Z Oxenem po raz pierwszy spotkałam się w 2021 roku przy okazji książki — Zanim zawisły psy. Była to dobra książka, która jednak nie do końca nie zachwyciła, co widać po czasie, jaki upłynął od sięgnięcia po kolejny tom. Po Mrocznych ludzi sięgnęłam dzięki pierwszemu odcinkowi serialu Oxen, który jest ekranizacją przygód tego bohatera. Już pierwsze minuty tej produkcji przypomniał mi, że mimo nieporywającej fabuły, główny bohater był bardzo intrygujący.
Nils Oxen jedyne czego pragnie to zaznać spokoju. Decyduje się na dłużej osiąść w jednym miejscu. Kiedy podczas sylwestrowej nocy udziela pomocy starszemu panu, ten w zamian proponuje mu pracę i schronienie. W tym samym czasie policjantka Margrethe Franck stale prowadzi poszukiwania Oxena. Kiedy go w końcu znajduje, nieświadomie naraża go na niebezpieczeństwo. Były żołnierz ponownie traci swój azyl i musi stanąć do walki nie tylko o dobre imię, ale również o życie.
Drugi tom jest odrobinę lepszy od pierwszego, ale, mimo że to dopiero druga część cyklu przygód Oxena, to zaczyna mi powszednieć mi motyw oskarżania głównego bohatera o zbrodnię, której nie popełnił i gra w kota i myszkę. To jest na swój sposób atrakcyjne i nadaje tempa fabule i ogólnie jest to fajny pomysł na fabułę, ale nie wiem, dlaczego ja do końca tego nie czuję. Brakuje mi w książce dynamiki, którą obserwuję w serialu, nie do końca rozumiem, co autor planuje w kwestii relacji Oxena z Margrethe. Mimo moich wątpliwości daję 8/10, bo w sumie jest to kawał dobrej powieści.

Z Oxenem po raz pierwszy spotkałam się w 2021 roku przy okazji książki — Zanim zawisły psy. Była to dobra książka, która jednak nie do końca nie zachwyciła, co widać po czasie, jaki upłynął od sięgnięcia po kolejny tom. Po Mrocznych ludzi sięgnęłam dzięki pierwszemu odcinkowi serialu Oxen, który jest ekranizacją przygód tego bohatera. Już pierwsze minuty tej produkcji...

Druga część trylogii, jak dla mnie, zbyt rozwleczona. Rozumiem jeszcze wstawki, które przypominają pierwszą część, ale ogólnie wszystko się za długo dzieje. I owszem, ciekawy jestem, co będzie dalej, co się stanie, jednak dochodzenie do kolejnych faktów jest po prostu nudne. Poza tym ciąży mi w głowie jedna sprawa, której auto nie wziął pod uwagę a która wywołuje wrażenie, że polujący na Oxena nie grzeszą inteligencją. Bo skoro używają wszystkich dostępnych środków, by go powstrzymać, to dlaczego nie porwą jego ukochanego syna... wiem, nie byłoby całej historii.

Druga część trylogii, jak dla mnie, zbyt rozwleczona. Rozumiem jeszcze wstawki, które przypominają pierwszą część, ale ogólnie wszystko się za długo dzieje. I owszem, ciekawy jestem, co będzie dalej, co się stanie, jednak dochodzenie do kolejnych faktów jest po prostu nudne. Poza tym ciąży mi w głowie jedna sprawa, której auto nie wziął pod uwagę a która wywołuje wrażenie,...

Rzecz cała w wielkim skrócie zabili go i uciekł, a że nasz Rambo do wulkanów inteligencji się nie zalicza zdarza się dość często.

Rzecz cała w wielkim skrócie zabili go i uciekł, a że nasz Rambo do wulkanów inteligencji się nie zalicza zdarza się dość często.

Druga część podobała mi się jeszcze bardziej niż pierwsza. Polecam.

Druga część podobała mi się jeszcze bardziej niż pierwsza. Polecam.

Jens Henrik Jensen nie zmienił swojego stylu pisania ani tonu. Tyle tylko, że sama historia nie jest tak pełna akcji i nawiedzająca jak wcześniej. Oxen wiedzie bardzo spokojne życie, jak najlepiej składa swoje rzeczy i siebie, a autor opisuje wszystko w sposób, który pozwala zauważyć, że coś musi się wydarzyć prędzej czy później, zanim książka się skończy. W przeciwnym razie nie byłby to dobry thriller. Książka trzyma w ciągłym napięciu, wciągnęła mnie szybko. Uwielbiam, kiedy autor nie podaje mi niczego na tacy, kiedy muszę rozwikływać zagadki na równi z bohaterem i tak samo jak on nie wiem co się stanie. Zdecydowanie tom drugi jest lepszy od pierwszego, gdzie wydawało się, jakby fabuła gnała na oślep, nie pozwalając zanadto przyzwyczaić się do bohatera. Podoba mi się, że w odróżnieniu np. od „Czasu patriotów” Toma Clancy’ego były żołnierz nie staje się superbohaterem, który poradzi sobie z wszystkim niczym Rambo i McGyver w jednej osobie, ale tu już prawdopodobnie prawa gatunku zadecydowały o takiej a nie innej projekcji postaci.

