Mihrimah. Córka odaliski. Tom 1

Książka „Harem Sulejmana” Colina Falconera niestety mocno mnie rozczarowała, choć jestem ogromną fanką serialu Wspaniałe stulecie i bardzo liczyłam na podobne emocje. Może i jest to historia bliższa prawdy, ale mam wrażenie, że chęć wykorzystania momentu, kiedy serial był na wielkiej fali popularności, sprawiła, że książka straciła coś, co mogło stać się jej największą siłą. Zabrakło mi tego klimatu, który powinien nieść tak wielki temat. Mimo to muszę przyznać, że styl autora jest dość przystępny. Opisy są jasne, a narracja prowadzona w sposób, który pozwala płynnie podążać za historią. Widać, że Falconer potrafi opowiadać i tworzyć tło wydarzeń z pewną dbałością o szczegół. Niestety nawet dobre elementy stylu nie były w stanie w pełni zrekompensować mojego poczucia niedosytu. To książka poprawna, momentami ciekawa, ale nie taka, jakiej się spodziewałam, zwłaszcza przy tak mocnym temacie i tak dużych oczekiwaniach. Mimo wszystko dla fanów historii może być warta sprawdzenia.

Dziś recenzja „Kopciuszków na Tronach Europy” autorstwa Iwony Kienzler. 📑 Książka opowiada historie prawdziwych „życiowych” Kopciuszków takich jak: Cezonia – partnerka Kaliguli, Teodora – żona cesarza Justyniana Wielkiego, Elżbieta Granowska – trzecia żona Jagiełły i trzecia królowa, Anna Boleyn – druga żona sławnego Henryka VIII i matka Elżbiety I, Kopciuszek w wersji męskiej – hrabia Bothwell, Karin – żona króla szwedzkiego Eryka XIV, Marta Skowrońska – żona cara Piotra I oraz Zofia von Chotek – żona arcyksięcia Franciszka Ferdynarda, zastrzelona wraz z mężem przez serbskiego nacjonalistę i tym samym początek ciągu wydarzeń, które poskutkowały wybuchem I Wojny Światowej. 📑 Niestety w odróżnieniu do bajki o Kopciuszku, nie wszystkie Kopciuszki w tych historiach były dobrymi osobami i często wykorzystywały pozytywne uczucia innych dla swoich korzyści. Ale życie to nie bajka prawda? ❤ Bardzo lubię takie pozycje 🙂 Kocham historie związane z rodami królewskimi świata. Pani Iwona Kienzler bardzo ciekawie prowadziła historię i przedstawiała różne ciekawostki. Czytało mi się, więc bardzo przyjemnie i szybko. Jeżeli lubicie historię i ciekawe osobowości, to jest to książka dla Was. 🎖 Ocena: 9/10 Fb: Adelina Czyta Ig: adelinaczyta

Dość obszerna pozycja, jednak w niczym to nie przeszkadza. Pozwala to na dokładne poznanie losów Alienor i dłuższe cieszenie sie tekstem. Bardzo przystępnie i zrozumiale przedstawiona historia. Płyną z niej ważne wnioski. Przerażająca jest brutalność z którą jest ukazane życie kobiet, od służących poprzez dwórki a na królowej kończąc. Alienor wyprzedza swoją epokę w sposób jaki chcialaby być traktowana, zdecydowanie zasługiwała na więcej aniżeli dostała od losu.

