Może to znak

Odkąd w moje ręce trafił pierwszy tom serii o hotelu Winterhouse nazwisko Bena Gutersona kojarzy mi się z dobrą rozrywką w literaturze dla młodszych nastolatków. Każda książka autora, jaką od tamtego czasu miałam w rękach, była satysfakcjonującą lekturą. Nie mogłam zatem przejść obojętnie obok kolejnej publikacji i chwyciłam za Tę słynną Dziewiątkę. Guterson ma talent do kreowania fantastycznych przestrzeni, w których rozgrywa się akcja jego książek. Tym razem stawia na dom handlowy, który ma aż 19 pięter. Już samo to potrafi rozpalić wyobraźnię do czerwoności. Autor doprecyzowuje swoją wizję, zabierając bohaterów w coraz to nowe rejony owego spektakularnego domu handlowego, wypełniając białe plamy na mapie przestrzeni coraz to wymyślniejszymi i bardziej ekscytującymi pomysłami. Już samo eksplorowanie tego miejsca jest świetną zabawą, ale nie tylko przestrzeń, poznawana w rozwoju fabuły, się liczy, ale i akcja. A akcja nierozerwalnie splata się z tajemnicą. Tajemnicą sięgającą dziesięcioleci wstecz, kiedy to w domu handlowym wydarzyły się niezwykłe rzeczy i kiedy narodziło się nadnaturalne zagrożenie. Żeby rozwiązać tajemnicę, a właściwie cały łańcuch tajemnic, młodzi bohaterowie muszą stawić czoła niejednej zagadce. I tu z jednej strony ukłony w stronę autora, bo udowodnił po raz kolejny, że potrafi być w tej kwestii pomysłowy, ale też ukłony w stronę redakcji i tłumaczki, bo wykonali karkołomną pracę, żeby przenieść kwintesencję zagadki zawartej w słownym szyfrze na język polski. I wszystko pozostaje spójne. W centrum wydarzeń stawia Guterson dwoje młodych bohaterów, z którymi bardzo łatwo sympatyzować. Każde z dzieci ma swoje mocne i słabe strony, ale współpracując ze sobą, mogą wiele osiągnąć. Podoba mi się, jak przekraczają swoje granice, a zwłaszcza jak Zander walczy ze swoim lękiem wysokości. Mając takich przewodników po świecie Dziewiątki i takich sojuszników w rozwiązywaniu zagadki, czytelnik nie tylko nie będzie się nudził, ale i czytał z prawdziwą przyjemnością. To książka dla wszystkich miłośników detektywistycznych historii, którzy uwielbiają zmagać się też z zagadkami. Wciągająca, z bardzo dobrym tempem akcji, sympatycznymi, dobrze wykreowanymi bohaterami, a także ogromnie pomysłową, przemyślaną przestrzenią, w której rozgrywa się akcja. Mnogość wymyślnych sklepów może się wydawać oszałamiająca, ale tylko podsyca nastrój niesamowitości i niezwykłości miejsca, które wciąż pozostaje dość niedookreślone, by pozwolić młodym umysłom fantazjować na jego temat. Świetna zabawa dla umysłu i ducha.

Córka pochłonęła ją w dwa dni, mi zajęła trochę dłużej. Bardzo podobało mi się... posłowie od autorki - potraktowała młodych czytelników poważnie i rozwinęła kwestie, dotyczące zarówno głuchych, jak i waleni. Gdyby książka była o jakieś 20 stron krótsza to zasługiwałaby na 9/10, tymczasem mam wrażenie że te 20 stron zajęło nieumiejętne budowanie napięcia... Być może to wina tłumaczenia, ale przebrnięcie przez kolejne strony o tym, że plan może się nie powieść najbardziej spowolniło moje czytanie i musiałam zacisnąć zęby, żeby dokończyć. Natomiast zakończenie mnie wzruszyło. Ach, i jeszcze fragmenty, gdzie autorka bardzo dokładnie opisuje każdą czynność... Moja ośmiolatka tak robi: Z poszła po wodę do studni, ale studnia była pusta, więc wróciła do domu, otworzyła lodówkę, z lodówki wyjęła zimną wodę i nalała do szklanki, ale nie napiła się od razu, bo woda była za zimna... Bardzo podobało mi się też to, że główna bohaterka nie jest pokazana jaka osoba nieomylna i w pewnym momencie jej zachowanie krytykuje przyjaciółka. Podobnie rodzice są pokazani jako dość surowi, ale mający swoje motywy. To powieść nie tylko o głuchocie i odnajdywaniu swojego miejsca w świecie, ale także o żałobie po bliskim.

