[...]
Bywa często zwiedzionym kto lubi być chwalonym.
[...]
-Wyobrażasz sobie, że rozum ludzki, szuka tylko prawdy ?Porzuć to złudzenie. Rozum ludzki i fałsz żyją ze sobą w najlepszej zgodzie. Jeżeli masz powiedzieć prawdę, najlepiej zrobisz, jeśli ukryjesz ją pod postacią bajki...
Prawda musi pożyczać sobie trochę fałszu, aby ją rozum ludzki chętnie przyjął, ale fałsz dostaje się tam we własnej postaci, bo to jest jego miejsce urodzenia i zwykłego pobytu.
𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" !
W oryginale „Dialogue des morts” powstało w 1683r. w rodzaju satyry społecznej, w stylu twórczości *Lukiana z Samosaty.
Juliusz German przetłumaczył ją na język polski w 1911 roku.
Fontenelle uzasadnia wyższość filozofii nowożytnej nad starożytną i średniowieczną w formie dialogów między zmarłymi starożytnymi bądź nowożytnymi zmarłymi.
Jest to krytyka panujących poglądów moralnych dyskutowanych przez wielkich ówczesnego świata.
Czasami są dość nieoczekiwane połączenia. Jak chociażby :
William Harvey i Erasistratus; Candaule i Gyges , Karol V i Erazm. Nie zapomina się jednak o kobietach – Agnès Sorel i Roxelane dyskutują na przykład zarówno o polityce, jak i o sposobach nakłonienia mężczyzny do zawarcia małżeństwa.
Aleksander Wielki z kurtyzaną Dydone spierają się o swoje role w historii i zasługi. Dydona oraz Stratonika rozmawiają o cnocie Dydony fałszywie przedstawionej w Eneidzie.
Homer natomiast z Ezopem spierają się o swoją sztukę. Helena i Fulwia rozmawiają o wojnach, które wybuchły z ich powodu i o roli kobiety w historii. Natomiast Molier i Paracelsus dywagują o metodzie krytyki poprzez pisarstwo.
Słuchowisko Teatru Polskiego Radia miało swoją premierę miało 12 lutego 1956 roku.
Autor: Bernard le Bovier de Fontenelle
Przekład: Ignacy Krasicki i Juliusz German
Adaptacja: Zofia Orszulska
Reżyseria: Kazimierz Rudzki
Asystent reżysera - Wiesław Opałek
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 :
Lukian z Samosat - właściwie: gr. Lukianós, łac. Lucianus, pol. Lukian, ok. 120 do ok. 190) – rzymski retor i satyryk, piszący po grecku, sofista. Zmarł prawdopodobnie w Atenach. Uważany jest za twórcę satyry społecznej.
więcej tutaj :
https://pl.wikipedia.org/wiki/Lukian_z_Samosat
[...]
Bywa często zwiedzionym kto lubi być chwalonym.
[...]
-Wyobrażasz sobie, że rozum ludzki, szuka tylko prawdy ?Porzuć to złudzenie. Rozum ludzki i fałsz żyją ze sobą w najlepszej zgodzie. Jeżeli masz powiedzieć prawdę, najlepiej zrobisz, jeśli ukryjesz ją pod postacią bajki...
Prawda musi pożyczać sobie trochę fałszu, aby ją rozum ludzki chętnie przyjął, ale fałsz...
Wszystko ma swoje źródła. Także Oświecenie. Prekursorzy XVIII wieku we Francji, ludzie, którzy we właściwym tego słowa znaczeniu utworzyli i prężnie działali w Republique des Lettres, wywodzą się z drugiej połowy XVII wieku. To właśnie wtedy, w czasach, gdy słynny Król-Słońce fascynował innych rządzących rozmachem i niepohamowanym apetytem na władzę i nowe ziemie, narodziły się we Francji ożywcze prądy intelektualne, które będą podglebiem dla późniejszych, jakże kapitalnych dla całokształtu kultury wydarzeń.
Jednym ze znamienitych przedstawicieli Republiki Uczonych był Fontenelle. Człowiek ten swym bardzo długim i płodnym literacko życiem wypełnił drugą połowę wieku XVII i pierwszą następnego. "Rozmowy zmarłych" to dzieło wzorowane na najlepszych klasycznych kanonach. Forma dialogu, o lekkim, niepozbawionym humoru stylu, bardzo przystępnie obrazuje poglądy autora, włożone w usta starożytnych i nowożytnych. Postacie debatują z sobą na przeróżne tematy, omawiają sprawy ważne w każdym czasie, a najsilniejsze akcenty kładą oczywiście na moralność i obyczaje. Etyka Fontenelle'a to już zapowiedź wszystkiego, co otrzymamy od takich tuzów, jak Wolter czy Rousseau. Na razie jednak, na przełomie epok, wszystko podane jest z wielkim smakiem i gracją, które nie pozwalają sobie na bezpardonowe wycieczki pod adresem swych przeciwników. Subtelny sceptycyzm góruje tutaj nad chęcią zwalczania za wszelką cenę idei stojących na drodze postępu. Autor nie był człowiekiem walki, lecz nauki i pióra. Stąd też "Rozmowy zmarłych" prezentują jego światopogląd w dosyć zawoalowany sposób. Ma to swoje plusy i minusy. Z pewnością największym z plusów jest fakt, iż książkę czyta się lekko i przyjemnie.