Tej historycznej powieści wyrządzono WIELKĄ KRZYWDĘ !!! Pewnie ze względów marketingowych uznano, że najlepiej będzie się sprzedawała jako literatura kobieca. Świadczy o tym szata graficzna ( okładka ),sugerująca operę mydlaną, gatunek literacki popularny wśród kobiet i podzielenie jej na 21 tomików i sprzedawanie w prenumeracie przez prawie rok. Gdybym nie oglądał w TV wspaniałego, wieloodcinkowego serialu " Wspaniałe stulecie "nakręconego na podstawie prozy autorki, nigdy nie wpadło by mi do głowy, patrząc na okładkę, kupno na Allegro całego kompletu książeczek. Ryzyko się opłacało !!! To powieść stricte historyczna. Autorka pisze o kobietach, ale z konieczności mężczyzn w niej nie brakuje. Opisuje osoby, fakty i wydarzenia w czasach Sulejmana Wspaniałego na podstawie wszystkich obecnie dostępnych materiałów historycznych. Opisy życia kobiet w haremie, panującego tam klimatu, zwyczajów, strojów, intryg i jeszcze raz intryg, niewykluczających morderstwa. Opisuje życie sułtana na dworze i jego wysokich urzędników, intryg pomiędzy nimi, naturalnie kończącymi się morderstwami itd. itp. Autorka jest Turczynką, opisuje rzeczy kulturowo jej znane, dla mnie do tej pory w większości obce. Na fantazję zostawiła sobie mała miejsca, moim zdaniem tyle, ile było konieczne. Spora objętość tekstu, dała autorce możliwość osiągnięcia ciekawego efektu literackiego, z którym na taką skalę, jeszcze się nie spotkałem. Wydarzenia, osoby, fakty historyczne, opisywane są w kolejnych książeczkach z punktu widzenia kobiet związanych z Sulejmanem, żony, córki, synowej itd. Bardzo dobry efekt. Czytanie sprawiło mi dużo przyjemności. Wielka, wielka szkoda, że z konieczności liczba czytelników była, jest i pewnie będzie ograniczona. POLECAM !!!

Moja ulubiona tematyka, historie kobiet z Bliskiego Wschodu. Książka "Sekrety księżniczki" została napisana przez Jean Sasson, bliską przyjaciółkę saudyjskiej księżniczki Sułtany. Zadedykowana jest Raifowi Badawiemu, saudyjskiemu aktywiście i bloggerowi, który otwarcie krytykował rząd i domagał się reform za co został skazany na 10 lat pozbawienia wolności i karę 1000 batów. Napisana w 2016 r. więc trochę już nieaktualna. Cieszę się, że mogłam odwiedzić Rijad już po częściowych reformach. Kobiety swobodnie poruszają się po mieście bez męskiego opiekuna, prowadzą samochody, pracują a w restauracjach nie widać znaczącej segregacji płci. Wiele kwesti, które opisała autorka wciąż jednak jest aktualna. Temat praw kobiet, traktowania ich w krajach arabskich, ich wolności i łamania praw czlowieka wciąż jest aktualny. Bohaterkami powieści są miedzy innymi mieszkanki Arabii, ogarniętego od lat wojną Jemenu czy Pakistanu.

Tej historycznej powieści wyrządzono WIELKĄ KRZYWDĘ !!! Pewnie ze względów marketingowych uznano, że najlepiej będzie się sprzedawała jako literatura kobieca. Świadczy o tym szata graficzna ( okładka ),sugerująca operę mydlaną, gatunek literacki popularny wśród kobiet i podzielenie jej na 21 tomików i sprzedawanie w prenumeracie przez prawie rok. Gdybym nie oglądał w TV wspaniałego, wieloodcinkowego serialu " Wspaniałe stulecie "nakręconego na podstawie prozy autorki, nigdy nie wpadło by mi do głowy, patrząc na okładkę, kupno na Allegro całego kompletu książeczek. Ryzyko się opłacało !!! To powieść stricte historyczna. Autorka pisze o kobietach, ale z konieczności mężczyzn w niej nie brakuje. Opisuje osoby, fakty i wydarzenia w czasach Sulejmana Wspaniałego na podstawie wszystkich obecnie dostępnych materiałów historycznych. Opisy życia kobiet w haremie, panującego tam klimatu, zwyczajów, strojów, intryg i jeszcze raz intryg, niewykluczających morderstwa. Opisuje życie sułtana na dworze i jego wysokich urzędników, intryg pomiędzy nimi, naturalnie kończącymi się morderstwami itd. itp. Autorka jest Turczynką, opisuje rzeczy kulturowo jej znane, dla mnie do tej pory w większości obce. Na fantazję zostawiła sobie mała miejsca, moim zdaniem tyle, ile było konieczne. Spora objętość tekstu, dała autorce możliwość osiągnięcia ciekawego efektu literackiego, z którym na taką skalę, jeszcze się nie spotkałem. Wydarzenia, osoby, fakty historyczne, opisywane są w kolejnych książeczkach z punktu widzenia kobiet związanych z Sulejmanem, żony, córki, synowej itd. Bardzo dobry efekt. Czytanie sprawiło mi dużo przyjemności. Wielka, wielka szkoda, że z konieczności liczba czytelników była, jest i pewnie będzie ograniczona. POLECAM !!!