Zdarza się, że ktoś boi się pająków, ciemności albo wizyty u dentysty. Ale Roryk Nieśmiał, prywatny detektyw z problemem, no cóż, nieśmiałości, ma lęk na nieco wyższym poziomie. Boi się właściwie wszystkiego, co wymaga kontaktu z ludźmi. A mimo to rozwiązuje zagadki! To tak, jakby ktoś panicznie bał się psów, a został treserem cyrkowym. A skoro o cyrku mowa ,w tej części na scenę wkracza klaun. I to nie taki, co rozdaje balony, tylko taki, przy którym nawet Joker wygląda na serdecznego wujka z urodzin. 🔎 Roryk Nieśmiał, nasz wyjątkowo skromny i ostrożny detektyw podejmuj kolejne zlecenie. Tym razem musi rozwiązać sprawę wypadku w centrum miasta. Szybko okazuje się, że za kierownicą mógł siedzieć klaun. Nie wiadomo jednak, czy to zwykły wypadek, czy ktoś naprawdę chciał się Roryka pozbyć. Z pomocą przychodzi mu jego nieoceniona asystentka Matylda. Dwunastoletnia dziewczynka o ciętym języku, błyskotliwym umyśle i odwadze, której mógłby jej pozazdrościć niejeden dorosły. Towarzyszy im także wierny cocker-spaniel, doktor Herkenrat, który, choć wygląda jak zwykły pies, potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanych momentach. Śledztwo prowadzi przez ciąg absurdalnych tropów, od tajemniczych rekwizytów cyrkowych po dziwacznych świadków, aż po sam środek mrocznej klaunady. Z każdym kolejnym odkryciem detektyw musi zmierzyć się nie tylko z zagadką, ale też z własnymi lękami. Bo czasem, by rozwiązać sprawę, trzeba zajrzeć za maskę, nie tylko klauna, lecz także własną. 🔎 „Roryk. Nieśmiały detektyw. Podejrzany klaun” to lekki, dowcipny, ale jednocześnie wciągający kryminał młodych czytelników. Oliver Schlick z humorem i ciepłem pokazuje, że nawet najbardziej nieśmiała osoba może być bohaterem i że odwaga nie polega na braku strachu, ale na działaniu mimo niego. Świetnie rozpisana relacja między Rorykiem a Matyldą dodaje książce energii i uroku, a fabuła pełna zwrotów akcji i fałszywych tropów nie pozwala się nudzić. To historia, która bawi, wciąga i daje młodym czytelnikom ciche, ale ważne przesłanie. 🔎 To książka, po której ma się ochotę uśmiechnąć, wziąć głęboki oddech i pomyśleć: może i ja też mam w sobie trochę detektywa Roryka?

„Dom na skraju magii” Bena Mantle’a to lekka, przyjemna lektura fantasy, którą czyta się szybko i bez większego wysiłku. Sięgnęłam po nią w oryginale, po angielsku, co dodatkowo pozwoliło dobrze wyczuć styl autora - dynamiczny, żartobliwy i wyraźnie skierowany do współczesnego, młodszego czytelnika. Książka stawia na tempo: wydarzenia zmieniają się szybko, akcja pędzi do przodu, a narracja nie zatrzymuje się na dłużej przy emocjach czy wewnętrznych rozterkach bohaterów. Wszystko musi dziać się „tu i teraz”, bez zbędnych przystanków. Z jednej strony sprawia to, że historia jest zabawna i bardzo przystępna, z drugiej - pozostawia pewien niedosyt. Szczególnie szkoda postaci Dziewiątki, która miała ogromny potencjał na bohaterkę bardziej złożoną i emocjonalnie pogłębioną. W jej historii aż prosiło się o chwilę refleksji, o zejście pod powierzchnię żartów i szybkich dialogów. Niestety, książka rzadko daje na to przestrzeń. To dobra, lekka opowieść na oderwanie się od codzienności, ale dla czytelnika szukającego głębi, rozwoju postaci i emocjonalnej intensywności może okazać się zbyt powierzchowna.

