Komiks: świat przerysowany

Jason powoli awansuje do miana mojego ulubionego twórcy komiksów. Nie przeszkadza mi, że ta pozycja (podobnie jak "Stój...") jest dziełkiem mrocznym i depresyjnym. Pozornie abstrakcyjne opowieści o samotności, śmierci i jeszcze kilku ważnych sprawach, z aktorami o zwierzęcych buźkach kompletnie pozbawionych emocji. Mistrz.

Pixy Maxa Anderssona jest jak chińska rozgrzana patelnia, wypełniona po brzegi - że aż się rozlewa - samymi dobrociami maści wszelkiej. Od strony pierwszej do ostaniej podgrzewana elegancko, na klarownym, nie za duży ogień, aby nie podpalić. No cukierek. Cukierek, bo to czysty Andersson - w sensie w moich oczach, gdyż Pixy czytałem dopiero po poznaniu innych publikacji tego artysty, więc porównuję odwrotnie do kolejności wydań. A Pixy to komiks z pokręconą, ale dobrze rozpisaną i konsekwentnie prowadzoną fabułą, rysunkiem groteskowym, gęstym i czarno białym, na który nie sposób przestać patrzeć. Mnie ten styl leży tak doszczętnie, że no.. nie mam słów. Chciałbym robić właśnie takie komiksy, podobnie rysowane z podobnym pochrzanionym klimatem. No ale wtedy bym popierniczał nie swój stajlisz.. więc nie robię. Drugi powód jest taki, że nie umiem, no ale to... cicho. Otóż Pixy to opowieść o parce niespecjalnie w sobie zakochanych, jednak usilnie ze sobą będących, którzy w tym przedziwnym świecie, mają przedziwne problemy, które zniwelować mogą tylko i wyłącznie przedziwne rozwiązania. Dlatego też główny bohater Alka - na okładce widoczny - musi.. uważajcie teraz. Musi.. dostać się do Królestwa Zmarłych, ażeby unicestwić swoje nienarodzone dziecko, co to zostało wyskro.. wiadomo. Niespecjalnie łatwy to dziś temat, ale zapomnijmy na chwilę i pamiętajmy, że to surrealistyczna fikcja komiksowa. Jego matka twierdzi, że nie może.. bo już raz to zrobiła. A.. że tak powiem „płodziak” jest irytującym, zbuntowanym chlejusem i chachmęciarzem w Królestwie Zmarłych i robi sobie bękę z matki, dzwoniąc do niej i szantażuje ją, każąc sobie czytać Zbrodnię I Karę. Tego typu sprawy się w Pixy rozgrywają. No jedno wielkie, cholerne IKS kurdę DE, powiecie. W dodatku w tym świecie zażywana jest Przyszłość. Mieszkania mówią głosem, a w Krainie Zmarłych, do której dostać można się poprzez Dworzec Centralny Śmierci.. czas leci w tył. To już jest jakieś kuriozum. Jedzenie obiadu w tej sytuacji to zwracanie go z żołądka na stół. Dopiero „po posiłku” mamuśka zaczyna go szykować. Rozumiecie. Pomysły Maxa Anderssona to cyrk z szalonymi, ślepymi małpami na kwadratowych kółkach absurdu, napędzany kwantowym biomechanicznym silnikiem, pełnym zdarzeń które się nawet nie śnią. I ta absurdalna oryginalność, sprawia, że do komiksów Maxa się wraca. Wiem sam po sobie, jak świetnie bawiłem się np. z ponowną lekturą Bośniackiego Płaskiego Psa, czy Pan Śmierć I Dziewczyna. (Oba również wydane przez Kulturę Gniewu). Max Andersson w sposób bardzo prosty i z dużą łatwością, buduje swój świat, nakreślając w nim różne małe, pozornie nie istotne niuanse a jest ich na tyle sporo, że finalnie dostajemy bardzo gęste, przekonujące - choć tak fikcyjne - komiksowe dziwadełko, którego nie sposób przerwać czytać. Trzeci komiks Maxa i trzeci genialny. Max wchodzi do topki ulubieńców bezapelacyjnie. Więcej na IG @znakiem_tego

Cholernie ciężko powiedzieć o czym to jest... Prosta kreska, brak jakiejkolwiek głębi psychologicznej postaci, akcja niespieszna i mało skomplikowana. Intryga pomysłowa ale jak się okazuje to nie ona jest główną osią i treścią przekazu tej historii. Tęsknota? Miłość? Przyjaźń? Polecam. Do było dobrze wykorzystane 15 minut w pracy :)

