Historia pewnej rozwiązłości

Złożona chorobą w pościeli przeczytałam książkę Anety Rzepki. Bardzo dobra książka obyczajowa. Czytając ją zastanawiałam się, czego nie nie wiem o moim mężu, rodzeństwie, przyjaciołach, sąsiadach, koleżankach itd. Wydaje mi się , że każdy z nas miał jakieś przeżycia, o których nie chce mówić. Czy to źle , nie wiem ale czasami ich ukrywanie może prowadzić do niechcianych sytuacji, niezrozumienia, czasami żalu. Autorka super opisała perypetie życiowe czterech bohaterek. Są one tak naturalne, że mogą dotyczyć każdego z nas. Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje Pani Rzepki.

„Noc Perseidów” to kolejna historia, która udowadnia, że nie potrzeba wielkich dramatów rodem z telenoweli, żeby poruszyć emocje. Wystarczy zwyczajne życie – ze swoimi decyzjami, słabościami i konsekwencjami, od których nie da się uciec. To opowieść bardzo ludzka. Emilia i Tomek znają się od lat, ich relacja wydaje się naturalna, „bezpieczna”, trochę jakby z przyzwyczajenia. I właśnie to jest w tej książce ciekawe – autorka pokazuje, że nie każda miłość, która trwa długo, jest dojrzała i zdrowa. Czasem jest tylko wygodna. A czasem jedna decyzja wystarczy, by wszystko się rozsypało. Ogromnym plusem tej historii jest to, że emocje nie są tu podkręcane na siłę. Zdrada, zagubienie, porównywanie jednej kobiety do drugiej, presja otoczenia, ambicje i kompleksy – to wszystko brzmi boleśnie realistycznie. Tomek jest postacią, która potrafi irytować, ale jednocześnie jest bardzo prawdziwa. Jego wybory nie są usprawiedliwiane, ale też nie są czarno-białe. To człowiek, który chce „więcej”, tylko sam nie do końca wie, czego. Bardzo podobał mi się motyw Nocy Perseidów i życzeń wypowiadanych w tym magicznym czasie. To ciekawy, symboliczny zabieg, który nadaje historii lekko metaforyczny wymiar. Bo z jednej strony mamy marzenia i pragnienia bohaterów, a z drugiej – brutalną rzeczywistość, która szybko je weryfikuje. I tu nie ma cudów. Jest za to coś innego: karma. W tej książce naprawdę czuć, że każdy dostaje to, na co zapracował. Nie zawsze od razu, nie zawsze wprost, ale prędzej czy później konsekwencje doganiają bohaterów. I to jest bardzo satysfakcjonujące – nie w sensie zemsty, tylko sprawiedliwości. Życie nikogo tu nie oszczędza, ale też nikogo nie krzywdzi bez powodu. Wątek miłosny – podobnie jak w poprzednich książkach, które ostatnio czytałam – rozwija się naturalnie, bez fajerwerków i wielkich słów. Uczucia dojrzewają powoli, czasem boleśnie, czasem wbrew planom. I właśnie dlatego łatwo w nie uwierzyć. „Noc Perseidów” to książka pełna emocji, ale takich codziennych, znajomych. To opowieść o wyborach, które zmieniają życie, o marzeniach, które nie zawsze spełniają się tak, jak byśmy chcieli, i o tym, że los bywa najlepszym – choć czasem bezlitosnym – scenarzystą.

Kolejna pozycja od Pani Agnieszki przeczytana. W niektórych momentach ksiażka miala ślimacze tempo. Natomiast bardzo podobał mi się pomysł z dwoma różnymi finałami książki. Ja po przeczytaniu książki wybrałam finał 1. Ale drugi też był ciekawy bardziej mroczny.

Po przeczytaniu / przesłuchaniu sześciu części sagi wiem, kto jest kim, no przynajmniej z Orłowskich. Zatem wróciłam do lektury „Zabójczego uroku”, w który jakiś czas temu próbowałam się wgryźć, ale z racji na całe mnóstwo postaci nie mogłam się połapać, kto z kim, kto kogo i kto komu. Zresztą teraz też miałam z tym problem i musiałam sięgać do ściągawki dla czytelnika, w której autorka zrobiła listę postaci z adnotacjami dotyczącymi ich koligacji. Autorka próbuje wcisnąć wątek kryminalny w powieść obyczajową, przy czym jej bohaterowie wyposażeni są jak zwykle w urodę filmową, pałają seksapilem i mają nienaganną budowę ciała. Ta niedorzeczność pozbawia książkę cech autentyzmu i czyni ją jawną fantazją autorki, która nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, ale jak ktoś lubi bajki...