Dość ciekawe spojrzenie na historię jednej z bardziej rozpoznawalnych królowych w historii Anglii. Tyle tylko, że przez pierwsze 350 stron ciężko mi było się przebić. Później natomiast książka coraz bardziej wciąga. Bawiło mnie usilne zabicie przez autorkę jednej nieszczęsnej bohaterki, do czego podchodziła chyba ze cztery razy, a po każdym podejściu dziewczę powstawało niczym feniks z popiołów :D

Przepiękna opowieść, zabierająca czytelnika w podróż do Indii połowy XIX wieku. Kto lubi powieści historyczne, egzotyczne klimaty, silne i waleczne kobiety tego „Zbuntowana Królowa” nie zawiedzie. Książka zaczyna się bardzo dramatycznie. W małej wiosce położonej na odludziu, podczas drugiego porodu, umiera młoda kobieta. Osierociła dwie córeczki, ich wychowaniem zajął się ich ojciec oraz babka. W Indiach opisywanego okresu nowo narodzone dziewczynki po urodzeniu były często zabijane, ich utrzymanie i uzbieranie posagu często wykracza poza możliwości finansowe rodziny. Dlatego też, aby zebrać na posag dla młodszej siostry, który umożliwiłby jej wyjście za mąż, Sita – starsza z sióstr długie lata uczy się i ćwiczy sztuki walki, aby zostać durgawasi (członkinią osobistej ochrony królowej Dźhansi -Lakszmi). Choć wydaje się to praktycznie niemożliwe, Sicie udało się pozyskać zaufanie królowej i dostać się pod jej służbę. Jest to ogromne wyróżnienie i zaszczyt dla skromnej dziewczyny z małej wioski. Doskonale wyszkolone durgawasi są bardzo cenione ze względu na zagrażający i coraz bardziej narastający konflikt między Imperium Brytyjskim a Indiami ( właściwie wieloma niezależnymi, drobnymi indyjskimi królestwami). Po przybyciu do pałacu w Dźhansi Sitę zaskakuje piękno i przepych królewskiej rezydencji. Jest oszołomiona barwnymi strojami, klejnotami, a nawet smakami i zapachami potraw. Wszystko jest dla niej nowe, nieznane, niewyobrażalnie piękne. Niemiło zaskoczona jest pałacowymi intrygami, dochodzącymi do jej uszu szokującymi plotkami, nieprzychylnością innych durgawasi co do jej osoby. Stabilne i dostatnie życie u boku królowej Lakszmi przerywa przybycie wojsk brytyjskich do Dźhansi. Władczyni, jak również mieszkańcy królestwa, są zaskoczeni brutalnością i bezwzględnością wojsk angielskich, a te z kolei nie spodziewały się tak silnego oporu i bezkompromisowej walki tubylców o niezależność. Całość powieści jest niezwykle barwna, oczarowuje czytelnika kolorami strojów, zdumiewa wystrojem pałacu, ogrodów pełnych egzotycznych, wonnych kwiatów i spacerujących wokół rezydencji pawi. Michelle Moran pokazuje również ciemną stronę Indii tego okresu. Biedę, głód, dramatyczną sytuację kobiet, bardzo niesprawiedliwy system kastowy, handel ludźmi, mordowanie noworodków płci żeńskiej lub wydawane za mąż kilkuletnich dziewczynek, patriarchalny model rodziny (kobiety nie miały absolutnie żadnych praw). Autorka nie boi się również mówić o barbarzyńskich czynach wojsk Imperium Brytyjskiego – gwałtach, napadach na ludność cywilną, podstępnych działaniach w celu grabieży i zawłaszczenia cudzego mienia. Jest to tematyka bardzo rzadko poruszana w literaturze, niełatwo znaleźć tak dramatyczny opis polityki kolonialnej Imperium Brytyjskiego. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej powieści. Gorąco polecam

