Kiedy żurawie odlatują na południe

Wobec takiego piekna przyrody zawartego w powieści nie sposób przejść obojętnie. Książka zapisuje się w sercu i pamięci. Historia budzi spore emocje, z pewnością przypadnie do gustu wrazliwemu czytelnikowi. Idealnie nadaje sięna ekranizację - urok wyspy mógłby być doskonałym polem do popsiu dla filmowców. Do ostatniej strony nie mogłam sie oderwać, a co za tym idzie dolaczam do grona zachwycony czytelników.

Książka Lutego w Klubie Czułej Czytelniczki. Powieść historyczna z wątkiem kryminalnym i główna bohaterka, która wymyka się schematom. Martha Ballard jest fantastyczną, niestereotypową postacią, która nie obawia się głośno wyrażać swojego zdania w czasach, gdy kobiety nie mogą nawet same zeznawać przed sądem. Do tego “Rzeka” to doskonała książka na lutowe wieczory - autorka przejmująco pisze o przeszywającym mrozie i maluje realistyczne zimowego krajobrazy. Czytając o skutej lodem rzece Kennebec coraz ciaśniej zawijałam się w gruby koc! Sceny, które zapamiętam: - zeznania Rebecci Foster przed sądem - jedną z ostatnich scen, w której Marta odważnie zrobiła BARDZO zaskakującą rzecz - wytapianie świec i każdą scenę z pisaniem dziennika <3

Gwiazdka. Opowieść przedwigilijna to bardzo poruszająca i smutna historia. To opowieść o miłości i nadziei, mimo przeciwności losu. Jak dla mnie zakończenie nie jest satysfakcjonujące, ponieważ jest otwarte, a przy tak krótkiej historii i realnej, powinno być zamknięte.

Poznałam już poprzednią książkę autora i wywarła na mnie spore wrażenie, więc postanowiłam przesłuchać też tą drugą. Czy było warto? 'Pamiętanie jest sprzeczne z naturą, człowiek został stworzony do zapominania.' Wanda będąc w więzieniu postanawia opowiedzieć historię swojego życia. Życia, które nie było ani łatwe, ani usłane różami. Do czego doprowadziły kobietę podjęte decyzje? Przepiękna, wzruszająca historia opowiadana z perspektywy starszej już kobiety. Poznajemy jej losy z lat dziecięcych i młodzieńczych, a jednocześnie widzimy, kim kobieta jest teraz. Momentami ciężko słuchało mi się tej historii, jednak ostatecznie okazała się warta każdej spędzonej minuty. 'Zdarzenia są konturami, a pamięć tym, co je wypełnia.' To znów książka inna od tych, które czytam na co dzień. Ale mimo to zrobiła na mnie ogromne wrażenie, warto było się przy niej zatrzymać na kilka chwil. Wiele wątków wymaga od czytelnika zastanowienia i wyciszenia, ale zdecydowanie warto poznać tę historię. Ja wiem, że będę sięgać po kolejne autora, kiedy tylko się pojawią i będę potrzebowała zmiany. Nie trzeba lubić literatury pięknej, aby docenić piękno i głębię tej historii. Przeczytajcie ją koniecznie! 'Człowiek nie jest w stanie choćby przymierzyć cudzych butów. (…) możesz próbować patrzeć na świat jak hipopotam, zawsze jednak będziesz robić to nie jako on, lecz jako człowiek wyobrażający sobie, że jest hipopotamem.'

Książka Stycznia w Klubie Czułej Czytelniczki. Ta historia całkowicie mnie pochłonęła, przeczytałam ją w trzy dni! Guglowałam starą Warszawę, szukałam miejsc, po których spacerowali Hanka z Ariem i oglądałam obrazy, na których uwieczniono Ziemiańską, a na obiad miałam ochotę jeść fasolkę i popijać ją wódką. Ale „Mrok” to nie tylko świetnie nakreślone tło historyczne, ale przede wszystkim porywająca opowieści o nad wyraz współczesnym przesłaniu, która wchodzi pod skórę jak drzazga. Sceny, które zapamiętam: - kąpiel więźniarek na Rakowieckiej - sceny z Ziemiańskiej, szczególnie tę z „myszką” Tuwima, którą potem musiałam guglować - finał, który czytałam trzy razy, w tym jeden raz na głos, mojemu mężowi. MOCNY!