Więcej na: https://konfabula.pl/mroczni-ludzie-jens-henrok-jensen/

Jens Henrik Jensen nie zmienił swojego stylu pisania ani tonu. Tyle tylko, że sama historia nie jest tak pełna akcji i nawiedzająca jak wcześniej. Oxen wiedzie bardzo spokojne życie, jak najlepiej składa swoje rzeczy i siebie, a autor opisuje wszystko w sposób, który pozwala zauważyć, że coś musi się wydarzyć prędzej czy później, zanim książka się skończy. W przeciwnym...

Niestety ta część nie wzbudziła mojego zainteresowania tak jak poprzednia. W pierwszej części była akcja, coś się działo, w tej części niestety tej wartkiej akcji mi zabrakło. Główny bohater cały czas musi się ukrywać, gdyż posiada obciążające dokumenty wpływowych ludzi. W książce można odnaleźć elementy charakterystyczne dla kryminału, powieści sensacyjnej czy thrillera politycznego. Byłby to kryminał o wiele lepszy gdyby były jakieś bardziej zaskakujące zwroty akcji. Niestety pierwsza połowa książki toczy się leniwie i bardzo ospale, nie potrzebne wcale jest streszczenie w tej powieści jej poprzedniej części. Oxen przedstawiony jest dość dziwnie, bo mimo iż jest po trudnych wojennych przejściach to po przeczytaniu pierwszej części uważałam go za typowego twardziela. W tej części autor przedstawia go dziwacznie jako wyjącego do księżyca i gadającego do ptaków. Przecież jest on doświadczony nawet w działaniu na nerwy „mrocznym ludziom”. Książkę ratuje to, iż jednak Oxen nie daje się złapać i jest w stanie genialnie przechytrzyć ścigających go ludzi. Klimat przedstawiony w powieści jest doskonały, fabuła jest bardzo ciekawa, jednak niestety brakuje wartkiej akcji. Niektóre opisy trochę za długie i nudne. Liczyłam na to, że druga część będzie równie dobra jak poprzednia, niestety moje uczucia są mieszane. Jest trochę dobrej akcji ale niestety na taką objętość książki przeważają bardzo szczegółowe, nudne opisy i niczym. W moim odczuciu jeśli książka jest pisana w tomach, to każda część powinna zamknąć jakiś wątek, a kolejna rozpocząć następny. Plusem dla powieści jest to, że skandynawskie tło bardzo pasuje do mrocznych tajemnic jakie są w niej skrywane. Z reguły nie lubię politycznych kryminałów mają dla mnie za ciężki klimat, jednak pierwsza część była bardziej ciekawa. Mam nadzieję, że autor w trzeciej części sprawi, że nie będę mogła się od niej oderwać, ta przyznam szczerze dokończyłam na siłę.

Niestety ta część nie wzbudziła mojego zainteresowania tak jak poprzednia. W pierwszej części była akcja, coś się działo, w tej części niestety tej wartkiej akcji mi zabrakło. Główny bohater cały czas musi się ukrywać, gdyż posiada obciążające dokumenty wpływowych ludzi. W książce można odnaleźć elementy charakterystyczne dla kryminału, powieści sensacyjnej czy thrillera...

Nie ukrywam, że mam problem z tą książką. Z jej oceną.
Mroczni ludzie to druga część historii Nielsa Oxena. Byłego żołnierza sił specjalnych, który pogubiony, osamotniony po raz kolejny ucieka od wszystkiego, co mogłoby stanowić dla niego zagrożenie. Rzeczywiste i to wytworzone w jego umyśle.
Niels rzeczywiście nadal ucieka, a kiedy jego skrzynka bezpieczeństwa przestaje istnieć i rozpoczyna się gonitwa za głównym bohaterem, on staje w pełnej gotowości do obrony. Podobnie jak w poprzedniej części u jego boku stają ludzie mniej lub bardziej z nim związani. Mniej lub bardziej szanujący go lub chcący najzwyczajniej jego zniszczenia. Powtórzę, że mam z tym problem. Po raz kolejny nie do końca wiem, kto w tej rozgrywce jest dobry, a kto zły. Komu należy kibicować, a komu źle życzyć. To nie jest nic złego, ale dziwnie mnie uwiera akurat w tym przypadku.
Lubię pióro Jensana. Autorowi udaje się zachować spokój w czasie kiedy wszystko wokół płonie i wali się. Na dokładkę, potrafi bardzo plastycznie i ciekawie opowiadać o… w sumie, o niczym. Tak jest przez prawie całą pierwszą część książki. Kolejne fragmenty, kolejne wstawki nie służą posuwaniu akcji wprzód, one bardzo dokładnie i szczegółowo kreślą tło, które jest punktem wyjścia do drugiej części. Dobrze się to czyta, choć niekiedy zastawiałam się czemu nadal tkwię w tym samym miejscu. Druga część historii jest odpowiedzią dlaczego tak było. To dobra odpowiedź, zajmująca, angażująca, ciekawa i domagająca się odpowiedzi.
Choć mniej zajmująca niż część pierwsza.
Mroczni ludzie to świetnie skonstruowana i napisana historia. Opowieść o konflikcie z władzą, ludźmi silnymi i przez to niemal bezkarnymi – Panami życia i śmierci. Nie ukrywam, że jestem bardzo ciekawa jak w końcowej części poradzą sobie (o ile tak się stanie) bohaterowie z tym nadmiarem złych ludzi burzących współczesny świat.
Polecam, to doskonała kontynuacja serii. Mam nadzieję, ze końcowa część dokona zemsty, źli zostaną ukarani, a ci walczący o dobro zaznają tak dawno poszukiwanego spokoju.

