Miłość ci wszystko wypaczy

Książka opowiada o życiu dziewczyny, które jest bardzo interesujące. Nie zawsze dużo się dzieje, ale ja tą książkę pochłonęła. Byłam bardzo ciekawa co będzie dalej. Powiem szcszczerze domyślałam się co będzie na końcu, ale i tak chciałam czytać ją dalej. Polecam książkę nie jest długa a za to może czegoś nauczyć.

Historia głównej bohaterki jest idealnym potwierdzeniem powiedzenia "kłamstwo ma krótkie nogi". Lola nie jest gwiazdą, ale jest pewna, że nią zostanie. Mieszkając w welkim mieście, wyrobiła sobie przekonanie, że scena została stworzona właśnie dla niej a los skrzywdził ją, dając jej tak nudne, zwyczajne życie. Cóż, wszystko da się naprawić. Wyprowadzka do małej mieściny jawi się Loli jako koniec świata, ale kto powiedział, że jej kariera nie może rozpocząć się tutaj? Lola (tak na prawdę Mary), postanawia dorobić sobie nowy, ulepszony życiorys. Znajduje przyjaciółkę od serca i aciekłego wroga a potem pozostaje jej już tylko wpaść w kłopoty...

Książka daje do myślenia. Należy uważać z kim się pisze na czacie. Tacy faceci jak ten w książce z pozoru wydają się idealnymi do póki nie dojdzie do spotkania na żywo. Wiele sytuacji było,że dziewczyna umówiła się z facetem poznanym w internecie i została zgwałcona. Dlatego uważajcie z kim piszecie !

Zwierzenia Georgii Nicholson są przeznaczone dla nastolatek i jako nastolatka je czytałam, ale nie wszystkie. Dlatego teraz postanowiłam nadrobić i odświeżam sobie po kolei te książki. Momentami miałam wrażenie, że już jestem za stara na tą książkę, ale wystarczyło odwrócić stronę, gdzie był fragment z którego się zaśmiałam i wrażenie odchodziło. Książki zabawne, uśmiałam się w tej części kilka razy na głos. Podobały mi się wtedy, podobają mi się i teraz. Cieszę się, bo dalej są dla mnie rozrywką. Polecam tym, którzy mają w sobie jeszcze cząstkę dziecka :)

Dobra kontynuacja, rozwój wydarzeń z poprzedniej części. Podoba mi się, że problemy głównych bohaterek nie są błahe, tylko poruszają ważne tematy. Teraz już rozumiem skąd pojawiły się różne wątki w drugim filmie z tej serii :) Oczywiście zabieram się za 3 część!

Dość długo odwlekałam ten moment, by ponownie przeczytać ostatni tom mojego ulubionego młodzieżowego cyklu, do którego miałam wielki sentyment i chciałam się nim cieszyć na nowo jak najdłużej. Zmobilizowała mnie do tego akcja Wakacje z książką organizowana przez klub książki Przeczytaj i Podaj Dalej i jego założycielkę Magdę właścicielkę witryny Save the magic moments. W ostatnim lecie po raz kolejny spotykamy się z czterema przyjaciółkami: Bee, Tibby, Carmen i Leną. Tym razem postacią wiodącą jest Bee i to do niej należy prolog powieści spisany w narracji pierwszoosobowej. Po raz kolejny dostajemy niezwykle smakowity czytelniczo kąsek literatury młodzieżowej i mądrą historię, która pozostaje w głowie na bardzo długo. Tibby spędza namiętną noc z Brianem i nie może sobie psychicznie poradzić z konsekwencjami tej chwili zapomnienia. Lena spędza czas na wakacyjnym kursie malarskim i próbuje zapomnieć o swojej pierwszej miłości w ramionach nowo poznanego chłopaka. Carmen wstydzi się siebie. Nie umie poradzić sobie z nową sytuacją, z dorosłością na studiach. Z duszy towarzystwa stała się społecznym wyrzutkiem, tłem dla interesującej koleżanki. Co najgorsze, nie chce przyznać się do osamotnienia, nawet swoim przyjaciółkom. Bridget wyjeżdża na wykopaliska do Turcji, gdzie czekają na nią nowe wyzwania i znajomości. W pozornie lekkiej opowieści z latem w tle, Ann Brashares po raz kolejny przemyca uniwersalne prawdy dotyczące wchodzenia w dorosłość i przyjaźni. Dziewczęta mają za sobą etap podlotków, teraz stoją przed nimi prawdziwe wyzwania ze świata dorosłych. Same muszą zmierzyć się z nową sytuacją i zmieniającą się psychiką. Muszą odnaleźć siebie i uwierzyć, że czasami nie warto zamykać się w swojej skorupie, bo bliskie osoby są po to, by nam pomóc nawet w najgorszych tarapatach i sytuacjach bez wyjścia. Dżinsy w magiczny sposób nauczyły je jak się rozstawać, kochać się tak mocno, jak kocha się samą siebie. Ostatnia część przygód dziewczyn jest wzruszającą prozą, sprawiającą, że od razu ciepło czuje się na sercu. To seria, którą warto przeczytać i jako nastolatka, i jako rodzic. Pozostaje mi jedynie czekać i liczę na to, że to się stanie i w Polsce wydana zostanie kolejna napisana przez autorkę część, czyli Sisterhood Everlasting, czyli opowieść o tym, jak cztery przyjaciółki zjednoczyły się po latach.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Bardzo mi się spodobała choć ma małe literki, myślałam, że będzie się czytać długo i żmudnie. Ale pomyliłam się bardzo mnie zaciekawiła. Grupa 5 -ciu przyjaciół ich problemy, miłostki i wycieczka i różne tajemnice. Lubie takie książki, choć mam 18 lat chętnie czytam o miłości i o problemach młodzieżowych. Polecam by przeczytać, a co najważniejsze nie wiedziałam, że są tego 3 części szkoda, że nie ma ich w mojej bibliotece :( Mam nadzieję, że nie są nudniejsze od tej, bo świetnie się zapewniają. Zazwyczaj pierwsza jest najlepsza a reszta to nie wypał chciałabym by był to strzał w 10, bo nigdy nie słyszałam o tej pisarce ;)