„Wszystkie kształty uczuć” to książka bardzo cicha, spokojna w formie, a jednocześnie pełna emocji, które powoli, ale konsekwentnie wchodzą pod skórę. To nie jest historia oparta na wielkich zwrotach akcji, tylko na nastroju, relacjach i tym, co niewypowiedziane. Ogromnie urzekła mnie postać Klaudii – kobiety z bagażem trudnych doświadczeń, wrażliwej, ostrożnej, próbującej zacząć nowe życie. Jej relacja z Dawidem rozwija się powoli, naturalnie, bez tanich fajerwerków. Jest w niej niepewność, ciekawość, czułość, ale też strach. I to wszystko wypada bardzo prawdziwie. Największą siłą tej książki są właśnie emocje. Autorka świetnie pokazuje, jak wiele odcieni mogą mieć uczucia: od nadziei i bliskości, przez zazdrość, lęk i smutek, aż po wewnętrzne rozdarcie. Czuć, że to powieść bardziej o przeżywaniu niż o samych wydarzeniach. O tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak bardzo potrafi komplikować to, co mogłoby być proste. Bardzo spodobał mi się też klimat małej miejscowości i szkoły – wszystko jest kameralne, trochę zamknięte, momentami wręcz duszne, co świetnie współgra z historią Klaudii. Dzięki temu napięcie nie bierze się z akcji, tylko z emocjonalnych niedopowiedzeń. Zakończenie… I tu właśnie pojawia się coś, co jednocześnie boli i zachwyca. Brak jednoznacznego ciągu dalszego sprawia, że czytelnik zostaje z tą historią w głowie. Trzeba samemu dopisać sobie odpowiedzi, wyobrazić dalsze losy bohaterów, poukładać ich przyszłość. I to jest piękne – bo ta książka nie zamyka się wraz z ostatnią stroną. Jest to wzruszająca, delikatna, bardzo emocjonalna opowieść o ludziach, którzy niosą w sobie rany i próbują mimo wszystko być blisko. O tym, że uczuć nie da się zaplanować ani naprawić na siłę. Czasem można je tylko przeżyć.

Nie jest to tylko historia narzeczeństwa Krzysztofa, syna Renaty i Roberta Orłowskich, ale również historia życia matki Roberta oraz ciąg dalszy perturbacji w związku Orłowskich. Danka jak zwykle dużo uwagi poświęca fizyczności bohaterów, którzy są piękni, przystojni, seksowni itp. albo przynajmniej dają się w ludzi o takich cechach przekształcić dzięki zabiegom kosmetycznym i odzieżowym. Literatura typowo kobieca. Czyta Ewa Abart, więc książka może stanowić przyjemnie tło dźwiękowe codziennego życia.

Nie sądź książki po okładce, a Małgosi kierując się efektem pierwszego wrażenia. Poznaj lepiej, może zobaczysz złożoność treści i złożoność osobowości. Przyznam, że początkowo, ze względu na zachowania Małgorzaty, miałam ochotę przerwać lekturę, ale poznając przeszłość bohaterki zaczynałam rozumieć jej zachowania. Nie akceptować niektórych, ale rozumieć ich powody. Bardzo odpowiadał mi pomysł pojawienia się Doroty jako narratorki i jako osoby, która staje się ważną osobą w tu i teraz Małgorzaty. To było interesujące doświadczenie obcowania z naiwną, czasem wulgarną, irytującą, a jednocześnie budzącą instynkt matki-opiekunki młodością oraz mądrością, ciepłem, zrównoważeniem doświadczenia i dojrzałości.