Genialny pomysł aby akcję rozpocząć od chwili, w której nastąpił koniec świata i kontynuować. Trochę jak zaczerpnięte z Danikena (można spekulować - niekoniecznie mając gram racji), ale kompletnie inaczej niż w innych opartych o teorie wspomnianego, za to biblia zapewne podczas procesu tworzenia, albo tylko obmyślania planu zapewne leżała obok i można by pomyśleć, że z bożą pomocą - kto (jeśli nie jest ateistą) przysięgnie iż nie właśnie tak? - powstało dzieło. Szatan nie taki zły - właściwie jak w biblii - raczej się ujmuje za człowiekiem, niźli go chce opętać - po prostu nie popierający okrucieństwa bożego (jako można wyczytać z samej biblii - jeśli czyta się jak książkę, a nie jak świętą księgę). Bóg nie nieśmiertelny, ludzkość oszukana.. i względnie odwieczne prawdy zawarte w jednym z najlepszych jeśli idzie o treść wg. mnie komiksów jakie postały kiedykolwiek - prosiłoby się o film oparty. Po pierwszym przeczytaniu byłem pod wrażeniem jak ku… i mać! razem wzięte. Z pasjonata komiksów kiedyś, stałem się konsumentem już tylko niektórych. Niektóre tego autora, to właśnie te, po które jeszcze skłonny jestem chętnie sięgnąć.

Nasz świat. Z daleka może i ładny. Wabi promieniami słońca, szumem oceanu i niepowtarzalnymi widokami. Wszyscy omotani jego urokiem śmiało stawiają kroki. Im bliżej są, tym większe dostrzegają na nim rysy. Na miejscu okazuje się, że to zapadliska. Zgniłe leje, które uginają się pod ciężarem ludzkich zachowań. Wszyscy, którzy tu żyją dobrze znają te obrazy. Ty też. Nie zaskoczą Cię uliczne strajki, na których ludzie głodni wrażeń relacjonują wszystko swoimi telefonami. Są też ci, co szukają okazji, aby dać komuś po mordzie i ta mniejszość, która faktycznie przyszła tam walczyć dla siebie lub dla pieniędzy. Nie zaskoczą Cię tępo wpatrujące się w ekran jednostki. Jakiś czas temu zasłanialiby oczy, jednocześnie siorbiąc rosół podczas niedzielnego programu przyrodniczego, w którym lew wbija się zębami w swoją ofiarę. Teraz to za mało. Chcą więcej. Mocniej. Zapotrzebowanie na brutalność, agresję i krzywdę drugiego człowieka stale rośnie. A dla sławy i pieniędzy wstaną z kanapy, wejdą w ekran i zagrają główną rolę w tym chorym spektaklu. W drodzę na szczyt naplują w twarz słabszym, a jak już tam będą, to zacznie się walka o utrzymanie cennej pozycji. Wszystkie swoje potknięcia przeniosą na rodzinę, dając tym przykład dzieciom, co przekreśla nadzieję, że machina tej ludzkiej głupoty kiedyś wyhamuje. Takie i inne obrazy pokazuje Ivan Brun. Nie znajdziecie tu nic nowego. Dobrze znacie ten świat. Tylko na co dzień skupiacie się na jego lepszych stronach, by nie myśleć o brudzie i syfie, które nas otacza. Dlatego Ivan “jedną ręką chwyta czytelnika za gardło a drugą wali go prosto w twarz”. Na pobudkę. Osobiście bardzo doceniam, że zrobił to w tak bezpośredni sposób, za pomocą mocnych obrazów i bez zbędnych przesłań. Bo to działa. Wchodzi w głowę, wstrząsa i daje do myślenia w jakim kierunku zmierzamy i jak bardzo zmienia się nasz świat. Niekoniecznie na lepsze.

Mimo, że jako ludzie przeszliśmy bardzo długą drogę w poszukiwaniu logiki, mimo że odkryliśmy świat atomów oraz potęgę wszechświata, to ciągle i na nowo brakuje nam tej podstawowej, wynikającej z życiowych zasad, zdroworozsądkowości, która powstrzymała by nas od popełniania wciąż tych samych błędów. Krótki cytat, a właściwie tłumaczenie z języka niemieckiego, w którym czytałem tę książkę, podsumowujący moją myśl: "Ludzkość nadal składa się z tych samych zgniłych jaj, pełna tych samych namiętności, które nadal skutkują tymi samymi okropnymi omletami!"