Dobra ocena, bo czyta się dobrze. Zawiera kilka dobrych wskazówek (medytacja, uważność), jednak w całości jest to raczej "głębia" na poziomie Coelho - zresztą ulubionego pisarza bohaterki. Postacie są jednowymiarowe i raczej zbyt słodkie. Można przeczytać, ale nie spodziewajcie się głębokich przemyśleń lub wielowymiarowych charakterów

trudno mi coś napisać.. książkę postanowiłam przeczytać za poleceniem pewnego konta z polecajkami na insta. Jeśli chodzi o styl pisania jest dobry i dobrze się ją czytało. Natomiast ogólna historia mnie nie "porwała". Jeśli ktoś by mnie zapytał czy polecam to odpowiem że są inne ciekawsze i wciągające książki

Po przeczytaniu "Korowodu" czy "Dygotu" uważałem, że nic już mnie nie zaskoczy w pisarstwie Pana Jakuba. Obie były rewelacyjne. A jednak jak to w przysłowiu: Nigdy nie mów nigdy". "Obiekty....." są tak piękne i rewelacyjne, że brak mi słów. Opowieść jakich wiele znamy z życia. Jan i Iga są małżeństwem, pracują i żyją sobie. Czasami szukają wrażeń. To bardzo prosta historia o życiu w małżeństwie. Czasem ekscytującym, a czasem nudnym. I w tej prostocie wg mnie tkwi siła tej książki. I jak to w życiu bywa, szukanie tzw. "wrażeń" doprowadzić może do dramatu. Resztę po przeczytaniu dopowiecie sobie sami. A i jeszcze jedno opowieść o relacji syn-ojciec dla mnie najlepsza. I te piękne opisy życia na wsi. Coś pięknego. Polecam bardzo.

Chciałam przeczytać tę książkę podczas świąt wielkanocnych bo wyobrażałam sobie zajączka jako symbol tychże świąt. Aczkolwiek przeczytałam ją jeszcze przed świętami. Po prostu brakuje mi słów. Dla mnie jest to smutna pozycja, wzruszająca..... jak niewiele, a może i wiele trzeba, aby oddać trochę naszego świata przyrodzie by móc razem współistnieć.

Podobnie jak "Wrony", ta książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Wciąż przeraża mnie świadomość, że takie rodziny istnieją naprawdę i że systematycznie niszczą życie własnych dzieci. Dvorakova robi coś, co bardzo cenię: nie epatuje przemocą. Nie pokazuje jej w oczywisty, krzykliwy sposób. Nie ma tu dramatycznych scen "na pokaz", nie ma bohaterów-męczenników ukrywających siniaki pod ubraniem. Ta przemoc jest cicha. Milcząca. Jakby sama próbowała odciąć się od rzeczywistości. I właśnie dlatego działa tak mocno. Bo jako czytelnika nie tyle szokuje, co zaczyna drapać gdzieś pod czaszką. Uświadamia, że takie historie mogą dziać się tuż obok, za ścianą, niezauważone przez nikogo. Uważam, że zarówno "Wrony", jak i "W rany" to książki, które powinien przeczytać każdy rodzic. Bez wyjątku. Bo czasem wystarczy jedno słowo, jeden krzyk, jeden gest, by podciąć dziecku skrzydła. I wtedy, jak ta mała, zziębnięta i ranna wrona - już nigdzie nie odleci. Zostanie w swoim własnym piekle.

Bardzo podobała mi się narracja - to był świetny pomysł, by powieść zbudować na nocnej rozmowie dwójki nieznajomych. Głównie mówiła ona, wtrącenia mężczyzny bywały raczej opisowe, co w moim odczuciu świetnie zagrało. Historia poruszająca i jednocześnie dająca wgląd w życie w małym norweskim miasteczku w czasach powojennych - powszechna bieda, bezrobocie, strach o przyszłość. Wybory bohaterki nie zawsze były dla mnie zrozumiałe, ale z drugiej strony to właśnie wzbudzało emocje i chyba o to chodzi. Mimo to było mi jej szkoda. Nocna rozmowa wprowadzała fajny nastrój intymności, czuć było również niepokój dziewczyny, jej rozterki. Zakończenie również mi się podobało.

Początkowo miałam bardzo mieszane uczucia, główna bohaterka nieco mnie irytowała, ale na szczęście z czasem się polubiłyśmy. Książka jest krótka, czyta się ją szybko, nie raz doprowadziła mnie do ataku śmiechu, jest całkiem sprawnie napisana. Lekka, zabawna, idealna jeżeli macie gorszy czas i szukacie czasoumilaczy.