Kati,pomocnica superbohaterki ma się świetnie. Nie musi już niczego ukrywać przed mamą i spędza czas ze swoją przyjaciółką Beth. Jednak przed dziewczynką i jej przyjaciółkami kolejne wyzwania. Muszą zadbać o konie w Central Parku oraz ochronić mieszkańcow Nowego Jorku przed kolejnym zagrożeniem. "Kati kocia opiekunka" to świetny komiks o przyjaźni,pełen przygód,zabawy i kotów o niezwykłych zdolnościach. Przeznaczona dla dzieci 6 plus.

Kolejna świetna część przygód nieśmiałego detektywa oraz jego bardzo bezpośredniej asystentki! Mamy tutaj doskonały humor, zagadkę zaginięcia znanej autorki kryminałów oraz nietuzinkowych bohaterów, a każdy z nich ma coś do ukrycia. Kto stoi za porwaniem, czy to tylko chwyt marketingowy samej zaginionej oraz co wspólnego mają z całą tą sprawą studnie na pustyni? Przekonajcie się sami, warto!

Fajna:) Ja od lat nie jestem targetem tej książki, ale od czasu do czasu takie czytam, i ta dała mi absolutną czystą przyjemność z czytania, czyli to czego w niej szukałam. Przekazałam rodzinnej 11 latce, i ta się przygodami bohaterów zachwyciła i oczekuje na kolejny tom, więc już wiem, że po premierze kupię ją dla niej. Po to też, by później od niej pożyczyć, bo na pewno też będę chciała przeczytać, jak znowu będę takiej potrzebować. Można powiedzieć, że międzypokoleniowa polecajka!

Czy Twoje dziecko lubi się trochę bać… tak w sam raz? Nie tak, żeby od razu chować się pod koc, tylko żeby serce biło szybciej i żeby nie dało się odłożyć książki? Bo jeśli tak, to „Łowca dusz z Elbow Alley” Cut Gray to coś dla niego! Dwunastoletni Pipp przeprowadza się wraz z rodzicami do tajemniczej londyńskiej dzielnicy, gdzie po zmroku dzieją się rzeczy, o których lepiej nie mówić na głos. Duchy, wiedźmy, wampiry. A między nimi Pipp, który musi uratować rodziców. Przy okazji odkrywa w sobie odwagę, o jaką się nie podejrzewał. A pomaga mu Fliss, dziewczyna z sąsiedztwa, która nie boi się niczego. (Świetne ujęcie rodzącej się przyjaźni) To książka z klimatem jesiennego wieczoru. Trochę mroczna, ale też ciepła w środku. Idealna dla dzieci od 9 lat, które lubią tajemnice i historie z duszą (albo duchem – do wyboru). Uwielbiam takie lektury, bo dają emocje, uczą odwagi, oswajają strach. Bo trochę mroku w książkach to nic złego. To magia, która rozwija wyobraźnię.