Wypada żałować, że literatura ta nie jest szerzej znana, gdyż w naszym systemie edukacji (coraz marniejszym) niewiele czasu poświęca się na genezę najwartościowszej (pod kątem racjonalizmu) z epok. Deficyty tego zjawiska są widoczne aż nadto...
Wszystko ma swoje źródła. Także Oświecenie. Prekursorzy XVIII wieku we Francji, ludzie, którzy we właściwym tego słowa znaczeniu utworzyli i prężnie działali w Republique des Lettres, wywodzą się z drugiej połowy XVII wieku. To właśnie wtedy, w czasach, gdy słynny Król-Słońce fascynował innych rządzących rozmachem i niepohamowanym apetytem na władzę i nowe ziemie, narodziły...
Genialna. Można się pośmiać, można pomyśleć, można się czegoś nauczyć. Trochę trzeba znać historię, albo czytać tę książkę razem z encyklopedią - wtedy jest ogromna satysfakcja. Tyle w temacie;)
Genialna. Można się pośmiać, można pomyśleć, można się czegoś nauczyć. Trochę trzeba znać historię, albo czytać tę książkę razem z encyklopedią - wtedy jest ogromna satysfakcja. Tyle w temacie;)
[...]
Bywa często zwiedzionym kto lubi być chwalonym.
[...]
-Wyobrażasz sobie, że rozum ludzki, szuka tylko prawdy ?Porzuć to złudzenie. Rozum ludzki i fałsz żyją ze sobą w najlepszej zgodzie. Jeżeli masz powiedzieć prawdę, najlepiej zrobisz, jeśli ukryjesz ją pod postacią bajki...
Prawda musi pożyczać sobie trochę fałszu, aby ją rozum ludzki chętnie przyjął, ale fałsz dostaje się tam we własnej postaci, bo to jest jego miejsce urodzenia i zwykłego pobytu.
𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" !
W oryginale „Dialogue des morts” powstało w 1683r. w rodzaju satyry społecznej, w stylu twórczości *Lukiana z Samosaty.
Juliusz German przetłumaczył ją na język polski w 1911 roku.
Fontenelle uzasadnia wyższość filozofii nowożytnej nad starożytną i średniowieczną w formie dialogów między zmarłymi starożytnymi bądź nowożytnymi zmarłymi.
Jest to krytyka panujących poglądów moralnych dyskutowanych przez wielkich ówczesnego świata.
Czasami są dość nieoczekiwane połączenia. Jak chociażby :
William Harvey i Erasistratus; Candaule i Gyges , Karol V i Erazm. Nie zapomina się jednak o kobietach – Agnès Sorel i Roxelane dyskutują na przykład zarówno o polityce, jak i o sposobach nakłonienia mężczyzny do zawarcia małżeństwa.
Aleksander Wielki z kurtyzaną Dydone spierają się o swoje role w historii i zasługi. Dydona oraz Stratonika rozmawiają o cnocie Dydony fałszywie przedstawionej w Eneidzie.
Homer natomiast z Ezopem spierają się o swoją sztukę. Helena i Fulwia rozmawiają o wojnach, które wybuchły z ich powodu i o roli kobiety w historii. Natomiast Molier i Paracelsus dywagują o metodzie krytyki poprzez pisarstwo.
Słuchowisko Teatru Polskiego Radia miało swoją premierę miało 12 lutego 1956 roku.
Autor: Bernard le Bovier de Fontenelle
Przekład: Ignacy Krasicki i Juliusz German
Adaptacja: Zofia Orszulska
Reżyseria: Kazimierz Rudzki
Asystent reżysera - Wiesław Opałek
𝐎𝐁𝐒𝐀𝐃𝐀 :
-Antoni Różycki - Paracelsus;
-Janina Romanówna - Fulwia;
-Irena Malkiewicz - Helena;
-Tadeusz Łomnicki - Moiler;
-Jan Kreczmar - Aleksander;
-Renata Kossobudzka - Dydona;
-Władysław Grabowski - Ezop,
-Irena Eichlerówna - Fryne;
-Maria Bogurska - Stratonika;
-Tadeusz Białoszczyński - Homer.
