Galeria Snów DallerGuta

Wolno płynąca lektura obyczajowa, której bohaterką jest melancholijna, osamotniona, a momentami również zgorzkniała dwudziestoletnia Chizu. Dziewczyna pełna jest niewypowiedzianych napięć i z trudem angażuje się w bliskie relacje. Chizu wprowadza się do starszej od siebie o pięćdziesiąt lat kobiety — relacja ta staje się osią powieści. W przeciwieństwie do matki, właścicielka domu (i aktualnie dwóch kotów) przyjmuje Chizu taką, jaka jest - bez prób naprawiania, ocen czy presji zmiany. Nie reaguje na złośliwości, nie wchodzi w konflikty — spokojnie żyje po swojemu, ciesząc się z drobnych rzeczy. To właśnie ta konsekwentna, cicha obecność tworzy przestrzeń, w której może narodzić się więź. Dzieje się to powoli, niemal niezauważalnie. To książka o byciu „pomiędzy”: między dzieciństwem a dorosłością, samotnością a bliskością, potrzebą miłości a lękiem przed nią. Niewiele się tu „dzieje” w sensie fabularnym — ale sporo, choć nadal bardzo subtelnie i nie wprost, w warstwie emocjonalnej.

Mam wrażenie, że od kilku lat w świecie japońskiej literatury, przynajmniej tej tłumaczonej na polski, panuje moda na motywy kawiarni i cofania się w czasie, we wspomnieniach, czy też dosłownie. I wiem, że gatunek ten jest dość specyficzny i pewnie nie każdemu przypadnie do gustu. Ale są to zazwyczaj książki krótkie i lekkie, co może być plusem. Są przyjemne. Tutaj mamy kilka wątków i historii różnych ludzi, jednak wszystkie są ze sobą powiązane. Osobiście bardzo lubię ten zabieg. Jest tutaj też astrologia, nie typowo azjatycka, a zachodnia, czyli ta którą znamy z naszego europejskiego podwórka - raczej rzadki motyw w azjatyckiej literaturze, to nie tamtejszy folklor. Są też koty podające kawę i desery w znikającej kawiarni. Jeśli te motywy brzmią ciekawie i kusząco, to polecam sięgnąć po tę książkę. Na mnie już czeka na półce drugi tom, swoją drogą pięknie wydany.

RECENZA W 5 |ZDANIACH: Zaczynając czytać tę książkę musisz wiedzieć, za co sie zabierasz. Nazwałbym ten rodzaj literatury "książkami dobrego samopoczucia", a za podobną serią można uznać "nietuzinkowy sklep całodobowy". LEktura jest lekka, ale jednocześnie refleksyjna, bohaterowie to zwykli ludzie, którzy walczą z podobnymi problemami, jak my w Polsce: brakiem dobrej pracy po uczelni wyższej, wysokimi cenami mieszkań, rosnącymi kosztami życia, poczuciem bezsensu, porblemami ze związkami czy przepracowaniem... Każda postac musi sie z czymś zmierzyć, aby popchnąć swoje życie do przodu. I dlatego bardzo spodobałą mi się ta książka, bo jakos w polskiej literaturze takich tytułów nie znalazłem. A jeżeli są, proszę o polecajki ! :)

Książkę początkowo czytało mi się dosyć żmudno, chociaż muszę przyznać, że zaciekawiła mnie już od początku.. Styl pisania jest typowy dla azjatyckich pisarzy, jest ona naprawdę dobry ale specyficzny przez co nie każdemu przypadnie do gustu. Rozwodzimy się tu nad prozaicznymi rzeczami, co dla kogoś może być nudne, jednak ja dostrzegam w tym urok. Fabularnie nie mamy tutaj nie wiadomo jakiej akcji, wszystko toczy się raczej wolniejszym tempem, co mi osobiście nie przeszkadzało. Bohaterami są osoby zwykłe, które każdy z nas może mijać na ulicy. Jest o tyle fajny zabieg, że każdy z nas z łatwością może się utożsamić z ich problemami. Z wszystkich sytuacji płynie jakiś morał, co skłania nas do przemyśleń, nawet na temat rzeczy niemal oczywistych, o których jednak w pędzie życia codziennego zdarza nam się zapomnieć. Nie jest to historia, która każdemu przypadnie do gustu, ale mi naprawdę się podobała, także z czystym sumieniem mogą ją polecić.