Nie ukrywam, że mam problem z tą książką. Z jej oceną.
Mroczni ludzie to druga część historii Nielsa Oxena. Byłego żołnierza sił specjalnych, który pogubiony, osamotniony po raz kolejny ucieka od wszystkiego, co mogłoby stanowić dla niego zagrożenie. Rzeczywiste i to wytworzone w jego umyśle.
Niels rzeczywiście nadal ucieka, a kiedy jego skrzynka bezpieczeństwa przestaje...

To dalsze przygody Oxena , byłego żołnierza sił specjalnych dotkniętego zespołem stresu pourazowego . Z powodu choroby główny bohater stroni od cywilizacji i tak jak w poprzedniej części mimowolnie wciągnięty zostaje w poważne kłopoty z prawem , złymi ludźmi i służbami specjalnymi .
Tylko tyle mogę powiedzieć nie psując Wam zabawy . Mimo prawie pięciuset stron książkę przeczytałem bardzo szybko i nie ukrywam , że z przyjemnością . Zapewne dziwi Was , że po tak zachęcającej recenzji oceniłem ją zaledwie na siedem gwiazdek . To chyba z powodu kilku niekonsekwencji i wpadek które zauważyłem oraz tego , że i tym złym , i tym dobrym wszystko idzie jak z płatka . No przynajmniej do pewnego momentu . Zakończenie też nie zachwyca .
Jednak polecam i szukam następnej części .

To dalsze przygody Oxena , byłego żołnierza sił specjalnych dotkniętego zespołem stresu pourazowego . Z powodu choroby główny bohater stroni od cywilizacji i tak jak w poprzedniej części mimowolnie wciągnięty zostaje w poważne kłopoty z prawem , złymi ludźmi i służbami specjalnymi .
Tylko tyle mogę powiedzieć nie psując Wam zabawy . Mimo prawie pięciuset stron książkę...

Świetna kontynuacja losów Oxena. Bardzo skandynawski kryminał.

Świetna kontynuacja losów Oxena. Bardzo skandynawski kryminał.

Wydaje się mniej zagmatwana niż pierwsza część, ale też wciąga :)

Wydaje się mniej zagmatwana niż pierwsza część, ale też wciąga :)

Ciąg dalszy tarapatów Nielsa Oxena, bohatera powieści "Zanim zawisną psy" i trzeba przyznać, że autor doskonale poradził sobie i zainteresował mnie na tyle, że zaraz sięgam po następną część. Świetny kryminał z wątkami politycznymi.

Ciąg dalszy tarapatów Nielsa Oxena, bohatera powieści "Zanim zawisną psy" i trzeba przyznać, że autor doskonale poradził sobie i zainteresował mnie na tyle, że zaraz sięgam po następną część. Świetny kryminał z wątkami politycznymi.

Nie zawiodłem się kolejną częścią. Polecam czas na finał. Historia się kończy.

Nie zawiodłem się kolejną częścią. Polecam czas na finał. Historia się kończy.

Bardzo przeciętna książka. Było parę fajnych momentów, które trzymały w napięciu ale większość książki była nijaka i czasami zastanawiałam się czy nie przerwać słuchania. Liczyłam na to, że druga cześć będzie lepsza od pierwszej ale trochę się rozczarowałam.Podobno przede mną jeszcze dwie części przygód Oxena jednak nie palę się bardzo do ich przeczytania/wysłuchania.

Bardzo przeciętna książka. Było parę fajnych momentów, które trzymały w napięciu ale większość książki była nijaka i czasami zastanawiałam się czy nie przerwać słuchania. Liczyłam na to, że druga cześć będzie lepsza od pierwszej ale trochę się rozczarowałam.Podobno przede mną jeszcze dwie części przygód Oxena jednak nie palę się bardzo do ich przeczytania/wysłuchania.

