Moja babcia czarownica

Znowu wysoka ocena. Dlaczego? Bo chyba to pamiętam jako jedną z pierwszych książek. Pamiętam, że nie mogłem się od niej oderwać. Już jako dzieciak uwielbiałem czytać książki po kilka razy - a zacząłem właśnie od tej. Przyznaję, że nie do końca pamiętam treść - mam jedynie mgliste wspomnienia, ale było to coś, co zaszczepiło we mnie miłość do książek na całe życie! To jak mógłbym ocenić to inaczej niż 10?

Cudowna, ciepła historia małej dziewczynki, która rozpoczyna właśnie swoją szkolną przygodę. W krótkim czasie w życiu małej Kjersti dzieje się tak wiele... Wciągająca i wzbudzająca wiele emocji. Mądra i dla dzieci i dla uważnych dorosłych. Książka z tych, które przeczytane w dzieciństwie pozostają w głębi serca na lata. Wyszperałam ją w szkolnej bibliotece w latach 80-tych. Choć nie miałam jej w rękach przez ponad 20 lat, to pamiętałam i kiedy moje dzieci dorosły do szkolnego wieku, udało mi się znaleźć ją w antykwariacie. Córki pokochały "Kjersti" tak samo jak kiedyś ja. Wracamy do niej regularnie...

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

Chodziła w przebraniu starej kobiety, i (ponoć) nie była wybitną poetką, bo była dobrym człowiekiem, czyli Anna Kamieńska. Nie wiem jaką była poetką, ale jej 'Marianna' jest niezwykle dojrzała jak na książkę dla dzieci. Pierwsza część to opis stopniowego wynurzania się scalonego-utrwalonego-uporządkowanego z otchłani rozproszonego-wodnistego-nieuporządkowanego, czyli tego co prawdopodobnie dzieje się z dzieckiem w miarę upływu czasu. Przypomina mi to też moment na tripie psychodelicznym w którym bezkształtne, zlane z otoczeniem 'coś' zaczyna skupiać się w jednym punkcie, zamarza w nim, i 'postanawia' oddzielić się na dobre. Książka nieco szorstka, i przesiąknięta nastrojem spokojnej rezygnacji właściwym dla starców, i ludzi pozbawionych nadziei, ale zarazem jest to wszystko łagodne. Jedna z najlepszych rzeczy jakie dane mi było spotkać się w literaturze dziecięcej.

Walka o wolność Warszawy tuż przed trzecim rozbiorem Polski przedstawiona z perspektywy jedenastoletnich bliźniąt. Historia może trochę naiwna, bo dzieciom udało się wystrychnąć na dudka dwóch pruskich szpiegów, jednak jest budująca i pokazuje, jak dzieci przeżywają ważne historyczne wydarzenia.

Pierwsza, jak mi się wydawało wtedy lata temu, dorosła książka, którą dostałam od mojej nieżyjącej już mamy. Pamiętam, że długo zabierałam się do jej przeczytania. Kiedy już dokonało się, byłam zachwycona tą przepiękną historią niezwykłej przyjaźni niechcianego chłopca i zdziczałego psa. Szczerze i gorąco polecam.

Bardzo zabawna historia z zaskakującą puentą w tle. Kiedy w lesie odnajduje się malutka dziewczynka o imieniu Jarzynka, która szła za "chyba siostrą" Klementyną, wszyscy ruszą na poszukiwania ... I tak rozpoczyna się niezwykła seria pomyłek... W tym świecie pełnym perypetii poznamy nieszablonowego malarza Knota i silnorękiego właściciela cyrku , a zniszczeniu ulegnie cenne mienie (samochód)... i to wszystko przez ... klakson... ;) Przeczytajcie!

Spodziewałam się książki, która trąci myszką i będzie się ją czytać kiepsko, a okazało się, że mimo upływu lat książkę czyta się całkiem dobrze. Autorka skupia się na krótkim okresie z życia jedenastoletniej Marii Skłodowskiej. Pokazuje je życie szkolne i rodzinne. Jako że nie ma za dużo źródeł na temat dzieciństwa Marii Skołodowskiej, autorka zbiera to, co wiadomo i dodaje od siebie to, co prawdopodobne. Czy faktycznie w życiu Maniusi był jakiś Walerek i Dziadek, nie wiadomo. Myślę jednak, że Żółkiewska całkiem ciekawie wymyśliła dziecięce przygody późniejszej noblistki i całkiem relaksująca była to lektura. Czy zainteresowałaby współczesne dzieci? Trudno powiedzieć...