„Kuchnia książek” autorstwa Kim Jee Hye to książka, która od pierwszych stron wydaje się spokojna, wręcz powolna, ale właśnie w tym tkwi jej największy urok. Dla mnie była trochę jak literacki „ciepły koc”: historia, która nie pędzi do przodu, tylko pozwala się zatrzymać i na chwilę odetchnąć. Powieść opowiada o Yujin, która po sprzedaży swojego start-upu zostawia za sobą życie w Seulu i przenosi się do niewielkiej wsi Soyang-ri. Tam otwiera niezwykłe miejsce – księgarnię połączoną z kawiarnią i pensjonatem, „Soyang-ri Book’s Kitchen”. Trafiają do niej różni ludzie: zmęczeni, zagubieni, często stojący na życiowym rozdrożu. Każdy z nich przyjeżdża z własnym bagażem doświadczeń, a Yujin próbuje pomóc im odnaleźć spokój, dobierając książki dopasowane do ich sytuacji i emocji. Bardzo podobała mi się konstrukcja tej historii. Każdy rozdział skupia się na innej postaci i jej problemach, przez co książka przypomina trochę zbiór opowiadań połączonych jednym miejscem. Jedne historie czytało mi się bardzo płynnie, inne trochę wolniej, ale w wielu z nich odnajdywałam coś znajomego. Bohaterowie zmagają się z presją sukcesu, wypaleniem, zmęczeniem pracą czy poczuciem zagubienia – problemami, które w dzisiejszym świecie są niezwykle bliskie wielu ludziom. W tej książce nie ma dramatycznych zwrotów akcji ani bardzo pogłębionych analiz psychologicznych. Emocje bohaterów często pozostają między wierszami. Mam jednak wrażenie, że to częściowo wynika z koreańskiej wrażliwości i kultury, w której wiele uczuć zostaje niewypowiedzianych. Podczas lektury często myślałam o koreańskim pojęciu „Han” – tej trudnej do uchwycenia mieszance melancholii, tęsknoty i cichego smutku, który jednak nie odbiera nadziei. Właśnie taki nastrój unosi się nad wieloma historiami z tej książki. Jednocześnie całość jest bardzo ciepła i otulająca. Czytając, nie mogłam przestać myśleć o tym, jak cudownym miejscem musiałaby być taka księgarnio-kawiarnia. Myślę, że każdy bibliofil marzył kiedyś o przestrzeni pełnej książek, dobrej kawy i ludzi, którzy kochają czytanie tak samo jak on. Sama wielokrotnie łapałam się na myśli, że chciałabym choć na chwilę znaleźć się w takim miejscu – rzucić wszystko, uciec od codzienności i zaszyć się gdzieś wśród półek z książkami. Ta książka trafiła do mnie też dlatego, że wielu bohaterów jest mniej więcej w tym samym momencie życia, w okolicach trzydziestki. To czas, kiedy wiele osób zaczyna zadawać sobie pytania o sens pracy, o marzenia, o to, czy idziemy w dobrą stronę. Sama powoli zbliżam się do tej „magicznej” liczby i momentami miałam wrażenie, że rozumiem bohaterów trochę bardziej, niż bym chciała. „Kuchnia książek” nie jest historią spektakularną ani szczególnie zaskakującą. Ale jest spokojna, refleksyjna i pełna ciepła. To książka o zatrzymaniu się w biegu, o odnajdywaniu siebie i o tym, jak ogromną moc mogą mieć książki. A po jej przeczytaniu naprawdę trudno nie pomyśleć, że takie miejsce jak „Soyang-ri Book’s Kitchen” powinno istnieć gdzieś naprawdę.

