Generalnie używanie niecenzuralnych słów mi nie przeszkadza. Ani w życiu, ani w książkach. Jednak musi to mieć sens i powód.
"Londonistan" to książka zbudowana w większości na takich słowach. Miałam wrażenie, że Autor tylko czasem wtrąca jakieś "normalne" słowa, żeby całość choć trochę trzymała się kupy. W dodatku dedykował tę książkę kobietom...
Po co? Na co? Komu to ma służyć? Doprawdy nie wiem i zupełnie nie rozumiem.

Generalnie używanie niecenzuralnych słów mi nie przeszkadza. Ani w życiu, ani w książkach. Jednak musi to mieć sens i powód.
"Londonistan" to książka zbudowana w większości na takich słowach. Miałam wrażenie, że Autor tylko czasem wtrąca jakieś "normalne" słowa, żeby całość choć trochę trzymała się kupy. W dodatku dedykował tę książkę kobietom...
Po co? Na co? Komu to ma...

Akcja tej książki rozgrywa się w Anglii, w w londyńskiej dzielnicy, w której żyją urodzone już w Europie nastoletnie dzieci hindusów, muzułmanów i sikhów. Z Indii i Pakistanu. Bohaterami opowieści są ci, którzy wbrew oczekiwaniom rodziców, nie stawiają na naukę jako szansę na znalezienie dla siebie miejsca w obcym im świecie, ale wybierają szybkie dorabianie się na odblokowywaniu, a potem paserstwie ukradzionych komórek. Zbuntowani przeciwko daremnym pragnieniom rodziców upodobnienia się do białych Brytyjczyków.
Narratorem Londonistanu jest Jas, który bardzo zabiega o to, by nie odróżniać się od szybkiego w biciu Hardjita Jahala i jego paczki. Książka zaczyna się od sceny, gdy Hardjit kopie do nieprzytomności białego kolegę ze szkoły za to, że ten rzekomo nazywa bohaterów historii Pakistańcami. Kopanie białych zastępują walki z muzułmanami sprowokowane uwodzeniem hindusek. Gdy Jas zakochuje się w muzułmance Samirze, kryje się ze swoimi uczuciami przed kumplami nie dopuszczającymi do łamania granic między religijnych. Zabiega o bliskość dziewczyny budując związek na pozie, udawaniu i pieniądzu, uznanym tu za "witaminę P, która zapewnia człowiekowi witalność".
W książce skonfrontowano nas z dwoma językami, na granicy których żyje główny bohater. Język nieśmiałego jąkały, który pierwotnie jest językiem książek, nauki i refleksji i dosadny, wulgarny język gangu. Jas przyjmując go, próbuje przemieniać swoje zasady i sposób, w jaki żyje na podobieństwo tego języka, który przeciwstawia się "obciachowej mowie białych" i mowie kokosiaków tj. tych, którzy z wierzchu są brązowi a wewnątrz już biali, a więc tych, którzy "kupili kit o wykształceniu". Bohaterowie, wydziedziczeni z nieznanych im Indii i Pakistanu, wykluczeni ze świata białych swoje miejsce znajdują w świecie przestępczym, pielęgnując kult pieniądza i "Niewidzialnej Panny Przemocy, która rozprzestrzenia się jak wirus, robiąc dobrze każdemu, kto ją ogląda".
W książce motywy dojrzewania, pożądania, pierwszych zbliżeń z dziewczyną, manipulowania drugą osobą, by móc zaspokoić swoje potrzeby.
Równolegle - walka o pozycję wśród rówieśników, o ich uznanie, podziw, o to, by się nie ośmieszyć, by nie odrzucono.
Towarzyszą temu konflikty młodych z rodzicami, bunt przeciw ich oczekiwaniom, poczucie niezrozumienia. Szczególnie widać to w historii brata jednego z członków gangu, udręczonego przygotowaniami do ślubu przeżywanymi w cieniu kastowych uprzedzeń i kompleksów matki.
Znaczący motyw tożsamości. Czy bohater jest Indusem oderwanym w Londynie od swoich korzeni, czy "kokosiakiem", z zewnątrz brązowym, w środku białym, imitatorem kultury białych?
Gautam Malkani opowiada tę historię żywym, zabawnym, nierzadko (w zgodzie z realiami) wulgarnym językiem. Bohaterowie wyraziści. Zakończenie zaskakujące.


Kopiuję z postu na mojej stronie nietylkoindie.pl

Akcja tej książki rozgrywa się w Anglii, w w londyńskiej dzielnicy, w której żyją urodzone już w Europie nastoletnie dzieci hindusów, muzułmanów i sikhów. Z Indii i Pakistanu. Bohaterami opowieści są ci, którzy wbrew oczekiwaniom rodziców, nie stawiają na naukę jako szansę na znalezienie dla siebie miejsca w obcym im świecie, ale wybierają szybkie dorabianie się na...

Opis życia młodych, bliskowschodnich (dokładnie Palestyńczyków i Indyjczyków) nowobogackich dzieci XX/XXI wieku w Londynie. Monolog głównego bohatera samego ze sobą+ wątek miłosny+ tragedia, czyli opowieść o tym, jak być cool, jak zostać 100% mężczyzną wg Palestyńczyka w UK+ otaczające ich środowisko, które sprzeciwia się miłości dwóch młodych ludzi o odmiennych poglądach religijnych. Londonistan to pełna trafnych obserwacji opowieść o dojrzewaniu, poszukiwaniu własnej tożsamości w świecie kulturowych sprzeczności i antagonizmów

Opis życia młodych, bliskowschodnich (dokładnie Palestyńczyków i Indyjczyków) nowobogackich dzieci XX/XXI wieku w Londynie. Monolog głównego bohatera samego ze sobą+ wątek miłosny+ tragedia, czyli opowieść o tym, jak być cool, jak zostać 100% mężczyzną wg Palestyńczyka w UK+ otaczające ich środowisko, które sprzeciwia się miłości dwóch młodych ludzi o odmiennych poglądach...