Fabuła bardzo ciekawa,akcja trzyma w napięciu. Historia opowiada o 12-letniej Marysi,która po zapaleniu opon mózgowych wyjeżdża w Bieszczady. W górach poznaje zwyczaje i obyczaje natury zwierzą,a także ludzi. Przepiękna,poruszająca książka bardzo zachwyciła mnie.

Druga część przygód psa Ferdynanda podobała mi się chyba nawet bardziej, niż pierwsza! Genialny jest ten Kern! Autor przedstawia nam cztery pyszne historie z życia Ferdynanda Wspaniałego. W pierwszej nasz bohater zostaje wezwany do sądu za niepłacenie abonamentu RTV (jakże to współczesne!!), a w sprawę miesza... Kaczora Donalda. W drugiej Ferdynand jest generałem, którego mundur mówi, ba, nawet uprawia hazard, bo przegrał dwa złote guziki. Wraz z Ferdynandem próbują je odzyskać. W kolejnym rozdziale pies udaje się na polowanie na zające. W drodze do lasu gra bigosowi na trąbce, a na miejscu kolaboruje z zającami. Wreszcie na koniec Ferdynand marzy o parasolu, i w tym celu zaciąga pożyczkę w banku. Nabywa parasol zupełnie niezwykły... tak jak niezwykłe są te historie!

Posiadam wydanie z 1990 roku- jest inne niż to ww., ale nie mogłam znaleźć na lubimy czytać tego, które ja mam. Ilustracje są kolorowe, żywe i wyraziste. Czcionka duża. Wszystko jest czytelne i wyraziste. Co prawda jest w niej wiele archaizmów, więc od najmłodszych lat nie polecam, ale myślę, że dziecku w podstawówce można i warto pokazać. Jest to klasyka, która jest obecnie ciężko dostępna (u mnie w rodzinie przekazywana z pokolenia na pokolenie i może stąd ten sentyment).

Bardzo sympatyczna książka, choć początkowo niesamowicie irytowała mnie główna bohaterka - pusta i głupia gęś, zdolna myśleć jedynie o kieckach, pomadach i świecidełkach, a której największą ambicją było złapać bogatego męża. No to uważaj, babo, czego sobie życzysz... Głupota i próżność dziewczyny ściąga nieszczęście na nią samą oraz jej rodzinę. Tamit przechodzi twardą szkołę życia, w trakcie której dociera do niej, że istnieją rzeczy ważniejsze niż uroda i bogactwo.

Zabawne przygody małej kotki. Opowiedziana w pierwszej osobie przez kota. Zabieg podobny do serii o Cukierku i podobnie jak on Fryga, bohaterka historii, ciągle pakuje się w kłopty nie mogąc usiedzieć na miejscu. Bardzo miło się to czyta, można się nawet nieźle pośmiać i pocieszyć że swój kot nie jest aż taki zły.

Nie potrzeba żadnych Baśnioborów ani Hogwartów, by trafić do tajemniczej krainy, zamieszkanej przez niezwykłe stworzenia. Wystarczy po deszczu znaleźć sto piątą deszczową kałużę, która będzie najprawdziwszym Deszczowym Okienkiem - i już jesteśmy w tytułowej krainie. Zabawna książeczka, której największą zaletą jest chyba zdumiewająca fauna Krainy Sto Piątej Tajemnicy. Właściwie szkoda, że nie ma tego więcej, mógłby przecież powstać fascynujący atlas zwierząt tamtych stron. Najbardziej chyba spodobały mi się pikolaczki z ich ciągłym apetytem na korzonki tiań-szań. I zastanawiam się stale, jak smakują te ostatnie. W książce bohaterowie odkrywają, że korzonki owe mają smak - w zależności od upodobań - białych pędraków, wędzonej kiełbasy, czekolady z orzechami i kołdunów litewskich. Powiem Wam, że to oczywista brednia, bo jestem przekonana, że korzonki tiań-szań smakują jak pieczony kurczak z frytkami! Tajemnicą pozostaje, jaki smak mają one dla swych największych amatorów, pikolaczków. Same pikolaczki twierdzą, że korzonki tiań-szań smakują po prostu jak korzonki tiań-szań, co wydaje się oczywiste, w żaden sposób jednak nie ułatwia odpowiedzi na nasze pytanie. A ja znalazłam sobie w tej książce jeszcze jedną tajemnicę, która pozostaje niewyjaśniona, mianowicie jak ma na imię mamusia Asi, żona tatusia Zbyszka, która została w domu z młodszym Asi rodzeństwem, Maćkiem i Zosią. No właśnie, jak?