Wszystkie wrażenia z lektury mogłabym zamknąć w jednym zdaniu: „Ta książka była milutka”. Milutka jak dobrze wychowany człowiek, z którym przyjemnie się rozmawia, ale do konwersacji dość szybko wkrada się nuda. Gadu gadu, jeden temat, drugi temat, a w międzyczasie dyskretnie zerkamy na zegarek. Ta książka była milutka, a ja przeczytałam ją z uprzejmości – jakbym wewnętrznie czuła, że porzucenie w trakcie sprawi jej przykrość. Nie pytajcie. „Wszystko, czego szukasz, znajdziesz w bibliotece” to jeden z tych tytułów skierowanych do miłośników książek o książkach – i o bibliotekach. Fabuła kręci się wokół konkretnej biblioteki, a pisarka po kolei wysyła tam bohaterów. Każdy poznaje pracującą tam kobietę o imponującej posturze, która jakby mimochodem daje mu radę. A może nie tyle radę, ile kierunkowskaz. Oraz ozdobę z włóczki, oczywiście pasującą do sytuacji życiowej danej osoby. Każdy bohater z czasem odnajduje własną drogę, zaczyna w siebie wierzyć i odkrywa, że jeszcze wiele może osiągnąć. Jeśli czytaliście już takie historie, ta kompletnie niczym Was nie zaskoczy. Jest przyjemna, choć niemiłosiernie przewidywalna, a jeśli czymś się wyróżnia, to dydaktyzmem. Tutaj czuję go najmocniej. Niektóre mądrości życiowe wybrzmiewają za bardzo, bo są zbyt łopatologicznie podane. Przyznam szczerze, że momentami mnie nużyły/męczyły. Doczytałam do końca głównie dlatego, żeby się przekonać, czy ostatni bohater adoptuje kraba. Żeby nie było, nie odradzam tego tytułu. Nie jest zły, kto wie, może znajdzie się ktoś, kogo lektura wprowadzi w błogi nastrój. Po prostu są lepsze książki z motywem „wizyta w bibliotece rozwiąże każdy problem”. O tej szybko zapomnę, bo nie skradła mi serca.

Przyjemna książka rozrywkowa u sprytny pomysł na świat przedstawiony. Jedyne uwagi jakie mam to kilka dziur fabularnych bo o ile pomysł na magiczne książki jest sprytny to autor nie panuje nad nim w stu procentach, co nie zmienia faktu że to bardzo przyjemna rozrywka.

Widac rozbieznosc miedzy poziomem autorow piszacych opowiadania. Niektore byly ciekawsze niz inne, wiekszosc zakonczen otwartych, nie wszystkie jasno mialy zwiazek z motywem dark academia. Otwarte zakonczenia w wiekszosci ciekawe, niektore jednak brzmialy jakby autor chcial powiedziec "nie mam pomyslu na zakonczenie, dokonczcie sobie sami"

„Rozkład północy” to zbiór przeplatających się ze sobą opowiadań. Przechodząc przez te historie czytelnik powoli odrywa się od ziemi, by doświadczyć przedziwnych i niebezpiecznych wydarzeń. Jak mówi jedna z bohaterek, musimy spacerować nocą korytarzem i nie zwracać uwagi na to, co niezwykłe, taka nasza praca. Ach, na wypadek, gdyby pojawił się przed nami duch mężczyzny przypominający innego pracownika, ostrzegający, by gdzieś nie wchodzić, to lepiej go posłuchać. Opowiadania są czasem naprawdę niepokojące, ocierające się o szaleństwo, a w większości smutne. Autorce nie zależy na kreowaniu grozy dla samego dreszczyku, ale by w symboliczny sposób przedstawić takie pojęcia jak przeżywanie żałoby, chęć zemsty, nieprzepracowana trauma. Tutaj przedmioty i zwierzęta mają dusze, dźwigają emocjonalny bagaż. Bardzo podobała mi się ta książka, przeczytałam ją od deski do deski. Była jednocześnie osadzona we współczesności oraz w klimacie mityczno-baśniowym. We wszystkich tych dziwnościach i smutku dało się znaleźć pewnego rodzaju ukojenie. Do tego odczucia w dużej mierze przyczyniło się ostatnie opowiadanie, dlatego warto tomik doczytać do końca. Polecam.