Książki Pana Gortnera nie nudzą. Czytając dokładnie wsiąka się w otaczającą nas historię i bohaterów. "Księżniczka Watykanu" to powieść o Lukrecji Borgii, córce papieża Aleksandra VI. Od samego początku postać ta zrobiła na mnie niesamowite wrażenie. Inteligencja i przenikliwość od najmłodszych lat. A jednak mimo swoich przeczuć nie udało jej się do końca uwolnić od toksycznej rodziny i intryg Watykanu - papieża. Przepych Watykanu, władza i niekończące się intrygi to właśnie życie młodziutkiej Lukrecji. Tyle ile ta młoda kobieta przeszła w swoim życiu mogłoby wręcz wydawać się niemożliwe.

Uwielbiam powieści historyczne, najbardziej o arystokracji angielskiej, więc jak zobaczyłam ma półce w bibliotece powieść o królowej Wiktorii, to szybko zabrałam się za czytanie. Serialu nie oglądałam (uf), książka pochłonęła mnie totalnie. Jest to oparty na faktach romans historyczny, o odważnej młodej damie, która zostaje królową i musi na każdym kroku udowodniać niedowiarkom, że jest warta tronu. Bohaterka jest wyśmiewana przez niski wzrost i małą posturę, lecz ma charakter, swoje zdanie i siłę. Jej uczucia do pewnego lorda są zakazane, przeżywa rozterki miłosne i zawody. Jej relacja z Albertem też jest od początku kłopotliwa i jest dużo zabawnych momentów. Książka jest bardzo dobra, przedstawia trudy bycia monarchą, skandale i różne intrygi na dworze. Jedynym minusem, który nie pozwolił mi wczuć się w relacje Wiktorii i Alberta, jest fakt, że byli oni pierwszym kuzynostwem. Szczerze- brzydził mnie ten fakt, bo mam całkiem inne do tego podejście, choć zdaję sobie sprawę, że w tamtych czasach było to normalne i częste. Polecam się zapoznać z tą opowieścią.

„Za drzwiami pałacu. W służbie saudyjskiej księżniczki” – cichy głos zza zamkniętych drzwi To poruszająca relacja z życia w jednym z najbardziej niedostępnych światów – prywatnych rezydencji arabskiej rodziny królewskiej. Książka (wydana w 2022 roku) została napisana z dużym wyczuciem i bez taniej sensacji. Autorka przekazuje swoją historię z dystansem i spokojem, ale też z autentycznym ładunkiem emocjonalnym. Czyta się ją z ciekawością i szacunkiem – daje do myślenia, ale nie narzuca ocen. Warto przeczytać, zwłaszcza jeśli interesuje nas codzienność kobiet w odmiennych kręgach kulturowych.

