Feta w Coqueville

W prosty, a jak sugestywny sposób opisane to biedne wiejskie bytowanie, przecież nie tak bardzo odległe w czasie. Miejscami przejmujące. A to jest życie naszych babć, prababć, pokoleń których geny również w sobie nosimy. I jak tu porównać ich troski i marzenia z naszymi rozbujałymi zachciankami względem życia? Głód, brud, wielogodzinna harówka, w dodatku nie na swoim, nędzne chałupy, choroby, umierające dzieci, brak szans na lepsze jutro, szybka starość. Nie doceniamy jakimi wybrańcami losu jesteśmy, tu, w tym czasie i punkcie na mapie ziemi, jaki dokonał się postęp. Popadamy w pychę, nie szanujemy żywności, w konsumpcyjnym szale powiększamy sterty śmieci, a ludzie na świecie w dalszym ciągu żyją w nie lepszych warunkach, niż te opisywane przez Marię Dąbrowską. To tak na marginesie...

Powieść tragiczna opowiadająca losy młodego mężczyzny, który początkowo pragnął śmierci, a później za wszelką cenę próbował jej uniknąć. Osierocony i nieszczęśliwie zakochany, ze złamanym sercem postanawia targnąć się na swoje życie. W tym momencie otrzymuje magiczny jaszczur – talizman będący jego wyrocznią. Skóra ma dać mu wszystko, czego zapragnie, lecz za cenę jego życia. Po każdym spełnionym życzeniu jaszczur kurczy się, a gdy całkowicie zniknie, jego właściciel umrze. Gdy młodzieniec wzbogaca się i dostrzega sprawczą moc talizmanu, zaczyna lękać się śmierci i odzyskuje chęć życia. Wycofuje się ze świata i unika wszelkich pragnień, chcąc jak najdłużej zachować życie, nawet jeśli miałoby ono stać się jedynie wegetacją. Ostatecznie doświadcza upragnionej miłości, która jednak doprowadza go do śmierci. Umiera obok ukochanej, do której żądza była jego ostatnią namiętnością. Książka poruszyła mną, pozostawiła chwile w zadumie.

Przeczytałam z prędkością światła.Zgodzę się z opinią poprzedników.Książka wg mnie napisana bardzo dobrze tak oszczędnie ,krótko, wyrażiście. Chyba się nie pomylę,że to taki styl Flauberta. A przemyślenia...po pierwsze naprawdę starajmy się nie oceniać ,choć to trudne .Bo im mocniej potępiamy tym łatwiej o własny upadek.

przerażenie świadka własnej śmierci, przygotowań do pogrzebu i samego pochówku... porażająca samotność i wola bez możliwości jej ujścia... wreszcie nadzieja jednego, jedynego gwoździa... a potem wolność życia... i kolejne zgryzoty powrotu do ludzi, którzy życie traktują jak surowiec... Oliwer Becaille zawsze był słabowitym, chorowitym dzieckiem. Z wiekiem to wcale nie minęło — mężczyzna nie dość, że często narzekał na zdrowie, to jeszcze żył w ciągłej świadomości czyhającej na niego śmierci. Gdy choroba zaatakowała po raz kolejny, walczył z nią trzy dni, po tym czasie żona znalazła go martwego. Młoda, kochająca kobieta załamała się zupełnie śmiercią męża i tylko dzięki pomocy sąsiadki udało się jej rozpocząć przygotowania do pogrzebu, przyjąć żałobę i zacząć przystosowywać do nowej rzeczywistości. Rzecz w tym, że całą historię opowiada sam Oliwer Becaille, który dziwnym sposobem, mimo tego, że lekarz stwierdził zgon, zachował świadomość i obserwuje wszystkie przygotowania do pochówku… https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zgon-oliwiera-becaille/ *** Opowiadania https://lubimyczytac.pl/ksiazka/5203974/opowiadania

Kąśliwe spostrzeżenia autora czyta się z uśmiechem na twarzy, chociaż można odnieść wrażenie że dane teksty są już z lekka przestarzałe, to jednak tematyka i niektóre sprawy są na swój sposób dalej aktualne pomimo niemalże upływu 100 lat. Dlatego więc najlepsza zaleta aby sięgnąć po eseje jest skonfrontowanie je sobie z aktualną rzeczywistością.

Warto tę książeczkę przeczytać, nawet jeśli same niuanse na temat Mickiewicza niezbyt nas interesują. Dotyczy bowiem zjawiska ciągle popularnego, mianowicie skłonności do wygładzania wszelkich rys na życiorysach bohaterów (przykład świeży - "żołnierze wyklęci"). Ponadto można docenić, w jaki sposób kulturalnie i z dobrą wolą przeciwstawiać się zadawnionym nawykom myślowym. No i wreszcie, last but not least - wyśmienita proza Boya.