Laura Imai Messina po raz kolejny udowadnia, że posiada niezwykły dar opowiadania o sprawach ostatecznych z lekkością, która nie odbiera im powagi, a wręcz dodaje im świetlistości. „Wyspa bijących serc” to literatura piękna w najczystszej postaci – subtelna, nieco oniryczna i głęboko zakorzeniona w japońskiej wrażliwości, choć napisana przez autorkę pochodzącą z Włoch. Akcja powieści koncentruje się wokół niezwykłego miejsca, które istnieje naprawdę – Archiwum Serc na wyspie Teshima. To właśnie tam Christian Boltanski zgromadził tysiące nagrań ludzkich uderzeń serca. Messina wykorzystuje tę scenerię, by spleść losy dwóch poranionych osób: Shūichiego, czterdziestoletniego ilustratora ściganego przez wspomnienia o zmarłej matce, oraz Kenty, ośmioletniego chłopca, który mierzy się z własnym poczuciem zagubienia. Moja ocena 8/10 wynika z balansu między literackim kunsztem a emocjonalnym ciężarem, który – mimo trudnej tematyki – nie przygniata czytelnika. Język i styl: Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny. Każde zdanie zdaje się być przemyślane, a opisy przyrody i mechanizmów ludzkiej pamięci są wręcz poetyckie. Symbolika: Serce w tej książce nie jest tylko organem. To metronom naszego życia, dowód na istnienie, który pozostaje nawet wtedy, gdy nas już nie ma. Messina pyta retorycznie: co po nas zostanie, gdy zamilkną słowa? Odpowiedzią jest ten rytmiczny, pierwotny dźwięk. Relacje: Więź rodząca się między Shūichim a Kentą jest rozpisana po mistrzowsku. To relacja pełna niedopowiedzeń, wspólnego milczenia i powolnego budowania zaufania na fundamentach wspólnej straty. Momentami tempo narracji bywa aż nazbyt kontemplacyjne. Dla czytelników przyzwyczajonych do wartkiej akcji, „Wyspa bijących serc” może wydać się zbyt statyczna. Autorka celebruje każdą chwilę, co jest piękne, ale niekiedy prowadzi do lekkiego rozmycia głównego wątku. Ponadto, pewne metafory mogą wydawać się dla niektórych zbyt abstrakcyjne. „Wyspa bijących serc” to lektura obowiązkowa dla fanów „Kawiarni pod Pełnią Księżyca” czy poprzedniej książki autorki, „O czym szumią cedry”. To opowieść o tym, że żałoba nie musi być końcem, a jedynie inną formą obecności. Messina uczy nas słuchać – nie tylko uszami, ale przede wszystkim empatią. To książka, która zostaje w czytelniku długo po odłożeniu jej na półkę. Przypomina, że każde uderzenie serca to krótka historia, którą warto docenić, póki wciąż wybrzmiewa. Jeśli szukasz literatury, która ukoi Twoje nerwy i zmusi do refleksji nad sensem przemijania, Teshima czeka na Ciebie.

Kawał świetnej lektury. Doskonale bawiłam się podczas słuchania i olbrzymią satysfakcję sprawiało mi domyślanie się pewnych rzeczy przed bohaterką. To wielka sztuka przedstawić pewne wydarzenia tak, aby dało się ich domyślić, a jednocześnie, aby całość nie nudziła. Ogólnie cała intryga jest moim zdaniem bardzo ciekawa. Szczególnie doceniam medyczną oś tej powieści, było to naprawdę świeże i wciągające. Bardzo podobała mi się również hierarchia stworzonego przez autorkę kościoła i wątki religijno-polityczne. Ludzie bez dusz mają pewne minusy jak np. to że pewne wydarzenia dzieją się zbyt szybko, albo nieco infantylny (ale na szczęście tylko miejscami) styl. Najsłabszą stroną są moim zdaniem bohaterowie. Są dość płascy i ich działania i decyzje choć konsekwentne w ramach kreacji postaci, są trochę przewidywalne i nudnawe. Mimo tych drobnych wad uważam, że warto przymknąć na nie oko i cieszyć się tą książką.