Makabra, czarny humor, ironia. Wszystko to zawarte w komiksowym zbiorze opowiadań. Thomas Ott rysuje metodą scratchboardingu - drapie nożem po czarnym tekturowym podłożu, aż nie odsłoni kryjącej się pod nim bieli. Innymi słowy wydrapuje białe linie na czarnej powierzchni. Oryginalne, prawda? Interesujące jest również, że to komiks niemy - autor opowiada historię bez użycia słów, jedynie za pomocą języka obrazkowego. Tutaj liczy się każdy szczegół! W książce nie brakuje poczucia humoru - czarnego, cynicznego, autoironicznego. Nieraz zdarzyło mi się uśmiechnąć. Jednak za tym wszystkim kryje się moralizatorska nuta. Jakby rysownik chciał pogrozić nam palcem, mówiąc: "Nie wolno tak robić!". Sam twierdzi, że dzięki twórczości radzi sobie z tym, co siedzi w jego głowie . Po wyrzuceniu z siebie porcji koszmaru odczuwa ulgę, uwalnia się od mrocznej strony swojej osobowości i może skupić się na piękniejszych aspektach życia.

Świetny komiks, zawarte w nim historie są bardzo różne, przez co ciężko je krótko opisać. Z pewnością są ciekawe a muzyka zaproponowana przez autora idealnie je uzupełnia. Świetna jest również strona wizualna, od kolorów po kreskę, zdeycowanie warto sprawdzić

Każdy, kto ma dobre pióro musi pisać dobre dialogi. Dotyczy to absolutnie każdej branży artystycznej. Taką mam teorię w pisarstwie. Dlatego ,,Kot Rabina'', to udana polemika filozoficzna z sarkastycznym dowcipem. Bo wierzy w inteligencję czytelnika, obsypuje go kąśliwymi pytaniami o naturę religii, tutaj dodatkowo żydowskiej, czyli wyjątkowo paskudnej. Nasz rabin ma córkę, a ta ma kota, który zaczyna rozmawiać, gdy pożera papugę. Koci indywidualizm wparowuje do sztywnego Talmudu, wyśmiewając jego reguły, jak niechęć do psów, podejścia do koncepcji Boga, który nawiasem mówiąc - nie ma nic wspólnego z Instytucją czy fundamentalizmem. Dosyć jawna koncepcja, by obśmiewać zbytnie przywiązanie do ciasnych ram rozumu. I choć kot rabina nie wydaje się prowokatorem, dosyć czytelnie komentuje nieścisłości czy judaistyczny traktat poprzez liczne obserwacje. Ciekawe rozprawki, w jakże specyficznym Algierze z brodatymi mężami stanu, delikatną córką, a kocim zmysłem do obalania religijnych przesądów. Dialogi równie celne, jak w innych dobrze napisanych produkcjach, choćby w ,,Brothers in Arms'', ,,Kongres futurologiczny'', ,,Sprzedawcy'' czy ,,Sadboi''. Pozycja godna uwagi - zwłaszcza dla sceptyków muzułmaństwa, Kościoła czy wszelkiej fanatyzacji kultury.

Bardziej doceniam niż lubię. Teoretycznie to komiks adresowany do młodszych odbiorców, ale obawiam się że be komentarza osoby dorosłej nie będą w stanie go w pełni zrozumieć. Historia jest ważna, ma swoje tempo i napięcie. Graficznie też jest ciekawie, bo pasuje do opisywanych czasów, a jednak nie sądzę że komiks ten utkwi mi w sposób szczególny w pamięci

Kristo - krótko. Ta miniseria z Ottonem to znakomite połąaczenie talentów obu autorów, które dało niezapomniany efekt. Prócz rewelacyjnych rozwiązań kompozycyjnych i wyśmienitego odwzorowania Warszawy mamy dowcipną, zaskakującą, stylową i sentymentalną historię kryminalną, której smaczne szczególiki odkrywa się dopiero za 3 razem. Dla miłośników dobrych komiksów polska pozycja obowiązkowa.

Kristo - krótko. Odrobinę słabszy niż "Esencja", bliżniaczy "Romantyzm" uderza jednak w inny ton i zabawnie wprowadza do akcji kilka znanych postaci parających się literaturą. Niewesoło skończą, wszak to komiks narodowej grozy, dla koneserów. Szkoda, że nie ma trzeciej częsci przygód Ottona...