Jak dwie poprzednie książki autora ta również trzyma w napięciu. Elementy współczesności i wätków historycznych znakomicie wplecione. POLECAM.

Jak dwie poprzednie książki autora ta również trzyma w napięciu. Elementy współczesności i wätków historycznych znakomicie wplecione. POLECAM.

Bardzo dobry polityczny thriller, dobry Ludlum w wydaniu europejskim

Bardzo dobry polityczny thriller, dobry Ludlum w wydaniu europejskim

Nie wiem, co oni mają w tej Skandynawii, że ich autorzy mają skłonność do ciągnięcia kiszek przez setki odcinków, jak w brazylijskim serialu. Ciekawe, ile tomów jeszcze ten autor chce pisać w klimacie spiskowej teorii dziejów. Książka nie ma zakończenia, więc dostaje ode mnie 4 gwiazdki, czyli „może być”. W zasadzie to i tak za dużo, bo dla mnie książki niedokończone „nie mogą być”. Czytelnik odnosi wrażenie, że cała akcja książki jest bezużyteczna z punktu widzenia interesu społecznego, a treść opowieści cuchnie nihilizmem.
Niezmiennie uważam, że pisanie opowieści w tomach powinno polegać na tym, że każdy tom zamyka jakiś wątek i przynosi owoce z punktu widzenia aktywności bohaterów, których lubimy, a Oxena ewidentnie lubimy.
Czytanie tego tomu można sobie odpuścić. Jeśli następny, trzeci tom dąży do zamknięcia tematu, to należałoby przeczytać tylko ów tom 3, o ile nie okaże się kolejnym opisem katastrofy, bo jego treści jeszcze nie znam.

Nie wiem, co oni mają w tej Skandynawii, że ich autorzy mają skłonność do ciągnięcia kiszek przez setki odcinków, jak w brazylijskim serialu. Ciekawe, ile tomów jeszcze ten autor chce pisać w klimacie spiskowej teorii dziejów. Książka nie ma zakończenia, więc dostaje ode mnie 4 gwiazdki, czyli „może być”. W zasadzie to i tak za dużo, bo dla mnie książki niedokończone „nie...

Poprzednia część Oxena bardzo przypadła mi do gustu, a druga część nie zmienia mojej opinii o umiejętności Jensa Henrika Jensena w zakresie konstruowania fabuły i budowania napięcia. Z niecierpliwością czekam na trzeci tom, który ma zostać wydany już wkrótce i noszę się nawet z zamiarem sięgnięcia po starsze książki autora. Polecam.

Poprzednia część Oxena bardzo przypadła mi do gustu, a druga część nie zmienia mojej opinii o umiejętności Jensa Henrika Jensena w zakresie konstruowania fabuły i budowania napięcia. Z niecierpliwością czekam na trzeci tom, który ma zostać wydany już wkrótce i noszę się nawet z zamiarem sięgnięcia po starsze książki autora. Polecam.

Oxen znika. Ludzie go męczą. Ludzie go szukają. Nie tylko Margrethe Franck. Inni, ci źli też. Utrwaliłam sobie jaki to odważny i odznaczony to Duńczyk jest. I że ma stres pourazowy. Do śmierci pamiętać będę. Treść po stokroć powtórzona wrzyna się w mózg. Ponadto historia nieco w ujęciu historycznym jeśli chodzi o głównego bohatera. I dobrze. Miło bliżej poznać.Oxen wie coś czego nie powinien wiedzieć i ma coś nie powinno ujrzeć światła dziennego. Ta wiedza i posiadanie są niebezpieczne. Oxena trzeba unieszkodliwić. Druga,słabsza, ale ciągle dobra, opowieść o bohaterze, policji i umoczonych ludziach ze szczytów władzy. Nudne dłużyzny. Opis goni opis. Trudno. Czekam na ciekawszy i lżej napisany tom trzeci, chociaż przyznaję, że akcja przyśpieszyła po 40 rozdziale…..

Oxen znika. Ludzie go męczą. Ludzie go szukają. Nie tylko Margrethe Franck. Inni, ci źli też. Utrwaliłam sobie jaki to odważny i odznaczony to Duńczyk jest. I że ma stres pourazowy. Do śmierci pamiętać będę. Treść po stokroć powtórzona wrzyna się w mózg. Ponadto historia nieco w ujęciu historycznym jeśli chodzi o głównego bohatera. I dobrze. Miło bliżej poznać.Oxen wie...