Rodzinna saga opisująca losy trzech pokoleń i wiele strat. Od początku wciągnęła mnie w wir i tamto życie. Opisy, smaki i zapach Indii dosłownie mnie tam przeniosły. Było ciekawie i zawsze coś się działo. Niestety ale gdzieś po 400 stronie przyszło znużenie. Nie wiem dlaczego: zbyt obszerne opisy, a może mi się przejadła ta historia. Na szczęście były interesujące opisy medyczne i i dobre zakończenie.

Jodi Picoult od dekad ugruntowuje swoją pozycję jako autorka, która nie boi się literackiego „grzebania w ranach”. Jej twórczość opiera się na swoistej predylekcji do poruszania tematów granicznych, etycznie niejednoznacznych i społecznie polaryzujących. Pamiętamy to z Bez mojej zgody, gdzie analizowała dylemat dziecka poczętego jako „magazyn organów” dla chorej siostry. W „Słodkim obłędzie” (napisanym wspólnie z Jennifer Finney Boylan) Picoult bierze na warsztat prawa osób nieheteronormatywnych, tożsamość płciową oraz ciężar sekretów, które niszczą od środka. Moja ocena to 7/10 – to literatura ważna, choć momentami podporządkowana dydaktyzmowi. Fabuła utkana z niedomówień Historia rozpoczyna się od powrotu Olivii McAfee do rodzinnego domu w New Hampshire. Po odejściu od męża-oprawcy, Olivia próbuje ułożyć życie na nowo wraz z nastoletnim synem, Asherem. Wydaje się, że odnaleźli spokój, dopóki Asher nie zaczyna spotykać się z Lily Campanello, nową dziewczyną w mieście. Sielanka kończy się tragicznie: Lily zostaje znaleziona martwa w swoim domu, a głównym i jedynym podejrzanym staje się Asher. Narracja prowadzona jest z kilku perspektyw, w tym Olivii, która desperacko próbuje wierzyć w niewinność syna, oraz Lily – której głos dociera do nas z przeszłości, odsłaniając wydarzenia prowadzące do tragedii. Czy Asher, chłopak o złotym sercu, mógł odziedziczyć agresję po ojcu? A może śmierć Lily była nieszczęśliwym wypadkiem? Tajemnice nieszczęsnej Lily Kluczem do zrozumienia tej powieści nie jest samo pytanie „kto zabił?”, ale „kim była ofiara?”. W toku śledztwa i procesowych potyczek na jaw wychodzą tajemnice Lily, które rzucają zupełnie nowe światło na motywy i relacje bohaterów. Okazuje się, że Lily była osobą transpłciową – fakt, o którym Asher początkowo nie wiedział. To właśnie tutaj Picoult i Boylan uderzają w najczulsze struny. Czytelnik obserwuje, jak informacja o tożsamości dziewczyny zmienia postrzeganie tragedii przez lokalną społeczność i wymiar sprawiedliwości. Tajemnica Lily to nie tylko kwestia biologii, to przede wszystkim historia o strachu przed odrzuceniem i desperackiej potrzebie bycia kochanym za to, kim się jest, a nie za maskę, którą się nosi. Powieść jest niezwykle sprawnie skonstruowana, ale ma swoje słabsze punkty. Edukacyjny walor: Książka wykonuje ogromną pracę w uświadamianiu trudności, z jakimi mierzą się osoby transpłciowe. To lekcja tolerancji podana w formie wciągającego thrillera prawniczego. Emocjonalna głębia: Relacja matki z synem, lęk Olivii przed „genem przemocy” i ból Lily są opisane w sposób poruszający i autentyczny. Dydaktyzm: Momentami miałem wrażenie, że fabuła staje się jedynie pretekstem do wygłaszania manifestów. Niektóre dialogi brzmią zbyt „podręcznikowo”, co nieco odbiera im naturalność. Podsumowując, Słodki obłęd to pozycja obowiązkowa dla fanów autorki. To thriller, który zamiast na akcję, stawia na introspekcję. Picoult po raz kolejny udowadnia, że sprawiedliwość rzadko bywa czarno-biała, a prawda o drugim człowieku jest zazwyczaj znacznie bardziej złożona, niż chcielibyśmy wierzyć. Siedem punktów za odważne zmierzenie się z tematem tabu i mistrzowskie budowanie napięcia w sali sądowej.