Otrzymałem tę książkę w prezencie i przyznam, że urzekło mnie piękne wydanie. Stylowa okładka, podział na części, pomysłowa zakładka - to wszystko dodało czytaniu dużo dodatkowej przyjemności. Książka jest podzielona na dwie części i co ważne możliwość czytania w różnej kolejności, czy po fragmentach, daje szansę odkrywania treści na różne sposoby, co też daje nie małą frajdę. Części funkcjonują niezależnie, ale różne sposoby czytania mogą wpływać na odbiór, co jest bardzo ciekawym doświadczeniem. To wszystko na duży plus! Niestety same historie, choć napisane przyjemnym językiem i dość malownicze, wydały mi się niestety dość niespójne. Zbyt dużo tu zbiegów okoliczności, spojrzeń przypadkiem zatrzymanych w odpowiednim miejscu i niezrozumiałych intencji. Chyba muszę dodać, że nie jestem fanem zagadek kryminalnych, więc być może moja ocena jest zbyt surowa.

Śledzimy podróż Dexa i Mszaczka i niby „nic wielkiego się nie dzieje”, ale jednocześnie dzieje się wszystko bo to historia o szukaniu sensu, celu i… samego siebie. Najbardziej uderzyło mnie to, że ta książka nie daje gotowych odpowiedzi. Raczej delikatnie pokazuje, że może wcale nie musimy ich mieć. I że samo bycie wystarczy.

Na początku trochę drażniła mnie główna bohaterka i to, że co chwilę było wymieniane imię „Si” (które spokojnie dałoby się zastąpić jakimś innym określeniem), ale finalnie bardzo spodobała mi się ta książka. Fajnie i szybko się czytało, skończyła się również bardzo miło ❤️

Czy chciał_byś powrócić do smaków dzieciństwa? Albo do jakiegoś dania związanego z pewnym miejscem lub ważną dla Ciebie osobą? W pewnej małej rodzinnej restauracji gdzieś w Kioto jest to możliwe😉 ☕☕W powieści Hisashi Kashiwai "Kamogawa. Tropiciele smaków. Drugie danie" @wydawnictworelacja Nagare Kamogawa, emerytowany policjant i kucharz wraz z córką prowadzącą biznes nie tylko zajmują się gotowaniem, ale też prowadzą kulinarne biuro detektywistyczne. Poszukują bowiem smaków z przeszłości. W tej części są to m.in.: bento z wodorostami przyrządzane przez ojca synowi do szkoły, smażony ryż przygotowywany przez mamę wziętej modelce, ryż z tempurą będący przysmakiem gwiazdy sceny muzycznej. Mimo że powieść jest dość schematyczna i przewidywalna, czyta się ją przyjemnie i szybko. Potrawy odtwarzane z przeszłości ożywiają wspomnienia, przypominają o osobach, które odeszły, są sposobem na rozliczenie z bolesną przeszłością, pogodzeniem z losem. Mnie ta książka ujęła bogactwem kuchni japońskiej wykorzystującej lokalne i sezonowe produkty oraz pomysłem potrawy pomagającej osiągnąć równowagę w życiu. ☕☕☕ I choć detektywi z sukcesem tropią smaki, to wydaje mi się, że w rzeczywistości nie jest łatwo odtworzyć smak zapamiętany z przeszłości. Do dziś wspominam z dzieciństwa tabliczkę miodową "Maja", nie znalazłam nic podobnego, ale wciąż mam nadzieję i nie poddaję się 😁. Moja mama i ciocia próbowały ugotować danie z dzieciństwa, które serwowała im ich mama. Jakąś wariację kaszy na mleku (biedna wielodzietna rodzina) i choć obie świetnie gotowały, poniosły klęskę. Brakło zapewne jednej przyprawy - troski i miłości nieżyjącej już mamy.

Herbata schodzi na drugi plan, przysłania ją mrok, który nadciąga nad państwo. Czytelnik spodziewałby się, że główna bohaterka zostanie wielkim wybawcą, będzie chciała wszystkich uratować, ale postać wykreowana jest inna. Jest bardzo ludzka, a w tym też nieperfekcyjna, pozbawiona przesadzonego bohaterstwa, chce być po prostu dobrym człowiekiem i uratować swoich bliskich.

