku krzywd pominieto. A szkoda, bo w dawnych czasach kosciol mial tez zobowiazania. Przynajmniej w teorii. Wiecej takich smakolykow w Dziesiecinie.

Przyjemna, osobista i merytorycznie przystępna opowieść o starożytnej Mezopotamii. Sposób prowadzonej przez autorkę narracji pozwala na oswojenie omawianej materii przez absolutnie każdego czytelnika. To również jedna z tych książek, które można czytać absolutnie wszędzie i która - dzięki osobistym wstawkom - nabiera indywidualnego charakteru.

Temat nielegałów nie był mi wcześniej zupełnie obcy (czytało się już wszak Suworowa czy Severskiego), ale ta książka w fajny sposób pozwoli nieco usystematyzować wiedzę, przedstawia historie wybranych agentów oraz buduje całościowy obraz polityki ZSRR oraz Rosji w kwestii szpiegostwa. Miejscami ciekawiej, w innych fragmentach nudniej, ale ogólnie trzyma poziom. Polecam. --- > Przez kilka dziesięcioleci więcej nielegałów poniosło porażkę, niż odniosło sukces.

Andrzej Dragan stara się jak najprościej wyjaśnić działanie AI, ale i tak koło dwusetnej strony zacząłem tracić wątek i traciłem tempo, które wróciło jeszcze na chwilę na końcówce. Styl wypowiedzi autora w pełni oddany w książce co traktuję jako duży plus.

Artur Nowak i Stanisław Obirek nie zwalniają i wydają książkę, za książką o nadużyciach polskiego i nie tylko kleru. Mogłoby się wydawać, że wygrzebali już wszystkie wstydliwe tajemnice polskich biskupów i księży…a jednak nie. Jak zwykle materiał zebrany przez autorów jest ciekawy, chociaż forma narracji w postaci dialogu nie jest przekonująca. Jeśli to byłby podcast byłoby super. Jako książka absolutnie się nie broni. Chociaż tak pewnie łatwiej ją tworzyć, spisując i redagując rozmowy autorów. Pomimo niezbyt udanej formy warto polecić.

O Chinach słyszymy i czytamy często w kontekście gospodarki, nowych technologii, ewentualnie podróży i kultury. Zapominamy, że państwo to tworzą ludzie - jak wynika z reportażu ludzie smutni, samotni, wpędzeni w machinę wyścigu szczurów od maleńkości. Siłą książki jest skupienie się na jednym aspekcie i konsekwentna analiza jego przyczyn i skutków jakie przyniósł i nadal niesie Chińczykom. Wciągająca lektura.

Zobaczyłem te książkę losowo w Emipku i wystarczył mi sam tytuł oraz nazwisko autora, żeby kupić ją w ciemno. Patrycjusz Wyżga jest jak dla mnie obecnie w topce polskich dziennikarzy, który stawia na ekspertyzę i rzetelność ponad szukanie sensacji i populizm. Jestem dużym fanem jego wywiadów na jutubie, dlatego byłem ciekawy jak to wypadnie w formie książki i powiem szczerze, że są lepsze i gorsze rozdziały, ale ze zdecydowaną przewagą tych lepszych. Książka zaczyna się od wywiadu z profesorem Dudkiem, klasyczny i bezpieczny strzał na początek dla fanów Didaskaliów. Ja również jestem fanem duetu profesora i redaktora, chociaż mam wrażenie, że szczególnie nic nowego się tutaj nie dowiedziałem. Kolejne trzy wywiady jakoś szczególnie nie przyciągnęły mojej uwagi, dużo gadania o ambicji, inwestycjach i przyszłości, a może trochę za mało konkretów? Nie wiem, może też po prostu te konkretne tematy wywiadów ze mną za mocno nie rezonowały. Druga część książki będąc bliżej moim zainteresowaniom już wciągnęła mnie totalnie i praktycznie wciągnąłem ją przy jednym posiedzeniu. Przechodzimy po kolei przez takie tematy jak migracja, polityka wschodnia, system emerytalny i demografia, a wszystko to w bardzo rzeczowy i konkretny sposób, oparty na danych i eksperckiej wiedzy rozmówców. Z drugiej strony wszystkie rozmowy przeprowadzone są w bardzo przystępnym i przyswajalnym dla laików formacie, więc nawet taki matołek jak ja mógł wyciągnąć z nich sporo interesujących faktów. Bardzo fajna pozycja ogólnie, poruszyła wiele interesujących tematów i zainspirowała mnie do szukania związanej z nimi wiedzy dalej. Oby nie ograniczyło się to tylko do dodania nowych książek do 'Chce Przeczytać'... Smut Radar - demografia sama się nie naprawi jbc do roboty