Książka „Sisi. Samowolna cesarzowa” Allison Pataki zabiera nas do drugiego tomu cyklu "Sisi", w której obserwujemy przemianę naiwnej księżniczki w potężną cesarzową pewną swoich kroków, jednak bardzo samotną. Jej historia chwyta za serce, daje do myślenia i sprawia, że czasy w jakich sprawowała swoje poczynania wykraczała poza epokę. Od piętnastu lat jest żoną Franciszka Józefa, cesarza Austro-Węgier. Poddani ją kochają, wrogowie przyznają, że sprawdziła się w roli cesarzowej. Jednak jej władza nie wszystko się podoba. Wszędzie, gdzie są władza i pieniądze dochodzi do bitew i potyczek. Wrogowie pragną, aby w końcu popełniła błąd. Historia po jaką warto sięgnąć, dużo w niej faktów historycznych. Z przyjemnością przeczytam inne wydania o Sisi. Mam do niej sentyment od wielu lat.

Biografie kilku słynnych królowych które , wbrew pozorom , nie wiodły życia jak w bajce a i śmierć nie była dla nich łaskawa - przykładem który szczególnie przykuł moją uwagę jest słynna cesarzowa Sissi która zginęła z rąk włoskiego anarchisty Lektura godna uwagi "ku pokrzepieniu kobiecych serc"

Mahmud kocha swoją żonę Feribę ponad życie. Są razem szczęśliwi i dobrze im się wiedzie. Wszystko jednak się zmienia, gdy w ich kraju wybucha wojna, a do władzy dochodzą talibowie. Mahmud, z zawodu inżynier, staje się celem nowego reżimu fundamentalistów i zostaje zamordowany. Feriba, zmuszona do opuszczenia Kabulu z trójką dzieci, ma tylko jedną nadzieję: przedostać się do Europy i dołączyć do rodziny siostry w Anglii. Pod osłoną nocy, dzięki fałszywym dokumentom i życzliwym uchodźcom spotykanym po drodze, Feriba przedziera się do Iranu. Wyczerpana, zrozpaczona, ale zarazem silnie zdeterminowana, by dotrzeć do celu, nielegalnie dociera aż do Grecji. To w tym kraju rozegra się prawdziwy dramat: na ruchliwym rynku nastoletni syn Feriby, Selim, zostanie rozdzielony z resztą rodziny. Główna bohaterka, stojąc w obliczu tragicznego wyboru, decyduje się na dalszą podróż z dwójką pozostałych dzieci, Selim zaś wpada do tak zwanego podziemia – grupy niezidentyfikowanych Afgańczyków, którzy nawiedzają ulice europejskich stolic. Czy Feriba i Selim w końcu się odnajdą? Czy uda im się zacząć nowe życie na europejskim kontynencie? Jak potoczą się ich dalsze losy jako uchodźców w obcej dla nich kulturze? "Gdy wstępujesz do świątyni swych najwyższych dążeń, Może stanąć ci na drodze sto szczytów gór, Ty je jednak pokonasz swym uporem I osiągniesz wszystko, do czego dążysz " Moje pierwsze odczucia do tej książki ? Byłam bardzo jej ciekawa, ale miałam lekkie obawy, że będę się przy niej nudzić, nie sądziłam, że będzie to tak wciągająca opowieść, która poruszy moje serce i duszę. Główną postacią jest Feriba, dziewczynka przy swoich narodzinach straciła matkę więc można powiedzieć, że nigdy nie zaznała matczynej miłości, mimo iż jej ojciec poślubił inną kobietę aby zaopiekowała się jego trójką osieroconych dzieci, to Feriba nigdy nie czuła się kochana przez macochę. Kiedy na horyzoncie pojawiają się kolejne dzieci, dziewczynka całkowicie zostaję bez czyjejkolwiek miłości. Feriba już jako dziecko musiała ciężko pracować w domu, nie uczęszczała na zajęcia szkolne w obawie, że macocha sobie sama nie poradzi, z czasem Feriba zaczyna odczuwać brak nauki, za zgodą ojca wyrusza w świat wiedzy. I można by powiedzieć, że od tego czasu życie Feriby się poprawia, ale niekoniecznie tak jest, dziewczyna jest już w wieku w którym matka może szukać jej przyszłego męża. Kiedy księżyc jest nisko jest cudowną książką, która opowiada historię kobiety, która musi opuścić swój kraj, swój dom aby dać swoim dzieciom życie w bezpiecznym miejscu. Na jej drodze stoi wiele przeszkód, które musi pokonać aby dotrzeć do celu. Poznajemy historię kobiety, która już od narodzin miała ciężko a w momencie kiedy wszystko się już układa, i wiedzie szczęśliwe, spokojne życie u boku kochającego męża i uroczych dzieci, wszystko się wali. Mąż zostaję jej odebrany, dzieci zaczynają już odczuwać głód, a ona nie wie co począć. Zostać czy wyruszyć w niebezpieczną drogę w poszukiwaniu szczęścia ? "W trudnościach rodzi się najbardziej szalona miłość" Książka, która jest napisana z wielką precyzją i nie sądzę, że komuś ta książka by się nie spodziewała. Wciągająca od pierwszych słów, przepełniona miłością, odwagą i siłą. Autorka stworzyła historię od której ciężko się oderwać, pełna emocji, zwrotów akcji, walki o przetrwanie i o życie, o znalezienie swojego bezpiecznego miejsca, w którym można spać z zamkniętymi oczami bez obaw, że zostaniemy okradzeni a co gorsza zabici. Piękna opowieść o kobiecie, której odwaga pozwala wyruszyć w podróż, która może się okazać dla niej i dla jej dzieci ostatnią. Dzięki Feribie i Selimie poznajemy Afganistan za czasów dziesięcioletniej interwencji radzieckiej, walki polityczne, kraj opętany reżimem, masową emigracją. Poznajemy świat pełen bólu, łez i śmierci. Jest to opowieść która pokazuje nam jakie ciężkie jest życie imigrantów, którzy poszukują swojej opoki, miejsca gdzie nie będą się już bać. Trzeba to przyznać, że autorka w mistrzowski sposób stworzyła historię, która gra na ludzkich emocjach. Książka trafia do serca, uwierzcie mi, że zapamiętacie ją na długo i będziecie chcieli do niej powrócić. Emocjonująca, przeszywająca aż do bólu, pełna smutku i łez, ale również nadziei, która prowadzi naszych bohaterów. Serdecznie wam polecam, myślę, że jest to książka, którą każdy powinien poznać bez wyjątków zwłaszcza teraz kiedy temat uchodźców jest świeży. https://in-my-different-world.blogspot.com/2016/07/nadia-hashimi-kiedy-ksiezyc-jest-nisko.html