"Solo" to moje pierwsze spotkanie z Zośką Papużanką. Nastawiłam się bardziej na opowieści o życiu w pojedynkę, byciu singlem. Tymczasem książka to zbiór historii, zaczerpniętych z prawdziwych sytuacji, nieudanych związków, małżeństw, a więc nie tylko dotyczących singielek. Z jednej strony książka pokazuje, że czasem lepiej żyć solo, niż tkwić w toksycznych czy wypalonych relacjach. Dużo bohaterek jest samotnych, mimo posiadania rodziny, nie mają wsparcia i mogą liczyć tylko na siebie. Dla mnie "Solo" to smutna, dołująca powieść, mimo że niektóre historie kończą się happy endem.

Mnie również ta książka i cała historia jakoś nie ujęła. Takich przypadków na świecie są tysiące i dobrze, że o nich się mówi, pisze, ekranizuje filmy. Jednak oprócz tego dobrze byłoby takim sytuacjom przeciwdziałać. Tu jest historia zza czasów trudniejszych dla Europy, gdzie wielu ludzi było na nieodpowiednich stanowiskach. Do dziś w zasadzie nadal tak jest. Moglibyśmy sobie również zadać pytanie - czy wiele się zmieniło? Pewnie tak, ale wciąż zdarzają się tak smutne, wręcz czasem przerażające historię - zwłaszcza dotykające sierot. Myślę, że nie jest to książka obowiązkowa, ale jeśli ktoś tego typu opowiadania lubi to zachęcam. Mnie nie powalił, choć napisane jest bardzo dobrze.

Bardzo ciekawa książka, trochę z gatunku książek, które rzadko czytam. To jest też mój pierwszy "kontakt" z autorką. Książka całkiem dobra, życiowa. Tylko trochę jak dla mnie autorka za bardzo stanęła z sytuacją w miejscu. Fajnie się toczyła fabuła, a potem jakby trochę "przystanęła". Ogólnie książkę warto przeczytać - taka dość luźna z odrobiną romantyki, ale naprawdę z odrobinką.

Sięgnęłam po "Cudze oddechy" Pawła J. Sochackiego po przeczytaniu zachęcająco brzmiącego opisu wydawnictwa i kilku recenzji pełnych zachwytu. Liczyłam na emocje, napięcie i wątki, które naprawdę wciągają. Takim wydawał się być wątek zaginięcia Kaliny, ale niestety, coś nie zagrało. Ten wątek gdzieś się rozpływa, akcja bywa powolna, a momentami po prostu nudna, nie trzyma w napięciu i nie wciąga. Fabuła toczy się w realiach PRL, w którym codzienne życie naznaczone było tytułowymi "cudzymi oddechami", symbolizującymi ciągłą obecność innych, w tym duchów przeszłości, brak wolności oraz wpływ systemu nie tylko na życie społeczne, ale też na psychikę i sposób myślenia ludzi. Moim zdaniem autor trafnie oddaje emocjonalny i psychologiczny ciężar życia w PRL, tworząc wyraźny klimat, ale jednocześnie gubi gdzieś po drodze spójność wydarzeń. Zaskoczyło mnie pojawienie się wątku homoseksualnego, który niby naturalnie jest wpleciony w fabułę, ale mimo to budzi wrażenie dodanego trochę na siłę, jakby autor próbował wpisać się w aktualne trendy. Wątek Kaliny wraca pod koniec książki, pojawia się pewne przyspieszenie, ale zamiast wyraźnego rozwiązania dostajemy otwarte, niejednoznaczne zakończenie. Historia ta miała duży potencjał, jednak nie wywołała żadnych wspomnień z dzieciństwa związanych z życiem w tamtym czasie i z PGR czy emocji, które pojawiały się przy innych książkach osadzonych w tamtych realiach. Bohaterki też nie zrobiły na mnie większego wrażenia, wręcz trudno mi było się z nimi zżyć, obdarować je jakimś uczuciem. Może gdybym znała pierwszą część „Dusze niczyje”, odbiór byłby zupełnie inny. Może wtedy historia i bohaterki miałyby więcej emocjonalnego ciężaru. Czytając ją solo, odebrałam ją raczej jako lekturę napisaną spójnym i poprawnym językiem, ale nie wyróżniającą się niczym szczególnym, a momentami wręcz przytłaczającą. Być może sięgnę po "Dusze niczyje", by zyskać pełniejszy obraz, ale nie wiem, kiedy to nastąpi. Muszę podkreślić, że choć wysłuchałam audiobooka w wykonaniu Marcina Popczyńskiego w aplikacji Audioteka, nie miało to żadnego wpływu na to, jak odebrałam tę historię. „Cudze oddechy" to raczej książka dla miłośników refleksyjnych i symbolicznych opowieści z klimatem PRL i zakończeń zmuszającym do wyobrażenia sobie dalszych wydarzeń, ale szukających wciągającej akcji i silnych emocji, prawdopodobnie rozczaruje, w takim stopniu, jak mnie.

