Polscy pisarze nie raz podchodzili do ogranych, baśniowych tematów, chcąc je przedstawić po swojemu. Czasami były to nadzwyczaj udane eksperymenty (Leśmian, Januszewska), a czasami nieco mniej - jak choćby u Magdaleny Samozwaniec, która próbowała ubogacić swoim talentem baśnie Perrault i Andersena. Czy udało się jej zaćmić oryginalne wersje baśni o królowej śniegu, Calineczce i Kopciuszku? Nie, zdecydowanie nie. Zabrakło delikatności, romantyzmu, zabrakło pomysłu na dodanie swojego autorskiego szlifu. W wersjach oryginalnych te baśnie są jak diamenty, zaś Magdalena Samozwaniec zrobiła z nich węgielki. Ilustracje także pozostawiają wiele do życzenia. Wydanie jest broszurkowe, drukowane na papierze średniej jakości, a więc pozbawione urody "poważnych" wydań w twardych okładkach. Można by rzec, że brzydka szata graficzna odpowiada średnio ciekawej treści. Nie mogę tej pozycji polecić czytelnikom, bo zrobiłabym im krzywdę.

Polscy pisarze nie raz podchodzili do ogranych, baśniowych tematów, chcąc je przedstawić po swojemu. Czasami były to nadzwyczaj udane eksperymenty (Leśmian, Januszewska), a czasami nieco mniej - jak choćby u Magdaleny Samozwaniec, która próbowała ubogacić swoim talentem baśnie Perrault i Andersena. Czy udało się jej zaćmić oryginalne wersje baśni o królowej śniegu,...