Dość smutna historia żony króla Karola. Trudno jednak określić jednoznaczny stosunek do bohaterki - z jednej strony żal ze względu na dzieciństwo, traktowanie przez męża i podziw za jej zaangażowanie na rzecz fundacji charytatywnych. Z drugiej jednak strony jej traktowanie służby i zbyt daleko posunieta zazdrość sprawiają, że trudno mieć o niej jednoznaczną opinię.

Idealnym streszczeniem tego audiobooka jest informacja na okładce, którą zamieściło wydawnictwo. Jedenaście kobiet. Jedenaście charakterów i niepospolitych życiorysów. Od czasów Jagiellonów do początków PRL-u. Intrygujące są zwłaszcza te panie, które żyły przed wiekami – niesamowita kariera Zofii Potockiej – od kurtyzany w Stambule do żony szlachcica jednego z najznakomitszych rodów ówczesnej Polski. Agnieszka Machówna była chłopką, która podawała się za szlachciankę. Niestety nie przyniosło jej to szczęścia. Czy wszystkie, jak przekonuje tytuł, były złe? O tym czytelnik musi sam zdecydować. A jeśli będzie miał wątpliwości powinien spróbować zgłębić ich życiorysy. Autorka starała się obiektywnie przedstawić sylwetki swoich bohaterek, niestety nie zawsze zachowały się wszystkie dokumenty archiwalne. Nie dowiemy się, dlaczego Blanka Kaczorowska donosiła na swoich kolegów z ruchu oporu. Nie przekonamy się dlaczego Wanda Wasilewska ceniła wyżej Związek Radziecki niż Polskę. Nie uda nam się rozsądzić kim dla Mickiewicza była Xawera Deybel i czy rzeczywiście przyczyniła się do choroby psychicznej jego żony Celiny. Lektura interesująca, przeczytana w przyzwoity sposób.