Dom. Powinien kojarzyć się z ciepłem, bezpieczeństwem i spokojem. Ale co, jeśli tak nie jest? Jeśli jego mury pamiętają więcej krzywd niż śmiechu — jeśli szepczą o bólu, który nigdy nie został wypowiedziany? 📖 „Kornik” Layli Martinez to opowieść o nawiedzonym domu — ale też o nawiedzonej pamięci. Rodzinna siedziba babki i wnuczki staje się miejscem, gdzie spod łóżka dobiega szept, na suficie pojawiają się święci, a cienie w szafach mają własne głosy. Babcia rozmawia z duchami przeszłości, a ściany starego domu wciąż pamiętają tajemnicze zaginięcia, których nikt nigdy nie wyjaśnił. 👁️ Wnuczka powraca do rodzinnego domu prosto z aresztu — oskarżona o związek z zaginięciem dziecka z najbogatszej rodziny we wsi. To wydarzenie zmusza obie kobiety do konfrontacji z bolesną prawdą ukrytą w murach, które milczały zbyt długo. 🕯️ „Kornik” to pełna grozy, gotycka opowieść o dziedziczeniu traumy — o rodzinie, którą jak tytułowy kornik toczy ból z pokolenia na pokolenie. To także portret Hiszpanii rozdartej wojną domową, naznaczonej przemocą klasową, upokorzeniem i patriarchalnym uciskiem kobiet. 📚 Gęsta, mroczna atmosfera tej książki sprawiła, że dreszcz strachu towarzyszył mi przez całą lekturę. To jedna z tych historii, które zostają w sercu na długo — jak echo, którego nie sposób uciszyć.

Izolacja. Niepewność. Dźwięki wody… Flo żyje w Tokio. Pewnego razy znajduje w metrze porzuconą książkę „Dźwięki wody”, którą postanawia przetłumaczyć. W ten sposób, razem z Flo, stałem się odkrywaczem historii Ayako i jej wnuka Kyo. Obie historie – Flo oraz Ayako i Kyo – zaczynają się przenikać, tworząc coś w rodzaju literackiej mozaiki dwóch światów. A ja, cóż mimochodem stałem się obserwatorem tych dwóch światów… ---------- Autor stworzył ciekawych bohaterów. Wszyscy oni mierzą się z własnymi lękami wywołanymi życiowymi niepowodzeniami. Każda i każdy z nich poszukuje… sensu życia po osobistym kryzysie, po niezdanych egzaminach, po latach powściągliwości i wycofania. Poprzez ich relacje, autor pokazuje, jak różne doświadczenia życiowe kształtują postrzeganie świata. ---------- To była ciekawa podróż czytelnicza. Niespiesznie smakowałem tej historii, pragnąc jak najdłużej z nią obcować. Dawkowałem sobie tej przyjemności. Mądrość bijąca z tej opowieści otulała mnie. Przy niej czułem się bezpiecznie. Tę książkę wyróżnia spokój, powolne i refleksyjne tempo oraz styl inspirowany japońską estetyką. I choć autor nie jest rodowitym Japończykiem, to jako fotograf i tłumacz wiele lat spędził w tym kraju, co wpłynęło na klimat tej powieści. ---------- Z szacunkiem do natury, z dbałością o szczegóły codzienności, autor pozwolił mi wsłuchać się w piękno pór roku i emocje bohaterek i bohaterów. To cudowna i bardzo dojrzałą opowieść, którą serdecznie polecam!

Przepiękna, lekka książka, od której nie mogłam się oderwać. Czytało się ją z ogromną przyjemnością. Była ciepła, nastrojowa i napisana w bardzo przystępny sposób. To idealna lektura na relaks, która potrafi poprawić nastrój. Szczerze polecam każdemu, kto szuka czegoś przyjemnego i niewymagającego.

Historia inspirowana mitologią indyjską, a konkretnie Ramajaną, będącą opowieściami o Ramie, kolejnym wcieleniu Boga Winszu. Autorka opowiada ją z perspektywy kobiety, która w oryginalnym tekście jest raczej bohaterem negatywnym. Ale tekst ma odpowiadać na pytania takie jak: „z czego wynikały jej decyzje”, „czy mogła inaczej”, „czy jej postępowaniem kierowała zazdrość czy może inne uczucia” Mamy tu do czynienia z silną postacią kobiecą, która nie walczy z rzeczywistością ale wykorzystuje zasoby, które ma by jak najwięcej zyskać dla siebie i bliskich. Która kocha, dba i walczy. Wciągająca historia. Nie zawsze łatwa. Godna polecenia.