Tak siazka tak dzialala na wyobraznie ze stalem sie fanem mitologii i dzieki niej wygralem konkurs mitologiczny z atlasem zwierzat jako nagroda glowna!!! A atlas zwierzat w 92r. dodawal kilka punktow respektu na podworku. Doskonale wprowadzenie do mitologii dla szkol podstawowych na krok przed Parandowskim.

Cóż mogę powiedzieć w ramach powrotu do dzieciństwa postanowiłam przeczytać, tą książkę, która strasznie mi się podobała jak była dzieckiem. Nie jest to zła pozycja nadal i się podoba (może sentyment) ale już nie tak jak kiedyś. Polecam młodemu czytelnikowi .

Opowieść o miłości Apolejki do królewicza jest jedną z moich ulubionych i najlepiej zapamiętanych książek z dzieciństwa. Na sam widok okładki od razu robi mi się ciepło na sercu :) Królewna Apolejka samotnie mieszka w bardzo wysokiej wieży. Rzadko miała gości, więc cieszyła się gdy tylko ktoś przechodził obok wieży. Pewnego razu zobaczyła królewicza i postanowiła z nim porozmawiać. Niestety zanim zbiegła z bardzo długich schodów, ten napił się wody z zaczarowanego źródełka i zamienił w osiołka. Po wielkich trudach odnalazła się "odtrutka", ale nie zadziałała tak jak powinna. Na szczęście w bajkach zwykle wszystko dobrze się kończy i tak było także tym razem... bo prawdziwa miłość przezwycięża największe problemy! Co odczarowało zły urok? Kto nie zna tej historii koniecznie musi przeczytać. Dla mnie to obowiązkowa pozycja dla każdego dziecka. Dzisiaj przeczytałam to samo wydanie, które czytałam wtedy gdy byłam dzieckiem. Opowieść ta zachwyca mnie niezmiennie z niesłabnącą siłą. No i te przepiękne ilustracje! Gdy byłam mała, rysowałam Apolejkę niezliczoną ilość razy, najchętniej w wydaniu z ilustracji, na której zbiegając po schodach widnieje w całej swojej krasie. Przyjemnie było mi wrócić do dzieciństwa i odnaleźć w sobie to małe, zachwycone bajką dziecko. Przypomniałam sobie właśnie, że na początku swojej pracy znalazłam gdzieś słuchowisko pod tym samym tytułem i było bardzo dobrze nagrane. Nie pamiętam kto czytał tekst, ale wiem, że był pięknie przeczytany, a do tego dołożono efekty dźwiękowe (stukot kopyt, szum wody itp.), jeśli jesteście zainteresowani książką to spróbujcie odnaleźć też to słuchowisko.