Kosmowska w bardzo piękny, subtelny sposób przedstawia tutaj sytuację rozpadu rodziny. Oto bowiem tata przestaje wracać z pracy do domu, a mama jest bardzo smutna. Główny bohater, chłopiec o imieniu Mieszko musi jakoś poradzić sobie z tą dziwną dla niego sytuacją. Na szczęście Mieszko nie jest sam. Ma wspaniałą przyjaciółkę Tosię, która zawsze go wspiera. Znajduje także nowego przyjaciela. Spotyka starszego pana Alberta i obaj zostają dla siebie dziadkiem i wnukiem. Ich relacja jest pełna czułości i humoru. Z przyjemnością czyta się o kulinarnych wyczynach staruszka. Jego wspaniałą zupę Sezam Mieszko zjadał z apetytem, choć przecież nie lubił warzyw. Dziadek Albert pokazał chłopcu, gdzie mieszkają leśne zwierzęta, nauczył go nazw ptaków. Zabrał go nawet wspólnie z kolegami na wyprawę i wyjaśnił dlaczego obrączkuje się ptaki. Ale najważniejsze jest to, że pomógł Mieszkowi dokończyć budowę latawca. Mieszko miał to zrobić wspólnie z tatą, ale tata nie przychodził go odwiedzać. „Latawiec” to powieść o emocjach. O smutku i radości, o tęsknocie, o przyjaźni i zaufaniu, o strachu i miłości. Jest to także opowieść o rodzinie i o relacjach pomiędzy dziećmi i dorosłymi. W osobie dziadka Alberta Mieszko znajduje wsparcie, ale na tej przyjaźni korzysta też staruszek. Przyszywany wnuk wnosi do jego życia wiele radości. W powieści podoba mi się też sposób przedstawienia rozstania rodziców. Mama Mieszka nie umiała sobie poradzić ze swoim smutkiem. Przestała biegać, choć zawsze to lubiła i dużo płakała. Często odwiedzała ją ciocia i długo rozmawiały. Dziecku nikt nie mówił, co się dzieje, ale Mieszko ze strzępków rozmów, własnych przemyśleń i z wyobraźni budował swoje obrazy zaistniałej sytuacji. Powieść pokazuje, że warto rozmawiać nawet o trudnych sprawach. Pomimo niełatwego tematu nie jest to smutna książka. Wręcz przeciwnie. Płynie z niej dużo optymizmu i wiary w ludzi. Autorka bardzo subtelnie i z wyczuciem odmalowała tutaj dziecięce emocje. Narracja jest spokojna, ale też pełna humoru. Czytelników na pewno zainteresują pojawiające się tu koty o oryginalnych imionach i guziki, które zbierała Tosia. A tytułowy latawiec? Mieszko kochał latawce. Marzył o tym, że w przyszłości zostanie pilotem. Lubił rozmyślać o lataniu. Dziadek Albert powiedział mu kiedyś, że ludzie czasem są jak latawce. Książka Barbary Kosmowskiej „Latawiec” zachwyca swoim spokojnym stylem i głęboką treścią. Całości dopełniają piękne ilustracje wykonane przez Emilię Dziubak. Doskonale oddają klimat powieści, w której jest i nostalgia, i entuzjazm. To piękna, mądra i potrzebna książka. Może pomóc dzieciom, które mierzą się z takim problemem jak Mieszko. A czytelnicy, którzy sami nie mają takich trudności, będą mogli lepiej zrozumieć problemy koleżanek i kolegów. Ta książka zainteresuje, rozbawi, uspokoi trudne emocje i nauczy empatii.

Do tej lektury zachęciła mnie uczennica z piątej klasy, która była nią zachwycona. Przeczytałam i uważam, że to bardzo dobra książka dla młodszych nastolatków. Ładnie napisana, poruszająca ważne tematy np. przyjaźni, bycia niezauważanym. Sympatyczni główni bohaterowie, historia tajemnicza, miejscami straszna, z zaskakującym zakończeniem. Nawet uroniłam łezkę w czasie czytania. Poza tym jest to historia współczesna, gorąco polecam 10-12-latkom.

„𝑀𝑎𝑧𝑢𝑟𝑠𝑐𝑦 𝑤 𝑝𝑜𝑑𝑟𝑜́𝑧̇𝑦. 𝑍𝑎𝑔𝑎𝑑𝑘𝑎 𝑠́𝑤𝑖𝑎̨𝑡𝑒𝑐𝑧𝑛𝑒𝑔𝑜 𝑝𝑢𝑑𝑑𝑖𝑛𝑔𝑢” 𝖠𝗇𝗇𝖺 𝖮𝗉𝖺𝗋𝗄𝗈𝗐𝗌𝗄𝖺, 𝖠𝗀𝗇𝗂𝖾𝗌𝗓𝗄𝖺 𝖲𝗍𝖾𝗅𝗆𝖺𝗌𝗓𝗒𝗄 Kolejna wciągająca i pełna humoru opowieść o przygodach sympatycznej rodziny Mazurskich, która tym razem planuje spędzić Boże Narodzenie na spokojnej, zimowej wsi. Choć ich nowo nabyty domek wciąż wymaga remontu, przygotowania do świąt ruszają z pełnym entuzjazmem. Jednak w rodzinie Mazurskich nic nigdy nie jest takie proste, jak się wydaje! Jędrek i Marcela postanawiają znaleźć idealne prezenty dla bliskich. Kiedy w antykwariacie Jędrek natrafia na starą książkę kucharską, zaczynają się tam dziać dziwne rzeczy. Jędrek będzie musiał rozwikłać zagadkę, która kryje się za znaleziskiem. Czy uda się uratować Wigilię i odkryć tajemnicę przepisów, zanim będzie za późno?   ~ Agnieszka Stelmaszyk kolejny raz udowadnia, że jest mistrzynią łączenia przygody, humoru i ciepła rodzinnych relacji. Postacie, jak zawsze, są świetnie zarysowane – każdy z członków rodziny Mazurskich ma swoje charakterystyczne cechy, które nadają historii barw. Nietuzinkowa babcia dostarcza mnóstwo śmiechu, a dzieci – bystre, pełne energii i pomysłowości – są motorem napędowym akcji. Rodzinna dynamika i ciepło relacji sprawiają, że łatwo utożsamić się z bohaterami i poczuć częścią ich przygody. Mazurscy postanawiają spędzić święta Bożego Narodzenia w domku na wsi, jednak nie jest on wystarczająco wykończony, aby spędzać tam czas - dla tej rodziny to żaden problem, kolejna książka z tej serii ponownie udowadnia. Kolejnym plusem tej pozycji są przepisy babci Henrysi jak i samej autorki, świetny pomysł na uzupełnienie! Jedyne, co można by zarzucić, to fakt, że finał zagadki mógłby być nieco bardziej rozbudowany, ale dzieciom z pewnością dostarczy on satysfakcji. Ilustracje jak zawsze w przygodach Mazurskich dodatkowo wzbogacają książkę i nadają jej przyjemnego, lekkiego tonu. 𝕎𝕤𝕡𝕠́𝕝̷𝕡𝕣𝕒𝕔𝕒: Wydawnictwo Wilga 𝕀𝕟𝕤𝕥𝕒𝕘𝕣𝕒𝕞: ebuk.pl