Troszkę Mrożek, a troszkę Gombrowicz z tymi ustalonymi rolami i przekręconym portretem poszczególnych pokoleń. Zachwycił mnie ten komiks kilka lat temu, dziś myślę sobie, że pokazanie tych jednowymiarowych bohaterów przestało robić aż takie wrażenie , choć wrzucenie ich wszystkich w jeden kontekst, którego kulminacją jest kupa na talerzu, zawsze będzie ok. Kreska brzydka programowo, więc się to wszystko klei. Przynajmniej raz w życiu przeczytać należy

Po dokładnie 7 stronach, 9 kadrach, wiadomo że mamy do czynienia z arcydziełem. Hiperdokładne rysunki, ekstrawagancka przemoc, brutalność, krzycząca demolka, nienachalne gore (sic!) i nieistotna erotyka. Retro cyberpunk z wyraźnymi inspiracjami Metropolis (drogi, samochody, ujęcie na grill t-birda to prawdziwy cymes), nie wstydzi się dnia, zalewa wszechobecnymi markami. Spójrzcie tylko na burgera Fatman, reklamowany ikonografiką bomby atomowej włożonej między bułkę 👌 Pojazd forteca policji, niekończąca się rozwałka, sterty śmieci i roboty walczące o wolność. Czy 2 lata przed Mortal Kombat pokazano tu wybicie pięścią głowy wraz z kręgosłupem? Być może. Czy są tu spinacze na twarzy i swastyki? Być może. Czy w sklepach kupuje się gigantyczne warzywa, owoce, czy nawet puszki napojów gazowanych o wielkości beczki? Być może. Czy mamy tu epicko odtworzone przez Redów ujęcie w metrze? Na pewno!

Liczby, które okazują się przekleństwem i stan, który balansuje między snem a szaleństwem. „Numer 73304-23-4153-6-96-8“ zbudowane zostaje wokół tytułowych cyfr, które podążaj za bohaterem i plączą w jego uporządkowanej codzienności. Sprawiają, że rzeczywistość zaczyna rozchodzić się w szwach. Może stajemy się świadkiem nadprzyrodzonego, może obserwujemy jedynie pogrążenie jednostki w majakach; źródło oraz powód pozostają poza naszym zasięgiem. Thomas Ott to artysta, który stawia na komiksy nieme. Pozbawia bohaterów słów, a jednocześnie opowieść kreśli w sposób na tyle przejrzysty, że odbiorca nie ma wątpliwości, co do samej fabuły. Uwypukla natomiast emocje oraz nastrój. Jego komiksy klimatem są porównywany do dzieł Edgara Allana Poe czy Chandlera, a „Numer 73304-23-4153-6-96-8“ to idealne połączenie opowieści tych dwóch autorów w wersji przefiltrowanej przez wrażliwość Thomasa oraz jego sztukę. Co istotne — artysta swoje prace tworzy techniką wydrapywania linii na deskach pokrytych czarną farbą, czyli techniką absolutnie nietypową w świecie komiksów. Daje to efekt, jaki zachwyca wizualnie, ale również — dzięki oku do szczegółów oraz umiejętności snucia opowieści — nie pozostawia odbiorcy obojętnym względem ukazanych wydarzeń. Szczegóły mają moc, a całość lubi wywoływać lawinę przemyśleń. Jest niepokojąco, jest interesująco. Po zapoznaniu się z tytułem „Las“ wiedziałam, że Thomas Ott to mój komiksowy pewniak i „Numer 73304-23-4153-6-96-8“ jedynie to udowadnia. Rewelacyjna historia! Mocno osiadająca na moim sercu.