Wszyscy znają operę Carmen, jej literacki pierwowzór jest mniej znany. Utwór pochodzi z 1845 roku, jest jednym z ciekawszych osiągnięć romantyzmu w literaturze Galów i Franków. Poznajemy w nim, losy młodego Baska, zakochanego w Cygance Carmen, obdarzonej demoniczną osobowością. Nastrojowy, spokojny, i refleksyjny klimat dzieła, jest rozpiętym między nadzieją czytelników, na dobre zakończenie, a logicznym zrozumieniem, iż w tej opowieści, takie zakończenie, trąciłoby kiczem. Styl dzieła, jest bardzo przyjemnym w odbiorze, brak tutaj najmniejszej literackiej chropowatości, tak typowej, dla obecnej literatury, która, zagubiła się w usilnym próbach szokowania czytelników. Tekst jest zresztą świetnie przetłumaczonym, co tylko dodaje mu uroku. Zwykle, gdy czytam klasyczne dzieła, żałuje, że takie utwory, już niestety nie powstają. Podobne odczucia towarzyszy mi przy lekturze Carmen. Jest to utwór totalny, mamy w nim bowiem wszystko - mrok tajemnicy, tragizm fatalizmu ludzkich losów, odmęty namiętności, szczyptę romantyzmu i egzotyki. Czegoż chcieć więcej, od dobrej literatury?

Niestety bardzo krótki dramacik, do przeczytania w jeden wieczór. Klimat jednak jest nie do podrobienia, groza, ciemność i duchota od pierwszych stron. Po prostu czułam zapach pleśni i zatęchłego powietrza. Wiele dało również to, że wcześniej oglądałam ekranizację - film trwa nawet chyba dłużej niż czytanie tego tomiku, warto było jednak do niego zajrzeć.

Rewelacja! Perełka, zwłaszcza w audiobooku - książka czytana przez Jana Kobuszewskiego to prawdziwe mistrzostwo świata. Jeden człowiek - sto twarzy :) Audiobook jest o tyle ważny, że doskonale słychać warszawską gwarę, niby mogłam ją sobie wyobrazić przy czytaniu ale jej słuchanie w tak mistrzowskim wykonaniu to zupełnie inne doznanie. POLECAM!!!

Spodziewałam się po tej książce odrobinę więcej… pikanterii. Okazuje się, że mało w niej erotyzmu- główny bohater nie chciał być bowiem zdominowany tylko w sypialni, ale ogólnie w życiu, w każdej chwili- i na tym skupił się autor. Wybranka bohatera z początku niechętnie podchodziła do zadawania mu bólu, ale kiedy już poznała smak absolutnej władzy nad mężczyzną, a także całkowitą bezkarność za znęcanie się nad nim, stała się prawdziwym tyranem. Nie jest to najlepsza pozycja, dużo w niej powtórzeń, dialogi bywają strasznie drętwe i nienaturalne. Według mnie na najwięcej uwagi zasługuje zmiana jaka zachodzi w Wandzie w miarę jak układ między nią a Sewerynem się rozwijał.

Małe objętościowo dziełko Chateaubrianda zajmuje poczesną pozycję w literaturze romantyzmu. Znajdziemy w nim motywy i problemy typowe dla tej epoki, a ściślej dla jej przedstawicieli: nadwrażliwych samotników udręczonych nudą i melancholią, dla których świat zewnętrzny jest tylko lustrem, w którym przegląda się niespokojne ego. Taką postacią jest René, osierocony przez matkę (zmarła przy porodzie), odrzucony przez ojca (zamożnego pana na zamku). Jedynie siostra Amelia odnosi się do niego z czułością, szczerze kochając brata, lecz jak się okaże: w nieoczywisty sposób. W przypływie rozpaczy spowodowanej skrywanym żarem porzuca biednego René na rzecz samego Chrystusa, aby uniknąć grzechu, który zdawał się nieuchronny. Amelia trafia zatem do klasztoru położonego gdzieś na brzegu morskim (czasoprzestrzeń utworu jest mgliście określona), skąd wkrótce brat jej wyrusza do Luizjany, będącej podówczas (koniec XVIII w.) francuską kolonią. Tam zamieszkuje wśród okolicznych Indian (plemię Naczezów). Po latach nalegań opowiada dwóm mentorom, staremu wodzowi Szaktasowi i mądremu księdzu Suel, historię swojego nieszczęścia, które skłoniło go do porzucenia ojczyzny. René, idealizując siostrę (ważny dla romantyzmu wątek miłości doskonałej i niedostępnej zarazem), pogrążony w rozterkach i tęsknotach, nie zdawał sobie sprawy z jej obaw, choć przecież pragnął Amelii tak samo jak ona jego. Recepty na zgryzoty szukał w samotności, to gubiąc się w leśnych ostępach, to błądząc bulwarami antycznych miast, próbując podziwiać ich zabytkowe piękno. Ani w naturze, ani w kulturze nie potrafił jednak znaleźć ukojenia. Stał się jak "puszczyk w ruinach" (Psalm 102), skazany przez los czy raczej samego siebie na oddalenie, wygnanie, alienację. Egzystencja wewnętrzna, urojona, poza ludźmi i światem. Warto zapytać, na ile dobrowolna. Koniec utworu, formalnie będącego opowiadaniem, rodzajem poetyckiej prozy, ma wydźwięk religijno-dydaktyczny. Ojciec Suel poucza bohatera, że ściganie chimer nikogo do szczęścia nie przywiodło i że sens życia leży w postawie chrześcijańskiej: "Młody pyszałku, który mniemałeś, iż człowiek może wystarczyć sam sobie! Samotność zgubna jest temu, który nie żyje w niej z Bogiem [...] Ktokolwiek otrzymał siły po temu, winien je poświęcić ku służbie bliźnich". Ten piękny, szlachetny tekst polecam każdemu, kto chciałby zapoznać się z istotą romantyzmu, a także wszystkim tym, którym wydaje się, że depresja jest chorobą XXI wieku. Otóż nie, dwa wieki temu była równie obecna, choć może dotyczyła głównie artystów i określano ją mianem melancholii czy też bólu istnienia (z niem. Weltschmerz). Wynotowałem z książeczki kilka ładnych i mądrych cytatów: 1) Szczęśliwi ci, którzy skończyli swą podróż, nie opuściwszy portu, i którzy nie wlekli, jak ja, bezużytecznych dni na ziemi! 2) O Boże! gdybyś mi dał kobietę wedle moich pragnień; gdybyś, jak pierwszemu ojcu, przywiódł mi za rękę Ewę dobytą ze mnie samego... 3) Walczyłem jakiś czas przeciw mej chorobie, ale z obojętnością i bez niezłomnej chęci zwycięstwa. 4) Starzec, wraz ze swymi wspomnieniami, podobny jest do spróchniałego dębu w lesie: dąb taki nie stroi się już własnym liściem, ale okrywa niekiedy swą nagość obcą roślinnością, która wyrasta na jego odwiecznych gałęziach. 5) Serce nasze to instrument niezupełny, lira, w której brakuje strun, tak iż trzeba nam oddawać akcenty radości w tonach przeznaczonych dla westchnień. 6) Nie jesteś, młodzieńcze, człowiekiem wyższym przez to, iż widzisz świat w odrażającym świetle. Jeśli kto nienawidzi ludzi i życia, to jedynie dlatego, iż wzrok jego nie sięga dość daleko.