Wow! - myślę, że to dobre określenie wyrażające moje odczucia po przeczytaniu tej książki. Z początku byłam do niej sceptyczna. Przeczytałam na jej temat sporo krytykujących opinii i tak troszeczkę się zraziłam do niej. Lecz gdy wzięłam ją do rąk, zachwycała mnie już od pierwszego rozdziału, pierwszej części. Cudownie mi się ją czytało. Byłam zachwycona postacią Jenny - dziewczyny, która w wieku 16lat uciekła z domu, od złych doświadczeń, wspomnień. Zaimponowała mi swoją odwagą, siłą i tą nutką tajemnicy, którą w sobie nosiła. Natomiast Chris, siedemnastoletni chłopak, który zakochał się w Jenny był usposobieniem chłopaka, który mnie się osobiście podoba. Akcja sama w sobie jest prosta do zrozumienia. Język przejrzysty i łatwo się czytało. Czasami nie warto wierzyć w to co piszą inni czytelnicy, ponieważ wszyscy bardzo się różnimy i podobają nam się różne książki, dlatego ja na pewno jeszcze nie raz sięgnę po tę książkę w niedalekiej przyszłości. Szczerze polecam!

Bardzo fajna, zwariowana książka opisująca nastolatkę, która ma dość nietypowe problemy. "Nazywam się Zelah Green i mam obsesję na punkcie czystości. Większość życia spędzam w Stanie Zagrożenia Atakiem Zarazków (a ogłaszam go wtedy, gdy na przykład ktoś próbuje mnie dotknąć brudnymi rękami). Cud, że w ogóle chodzę do szkoły. Ale teraz, na polecenie macochy, mam zamieszkać z bandą dziwadeł w domu o nazwie Zacisze, gdzie każdy, podobnie jak ja, ma swój drobny problem..." W książce w zabawny sposób opisany jest świat na przykładzie Zelah, która z powodu swojej przesadnej miłości do czystości zostaje odesłana do kliniki - Zacisze. W Zaciszu, nawet o tym nie wiedząc, zostaje uczona jak żyć bez wykonywania wszystkich rytuałów. Bez szczotkowania twarzy, dłoni i pozostałych części ciała po 30 razy oraz bez wykonywania 30 podskoków, kiedy tylko ma wyjść na schody lub z nich zejść. Książka jest przeznaczona może dla trochę młodszych czytelników (jakieś 12-13 lat) ale mi się bardzo spodobała a niektórych może nawet czegoś nauczyć.

W dalszym ciągu fajna książka, mimo, że intrygi Massie i Alicii przypominały trochę kiepską telenowelę. Z postaci zaś najbardziej przeraziła mnie Olivia - dwunastoletnia dziewczynka po operacji plastycznej nosa. Mam nadzieję, że to tylko wymysł literacki i że takie rzeczy nie dzieją się naprawdę, nawet w Stanach (pomijając, że żaden szanujący się chirurg nie podejmie się operacji plastycznej na dziecku, które wciąż rośnie). Poza tym jak zwykle - dziewczyny zachowują się w taki sposób, że trudno jest uwierzyć, że mają ledwo po dwanaście lat.