Liczyłam na opowieść dla młodych dorosłych z klasycznym lovestory, z oszałamiającym męskim bohaterem, który obdarza protagonistkę uczuciem a co najbardziej szokujące, szacunkiem (no i dobra powyżej 6 stóp i 6 pack, bo tego wymaga kanon). Co dostałam? "Reality check" do bólu, po którym potrzebowałam prysznica i szczotki, żeby zetrzeć wyimaginowany bród. Rzeczywistość randkowania przez aplikacje została oddana przez autorkę znakomicie. Wszechobecny ghosting, banalne rozmowy, przedziwne fetysze i masa mężów naszych koleżanek z ukrytą twarzą, których poznajesz po kafelkach z kuchni w tle (na samą myśl: brrr...). Kto się w tym bagnie tarzał, ten wie. Przypominały mi się zarzuty kolegów, że popularne książki kobiecych autorek (Czwarte skrzydło, Dwory czy wszystkie powieści romantyczne A. Hazelwood lub A. Jimenez) idealizują mężczyzn i przez to są "be" (no i oczywiście za mało ambitne dla naszych geniuszy). No to wreszcie doczekali się przedstawienia męskich postaci bez grama przesady i co do joty trafnie: jako zlęknionych chłopców w obliczu dorosłego życia, na pozór pewnych siebie z masą nieprzepracowanych problemów, jednocześnie nieskorych do pracy nad sobą. Na drugiej płaszczyźnie książka działa jako opowieść o trudnych relacjach rodzic-dziecko, szczególnie w jesieni życia tych pierwszych. Nostalgia, wspomnienia i zmierzenie się z prawdą o przemijaniu. Zgadzam się z autorką, że koniec końców zawsze pozostajemy dziećmi naszych rodziców. Książka-głos pokolenia.

Lida zapłakała w życiu tylko raz, wyrażając żałobę po niespełnieniu największego marzenia; powoli godząc się z tym, że na pewne warunki nie ma rady. Nie przeskoczysz, choćbyś chciał bo świat i ludzie szybko sprowadzą cię do parkietu. Położą pod butem. A potem jeszcze oplują dla pewności, że zrozumiałeś swoje położenie. Lida zaczęła więc stopniowo wyłamywaĉ się z oswojonych pobieżnie schematów. Najpierw odrzuciła intelektualizm płynący w jej żyłach od strony rodziców, a kilka lat póżniej miasto, by na nowym, wiejskim terenie doświadczyć namacalnie deklasacji w podupadłym gospodarstwie. Ale na tym nie koniec postępującej degradacji. Bezlitosnego szargania rodzicielskich nadziei. Lida bowiem bewstydnie wikła się w autorski hedonizm: osobliwą mieszankę miłosnej - choć wytrwałej - swobody, poważania kultury fizycznej oraz koneserskiej, rzecz jasna wyłącznie "rekreacyjnej" kultury spożywania bimbru własnej produkcji. Zyta Rudzka serwuje nam szarpaną, stylizowaną i mocną w wydźwięku prozę. Taką w której wrodzona mądrość miesza się z filozoficznym bełkotem. Pijackim przegięciem. Swoistą pozą, którą bohaterowie przybierają, gdy brakuje już słów, które można by wypowiedzieć po wielu latach wspólnego życia w powszechnie nieakceptowanej konfiguracji. Autorka zdecydowanie nie uznaje półśrodków. Tam, gdzie trzeba uderza prosto w oczy i to ze zdwojoną siłą. Jednakże w momentach wymagających okazania śladu czułości, przywiązania czy zwyczajnej nostalgii za przeszłością stosownie tonuje język Lidy, naszej zapalczywej narratorki. Gorącej ciałem, mową i temperamentem. Polskiej Dolly Parton z imponującą kolekcją gwizdków trenerskich wyeksponowaną na szyi. "Tylko durnie żyją do końca" to historia ludzi żyjących w trójkącie, bez planu, na marginesie lokalnej społeczności. Wykolejonych, ale w pewnym sensie... szczęśliwych? Nie oglądających się na konwenanse, a zatem budzących takie zgorszenie, że nawet ksiądz ucieka na ich widok, gdzie pieprz rośnie. IG: zlizujelitery