Jason Lutes znany jest w Polsce z komiksowej trylogii „Berlin”. Jednakże jest on także autorem zamkniętej opowieści „Karuzela głupców”. Czy warto się nią zainteresować? Główny bohater jest nieudolnym iluzjonistą, który nie może dojść do siebie po śmierci brata i rozstania z dziewczyną. Pewnego dnia pomaga swojemu starzejącemu się mentorowi w ucieczce przed ścigającymi go pracownikami domu starców. Od tej chwili obaj wpadają w bardzo dziwne towarzystwo. Komiks ten przede wszystkim broni się interesującymi bohaterami. Główny bohater usiłuje rozwinąć się jako iluzjonista, ale przeszkadzają mu w tym jego osobiste problemy. Z kolei jego mentor jest coraz bardziej pochłaniany przez starość i jest wyłącznie cieniem samego siebie. Również pewną rolę odgrywa tu dziewczyna głównego bohatera, która jest zmęczona bardzo rutynową pracą. Warto też wspomnieć o drobnym oszuście, który samodzielnie usiłuje wychować córkę. Pokazane jest, że nie jest zły, ale jedyne w czym jest naprawdę dobry to naciąganie ludzi i liczy na to, że iluzjoniści nauczą jego córkę paru sztuczek. Niestety w historii tej zabrakło interesującej fabuły. Wszyscy bohaterowie ostatecznie spotykają się, ale niewiele z tego wynika. Jest tu parę celnych spostrzeżeń bohaterów na temat życia, ale niewiele ponadto. Podoba mi się realistyczna kreska Jasona Lutesa. Udaje mu się wydobyć wiele emocji z postaci, a także przedstawić różne typy urody, jak chociażby trochę mocniej zbudowana dziewczyna głównego bohatera. Podsumowując, ten komiks nie przemówił do mnie. Polubiłem bohaterów, ale zabrakło mi ciekawej historii. Mogło być lepiej.

Joann Sfar znany jest przede wszystkim z serii "Kot rabina", "Klezmerzy" czy komiksów o wampirach. Niedawno czytając polecajki trafiłem na "Profesora Bella". Z opisu brzmiało świetnie, a że Sfara bardzo lubię postanowiłem zainwestować lekko wygórowaną kwotę w używkę. To była dobra decyzja, bowiem komiks ten wszedł mi rewelacyjnie. Głównym bohaterem jest tytułowy profesor, chirurg egzorcysta który wplątany zostaje w dwie sprawy z pogranicza kryminału, fantastyki i mistycyzmu. W pierwszej o pomoc prosi go Pan Pinon, który cierpi z powodu drugiej głowy, która wyrosła mu na czole i częściowo go opętała. Druga opowieść przenosi nas do Jerozolimy, gdzie Bell będzie musiał zmierzyć się z samym diabłem. Jak zwykle u Sfara na pierwszym planie rewelacyjnie napisani bohaterowie. Pomocnikami Bella (wzorowanego na Sherlocku) są duch z problemami natury psychologicznej oraz detektyw policji, który wyglądem przypomina jajko i nosi przydomek Humpty Dumpty. Druga flagowa cecha komiksów Sfara - świetne dialogi - nie zawodzi. Bardzo polecam.

Rzuciłam się na ten komiks z wielkim apetytem czytacza, który poznaje dopiero wielkie dzieła. I zostałam wciągnięta... Komiks jest dość stary, bo z roku 1978 roku. Podzielony był na księgi. Polskie wydanie dostępne jest jako ponad pięćset stronicowa trylogia. Akcja komiksu toczy się przy Dropsie Avenue w Nowym Yorku. W pierwszej księdze (Umowa z Bogiem) mamy historię pobożnego Żyda, który po stracie córki łamie umowę z Bogiem. A uliczny śpiewak zaślepiony alkoholem traci swą życiową szansę. W Sile życiowej - księdze drugiej, Autor ukazuje nam krach z 1929 roku oraz Wielki Kryzys. Pojawia się także wzrost popularności lewicowych poglądów oraz narodziny hitleryzmu. Poruszona zostaje tematyka społeczna, w bardzo szerokim kontekście. W trzeciej księdze - Dropsie Avenue, mamy możliwość poznania kolejnych fal mieszkańców, którzy pojawiają się w NY. Różne narodowości, ale takie podobne losy. Komiks jest nieco... hmmm... archaiczny, ale z klimatem. Przepełniony jest czarno-białymi rysunkami. Mam wrażenie, że o różnej kresce - raz prostej, raz przypominającej szkice, a raz z dopracowanymi szczegółami. Publikacja nie jest typowym komiksem, wygląda bardziej jak powieść okraszona obrazem. Treść wiedzie tu prym, a rysunki są tylko dopełnieniem. Akcja toczy się w jednym konkretnym miejscu, które staje się wraz z mieszkańcami okolicy, bohaterem. Jestem zachwycona tym komiksem. Mamy przegląd historyczny życia w Nowym Yorku, kalejdoskop ludzkich twarzy. I głębokie mądre opowieści. Jedynym minusem może być wielkość publikacji. Komiks jest arcydziełem. Gdy go poznacie zrozumiecie dlaczego najważniejsza komiksowa nagroda nosi imię jego autora.