Autor przedstawia nam dalsze losy Nielsa, byłego żołnierza duńskich sił specjalnych, wielokrotnie odznaczanego za odwagę, zmagającego się ze stresem pourazowym. Jedyne jego pragnienie to spokojne życie. Aby to osiągnąć, mężczyzna przenosi się do lasu w północnej Jutlandii, tam poznaje starego człowieka, który każe nazywać się Rybakiem i w jego gospodarstwie zaczyna wieść w miarę usystematyzowane życie. Jednak nauczony doświadczeniem wie, że niebezpieczeństwo może przyjść na nas w najmniej oczekiwanym momencie, dlatego też postanawia zabezpieczyć teren...

Pełna recenzja książki na stronie:
http://moznaprzeczytac.pl/mroczni-ludzie-jens-henrik-jensen/

Autor przedstawia nam dalsze losy Nielsa, byłego żołnierza duńskich sił specjalnych, wielokrotnie odznaczanego za odwagę, zmagającego się ze stresem pourazowym. Jedyne jego pragnienie to spokojne życie. Aby to osiągnąć, mężczyzna przenosi się do lasu w północnej Jutlandii, tam poznaje starego człowieka, który każe nazywać się Rybakiem i w jego gospodarstwie zaczyna wieść w...

Mroczni ludzie; silni i bezwzględni, nie spoczną póki nie skończą, dopóki nie znajdą Oxena i nie zniszczą jego życia.

Niels Oxen nigdy nie miał lekkiego życia i zawsze zmagał się z napięciem, silnymi emocjami i ocierał się o śmierć. Ten duński żołnierz został nagradzany i uzyskał za swoje zasługi wszelkie możliwe odznaczenia.
Już jako weteran wojenny cierpiał na PTSD, czyli zespól stresu pourazowego (postraumatic stres disorder). W nocy budziły go zimne poty, senne koszmary i trudności adaptacyjne. Jakby tego było mało, zdobywa wiedzę, której nie powinien mieć. Staje się niewygodnym świadkiem a wszystko to, czego się dowiedział nie powinno nigdy wyjść na światło dzienne. Tajemnicze zabójstwa, układy, władza i pieniądze a wszystko to na politycznym tle nie wyglądają dobrze i mogłyby pogrążyć nie jedną z zamieszanych w to osób.

Zmieniając swoją tożsamość ukrywa się w północnych lasach Jutlandii. Schronienie daje mu stary rybak, któremu ocalił życie. Niestety jednak poszukująca go od dawna partnerka natrafia na jego ślad a tym samym przypadkiem i całkowicie nieświadomie wskazuje go jego prześladowcom.

Co będzie dalej? Jak zakończą się losy tej pary? Czy wspólnie przezwyciężą zły los? A może kryje się kolejna dramatyczna historia?
Odpowiedz na te pytania pojawi się w kolejnej części..

Aby w pełni zrozumieć odniesienia w tej książce należy przeczytać pierwszą część tj. Zanim zawisły psy.
Pełno tu retrospekcji, powiązań i analogii a żeby w pełni zrozumieć współzależności i uniknąć niedopowiedzeń trzeba poznać historię od początku..

Mroczni ludzie; silni i bezwzględni, nie spoczną póki nie skończą, dopóki nie znajdą Oxena i nie zniszczą jego życia.

Niels Oxen nigdy nie miał lekkiego życia i zawsze zmagał się z napięciem, silnymi emocjami i ocierał się o śmierć. Ten duński żołnierz został nagradzany i uzyskał za swoje zasługi wszelkie możliwe odznaczenia.
Już jako weteran wojenny cierpiał na PTSD,...

Dawno nie czytałem tak dobrej powieści sensacyjnej!
Już pierwsza część była świetna, ale “Mrocznych ludzi” oceniam jeszcze wyżej. To dalszy ciąg porywającej historii, w której były komandos Niels Oxen tropi tajną organizację utworzoną na wzór dawnego Danehofu przez wpływowych ludzi biznesu i polityki w celu sprawowania pełnej kontroli nad państwem. Autor zmieścił w fabule wszystko to, czego oczekuję od tego typu literatury – jest skomplikowana intryga, dynamiczna, pełna zwrotów akcja, służby specjalne plus świetnie nakreślone postaci głównych bohaterów. I żadnych dłużyzn, ani chwili przestoju. Dodatkowy plus za świetne, dyskretne przypomnienia najważniejszych wydarzeń z pierwszej części .
Na upartego można by się doszukiwać jakichś podobieństw czy inspiracji bohaterami Ludluma czy Childa, ale Oxen bije ich na głowę realizmem. Dalszy ciąg zapowiada się pasjonująco i na szczęście nie trzeba będzie na niego zbyt długo czekać. Mam nadzieję, że polscy wydawcy zainteresują się również wcześniejszymi powieściami Jensena.
Gorąco polecam, to jedna z najlepszych ostatnio przeczytanych przeze mnie powieści sensacyjnych.