Piękna, wartościowa powieść skąpana we wspaniałym prowansalskim klimacie, który tak bardzo kocham. Ciepły, sielski klimat jest bardzo odczuwalny. A jednak mam lekki niedosyt odnośnie wątku kilku postaci, chociaż sądzę, że powieść skończyła się całkiem dobrze. Beata miała spore wątpliwości co do śłubu z Jakubem, jak się potoczył między nimi dalej. Czy Maria z Kacprem faktycznie się ze sobą związali, czy to był tylko przelotny romans. No i chyba najbardziej brakuje mi pociągnięcia wątku hrabiego, sądziłam, że wyjdzie jeszcze pewnie jakiś niespodziewany zwrot akcji, jeśli chodzi o tajemniczego włodarza zamku. Tak czy siak, książkę polecam :)

Książka zwróciła moją uwagę z powodu odniesienia się do Tajlandii. Ciekawie opowiedziana historia kilku osób, które na swój sposób znalazły się w tzw. dołku. Dla każdego z nich wyjazd był pewną odskocznią, którą przeżywali na swój sposób. Autorka ciekawie i obrazowo opowiada o miejscach, które zwiedzają główni bohaterowie. Polecam.

Dwa małżenstwa z pozoru szczęśliwe. Pozory jednak mylą. Marcin i Ala nadają na innych falach. Dla Ali ważna jest kariera naukowa, dla Marcina wyniki sportowe. Ala upokarza Marcina na każdym kroku, ale on ciągle ją kocha, chociaż jako słynny piłkarz miałby w czym wybierać. Jeden jego niefortunny krok pociąga za sobą lawinę jeszcze gorszych. Arek i Marta też z pozoru są normalną rodziną. On zarabia dobrze jako adwokat, ona zajmuje się domem i synem. Arek również upokarza Martę, nie docenia jej pracy w domu. Mają również problemy seksualne, ona ma duże potrzeby w tym zakresie, on fascynacje się mężczyznami. Dobrze przedstawione postacie, ich dylematy, wybory i motywy. Sprawiają, że wydaje się, że mogą być naszymi sąsiadami o którch mało wiemy.

,, Przychodzi w życiu taki czas, że człowiek zaczyna się zastanawiać, po co żyje. Co ma jeszcze do zrobienia? Do zaoferowania? Czym może jeszcze zaskoczyć wszystkich dookoła?" Powieść przedstawia nam dwie przyjaciółki Majkę oraz Monikę oraz dwóch przyjaciół Kubę oraz Pawła. Ich życia na pozór różne i niezależne od siebie łączy jedna wspólna cecha - poszukiwanie siebie. Jest to opowieść, która otula nas jak ciepły kocyk w zimowy wieczór, pokazuje nam, że trzeba walczyć o siebie, o swoje marzenia, ale przede wszystkim o miłość - prawdziwą miłość. Książka pozwala czytelnikowi na odnalezienie cech wspólnych z bohaterami i pozostawia refleksję... Czym mogę jeszcze zaskoczyć wszystkich dookoła? Czy to co robię jest zgodne z moimi marzeniami ?

Z grubsza oceniłabym tą część jako jugosławską telenowelę - nie jest to jednak zarzut, bo wiele się dzieje i czytelnik się nie nudzi, a jednocześnie autorka płynnie wprowadza w kolejne wątki. Bardzo podobało mi się jak Dragan pięknie wypowiadał się o Jasminie, jak wiele różnych miłości było dobrze napisanych (do ukochanej, do rodziny, ojczyzny czy syna). Wiele wątków było niezwykle zaskakujących, ale niestety również wiele było niedopowiedzianych (np. powrót Jasminy z urodzin pewnego jegomościa). Miałam też wrażenie, że druga połowa była właśnie w wielu momentach pisana z pośpiechem. Mimo to uważam, że była to warta poświęcenia czasu lektura i na pewno przeczytam kolejne części.