Dobra pozycja o wytrawnym polityku i jego otoczeniu. Sporo tu politycznych smaczków, chociaż osoba obeznana w temacie i tak domyśla się wielu rzeczy. Mój główny zarzut jest taki, że książka jest zbyt krótka jak na omawiany temat i potencjał rozmówców. Nie chodzi mi jednak o dodanie nowych rozdziałów, ale pogłębienie już poruszonych.

Bardzo przyjemna lektura, pozwala dowiedzieć się wiele o historii Stanów Zjednoczonych z nieco innej perspektywy. Napisana językiem, dzięki któremu wręcz płynie się przez kolejne strony mimo tematyki historyczno-politycznej. Myślę, że każdy, kto choć trochę interesuje się USA znajdzie coś dla siebie w tej pozycji.

W mojej opinii, to jedna z tych książek niedoskonale napisanych, które mimo wszystko powinno przeczytać się, by mieć perspektywę i lepiej zrozumieć świat. Taka lektura o współczesności, po którą należałoby sięgnąć jeszcze przed maturą… a najpóźniej przed 30-ktą, by jak najprędzej wyjść z mgły. Padają tu ważne pytania o moralność narodu, który doświadczył licznych cierpień podczas II Wojny Światowej, także zawłaszczył termin holokaustu i krzywdy, a dziś tworzy piekło innym. Antony Loewenstein (na marginesie należący do krytykowanego tu Narodu Wybranego) stwierdza, że okupacja Palestyny, to nie tylko węzeł gordyjski, czy konflikt kulturowy, polityczny czy religijny, ale przemyślany model biznesowy. Najgorsze jest to, że Izrael testuje swoje wynalazki na żywych ludziach – na Palestyńczykach, a Świat ma to w nosie. W ten sposób naruszana jest w najgorszy sposób Konwencja Genewska, czy Karta Praw Człowieka, a wszystko to przybiera formy mega-ludobójstwa, które uchodzi na sucho w XXI wieku. Zwyczajnie aparat państwa Izrael traktuje nieżydów jak robactwo, jak szczury …i darzy ich pogardą, zbijając przy tym kokosy i kolekcjonując pochlebstwa za jakość produktów wojskowych. Ma też odpowiednich klakierów i lobbystów. Interes się kręci! Szafa gra! Mamona leci do kabzy. Gaza i Zachodni Brzeg Jordanu jest niczym terrarium, w którym testuje się rozmaite technologie inwigilowania, podsłuchiwania, przesłuchiwania, identyfikacji osób; jest laboratorium do tworzenia metod zastraszania, budowania technik sterowania populacją, modelowania zasad wywierania presji, testowania schematów optymalnej formy okupacji… czy wreszcie poligonem dla broni ofensywnej i niehumanitarnej, kaprawej etycznie, często też zabronionej prawnie, której użycie jest pozbawione jakichkolwiek resztek przyzwoitości i cywilizowanych zasad, jest przejawem cynizmu, barbarzyństwa i zadufania. Przemysł ten żywi się nieżydowskimi autochtonami …niczym pająk muchą, krowa trawą, kolonizatorzy rdzenną ludnością (jak w Kanadzie, czy USA choćby). Izrael chełpi się przetestowanymi w praktyce rozwiązaniami na międzynarodowych targach broni i zarabia pieniądze, zdobywa aplauz. Rozwija systemy nadzoru i skrycie działającego oprogramowania szpiegującego, tworzy metody tłumienia oporu, techniki sterowania ludnością, zasady wywierania presji, multiplikuje strategie socjotechniczne prowadzenia wojny informacyjnej, psychologicznej ...poprawia sposoby eliminacji kinetycznej. Publikacja odważnie, choć czasem nudno, wybiórczo i chaotycznie, omawia kwestię granic, do jakich może posunąć się system w imię zysku i nacjonalizmu. Antony Loewenstein niejako informuje opinię publiczną o całej perfidii i pokładach pychy Izraela. Tekst jego wydaje się jednak wołaniem na pustyni. Oczywiście porusza ważne tematy, których sedna ogół nie dostrzega. A jest to prawdziwy horror! Opisywane tu zbrodnie powinny zostać rozliczone. Ale czy to nastąpi? Wątpię… Palestyńczycy to nie ludzie. Irańczycy też nie. Libańczycy - a skąd. Goje - no nie!!! Tylko Naród Wybrany. Tekst: ~6/10; wymowa: ~9/10... _______________________ Przed lekturą warto się zapoznać z: https://www.bbc.com/polska/articles/c33r1jk4d6ko https://www.youtube.com/watch?v=_qSQD1CIudQ https://wydarzenia.interia.pl/bliski-wschod/news-izrael-uzywal-broni-z-trujaca-substancja-ekspert-pokazal-dru,nId,23317918 https://www.youtube.com/watch?v=vt-x6EscA58 https://www.youtube.com/watch?v=R7FHQTTb8v8 https://www.youtube.com/watch?v=YNxT0cRR_nQ https://wydarzenia.interia.pl/bliski-wschod/news-dramatyczna-sytuacja-na-bliskim-wschodzie-to-moze-byc-kolejn,nId,23317923 https://www.wnp.pl/bezpieczenstwo/hiszpania-zrywa-umowe-na-zakup-izraelskich-rakiet-na-niemal-700-mln-euro,984586.html https://www.youtube.com/watch?v=XgpANVoSexY https://www.youtube.com/watch?v=bmObV7GXbcQ https://www.youtube.com/watch?v=NA_FUKIfwyQ https://www.youtube.com/watch?v=ueCfu9IKViE https://www.youtube.com/watch?v=pOvordA4GAI _______________________