Książka dla młodszych czytelników. Jarzębinka mieszka w Harducie, gdzie jej tata pracuje w królewskich stajniach. Pewnego dnia do królestwa dociera obca armia. Jarzębinka musi opuścić miasto i wraz z mamą udać się do dziadka, którego do tej pory nie znała. Dziadek mieszka w pobliżu Ciemnego Boru, lasu który zamieszkują magiczne stworzenia. Okazuje się, że dziadek jest leśmistrzem i niesie pomoc zwierzętom, też tym magicznym. Jarzębinka wkrótce spotka magiczne stworzenia, pozna nowych przyjaciół i odkryje własne magiczne moce. Książka to fantasy dla młodszych czytelników.

🕵️‍♀️ Morderstwo! I kieł narwala to zabawny i wciągający kryminał dla młodych czytelników. W posiadłości Mroczakry dochodzi do tajemniczej śmierci dziadka Edny – Ignatiusa Gryzłowa a narzędziem zbrodni okazuje się niezwykły kieł narwala. Zamiast się bać, bystra wnuczka postanawia sama rozwiązać zagadkę i odkryć, kto stoi za tym nietypowym morderstwem. Historia pełna jest zwrotów akcji, rodzinnych sekretów i inteligentnego humoru, dzięki czemu czytelnik może poczuć się jak prawdziwy detektyw. To idealna lektura dla dzieci w wieku około 10 lat i starszych, które lubią zagadki, niespodzianki i opowieści pełne napięcia, ale podane w lekkiej, przystępnej formie. 💡 Pełna przygód, tajemnic i zabawnych sytuacji książka, która wciąga od pierwszej strony i uczy, że czasem bystry umysł może rozwikłać każdą zagadkę.

Kontynuacja książki "Ostatni niedźwiedź". W poprzedniej części dziewczynka -April podczas pobytu z ojcem w polarnej stacji badawczej ratuje polarnego niedźwiedzia. Tworzy się między nimi niewytłumaczalna, telepatyczna więź. Tym razem April ponownie wyrusza na ratunek polarnemu przyjacielowi. Wiedziona jakimś nadprzyrodzonym instynktem wyczuwa, że coś mu zagraża. Czy niebezpieczna misja na białe pustkowie się powiedzie? Kto jeszcze będzie potrzebował pomocy? W epilogu sama Autorka pisze, że w naturalnych warunkach przyjaźń dziewczynki z niedźwiedziem nie jest możliwa. Człowiek dla niedźwiedzia jest taką samą ofiarą jak foka. Jednak fikcja literacka wymyka się prawom natury. Dzięki temu powstają takie piękne książki. Oprócz samej powieści mamy tu także lekcję ekologii. Zmiany klimatu, topnienie lodowców, brak siedlisk- to tematy, które przemyca Autorka przy okazji historii April. Piękne czarno- białe ilustracje z niezwykłym realizmem oddają wielkość i piękno polarnych niedźwiedzi.