Dawno nie czytałem tak dobrej powieści sensacyjnej!
Już pierwsza część była świetna, ale “Mrocznych ludzi” oceniam jeszcze wyżej. To dalszy ciąg porywającej historii, w której były komandos Niels Oxen tropi tajną organizację utworzoną na wzór dawnego Danehofu przez wpływowych ludzi biznesu i polityki w celu sprawowania pełnej kontroli nad państwem. Autor zmieścił w fabule...

Bardzo udana kontynuacja "Zanim zawisły psy", utrzymana w o wiele bardziej mrocznym klimacie niż pierwsza część trylogii, bardzo rozbudowany wątek sensacyjno-polityczny zdominował tę powieść, co ja osobiście uważam za ogromny plus. Akcja toczy się o wiele szybciej, a zakończenie sprawia, że aż chciałoby się od razu sięgnąć po kolejny tom przygód Oxena.

Bardzo udana kontynuacja "Zanim zawisły psy", utrzymana w o wiele bardziej mrocznym klimacie niż pierwsza część trylogii, bardzo rozbudowany wątek sensacyjno-polityczny zdominował tę powieść, co ja osobiście uważam za ogromny plus. Akcja toczy się o wiele szybciej, a zakończenie sprawia, że aż chciałoby się od razu sięgnąć po kolejny tom przygód Oxena.

Oxen spędza sylwestrową noc w jednej z szop w pobliżu farmy rybnej, rozpoczyna kolejną serię dramatycznych wydarzeń. Właściciel gospodarstwa, samotny starszy człowiek zwany Rybakiem, wdzięczny za ocalenie życia, proponuje mu pracę i schronienie. Oxen postanawia więc zamieszkać na odludziu. Tymczasem po wielomiesięcznych poszukiwaniach byłej partnerce Oxena, Margrethe Franck, udaje się go odnaleźć. Co z tego wyniknie?

Jeśli pamiętacie moją recenzję pierwszego tomu, wiecie, że nie byłam zbyt zachwycona początkiem cyklu o Oxenie. Czegoś mi w nim brakowało. Postanowiłam jednak dać szansę Jensenowi i jego powieściom. I wiecie co? Bardzo dobrze zrobiłam.

Ta część moim zdaniem bije na głowę poprzednią. W tamtej miałam wrażenie, że dużo rzeczy jest po prostu przegadanych. Nieco obawiałam się tego, że i w tej części tak będzie. Nic z tych rzeczy.

Już na początku mamy dość mocną scenę. Potem akcja trochę zwalnia, ale nie myślcie, że będziecie się nudzić. Dobra, będę szczera, jest kilka niezbyt ciekawych scen, lecz na szczęście nikną one w gąszczu akcji i szybko się o nich zapomina. Tym razem klimat robi swoje, jest napięcie, więc można przymknąć oko na przykład na sceny z wędkowaniem.

Jeśli chcecie sięgnąć po tę książkę, musicie znać pierwszy tom. Nie ma innej opcji. Jest tutaj sporo nawiązań do poprzedniej części i szybko pogubicie się w fabule. Już właściwie na początku nie będziecie wiedzieć, o co chodzi.

Jestem pod ogromnym wrażeniem tej części. Bardzo dobrze rozwinęła cykl i zrobiła mi smaka na zakończenie cyklu, choć przyznam, że po pierwszym tomie nie byłam aż tak ciekawa zakończenia. Teraz z niecierpliwością będę czekać na finał trylogii.

Oxen spędza sylwestrową noc w jednej z szop w pobliżu farmy rybnej, rozpoczyna kolejną serię dramatycznych wydarzeń. Właściciel gospodarstwa, samotny starszy człowiek zwany Rybakiem, wdzięczny za ocalenie życia, proponuje mu pracę i schronienie. Oxen postanawia więc zamieszkać na odludziu. Tymczasem po wielomiesięcznych poszukiwaniach byłej partnerce Oxena, Margrethe...

Rewelacyjny 2 tom przygód byłego duńskiego komandosa Nielsa Oxena!
"Mroczni ludzie" to powieść, która porwała i wessała mnie bez reszty. Od samego początku rewelacyjnie się ją czytało. Mimo sporej objętości uporałem się z nią błyskawicznie i aż szkoda że to już koniec. No ale będzie jeszcze trzeci tom, który - mam nadzieję - zostanie wydany w miarę szybko, bez przekładania o kolejne miesiące.
Nie będę się rozpisywał o fabule - o tym można przeczytać w opisie i w innych opiniach, Muszę jednak dodać, że takiego koszmaru, jak przeżył główny bohater w tej powieści, naprawdę trudno sobie wyobrazić. Jestem pod wrażeniem zarówno rewelacyjnie skonstruowanej fabuły, jak i też pisarskiego kunsztu autora. To był rewelacyjny thriller napisany na doskonałym poziomie, trzymający w ogromnym napięciu i z kilkoma zaskakującymi zwrotami akcji. O zakończeniu nie napiszę, bo ono dopiero będzie. Już się nie mogę doczekać trzeciego tomu..
Gorąco polecam, naprawdę super thriller!

