Początek - super naświetla świat "Macedonii". Problem pojawia się po śmierci Aleksandra - "kocioł" bałkański i nie tylko nie jest łatwy do przedstawienia, a mi bardziej odpowiada wersja Świderkówny (to samo, ale jakoś przystępniej)

Początek - super naświetla świat "Macedonii". Problem pojawia się po śmierci Aleksandra - "kocioł" bałkański i nie tylko nie jest łatwy do przedstawienia, a mi bardziej odpowiada wersja Świderkówny (to samo, ale jakoś przystępniej)

Nicholas Hammond z całą pewnością był wybitnym badaczem dziejów starożytnej Grecji i Macedonii. Z całą pewnością także był człowiekiem mocno trzymających się swoich pomysłów, tych miał zaś sporo. „Starożytna Macedonia” to książka, w której kilka takich Hammondowskich poglądów dostrzec łatwo. Dotyczy to choćby: podziwu dla Filipa II i Aleksandra Wielkiego, czy przekonania o „konstytucyjnym” (tj. z dużą rolą zgromadzenia obywateli-wojowników) charakterze monarchii macedońskiej. Na te i na kilka innych koncepcji patrzeć trzeba cum grano salis, co bynajmniej nie świadczy o tym, że należy je całkowicie odrzucić. Po prostu trzeba o tym pamiętać czytając tę książkę.

Autor przeprowadził czytelnika przez kilka wieków istnienia starożytnej Macedonii, od bardzo słabo znanych początków aż po upadek państwa i jego podbój przez Rzymian w II wieku p.n.e. Zgodnie z podtytułem skupia się nie tylko na dziejach militarno-politycznych, ale dużo miejsca poświęca także problematyce macedońskich instytucji, zwłaszcza zaś wspomnianego już wyżej zgromadzenia i jego relacji z monarchą. Nie pomija też zagadnień społeczno-gospodarczych, co więcej, w kilku punktach wyraźnie je uwypukla, np. w przypadku opisu rządów Filipa II. Łatwo dostrzec, że zdecydowanie najbardziej interesowała Hammonda epoka Filipa II i Aleksandra III, toteż o nich napisał on najwięcej. Odniosłem wrażenie, że Macedonia hellenistyczna została potraktowana nieco zbyt pobieżnie, ale może to wynik zestawienia dotyczących tej epoki rozdziałów z objętością rozdziałów o latach 359-323. Na pochwałę zasługuje bardzo dobre, profesjonale tłumaczenie.

Ogólnie rzecz biorąc jest to książka bardzo dobra i bardzo ciekawie napisana. Sądzę, że także dla czytelników niebędących miłośnikami epoki starożytnej będzie zrozumiała. Hammond jest autorem także trzytomowej „A History of Macedon”, a omawiana praca jest swego rodzaju skrótem swej obszerniejszej poprzedniczki. „Starożytna Macedonia” nie jest więc tak wypełniona szczegółami, a zatem są w niej zawarte wszystkie najważniejsze informacje, podstawowe quantum wiedzy o omawianym temacie. Przy uważnej i uwzględniającej Hammondowską specyfikę lekturze czytelnik bez wątpienia znacznie wzbogaci swą wiedzę o starożytnych Macedończykach.

Tomasz Babnis

Nicholas Hammond z całą pewnością był wybitnym badaczem dziejów starożytnej Grecji i Macedonii. Z całą pewnością także był człowiekiem mocno trzymających się swoich pomysłów, tych miał zaś sporo. „Starożytna Macedonia” to książka, w której kilka takich Hammondowskich poglądów dostrzec łatwo. Dotyczy to choćby: podziwu dla Filipa II i Aleksandra Wielkiego, czy przekonania o...

Książka jest pełna statystyk, liczb, szczegółów, przebrnąć przez nią to jak przejść przez syberyjską zaspę, niesamowicie nudna, ale jakieś tam wartości w sobie ma. Polecam fanatykom zagadnień wojskowych w czasach starożytnych.

Książka jest pełna statystyk, liczb, szczegółów, przebrnąć przez nią to jak przejść przez syberyjską zaspę, niesamowicie nudna, ale jakieś tam wartości w sobie ma. Polecam fanatykom zagadnień wojskowych w czasach starożytnych.