Ach, te wojenne dramaty i miłość. Zakazane uczucie, które nie miało prawa mieć miejsce. Nic więc dziwnego, że Justyna Wydra Esesmanem i Żydówką z miejsca mnie kupiła. Kwiecień 1943 rok. W wyniku likwidacji krakowskiego getta tamtejsza ludność w wagonach bydlęcych została wywieziona do Auschwitz. Jedynie młoda Żydówka Debora wyskakuje z pociągu i ze złamaną nogą ukrywa się w krzakach. Tam zastaje ją Bruno Kramer, oficer SS. Co powinno już oznaczać śmierć dziewczyny, przybiera nieoczekiwany obrót. A drogi Debory i Bruna nie raz przetną się w dramatycznych okolicznościach. Nie jest żadną tajemnicą, że mam ogromną słabość do wojennych opowieści, zwłaszcza z wątkiem żydowskim. Przede wszystkim porusza mnie gehenna ludzi, walka o przetrwanie i próba zachowania człowieczeństwa w obliczu wszechobecnego bestialstwa. A historia opowiedziana w Esesmanie i Żydówce idealnie wpisuje się w ten nurt. Tu gra toczy się o najwyższą stawkę, tu niebezpieczeństwo jest nieustannie na wyciągnięcie ręki, a świadomość kontaktu i pomocy temu, kto winien być traktowany jak wróg jest wciąż obecne. Na tym Justyna Wydra buduje opowieść w której przeszłość i teraźniejszość przeplata się ze sobą. Z losów pary bohaterów sprzed 1943 poznajemy ich jacy byli przed powszechną katastrofą, jak również ich relacje łączące ich z bliskimi. Dwie osoby całkowicie inaczej wychowane, wyznające odmienny światopogląd. Z jednej strony Debora wiodące zwykłe życie pełne marzeń o przyszłości, z drugiej Bruno z każdym dniem zafascynowany siłą i ideologią narodowego socjalizmu. Wraz wybuchem wojny nie tylko ich sposób postrzegania świata, ale oni sobie wystawieni zostają na dokonanie tego jednego wyboru, od którego zależy dosłownie wszystko. Zarówno z bliska przyglądamy się konspiracji, jak również szeregom SS i na tym tle rodzącą się miłość. Ta zakazana, ta którą trudno zaakceptować, ale nie dająca się stłamsić tym, co stoją po przeciwnych stronach barykady. Tylko, czy wobec okrucieństwa wojny i nowego powojennego porządku, uczucie kochanków ma szansę przetrwać? To, co urzeka najmocniej w tej powieści to Debora i Bruno. Dwoje, samotnych ludzi, których spotkało coś, czego nigdy by się nie spodziewali. Niejednokrotnie w próbie zachowania człowieczeństwa, zmuszeni są postąpić wbrew regułom, wbrew otoczeniu. Nieustannie prześladuje ich widmo śmierci, mimo to nieustannie ich drogi krzyżują się. Przyciągają siebie niczym magnes. Tylko będąc we dwoje mogą zapomnieć chociaż na chwilę o wszechogarniającym piekle. Powieść stanowi typowy romans historyczny, który z ogromnym realizmem oddaje realia epoki. Justyna Wydra z ogromną czułością, delikatnością snuje opowieść o miłości. Jednocześnie nikogo nie ocenia, każdemu daje szansę na przedstawienie własnych racji. Niewątpliwie bardzo mocno angażuje emocjonalnie czytelnika. I może zwłaszcza w pierwszej części nie ma zbyt wiele fajerwerków, to jest poprawnie napisana historia oddająca życie i uczuciowe zmaganie się dwójki ludzi, którzy mogą liczyć tylko na siebie. Esesman i Żydówka w pełni rozbrzmiewa i nasuwa mnóstwo myśli o powieści wtedy, gdy pada ostatnie zdanie.

Mam słabość do tej serii. Tą książkę przeczytałam również już drugi raz, po kilku latach przerwy, i dobrze, bo wielu rzeczy już nie pamiętałam. W tej części pojawia się nowa postać - Ignacy. Mamy sporo spisków, knucia, zamachów i bomb. Autorka tak sprytnie zakończyła tą książkę, że już wiem, dlaczego tak wyczekiwałam kolejnej, trzeciej (i ostatniej) z serii.

Książka bardzo ciekawa. Przeplatają się w niej fikcja, trochę fantazji oraz autentyczne wydarzenia. Bardzo szybko się ją czyta. Główna bohaterka jest dzieckiem innym niż rówieśnicy w jej wieku. Uczy się bardzo dobrze i interesuje przedmiotami ścisłymi. Jest dzieckiem nielubianym przez rodziców, ale nie wie dlaczego tak jest. Gdy dowiaduje się prawdy o swoim dzieciństwie jej życie bardzo się zmienia.

