Po „Pamiętniki” Hortensji i Marii Mancini sięgnąłem z czystej ciekawości sprowokowanej lekturą „Wszystkich lektur nadobowiązkowych” Wisławy Szymborskiej. Noblistka potrafi pisać o książkach w sposób, który natychmiast budzi apetyt na samodzielne sprawdzenie „jak to naprawdę jest” i dokładnie tak było w tym przypadku. Już sam fakt, że XVII-wieczne pamiętniki dwóch włoskich arystokratek mogą dziś jeszcze kogoś zainteresować wydał mi się intrygujący.

Lektura okazała się zaskakująco żywa i świeża. Hortensja i Maria Mancini, młode dziewczyny z wyższych sfer, trafiają do Francji i szybko zaczynają obracać się w samym centrum europejskiej elity łącznie z dworem królewskim. Opisują świat pełen intryg, ambicji, romansów i wielkiej polityki ale robią to z perspektywy osobistej, często bardzo szczerej i dalekiej od oficjalnego tonu znanego z podręczników historii.

Bohaterki chwilami gorszą, chwilami fascynują. Kichają na konwenanse, mają własne zdanie, lubią zabawę i niechętnie podporządkowują się narzuconym rolom i zasadom. Właśnie ta bezczelna niezależność sprawia, że czyta się je z prawdziwą przyjemnością — Mancini nie są potulnymi damami dworu, lecz kobietami świadomymi siebie, swoich pragnień i ograniczeń epoki, w której przyszło im żyć.

W tle rozciąga się barwna panorama XVII-wiecznej Europy: znane postaci historyczne, wielkie wydarzenia i codzienność arystokratycznego życia pokazana „od kuchni”. „Pamiętniki” to nie tylko ciekawostka literacka ale też bardzo interesujące spojrzenie na epokę widzianą oczami kobiet, które nie chciały być jedynie statystkami. Dzięki temu książka, mimo upływu wieków, wciąż potrafi zainteresować i zaskoczyć.

Po „Pamiętniki” Hortensji i Marii Mancini sięgnąłem z czystej ciekawości sprowokowanej lekturą „Wszystkich lektur nadobowiązkowych” Wisławy Szymborskiej. Noblistka potrafi pisać o książkach w sposób, który natychmiast budzi apetyt na samodzielne sprawdzenie „jak to naprawdę jest” i dokładnie tak było w tym przypadku. Już sam fakt, że XVII-wieczne pamiętniki dwóch włoskich...