Mamy taką instytucję, która powinna "stać na straży" polskiej przyrody, jednak okazuje się, że to "stanie na straży" jest w niej zupełnie inaczej rozumiane, niż powszechnie się to wydaje... Lista grzechów Lasów Państwowych jest długa. Upublicznienie, kolesiostwo, lewe interesy, przerost wynagrodzeń, biznes na nieruchomościach, siedziby w marmurach, patologia związana z pracą drwali, czyli tzw. zuli, zatajanie istotnych informacji i sianie dezinformacji, lekceważący stosunek do opinii naukowców, ekspertów, ekologów, prześladowania i oczernianie aktywistów. Wszystko to może by byłoby jeszcze do wybaczenia, gdyby LP faktycznie dbały o przyrodę. Tymczasem LP mają do przyrody pogardliwy - skrajnie antropocentryczny, instrumentalny (i kapitalistyczny) - stosunek. Wycinane jest wszystko, jak leci, cenne drzewostany, właściwie im drzewo starsze, tym lepiej, bo będzie z niego więcej desek. LP wjeżdżają na tereny, gdzie przyroda - według wszelkiej logiki powinna być chroniona - zabierają się nawet za parki narodowe! A cenne drzewa przerabiane są na sklejkę, a nawet po prostu wędrują do pieca w elektrociepłowniach! Po prostu las dla leśników nie jest żyjącym ekosystemem, tylko fabryką drewna. “Zasobem”, czymś co się “pozyskuje” (tj. wycina) i “gospodaruje” - tak żeby odpowiadało to człowiekowi rzecz jasna, a nie przyrodzie. LP zarabiają dzięki temu gruby hajs, ale myślicie, że chociaż ta kasa trafia do budżetu państwa albo samorządów? Nic podobnego. Określenie "państwo w państwie" nigdzie nie pasuje lepiej, skoro mamy instytucję, która robi, co jej się żywnie podoba, mimo protestów płynących (coraz głośniej), lekceważąc nie tylko opinie ekologów i biologów, ale też prawo i sądy, polskie i unijne. I to, o czym pisze Marek Józefiak znajduje jak najbardziej potwierdzenie na bieżąco w doniesieniach o kolejnych wycinkach czy działaniom LP, łamiących prawo, złożone obietnice i porozumienia. Wierzcie mi, ta książka naprawdę podniosła mi ciśnienie, a powinnam już na to uważać. Najbardziej zaś z tego wszystkiego to ciśnienie podnosi mi ta buta leśników, to przekonanie, że oni wiedzą najlepiej, że oni "chronią przyrodę", a inni (tj. ekolodzy, eksperci, biolodzy) - się "nie znajo". Polscy leśnicy (podobnie jak myśliwi, zresztą często to te same osoby) zachowują się wręcz tak, jakby bez nich nie mogła zachodzić fotosynteza i uważają, że jak człowiek (czyli oni) nie “zadbają” o las, to las sobie nie poradzi i zginie. Tymczasem ta "wiedza" LP to głównie wiedza o tym jak ciąć i zabijać to, co żywe, przekonanie, że las musi rosnąć jak pod linijkę, a "ochrona" to niszczenie np. siedlisk