Kawał rzetelnej historii naszego kraju. Bez upiększeń i zbędnego słodzenia. Szkoda, że w oficjalnych przekazach od lat słyszymy zupełnie coś innego, niestety całkowicie rozmijającego się z rzeczywistością historyczną. A przecież historia to "nie je bajka".

Zakończyłam dzisiaj sierpniowe wyzwanie CzytAkcja zorganizowane przez Joannę Cieszyńską z Bookieciarni w Tczewie. Dzięki tej akcji przeczytałam książkę Magdaleny Niedźwieckiej "Maria Skłodowska-Curie". Maria Skłodowska-Curie to kobieta zajmująca się fizyką doświadczalną i chemią fizyczną, odkrywczyni dwóch pierwiastków polonu i radu, podwójna noblistka, ale też zwyczajny człowiek, taki jak każdy z nas. Lubię czytać powieści biograficzne i bardzo byłam ciekawa tej historii. Dzięki Magdalenie Niedźwieckiej i jej zbeletryzowanej biografii poznałam Marię jako zakochaną kobietę, żonę Piotra i kochankę Pawła Langevina. Czasy, w których żyła nie były czasami korzystnymi dla kobiet. Nie było dla nich miejsca w świecie kultury i nauki. Kobieta miała być uległa, prowadzić dom i spełniać się jako matka i żona. Maria nie pasowała do tego wizerunku, była kobietą mądrą, silną i niezależną. Jednak dzięki romansowi z żonatym Langevinem uznano ją za winną rozpadu jego rodziny. Magdalena Niedźwiecka koncentruje się głównie na latach 1911-1913 i na życiu prywatnym noblistki. Jej sukcesy naukowe są tylko tłem powieści, a autorka skupia się głównie na jej historiach miłosnych. Wspomina też dzieciństwo i młodość Marii, ale jest tego niewiele. Jednak dzięki tej lekturze mogłam poznać Marię Skłodowską-Curie nie tylko jako silną kobietę, skupioną na nauce, ale też jako kobietę z ludzkimi słabościami. Książka napisana jest bardzo przystępnym i lekkim językiem, ale niestety temat jest bardzo spłycony. Pomimo tego, że fabuła książki oparta jest głównie na życiu uczuciowym Skłodowskiej to jednak warto ją przeczytać.