Na szczęście babcia rabuś powraca, i znowu wiele zwrotów akcji, zaskakujące przygody bohaterów, spora porcja humoru (sąsiedzka straż ds. bezpieczeństwa mieszkańców wprost rozbrajająca ... *w tym wspaniała rola kubła na śmieci;), rewelacyjne kreacje, lekki styl autora i wyrafinowane pod względem kreski rysunki ilustratora. Audiobook naprawdę wspaniały! - dubbing podkreśla humor książki i wywołuje łzy z gromkiego, szczerego śmiechu! Gorąco polecam!

Agnieszka Stelmaszyk to polska pisarka urodzona 6 stycznia 1976 roku, znana przede wszystkim z książek dla dzieci i młodzieży pełnych przygód, zagadek i humoru. Debiutowała w 2007 roku zbiorem "Opowiadania z morałem", a prawdziwym przełomem w jej karierze okazała się seria "Kroniki Archeo", która od lat cieszy się dużą popularnością wśród młodych czytelników. Autorka jest z wykształcenia nauczycielką języka polskiego, choć nigdy nie pracowała w szkole – zamiast tego z pasją pisze książki, w których łączy wciągającą fabułę z ciekawostkami o świecie i historii. Jej twórczość obejmuje wiele cykli, takich jak "Mazurscy w podróży", "Klub Poszukiwaczy Przygód" czy "Alfred Wiewiór". Agnieszka Stelmaszyk mieszka z rodziną w Bydgoszczy i wciąż aktywnie tworzy nowe historie, inspirując kolejne pokolenia młodych czytelników do odkrywania świata i sięgania po książki. "Klątwa mumii" to 9 tom skierowanej do dzieci w wieku 9-12 lat serii "Mazurscy w podróży". Książka ukazała się w 2025 roku nakładem wydawnictwa Wilga i liczy sobie 304 strony. Jest to pozycja nominowana w plebiscycie Książka Roku 2025 w kategorii "Literatura dziecięca". Mazurscy zwykle podróżują po Europie, ale po pewnej burzliwej naradzie postanawiają wyruszyć w bardziej egzotyczny zakątek świata – ferie zimowe spędzą w Egipcie. Jędrek zawsze marzył, by zobaczyć piramidy i sfinksa w Gizie, a babcia Henrysia pragnęła wyruszyć tropem ulubionej pisarki Agathy Christie. Mazurscy ułożyli więc plan wycieczki i wybrali biuro podróży. Jednak gdy tylko wylądowali w Egipcie, od razu wpadli w tarapaty, a wszystko zaczęło się od zaginionych walizek. Tym razem Mazurscy będą zwiedzać starożytne grobowce i świątynie i zaproszą czytelników w magiczny rejs po Nilu, podczas którego przytrafią im się dziwne i niepokojące przygody. Czy z tymi zdarzeniami ma coś wspólnego klątwa mumii? Tego muszą się dowiedzieć, nim będzie za późno… „Klątwa mumii” to moje pierwsze (i na pewno nie ostatnie!) spotkanie z rodziną Mazurskich. Ogromnym plusem jest to, że można przeczytać tę książkę bez znajomości poprzednich tomów, bowiem historie w nich przedstawione są odrębnymi opowieściami - nie ma pomiędzy nimi nawiązań, poza głównymi bohaterami. W tym tomie Mazurscy wyruszają do fascynującego kraju starożytnych faraonów, gdzie na bohaterów czekają sekrety przeszłości, zagadki i – jak sugeruje tytuł – klątwa mumii. Pomysł na fabułę książki jest bardzo ciekawy. Autorka umiejętnie łączy elementy sensacyjnej przygody z edukacyjnymi treściami, dzięki czemu młody czytelnik nie tylko śledzi wciągającą historię, ale także zdobywa wiedzę o opisywanym miejscu. Ogromnym atutem książki jest to, że zawiera autentyczne fakty dotyczące historii i kultury odwiedzanego kraju, a także prawdziwe zdjęcia, które pozwalają lepiej wyobrazić sobie opisywane zabytki i krajobrazy. To sprawia, że lektura staje się jeszcze bardziej wartościowa i inspirująca. Opisywana historia wciąga od pierwszych stron. Dynamiczna akcja, poczucie humoru oraz sympatyczni bohaterowie sprawiają, że trudno oderwać się od książki. Czytelnik razem z Mazurskimi odkrywa tajemnice, przeżywa chwile napięcia i z zapartym tchem śledzi rozwój wydarzeń. I nie nudzi się wcale! Nawet ten dojrzały czytelnik. Choć „Klątwa mumii. Mazurscy w podróży” to już dziewiąty tom serii, książkę można bez problemu czytać bez znajomości poprzednich części. Każda część stanowi odrębną historię z tymi samymi bohaterami, dzięki czemu nowi czytelnicy szybko odnajdą się w świecie Mazurskich. "Klątwa mumii" to świetna propozycja dla dzieci i młodzieży, które lubią przygodowe opowieści z nutą tajemnicy, a przy okazji chcą dowiedzieć się czegoś ciekawego o świecie. Książka bawi, uczy i zachęca do podróżowania – zarówno tego prawdziwego, jak i literackiego. Pozycja godna polecenia nie tylko dla dzieci. WYZWANIE CZYTELNICZE - LUTY 2026 - PRZECZYTAM KSIĄŻKĘ NOMINOWANĄ W PLEBISCYCIE KSIĄŻKA ROKU 2025.