zwierzyny, w tym gatunków chronionych, budowa dróg w parkach i rezerwatach, wycinanie lasów w górach i ślepota na zmiany klimatyczne. Wszystko we mnie się wywracało, kiedy to czytałam, bo po prostu nie rozumiem, jak można nie wiedzieć tak elementarnych rzeczy o przyrodzie (do których nie trzeba kończenia trzech fakultetów, wystarczy biologia w szkole, a nawet mądrość ludowa…) i głosić takie bzdury, jeszcze z tym absurdalnym przekonaniem o własnej racji. Dla mnie ten reportaż to petarda, bo nie tylko jest pierwszą książką, odsłaniającą kulisy działania LP, ale ogólnie zawiera mnóstwo wiedzy ogólnie z dziedziny ochrony przyrody i tego, co się wokół niej dzieje w sferze polityczno-gospodarczej oraz społecznej, co trafia w 100% w obszar moich zainteresowań. Reportaż może nie jest nazbyt rozbudowany, ale jest bardzo informatywny, trzeźwy i niebywale łatwy w lekturze, przez prosty styl autora. Może można by mu zarzucić, że jest zbyt jednostronny, że nie ma w nim wersji LP, że wrzuca wszystkich leśników do jednego wora (niezupełnie). Tak, z pewnością w LP są też ludzie z innym podejściem, którzy nie zgadzają się z takim traktowaniem przyrody, ale tu chodzi o politykę instytucji. I jeszcze na bardziej ogólnym stopniu - reportaż pokazuje zapaść polskiej ochrony przyrody, którą trzeba by ujmować w cudzysłów, jeśli zajmują się nią takie instytucje jak LP oraz kolejni ministrowie środowiska, którzy dokładają kolejne cegiełki do dewastacji, a nie do ochrony naszych naturalnych zasobów. Jest tak, ponieważ taki mamy system - niezainteresowany ochroną przyrody, mający do niej olewczy i rabunkowy stosunek. Przyrodę w Polsce postrzega się NADAL przede wszystkim jak przeszkodę do rozwoju, gdzie rozwój to oczywiście zalanie betonem i industrializacja. Ewentualnie darmowy zasób, który nigdy się nie wyczerpie. I to wszystko w dobie zmian klimatycznych. Nadal wydaje się nam, że są inne, ważniejsze sprawy do załatwienia i ciągle zadajemy pytanie “czy to się opłaca”, podczas gdy to jest sprawa drugorzędna w kontekście ochrony środowiska naturalnego. Autor pisze, że percepcja społeczeństwa się zmienia, że dziś coraz więcej ludzi protestuje przeciwko wycinkom, a leśnicy sporo stracili wizerunkowo - i to chyba jest prawda - tyle, że to niewiele daje, bo decydenci ignorują “głos ludu”, jeśli nie jest po ich myśli i każdorazowo trzeba się z nimi szarpać. To wszystko, co się robi to o wiele za mało w porównaniu do tego, jaką presję wywieramy na środowisko. I naprawdę podziwiam tych ludzi, którzy walczą z systemem, mimo tego wszystkiego. Reportaż o Lasach Państwowych jest elementem tej walki.