„ Pieniądze, wpływy i nakazy ludzkie zawsze przemawiały głośniej aniżeli Bóg i sumienie.” (str.10) Poznajemy dalsze losy Alienor koronowanej wraz z mężem Henrykiem II na królową i króla Anglii. Początkowo pod swoją nieobecność król pozwalał Alienor rządzić Anglią, lecz zawsze miał swoich ludzi wokół niej. Jednak z czasem uznał że jej głównym zajęciem powinno być rodzenie i wychowanie potomków. Z czasem traktował żonę jak klacz rozpłodową. W ciągu 9 lat siedem razy była w ciąży i rodziła , ale to nie był koniec. Dopiero kiedy podczas kolejnego porodu jest życie zawisło na włosku powiedziała dosyć. Alienor na każdym kroku musiała być czujna, bo mąż był człowiekiem porywczym, o nieobliczalnym zachowaniu i uwzględniał zdanie żony kiedy było mu wygodnie. Królowa była sprytną, mądrą osobą, posiadała dużą wiedzę i wiedziała jak podejść męża. Czasem zmieniał zdanie, lecz najczęściej stawiał na swoim, co nie zawsze było korzystne dla jego panowania. Jednym z przykładów może być mianowanie swojego kanclerza Tomasza Becketa na arcybiskupa Canterbery. Mimo, że żona przekonywał go żeby tego nie robił. A że Tomasz był człowiekiem chciwym, otaczającym się bogactwem i splendorem szybko pokazał na co go stać i między panami rozgorzała wojna i nigdy nie doszli do porozumienia. Z czasem między małżonkami zaczęło się dziać coraz gorzej, dlatego z ulgą przyjmowali rozłąkę. Henryk rzadko bywał w domu. Albo walczył podporządkowując sobie kolejne terytoria, albo zażywał rozrywki polując. Alienor zaś rodziła kolejne dzieci i wychowywała te które były już na świecie. Bardzo kochała swoje dzieci. Coraz częściej była odsuwana od władzy, lub decyzje podejmowano za jej plecami. Różnica wieku między małżonkami z czasem stawał się coraz bardziej widoczna. Henryk zaspokajał swoje potrzeby seksualne z licznymi kochankami i nawet się z tym nie krył. Od żony wymagał bezwzględnego posłuszeństwa i nie wtrącania się do spraw królestwa. Decydował o losie swoich poddanych nie bacząc na to jak ich unieszczęśliwia. Rzadko zmieniał swoje zdanie. Losy dzieci królewskich były przesądzone już w kołysce. Nastoletnie dziewczynki wychodziły za mąż czasem za dużo starszych od siebie. Liczyły się względy strategiczne, majątek i pozycja kandydata na męża. To samo tyczyło chłopców. Dzieci pary królewskiej powoli opuszczały dwór, wypełniając wolę ojca, który zaplanował im przyszłość. Mimo iż Alienor była królową Anglii, księżną Normandii i hrabiną Anjou. Te tytuły z czasem miały coraz bardziej pusty wydźwięk, bo król izolował ją od wszystkiego. Kiedy jej drogi z mężem prawie się rozeszły doradzała swoim dzieciom szczególnie synom, którym nie podobała się polityka uprawiana przez ojca i zaczęli się buntować. Król nieustannie kontrolował poczynania swoich synów i żony i ograniczał ich wpływy. Wszędzie miał swoich szpiegów. Alienor przebyła długą drogę pełną poświęceń i wyrzeczeń, cierpienia i bólu, a w zamian otrzymała tak niewiele. Król w końcu w zdradziecki sposób odebrał jej ukochaną Akwitanię, tę niewielką cząstkę władzy którą miała. Samotna, opuszczona przez bliskich, zdradzona przez męża, uwięziona czekała co przyniesie jej przyszłość. A że była silną osobowością na pewno sobie poradzi. O tym dowiem się z trzeciej części sagi. Zarówno pierwsza jak i druga część bardzo mi się podobała. Podziwiałam Alienor, która nie miała szczęśliwego życia. Dwa jej małżeństwa były nieudane. I mimo początkowej fascynacji i pożądaniu kończyły się nienawiścią obojga małżonków. Fakt faktem że zarówno Ludwik jak i Henryk bardzo się zmienili z czasem na niekorzyść.

Autorkę niezwykle cenię za styl pisania i tematykę. Ta książka bardzo odbiega od twórczości literackiej Philippy Gregory jaką dane mi było do tej pory przeczytać. Ale uważam że pisarka podalała zadaniu, przez wielowątkowość która łączy się w całość. Polecam tę książkę, by poznać i wyobrazić sobie jak w rzeczywistości wyglądało niewolnictwo Afrykańczyków, porwania, polowania, transport, transakcje kupna i dalszej sprzedaży. Przede wszystkim polecam przeczytać ostatnie strony z uwagą, zatytułowane "Od autorki". Można uronić łzę. Drodzy Polacy Dzieje naszego kraju były straszne. Nasz naród był okupowany, dręczony, zniewolony, mordowany przez setki lat (już od czasów pańszczyźnianych). Jak nikt inny, zrozumiemy cierpienie ciemnoskórych niewolników. Uważam że warto przeczytać tę książkę, by zrozumieć że nie tylko my cierpieliśmy przez setki lat.