"To opowieść o śmierci. Ale także opowieść o miłości. Ale w najcichszych zakątkach tych kartek jest to roztrząsanie straty. Utraty celu. Pewności. Oczekiwań co do tego, jak powinno wyglądać życie (lub nieśmierć). A zatem jest to roztrząsanie tego, jak odpuścić. Lub, kiedy jest to właściwe, jak nie odpuszczać. Jak trzymać się, choćby delikatnie, pamięci o tym, co stracone. Bo strata, drodzy czytelnicy, jest starszą siostrą smutku." Zaczyna się mocno, bo...Bazyl nie żył. Ale był też bardzo żywy. Bazyl to lis, który mieszka w Martym Lesie, hoduje grzyby, uwielbia herbatę, kocha książki, nie znosi borsuków. Bazyl jest Przewodnikiem Wędrującym Dusz. Każde zwierzę po śmierci trafia najpierw do jego domu, a on wskazuje mu, do którego Pokoju zaświatów ma wejść, do którego najbardziej pasuje. Pomaga zwierzętom przebyć tę ostatnią drogę między śmiercią, a nieżyciem. Pewnego dnia do jego drzwi zapukała borsuczyca Coniemiara. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że Bazyl za żadne skarby nie był w stanie jej przeprowadzić, tak jak pozostałych zwierząt, do jej Pokoju. I tu zaczynają się ich przygody, splątanie losu, więzi, aż do zmian, które zachodzą w obojgu dzięki tej relacji. "– Chcę powiedzieć, że każdy może otrzymać miłość – kontynuowała Coniemiara. – Ale tylko dobre dusze mogą ją dawać. " Bardzo ciekawie skonstruowana powieść, dotykająca tego, co delikatne, kruche_ tajemnicy śmierci, przejście na drugą stronę, korelacji tego, co tu i teraz, z tym co nastanie. Opowieść snuta z perspektywy zwierząt, co mnie kupiło. Bardzo polecam. Uwaga, mroczna

Powrót do domu Rodomiłów, to już piąte odwiedziny. Rodzina powiększa o kochanych ,zaginionych członków, potwory też natężają działalność . Z rzeczywistości alternatywnej, wracają mama i Hania, Borborak powoli realizuje swoje plany -będzie się działo w części szóstej- tak wróżę i prorokuje.