„Białe róże dla Matyldy” - Magdalena Zimniak Książka ukazująca problem, o którym nadal mało się mówi, i który nie do końca chyba nawet jest ,badany przez psychologów i psychiatrów: Zespół Münchhausena lub zastępczy zespół münchhausena- zaburzenie mające na celu wywoływanie chorób u siebie lub u dziecka, które często doprowadzają do śmierci (zwłaszcza u dzieci ). Temat coraz częściej poruszany jednak jak pozostawiający gdzieś z lesie... Tytułowa Matylda traci najpierw dzieci, później męża, a na samym końcu siostrę... Jednak czy tym smierciom można było zapobiec? Czy znamy na pewno osoby nam najbliższe ? A czy poznając najmroczniejsze ich strony oddamy ich w ręce prawa czy będziemy chronić ? Wciągająca powieść, choć niektóre momenty trochę może przekolorowane, jednak nie niemożliwe 😛

Lady M. to książka zupełnie inna od słynnego Stulecia Winnych. Nie da się ich porównać – obie powieści są pisane w innym stylu i z odmienną narracją. Lady M. jest specyficzna, wymaga od czytelnika innego podejścia i skupienia, co może jednych zachwycić, a innych lekko zniechęcić. Nie ukrywam – sama nie wiem, czy książka mi się podobała, czy nie. Z jednej strony ma ciekawą konstrukcję i klimat, z drugiej pozostawia pewien niedosyt. Końcówka jest fatalna – całkowicie psuje odbiór całej książki i pozostawia ogromne rozczarowanie. Mimo specyficznego stylu i wciągającej narracji, zakończenie znacząco obniża wartość powieści i sprawia, że trudno ją polecić w całości.

Smutna powieść. Ona biedna dziewczyna ze wsi , która wszystko robi pod dyktando ojca, później męża . On przystojny ,bogaty syn prawnika, pomimo pięknej żony ,ma kochankę. Ona żyje w złotej klatce, brakuje jej uczucia ,kogoś kto ją zrozumie. Wpada w depresję. Paradoksalnie jej choroba przyczynia się do tego ,że mąż zmienia się o 180 stopni.

„Awaria małżeńska” to historia, która już od pierwszych stron pokazuje, że życie potrafi wywrócić wszystko do góry nogami i to w najmniej oczekiwanym momencie. Mateusz i Sebastian, dwaj zupełnie obcy sobie mężczyźni, nagle zostają postawieni w bardzo podobnej sytuacji. Z dnia na dzień muszą odnaleźć się w roli tymczasowych samotnych ojców. Bez żon, bez „centrum dowodzenia”, bez tej osoby, która zwykle ogarnia logistykę, emocje i cały domowy chaos. To książka napisana z humorem, ale jednocześnie bardzo życiowa. Pokazuje to, o czym rzadko mówi się głośno, że w wielu rodzinach to matka jest głównodowodzącą, a ojciec często stoi gdzieś z boku, trochę nieświadomy, jak wiele spraw toczy się każdego dnia. Kiedy nagle zostaje sam na froncie, zaczyna się prawdziwa szkoła przetrwania. Codzienne obowiązki, dziecięce dramaty, zmęczenie i próby ogarnięcia wszystkiego bez instrukcji obsługi, momentami jest zabawnie, momentami wzruszająco, a czasem po prostu bardzo prawdziwie. Bardzo podobało mi się to, że autorka nie zrobiła z bohaterów ani nieudaczników, ani superbohaterów. To zwykli faceci, którzy popełniają błędy, uczą się na nich i powoli odkrywają, ile tak naprawdę znaczy obecność i zaangażowanie w życie dzieci. Są sceny, które bawią do łez, bo trudno nie uśmiechnąć się na myśl o dwóch zagubionych ojcach próbujących ogarnąć domowy chaos. Ale są też takie momenty, które dają do myślenia i uderzają w czuły punkt. To była naprawdę świetna książka, lekka w formie, ale z ważnym przesłaniem. Trochę zabawna, trochę wzruszająca, bardzo prawdziwa. Myślę, że wiele rodzin mogłoby się w niej przejrzeć jak w lustrze. I właśnie za to ją polubiłam, za emocje, autentyczność i to, że pod płaszczykiem humoru przemyca coś naprawdę ważnego.

Książka czytała się szybko, sama historia miała duży potencjał. Czytam już tyle lat i jestem w takim wieku że oczekuję czegoś więcej. Liczyłam na rozwiniecie historii z ściganiem prześladowców, może bardziej opisów świata filmowego a dostałam no właśnie.. Bajkę o dziewczynie która niby ma swój pub a trzęsie się nad wszystkim jak nastolatka...Super aktor który co kilka stron musi być pokazany w łóżkowych akcjach. Przeczytałam ale szybko pewnie o niej zapomnę, myślę że to książka dla młodszego czytelnika.Był w tej książce potencjał ale zaginął po drodze.