Kiedy ta książka ukazała się jesienią ubiegłego roku, zapisałem ją na listę „do przeczytania”, nie spodziewając się, jak wielkie wrażenie na mnie wywrze. Przeczytałem w życiu wiele pozycji o Rosji, ale „Russkij mir” Michała Gołkowskiego sprawił, że zupełnie inaczej spoglądam teraz na rosyjską duszę i mechanizmy tamtejszej propagandy. Autor, który czuje Wschód pod skórą Michał Gołkowski to lingwista, tłumacz symultaniczny i człowiek, który od dziecka nasiąkał Wschodem dzięki ojcu dyplomacie. Sam określa swój stosunek do słowiańszczyzny jako typowe love-hate relationship. Ten emocjonalny rozkrok jest kluczem do zrozumienia, dlaczego to właśnie on mógł napisać tę książkę tak dobrze i tak boleśnie. Czym jest „Russkij mir”? Tytuł można tłumaczyć dwojako: jako „rosyjski świat” lub „rosyjski pokój”. Oba znaczenia idealnie pasują do strategii Kremla: szerzenia pokoju za pomocą wojny i gwarantowania wolności poprzez więzienie. Książka wymyka się prostej klasyfikacji. To po części reportaż, po części esej historyczny o upadku ZSRR, a przede wszystkim – zbiór wstrząsających rozmów. Główną wartością tej pozycji są zwykli ludzie, a nie geopolityczne analizy. Gołkowski oddaje głos rosyjskim znajomym, których proces „zombifikacji” obserwował na żywo, oraz jeńcom wojennym, z którymi rozmawiał w Ukrainie. Autor podkreśla, że jedyną drogą do poznania Rosji jest czytanie pomiędzy kłamstwami. Odrzuca wiarę w mistyczne „cechy narodowe”, wskazując brutalnie na system wychowania i funkcjonowania państwa, który od pokoleń formuje jednostkę według jednego wzorca. Moje wrażenia – lektura, która stresuje (i słusznie) Audiobook czytany przez samego autora to dodatkowy atut. Gołkowski wie dokładnie, gdzie położyć akcent, a gdzie wzmocnić przekaz soczystym przekleństwem. Nie pisze jak akademik, lecz jak człowiek, który widział zbyt wiele i musi o tym opowiedzieć. Największy ciężar niosą zapisy rozmów z rosyjskimi jeńcami. Wyłania się z nich obraz ludzi gardzących humanitaryzmem i litością, które uważają za przejaw słabości. Kult siły jest tam jedyną religią. To przerażające, bo Gołkowski pokazuje, że to nie są potwory z bajek, ale ludzie ukształtowani przez system, który skutecznie zastąpił im samodzielne myślenie. Choć książka bywa chaotyczna, ten brak linearnej struktury dobrze oddaje rosyjską rzeczywistość. Autor jednoznacznie staje po stronie napadniętej Ukrainy, nie szukając tanich usprawiedliwień dla „rosyjskiej duszy”, co nadaje całości ogromnej autentyczności. Podsumowanie „Russkij mir” to 752 strony intensywnej, momentami przerażającej treści. To lektura konieczna, zwłaszcza dla nas – Polaków żyjących kilkaset kilometrów od tego świata. Gołkowski zmusza do wyjścia ze strefy komfortu i zadania sobie pytania: na ile nasze bezpieczne fotele są rzeczywiście bezpieczne? To książka, która stresuje, ale i otwiera oczy. Odpowiedź na pytanie o nasze bezpieczeństwo autor zostawia otwartą, sugerując, że zależy ona przede wszystkim od naszej czujności. Ocena: 9/10 ⭐