Jakiś czas temu zachwyciłam się – ba, otumaniłam się wręcz pięknem i radością z dzieciństwa i tymi zabawami i postrzeganiem świata jaki jest, a jaki zmienił się podczas dorastania – bo przeczytałam „Tonję z Glimmerdalen”. To historia dziewczynki (wspaniałej Tonji), która lubiła wszystko i wszystkich, z małym jednym ludzkim wyjątkiem – właściciela ośrodka wypoczynkowego, który wprowadził najgłupszy regulamin jaki tylko można (na szczęście tylko w obrębie swojego ośrodka). Potem w moje czytelnicze ręce wpadła (jakże się cieszę) „Jania i Iwo” pióra pani Małgosi. Po niej magia piękna dziecięcych serc i oczu nadal trwały. I nie dość, że oderwałam się od rzeczywistości, to poczułam lekkość bytu, co rzadko się zdarza – a już podczas czytania, bardzo rzadko. Poczułam bliskość babusi i tatusia i dziadka siedzącego koło kredensu. Poczułam małą rączkę kolegi w swojej małej rączce, dotyk słonka o poranku i radości ze wspólnej wycieczki nad morze. Ile tego było... i jest... Ale.... Teraz zanurzyłam się w „Wieży na krańcu czasu” i znowu zegar zaczął się wygłupiać zabierając mnie do magicznej krainy wyciętej z innego świata. Oto... Dom, co ma czkawkę, mała dziewczynka Dziewiątka (mała choć duża), czarodziej Mroczysław (coś, jak taki pokręcony i przekręcony Mieczysław, który czasem coś wyczaruje, czasem nie – jak to w życiu bywa), doktor Łyżek (nie mylić z Łyżeczką) i troll Eryk. Zabawna grupa o jeszcze zabawniejszych perypetiach. Aż zastanawiam się, jak oni w tej Wieży śpią, bo skoro pod nimi światów tyle się miesza, skoro dom czasem czknie, a może nawet kichnie, to nic nie jest pewne. Każda minuta zaskakuje, podobnie jak oni wszyscy. Przyznam szczerze, że nie czytałam pierwszej części serii, czyli „Domu na skraju magii” i początek czytania nie należał do tych przyjemnych. Trudności sprawiało mi imię dziewczynki, Dziewiątka, która jawiła mi się bardziej z dziewiątką nieustępliwych huncwotów niż jedną (rezolutną) dziewczynką. Sam fakt, że to jedna, a nie dziewięć istotek jakoś trudno mi się zlepiał z fabułą. Dlatego i słowa Mroczysława czy Eryka jakoś ulatywały mi w krainę niedorzeczności. Ale... Ale po jakimś czasie wszystko nabierało innych barw i znaczenia. Wesołość akcji i trzpiotowatość to jednego pana, to drugiego. Ich strach, czy pomysły, to wszystko zaczyna tworzyć magiczny świat wyjątkowej grupki przyjaciół. Dom czka, skacze jak pionek po niezbadanej planszy światów. Wszystko jest zagadką, która jednoczy te ciepłe istotni razem. „Wieża na krańcu czasu” to obraz odwagi i prawdy zarazem. To przyjaźń, wsparcie i akceptacja słabości drugiego. To baśniowa, acz prawdziwa, historia oderwana od czasu i przestrzeni. Historia tych osób pokazuje to, co w życiu ma największą wartość, a o czym, z upływem lat i kalendarzy zapominamy – pokazuje, czym jest poleganie na sobie. Czym jest wiara w drugiego człowieka. Czym jest mobilizacja do wspólnego działania w zgodzie i radość z bycia sobą pośród innych. To historia przyjaciół, którzy uczą się pokonywać przeszkody i jednocześnie czerpią z nich to, co dobre, właściwe i rozważne (choć czasem na ową rozważność lepiej przymknąć oko). i cieszy przy okazji fakt, że takich książek jest coraz więcej. Są wypełnione niezbadanymi perypetiami, które chwytają i młodzież i dzieci i starszych (czasem i tych najstarszych). Cieszy fakt, że po takie książki się sięga, że się w nich zanurza i o nich opowiada. I nie trzeba szukać pretekstu, by je czytać. Nie ma znaczenia wiek, pogoda za oknem, czy tymczasowa nuda, którą trzeba jakoś zapchać. Na takie książki czas jest zawsze i wszędzie. One rozdmuchują mroczne chmury znad smutnej głowy, leczą ciało (bez leków z apteki i wizyty u specjalisty), poprawiają nastrój i sprawiają, że człowiek zaczyna się uśmiechać. Ot tak, sam do siebie. Do kubka z herbatą, do nadgryzionego sera, czy pomidora, co leży smutny i zapomniany. Same plusy i to w nadmiarze. I uwaga – jesteś w domu, co nie czka i nie skacze i jest ci ciepło i czujesz w sobie tyle energii, że cię wręcz rozsadza. To magia takich powieści i takich pisarzy, co lekkością pióra i frywolnością wyobraźni tworzą takie perełki w okładkach. Takie chwile warto kolekcjonować. Agnesto #agaKUSIczyta #agaKUSIczyta