Ta niezwykła książka wpadła w moje ręce, kiedy byłam w bibliotece i szukałam kolejnych fajnych lektur do przeczytania. Moja przyjaciółka Ania dała mi "Bułeczkę". Uśmiechnęłam się widząc na okładce dwie dziewczynki w kokardach myśląc, że to może być wspaniała podróż w czasie, do lat, których już nie ma... Zachwyciła mnie Bułeczka, czyli główna bohaterka, mała Bronia mieszkająca na wsi w Brzezinach, sierota, która straciła rodziców, nie mająca nikogo, kto by się nią zaopiekował. Państwo Sitkowie, którzy dotąd sprawowali opiekę, a raczej babcia była zmuszona wyjechać za granicę do syna. Bronia pozostawiona w takiej sytuacji wyrusza w podróż pociągiem do wujostwa mieszkającego w topolowym domku w Jeleniej Górze. W samotnej podróży spotyka jednak bardzo życzliwych ludzi, między innymi starszego pana z siwą długą brodą, który jest weterynarzem, opowiada jej niezwykłe historie o zwierzętach. Nazwała go Mikołajem, bo rzeczywiście, tak bardzo przypominał świętego Mikołaja. Bułeczka jest cudowna, wspaniała, gadatliwa, ruchliwa, pełna optymizmu, uśmiechu, kiedy jest szczęśliwa, czuje ciepło w sercu i nie wstydzi się o tym mówić. Nie zrażają ją jakiekolwiek przeszkody, umie w każdej sytuacji odnaleźć coś pozytywnego, nie chowa urazy, umie wybaczać, jest pomocna, pracowita, usłużna, dobrze wychowana, pogodna. To taka polska wersja Pollyanny i Ani z Zielonego Wzgórza. Dosłownie buzia jej się nie zamyka, cały czas trajkocze, śpiewa, mówi, podziwia ptaki, kocha zwierzęta. Często poprzez roztargnienie popada w tarapaty, bo zdarzy jej się coś strącić, poplamić. I ot taka to dziewczynka zawitała w wysokie progi państwa Marczaków, gdzie tata Bohdan Marczak jest inżynierem i pracuje w Hucie, a ciocia Krysia jest taką postacią nieobecną, ponieważ przebywa w Koszalinie, jest reżyserem w teatrze. Bronia zapoznaje w nowym domu Wandzię, zwaną Dziunią krnąbrną, wiecznie znudzoną i niezadowoloną z niczego jedynaczkę. Wandzia jest tak skrajnie inna niż Bułeczka - rozpieszczona, rozkapryszona. Jest schorowana, wątła, bojąca się zarazków. Zakazuje Broni bawić się swoimi lalkami, zabawkami, nie chce Broni w swoim domu. Nie rozumie, jak jej papa mógł wprowadzić do ich domu to "dziwne stworzenie". Można śmiało rzec, że początki obu dziewczynek były bardzo burzliwe, Wandzia miała ogromny problem z przyjęciem Broni, choć po kryjomu podpatrywała koleżankę, podziwiała jej wieczny entuzjazm i że Bułeczka nigdy się nie nudzi, zawsze znajdzie sobie zajęcie i jest zawsze uśmiechnięta. Jest to na pewno zasługą skrywanej tajemnicy Broni, którą wyjawiła zaciekawionej Dziuni. Chodziło o niezwykłą lalkę Czaroduszkę. Bronia opowiedziała cudowną historię Czaroduszki, że ja płakałam, bardzo się wzruszyłam. Ogólnie ta książka poruszyła głęboko skrywane we mnie uczucia. Poczułam ciepło w sercu, tak samo jak Bułeczka. Dużo by pisać i mówić o tej książce, ja jestem pod ogromnym wrażeniem. Jest tak, jak zakładałam na początku, że to będzie podróż do przeszłości, do czasów, których już dawno nie ma. Autorka Jadwiga Korczakowska napisała tę opowieść w 1957 roku, zatem szkoła, miasto, obyczaje możecie sobie tylko wyobrazić, jak zostały opisane. Panienka Wandzia miała w swoim domu gosposię Małgorzatę, która zajmowała się całą posiadłością oraz miała pieczę nad niesforną Dziunią. Miło czyta się o wartościach takich jak przyjaźń, marzeniach o rodzicach. Każda strona dotycząca Broni napawała niezwykłą radością. Cieszyła się ze wspólnego zjedzenia ciastek, z podróży tramwajem, samochodem, ze spaceru po parku, z zabawy z psem Trezorem czy kotem Puszkiem. Książka pełna dobrych przekazów, płakałam przy niej czytając strona po stronie o przygodach dziewczynki Bułeczki, która swym dobrym sercem zmieniała wszystkim dookoła. Nie sposób jej nie kochać. Ogromne wzruszenie, nawet gdy teraz piszę tę recenzję, mam łzy w oczach. Ona tak wiele wycierpiała, marzyła o tym, żeby mieć mamę, cieszyło ją dosłownie wszystko, to że dostała nową sukienkę, że nie była głodna. Pragnęła przyjaźni, akceptacji, żeby była przygarnięta nie z litości. I tak zestawiam sobie to wszystko, co tu przeczytałam ze światem współczesnym pełnym pogardy i zła, w którym dziecka nie cieszy jakaś tam zwykła "zaczarowana lalka" czy liście na wietrze..... Teraz króluje internet, tablet, telefon komórkowy, gry, lajki i inne bzdury, które zmieniają dzieci w automaty bez serca. To ogromna refleksja, jak zmienia się świat, jak w ogóle zmieniła się literatura na przestrzeni dziesięcioleci. Dlatego tak chętnie sięgam po takie wyjątkowe powieści, gdzie przemknie plastusiowy pamiętnik, gałganek i zabawa w teatr, w którym dziecko jest po prostu dzieckiem, a rodzice są rodzicami, którzy nie krzywdzą, tylko opiekują się, kochają i wychowują dając dobry przykład. W moim świecie literatura ciągle odgrywa kluczową rolę w procesie wychowawczym, uważam że zawsze miała i ma ogromny wpływ na sposób myślenia, na wartościowanie, budowanie, kształtowanie człowieka. To, po jakie książki sięgamy od najmłodszych lat toruje nam ścieżki życia. Z głębi serca serdecznie polecam tę ciekawą książkę, warto poczytać też dziecku. Niesie dobro. Miłej lektury :)

Jedna z moich ulubionych książek. Dostałam ją od mamy trochę zniszczoną, widać że używaną. Lipniacy zafascynowali 10 letnią Kingę, która była zachwycona ich przygodami. Gdybym miała wrócić do czytania tej książki chętnie bym wróciła i odświeżyła sobie te historie. Polecam fanom książek przygodowych i młodzieżowych.