Kupiłem tę książkę właściwie tylko po to, żeby podbić wartość zamówienia i skorzystać z darmowej dostawy. Innymi słowy, trafiła w moje ręce zupełnie przypadkiem. Pomijając jednak te okoliczności, książka okazała się świetna. Doskonale obrazuje przestymulowane bagno, w jakim funkcjonuje współczesny człowiek. Warto ją przeczytać choćby po to, by lepiej chronić swoje dzieci przed pokusą nadmiernej stymulacji.

Warta uwagi pozycja. Da się wyczuć pogłębiony research, a spojrzenie z wielu perspektyw jest godne pochwały. Autorka zdołała w szczegółowy, ale jednocześnie zrozumiały sposób przekazać wygląd współczesnej relacji człowieka i społeczeństw z BigTechami. Książkę kończy świetny epilog, który daje pewne wskazówki, jak się odnaleźć w tej relacji ale też nie daje złudzeń - nie da się od niej już uciec. Zdecydowanie warto przeczytać. Odnośnie wysłuchania to mam zastrzeżenia do lektora, który choć żywy to brzmiał sztucznie i dziwnie - co ironiczne, dla mnie brzmiał trochę jak lektor AI.

Pierwsza połowa dość nudna, ale później robi się ciekawiej. Jak dla mnie momentami zbyt rozwlekła, w szczególności, kiedy jest opisywane dzieciństwo/nastoletnie lata Hopkinsa. Zawsze przy tak dokładnych opisach przeszłości zastanawiam się, na ile faktycznie bohater biografii pamięta detale, np. to, jak ktoś był ubrany i co faktycznie powiedział 70 lat temu (ale może niektórzy ludzie faktycznie zapamiętują takie szczegóły). Najbardziej podobały mi się końcowe rady Hopkinsa dla młodych aktorów. W szczególności dlatego, że można je odnieść do wielu profesji, nie tylko do aktorstwa. Wspaniale opisana walka z uzależnieniem oraz to, jak destrukcyjne było ono dla otoczenia aktora. Biografia bez lukru, z której stron wybrzmiewa dużo mądrości popartych doświadczeniem życiowym oraz analizie własnych błędów. Polecam, nie tylko fanom aktora (ja sama kojarzyłam go oczywiście z twarzy, ale o jego życiu nie wiedziałam zupełnie nic). Książka dostępna także w wersji bardzo dobrze czytanego audiobooka.

Bardzo lubię i cenię podcast pana Jakuba Czechostację, dlatego też sięgnęłam po książkę. I chociaż wiele wątków tu poruszanych już poznałam z audycji, to i tak czytałam z zainteresowaniem. Ta książka, to takie kompendium wiedzy o Czechach, o tym, co różni naszych południowych sąsiadów od nas, o historii, społeczeństwie, religii. Uważam, że to bardzo dobra lektura przybliżająca nam obraz Czech, wykraczająca poza schematy i stereotypy :)

Wspomnień z holokaustu przeczytałem już bardzo wiele, ale to jedne z lepszych (choć niezbyt długa książka). Autor był dziennikarzem jeszcze przed wojną i to widać, że potrafi pisać bardzo dobrze! Szczere, przejmujące i po prostu dobrze napisane! (słuchana: 10.01-17.02.2026) 5-/5 [8/10]

Uwielbiam wszystko co Dawid Myśliwiec wyda, ale tą książką czuję się trochę zawiedziona. Może głównie to kwestia marketingu-oglaszanie jako książkę przełomową, którą każdy człowiek musi przeczytać aby nie dać się zmanipulować. Może to przez zbyt wysokie oczekiwania? Może przez posiadany już stan wiedzy? Niestety ludzie, którzy interesującą się coś nie coś mechanizmami funkcjonowania mózgu nie znajdą tu za wiele nowych informacji. Niemniej jednak sposób pisania Dawida jak zawsze uważam za ciekawy, obrazujący i wciągający, osoby dopiero raczkujące w tym temacie z pewnością nie zawiodą się.

„Granice geniuszu” to zgrabnie napisana, zabawna i pouczająca książka dla tych, którzy lubią historie o ludziach-legendach z przymrużeniem oka. Traktując ją jako lekką lekturę — sprawdza się świetnie. Jeśli jednak szukasz gruntownej biografii lub analizy — lepiej sięgnąć po coś poważniejszego.

Znakomita literatura faktu. Budzi emocje, zapada w pamięć, czyta się jednym tchem. Napisanie takiej książki wymaga też niemałej odwagi - plus dla autorów. Choć jest napisana świetnym żartobliwym stylem, to porusza poważne zagadnienia. Efekt - i śmieszno, i straszno... To jedna z tych książek, które powinien przeczytać każdy. Pobudza do myślenia i działa trzeźwiąco. A przy tym to doskonała rozrywka. Zdecydowanie polecam.