Lekki romans młodzieżowy. Tilde zakochuje się w Theo. Nie ma jednak odwagi mu o tym powiedzieć. Chłopak marzy o drogiej gitarze. Jednak nie stać go na nią. W szkole ruszają przygotowania do rewii, która ma premierę po Nowym Roku. Do klasy Theo dołącza Snefrid, która mieszka blisko Theo. Pomaga chłopakom ze strony muzycznej. Aby spotykać się z Theo, Tilde zapisuje się do udziału w rewii do części odpowiedzialnej za tekst i skecze. Poznaje tam Simena. Kogo wybiorą nastolatki? Polecam.

Książka Jahny N. Malcolm pt. "Ostatni dzwonek" opowiada o pewnej dziewczynie o imieniu Jade, która od podstawówki potajemnie podkochuje się w Zephyrze Strausie jednak on nie zwraca na nią uwagi, więc Jade postanawia mu to wyznać pisze do niego list miłosny. Jednak Zephyr go nie dostaje list omyłkowo trafia do Adama Lockharta co za katastrofa Jade umawia się z Adamem jednak nie ma odwagi mu powiedzieć, że list tak naprawdę nie był do niego. Dziewczyna przeżywa w jego towarzystwie różne ciekawe przygody, niezapomniane chwile a także poznaje jego wspaniałą historię, przyjaciół i zainteresowania. Jakiego wybory dokona Jade? Adam czy Zephyr? Przeczytajcie a się dowiecie. Polecam.

Książkę miło i szybko się czyta. Fabuła i wątki, choć proste, są angażujące i chce się wiedzieć, co się działo dalej. Na pochwałę zasługuje również wydanie. Książka ma w sobie parę ładnych i opisanych szkiców oraz, na samym końcu, instrukcję do samodzielnego wykonania ubrań.

Nie wiem z czego to wynika, ale jest to jedna z moich ulubionych książek. Czytałam ją już dwukrotnie i pewnie jeszcze do niej wrócę. Może dotarła do mnie z prostego języka, którym została napisana, może z powodu wyrazistych przeżyć głównej bohaterki, a może i mi marzyłoby się takie życie w teraźniejszości pozbawione zmartwień i dylematów jakie prowadzi tytułowa suka gdy już pogodzi się ze swoim losem? Polecam

Czwarta część jest równie dobra jak poprzednie, ale... postać Niny jest przerażająca. I to chyba za mało powiedziane. Jak inaczej określić trzynastolatkę, która nosi stringi, bajeruje chłopaków, utrzymuje, że nie jest dziewicą i sugeruje, że ma implanty piersi (!!!)? Przy tej postaci cała reszta dziewczyn wydaje się grzeczna. Mimo, że za bardzo dążą do dorosłości.

Każda napisana takim samym schematem: problem, borykanie się z tym problemem, rozwiązanie. Bohaterkami są cztery (najpierw trzy) dziewczyny, a każda książka pisana jest z punktu widzenia innej (pierwsza Lucy, druga Izzie, itd.). Najważniejszym wątkiem w całej serii jest przyjaźń bohaterek i ich wzajemne wsparcie, zrozumienie i zaufanie. Każda niesie jakąś wartość. Wewnątrz tomy są przyozdobione różnymi obrazkami, ilustrującymi (podsumowującymi) dany wątek. To czytadełka na jedną godzinę, czyta się szybko i przyjemnie. Jak to książki dla młodzieży. Kto lubi takie książki, to polecam.

Holly jest córką światowej sławy muzyki pop i jednej z najbogatszych kobiet świata - piosenkarki Kandhi. Jest jednak też zwykłą dziewczyną, która chce mieć normalne życie. Nie pomaga jej jednak matka, która zabiera dziewczynkę ze szkoły aby przemienić ją w swoja małą kopię. Holly jednak się to nie podoba i próbuje pozostać sobą za wszelką cenę. Polecam tę książkę bardzo przyjemna i śmieszna lektura! Ocena: bohaterowie 7/10 treść 8/10 język 8/10 okładka 6/10

Książka nieskomplikowana, łatwo i szybko się ją czyta. Na kolana nie powala, ale na pewno jest sposobem na miłe spędzenie zimowego wieczoru. Nie jest zaskakująca. Nie przepadam za takim gatunkiem powieści (przeczytałam tylko ze względu na autorkę)ale ta książka nie jest zła, powiedziałabym nawet, że jest dobra. Poruszył mnie temat samotnych, starych ludzi. Myślę, że społeczeństwo powinno bardziej na nich zwracać uwagę.