Rewelacyjny 2 tom przygód byłego duńskiego komandosa Nielsa Oxena!
"Mroczni ludzie" to powieść, która porwała i wessała mnie bez reszty. Od samego początku rewelacyjnie się ją czytało. Mimo sporej objętości uporałem się z nią błyskawicznie i aż szkoda że to już koniec. No ale będzie jeszcze trzeci tom, który - mam nadzieję - zostanie wydany w miarę szybko, bez przekładania...

Po pierwszym tomie wiedziałem już czego się spodziewać, ale i tak akcja i cała książka wciągnęła mnie totalnie. Lubię sposób w jaki jest zbudowana. Stosunkowo długie budowanie wątków w tempie spokojnym i w jednym rozdziale "wybucha bomba" która rozwija akcję aż do końca książki. Już nie mogę się doczekać kolejnej części.

Po pierwszym tomie wiedziałem już czego się spodziewać, ale i tak akcja i cała książka wciągnęła mnie totalnie. Lubię sposób w jaki jest zbudowana. Stosunkowo długie budowanie wątków w tempie spokojnym i w jednym rozdziale "wybucha bomba" która rozwija akcję aż do końca książki. Już nie mogę się doczekać kolejnej części.

Filmowa recenzja na YouTube: www.bit.ly/tom1czytom2

Reguła lepszych drugich tomów została potwierdzona.
Tak jak w pierwszym bohaterowie działali nieco na oślep i momentami nawet sami nie nadążali za akcją, tak w tomie drugim otworzyli się przed nami i w końcu mogliśmy pogrzebać w ich życiorysach.
Właśnie tego potrzebowała ta seria. Uwiarygodnienia bohaterów przez historie z ich przeszłości.

Może nie jestem obiektywny, bo mam sentyment do Danii, ale przyzna mi rację każdy kto przeczytał, że skandynawskie tło pasuje tutaj idealnie. Chłód, surowość i tajemnica.
Nie dajcie się jednak zmylić, bo jest tutaj mało nostalgicznych momentów. Porównania do Jacka Reachera są całkiem trafne.

Do tego mroczni ludzie wciąż są tak samo bezwzględni i zrobią wszystko, żeby utrzymać władzę.
Sami musicie sprawdzić kto komu pierwszy dobierze się do tyłka.

Filmowa recenzja na YouTube: www.bit.ly/tom1czytom2

Reguła lepszych drugich tomów została potwierdzona.
Tak jak w pierwszym bohaterowie działali nieco na oślep i momentami nawet sami nie nadążali za akcją, tak w tomie drugim otworzyli się przed nami i w końcu mogliśmy pogrzebać w ich życiorysach.
Właśnie tego potrzebowała ta seria. Uwiarygodnienia bohaterów przez historie...

Część druga Trylogii o Oxenie równie zacna. Czekamy na część trzecią w polskim wydaniu

Część druga Trylogii o Oxenie równie zacna. Czekamy na część trzecią w polskim wydaniu

Czy średniowieczny Danehof został reaktywowany i teraz, w dwudziestym pierwszym wieku pełni wraz z Konsylium rolę duńskiego superrządu? Jacy politycy i biznesmeni go tworzą?

Walkę z Mrocznymi Ludźmi, podobnie jak w pierwszym tomie, toczy były komandos cierpiący na PTSD Niels Oxen, choć także tym razem zostaje do niej wciągnięty wbrew swej woli. Jaka jest rola w tych zmaganiach funkcjonariuszki PET Margrethe Franck, jej szefa oraz policjantów, dla których Oxen wydaje się być zwierzyną łowną? Kto w całej rozgrywce jest sprzymierzeńcem, a kto przeciwnikiem? Akcja powieści, obfitująca w niespodziewane zwroty, trzyma w napięciu do ostatniej strony, którego nie osłabiają nawet szczegółowe opisy scenerii kolejnych epizodów. Niestety, następne tomy przygód Oxena są na razie niedostępne ani po polsku, ani po angielsku, co nie ukrywam, nieco mnie zirytowało.

Czy średniowieczny Danehof został reaktywowany i teraz, w dwudziestym pierwszym wieku pełni wraz z Konsylium rolę duńskiego superrządu? Jacy politycy i biznesmeni go tworzą?

Walkę z Mrocznymi Ludźmi, podobnie jak w pierwszym tomie, toczy były komandos cierpiący na PTSD Niels Oxen, choć także tym razem zostaje do niej wciągnięty wbrew swej woli. Jaka jest rola w tych...