-Aleksandra Śląska - Głos;
-Kazimierz Rudzki - Głos oraz Reżyser
POLECAM !
𝐂𝐙𝐘𝐓𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐒Ł𝐔𝐂𝐇𝐀𝐉𝐂𝐈𝐄 - 𝐙𝐃𝐄𝐂𝐘𝐃𝐎𝐖𝐀𝐍𝐈𝐄 𝐖𝐀𝐑𝐓𝐎 !
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 :
Lukian z Samosat - właściwie: gr. Lukianós, łac. Lucianus, pol. Lukian, ok. 120 do ok. 190) – rzymski retor i satyryk, piszący po grecku, sofista. Zmarł prawdopodobnie w Atenach. Uważany jest za twórcę satyry społecznej.
więcej tutaj :
https://pl.wikipedia.org/wiki/Lukian_z_Samosat
[...]
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBywa często zwiedzionym kto lubi być chwalonym.
[...]
-Wyobrażasz sobie, że rozum ludzki, szuka tylko prawdy ?Porzuć to złudzenie. Rozum ludzki i fałsz żyją ze sobą w najlepszej zgodzie. Jeżeli masz powiedzieć prawdę, najlepiej zrobisz, jeśli ukryjesz ją pod postacią bajki...
Prawda musi pożyczać sobie trochę fałszu, aby ją rozum ludzki chętnie przyjął, ale fałsz...
Wszystko ma swoje źródła. Także Oświecenie. Prekursorzy XVIII wieku we Francji, ludzie, którzy we właściwym tego słowa znaczeniu utworzyli i prężnie działali w Republique des Lettres, wywodzą się z drugiej połowy XVII wieku. To właśnie wtedy, w czasach, gdy słynny Król-Słońce fascynował innych rządzących rozmachem i niepohamowanym apetytem na władzę i nowe ziemie, narodziły się we Francji ożywcze prądy intelektualne, które będą podglebiem dla późniejszych, jakże kapitalnych dla całokształtu kultury wydarzeń.
Jednym ze znamienitych przedstawicieli Republiki Uczonych był Fontenelle. Człowiek ten swym bardzo długim i płodnym literacko życiem wypełnił drugą połowę wieku XVII i pierwszą następnego. "Rozmowy zmarłych" to dzieło wzorowane na najlepszych klasycznych kanonach. Forma dialogu, o lekkim, niepozbawionym humoru stylu, bardzo przystępnie obrazuje poglądy autora, włożone w usta starożytnych i nowożytnych. Postacie debatują z sobą na przeróżne tematy, omawiają sprawy ważne w każdym czasie, a najsilniejsze akcenty kładą oczywiście na moralność i obyczaje. Etyka Fontenelle'a to już zapowiedź wszystkiego, co otrzymamy od takich tuzów, jak Wolter czy Rousseau. Na razie jednak, na przełomie epok, wszystko podane jest z wielkim smakiem i gracją, które nie pozwalają sobie na bezpardonowe wycieczki pod adresem swych przeciwników. Subtelny sceptycyzm góruje tutaj nad chęcią zwalczania za wszelką cenę idei stojących na drodze postępu. Autor nie był człowiekiem walki, lecz nauki i pióra. Stąd też "Rozmowy zmarłych" prezentują jego światopogląd w dosyć zawoalowany sposób. Ma to swoje plusy i minusy. Z pewnością największym z plusów jest fakt, iż książkę czyta się lekko i przyjemnie.
Wypada żałować, że literatura ta nie jest szerzej znana, gdyż w naszym systemie edukacji (coraz marniejszym) niewiele czasu poświęca się na genezę najwartościowszej (pod kątem racjonalizmu) z epok. Deficyty tego zjawiska są widoczne aż nadto...
Wszystko ma swoje źródła. Także Oświecenie. Prekursorzy XVIII wieku we Francji, ludzie, którzy we właściwym tego słowa znaczeniu utworzyli i prężnie działali w Republique des Lettres, wywodzą się z drugiej połowy XVII wieku. To właśnie wtedy, w czasach, gdy słynny Król-Słońce fascynował innych rządzących rozmachem i niepohamowanym apetytem na władzę i nowe ziemie, narodziły...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGenialna. Można się pośmiać, można pomyśleć, można się czegoś nauczyć. Trochę trzeba znać historię, albo czytać tę książkę razem z encyklopedią - wtedy jest ogromna satysfakcja. Tyle w temacie;)
Genialna. Można się pośmiać, można pomyśleć, można się czegoś nauczyć. Trochę trzeba znać historię, albo czytać tę książkę razem z encyklopedią - wtedy jest ogromna satysfakcja. Tyle w temacie;)
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to