Wielka Brytania jakiej nie znałam, zaskakujące zakończenie,polecam gorąco.

Wielka Brytania jakiej nie znałam, zaskakujące zakończenie,polecam gorąco.

Dwa ostatnie tygodnie spędziłam z 'Londonistanem' pod pachą - podczytywałam po stronie to tu, to tam, aż wreszcie na finiszu zebrałam się w sobie i ukończyłam lekturę w kilka godzin. Nie było to łatwe zadanie, bowiem książka ta jest tak najeżona wulgaryzmami, że nawet ja nie dawałam sobie rady z ich nadmiarem. Za to młodzieży, do której skierowana jest powieść Malkaniego, z pewnością taki język spodoba się bardzo. Ba! Wulgaryzmy stanowią 1/3 książki, co oznacza, że "tak naprawdę" wcale nie ma ona czterystu stron, a dużo mniej. Od razu "lepiej" młodzież spojrzy na to opasłe tomiszcze...

Mam ostatnio szczęście do książek, które stanowią wynurzenia zwichrowanych nastoletnich młodzieńców, którzy nie radzą sobie z dojrzewaniem, szukaniem siebie, szkołą, rodzicami, dziewczynami i "innymi takimi". Tym razem akcja rozgrywa się na przedmieściach Londynu, gdzie stykają się ze sobą różne kultury, różne kolory, różne języki i różne wyznania. W tej barwnej społeczności egzystuje Jas - do niedawna kujon i jąkała, aktualnie członek gangu. Wciąż nie jest tak "fajny" i tak popularny, jak jego kumple, ale wreszcie może wozić się drogimi samochodami i umawiać z pięknymi dziewczynami. I choć wewnątrz wcale nie czuje się "jednym z ziomali", wciąż stoi gdzieś na uboczu i stale obrywa za zbyt inteligentną mowę, to jednak przebywanie w grupie rudboji daje mu poczucie wyższości i przynależności do grupy. Naturalna potrzeba, prawda?

Takich naturalnych kwestii Malkani porusza w 'Londonistanie' wiele. Dzieciaki walczą o akceptację, dziewczyny chcą się podobać, chłopaki chcą szpanować, rodzice walczą o kultywowanie ojczystych tradycji i stale wpadają w konflikty ze swoimi dorastającymi synami. Do tej mieszanki dochodzą szemrane interesy, język ulicy, klimat bollywoodzkich lokali i najzwyklejsze problemy przeciętnych nastolatków. Niby nic specjalnego, a jednak powieść ta wstrząsa i oczarowuje. Mroczne zakątki pięknego Londynu potrafią zaintrygować, a barwni bohaterowie przyciągają do tego świata. Do świata, który rządzi się brutalnymi prawami, pełen jest brudu i wulgarności. Do świata, obok którego nie można przejść obojętnie.

Swego czasu 'Londonistan' wywołał wielkie poruszenie na Wyspach. W Polsce z pewnością takiej lawiny dyskusji nie wywoła, ale niewątpliwie jest to utwór, na który należy zwrócić uwagę. Jego atutem jest uniwersalna wymowa, tematyka pozornie nam daleka, a jednak szalenie bliska. Za książką przemawia również - oprócz jej urzekającej naturalności (która uzasadnia wybór takich, a nie innych środków językowych) - pewna przewrotność. Zakończenie historii wprawiło mnie w zdumienie i okazało się zaskakujące. A to dobrze, bo książki, które zmuszają do refleksji, potrafią rozbawić i przyciągnąć, są w moich oczach wyjątkowo atrakcyjne.

Dwa ostatnie tygodnie spędziłam z 'Londonistanem' pod pachą - podczytywałam po stronie to tu, to tam, aż wreszcie na finiszu zebrałam się w sobie i ukończyłam lekturę w kilka godzin. Nie było to łatwe zadanie, bowiem książka ta jest tak najeżona wulgaryzmami, że nawet ja nie dawałam sobie rady z ich nadmiarem. Za to młodzieży, do której skierowana jest powieść Malkaniego, z...

Lubie ksiazki, w ktorych bohaterowie sa ludzcy, prawdziwy. Glowny bohater taki wlasnie jest. Mozemy wczuc sie w niego, starac zrozumiec nawet jesli nie akceptujemy jego zachowania czy sposobu myslenia. Zaskakujace zakonczenie. No i z jakiegos powodu utkwila w mojej glowie, co zawsze uwazam za plus.

Lubie ksiazki, w ktorych bohaterowie sa ludzcy, prawdziwy. Glowny bohater taki wlasnie jest. Mozemy wczuc sie w niego, starac zrozumiec nawet jesli nie akceptujemy jego zachowania czy sposobu myslenia. Zaskakujace zakonczenie. No i z jakiegos powodu utkwila w mojej glowie, co zawsze uwazam za plus.

Za długa. Broni się zakończeniem.

Za długa. Broni się zakończeniem.