Nie ukrywam że drugi tom spełnił moje oczekiwania, ale nie zaspokoił ciekawości. Z niecierpliwością czekam na ostatni tom. Napiszę krótko zdecydowanie polecam. Oxen i Margarethe borykają się z problemami, próbują odkryć kto stoi za tymi wszystkimi morderstwami. A nie wyjaśnione wątki, zaskakujące momenty dodają smaczku tej książce.

Nie ukrywam że drugi tom spełnił moje oczekiwania, ale nie zaspokoił ciekawości. Z niecierpliwością czekam na ostatni tom. Napiszę krótko zdecydowanie polecam. Oxen i Margarethe borykają się z problemami, próbują odkryć kto stoi za tymi wszystkimi morderstwami. A nie wyjaśnione wątki, zaskakujące momenty dodają smaczku tej książce.

Gdy siadałam do pierwszego tomu bałam się czy mimo iż to kryminał nie przytłoczy mnie tematyka polityki. Nic z tych rzeczy. Dawno nie czytało mi się książki aż tak płynnie i chętnie jak "Zanim zawisły psy". Nie było żadnych, ale żadnych przeciwwskazań, by nie przeczytać drugiej części pt. "Mroczni ludzie". Teraz jedyne, na co mam ochotę to... Trzeci tom! No, ale to już niebawem. A teraz zobaczmy co przeżył Oxen tym razem.

Niels Oxen to około czterdziestoletni weteran wojenny. Jedyne, o czym marzy to znaleźć się w miejscu odległym od ludzi, cichym i spokojnym. Wciąż myśli o utraconym psim przyjacielu, którego nazwał Mr. White. Stracił go, gdy chcąc uciec przed wszystkim co go otaczało skrył się w lesie. Przez przypadek pojawił się w nieodpowiednim miejscu i o nieodpowiedniej porze. Cała ta sytuacja wciąż się nie skończyła, a Oxen jest w ogromnym niebezpieczeństwie.

W sylwestrową noc Niels spędza w szopie na wyspie. Tam ratuje życie starszemu człowiekowi, który w zamian daje mu pracę i schronienie. Oxen przyjmuje to, co oferuje my Rybak w podzięce. Jednocześnie mężczyzna świadomy jest, że ścigający go ludzie nie mają żadnych hamulców przed tym by go dopaść i odzyskać to, co do nich należy. Tak, więc zabezpiecza część dowodów ich zbrodni, jakie zebrał.

W tym samym czasie po wielomiesięcznych poszukiwaniach jego byłej partnerce Margrethe Franck udaje się go odnaleźć. Kobieta niestety nie wie, że przez to ściąga na niego ogromne niebezpieczeństwo, a to, co przeżyli kilka miesięcy wcześniej to naprawdę były ledwie przygody dla dużych dzieci.

Od teraz Niels Oxen musi walczyć nie tylko o życie, ale i dobre imię, a ta walka zapowiada się niezwykle brutalnie. Szczególnie że siły są nierówne, a Niels, który ogólnie ma z zaufaniem ogromne problemy teraz już w ogóle nie wie komu i czy w ogóle może zaufać.

Pewnie tak jak ja wywnioskowaliście jedno. Skoro jest trylogia to jeszcze w tej części zarówno Oxen, jak i Franck przeżyją. Uda im się uciec. Jednak sprawa wciąż jest otwarta, a nad nimi wisi ciemna i to bardzo ciemna chmura. Choć poluje się na głowę Nielsa, Margrethe też już zapłaciła za stanie po stronie tego mężczyzny. A jest gotowa zrobić znacznie więcej i ma gdzieś to, że odbije jej się to czkawką (oby tylko).

Ja z utęsknieniem czekam na ostatni tom i już wiem, że będę tęsknić nie tylko za piórem Jensena (tu mam cichą nadzieję, że napisze coś jeszcze), ale przede wszystkim za Nielsem oraz Margrethe. Stworzył naprawdę genialny duet. Tak naprawdę to tylko jedna rzecz mi przeszkadza w całości. Zbyt częste powtarzanie, z jakimi problemami zmaga się Oxen. Tyle że jakoś mi to nie psuje wrażenia. Są momenty, gdy tego typu wstawi świetnie się wkomponowują, mimo iż czytelnik wie już co i jak. No ja chcę dorwać teraz "Zamrożone płomienie" i będę najszczęśliwsza pod słońcem. Zachęcam by poznać losy weterana wojennego Nielsa oraz jego nietypowej koleżanki Margrethe.

Gdy siadałam do pierwszego tomu bałam się czy mimo iż to kryminał nie przytłoczy mnie tematyka polityki. Nic z tych rzeczy. Dawno nie czytało mi się książki aż tak płynnie i chętnie jak "Zanim zawisły psy". Nie było żadnych, ale żadnych przeciwwskazań, by nie przeczytać drugiej części pt. "Mroczni ludzie". Teraz jedyne, na co mam ochotę to... Trzeci tom! No, ale to już...