Konsekwetnie przeprowadzona analiza upadku naiwnego księdza - który mógłby robić za postać komiczną, gdyby nie jego nieszczęście - z powodu małostkowości, egoizmu i monomanii starej panny i księdza-rywala, ale także interesowności teoretycznych przyjaciół. Kolejna to książka Balzaca prezentująca odrażający obraz prowincji jako dusznego gniazda intryg, kolejna też - po "Pierrette" - tyrada przeciwko stanowi wolnemu. Balzac bardzo gromko piorunuje, że zwłaszcza kobieca natura, gdy nie może się formować w kręgu uczuć rodzinnych, degeneruje - z nader nielicznymi wyjątkami - do mściwej małoduszności. Księżom też się dostaje z tego samego paragrafu, choć nieco łagodniej, mimo że ks. Troubert jako mistrz intryg i szykan robi wrażenie znacznie bardziej demoniczne niż złośliwa panna Gamard. Nie ma tu może fragmentów, które by mnie wyjątkowo pozytywnie uderzyły, ale całość jest bardzo solidna i spójna. Ciekawa postać wytrawnego znawcy międzyludzkich mechanizmów Bourbonne'a, który od początku wie, jak się sprawy niepomyślnie potoczą dla tytułowego bohatera.

Sándor Márai w swoich ‎„Dziennikach” ‎dawał do zrozumienia, że Zweig był dla niego punktem odniesienia. Wspólnota ich losów jest niepodważalna. Gdy Márai już na obczyźnie zrozumiał, że to nieodwracalny koniec pewnej epoki, zaczął postrzegać Zweiga jako podobnego sobie żałobnika opłakującego utratę ‎„starego świata”‎, jakim dla obu była przedwojenna kultura środkowoeuropejska. I choć uważał samobójstwo austriackiego pisarza za gest słaby i niepotrzebny, sam w końcu podjął podobną próbę. ‎„Nowelę szachową” ‎Zweig napisał na rok przed śmiercią i dwa lata po wybuchu wojny. Czy widać tu już demony, który odebrały mu nadzieję na lepsze jutro? Jeszcze nie, choć dostrzec można pewne symptomy bezsilności i wewnętrzny dysonans. Autor podejmuje temat reakcji na odosobnienie. Skupia się na tym, jak umysł obsesyjnie potrafi się bronić, aby nie popaść w rozpacz. Tylko czy ratunek przed ową rozpaczą nie wpędza go w inną? Szachy niezmiennie pozostają tylko wdzięcznym tłem. Prawdziwa rozgrywka polega na konfrontacji odmiennych postaw życiowych. Psychologiczna rozbiórka jest tu bezwzględna i szkoda tylko, że kończy się tak szybko.

Genialna. Przeczytałem tę książkę za sprawą wyzwania czytelniczego, czyli książka, która doczekała się ekranizacji. Długo też chodziła za mną ta historia i tak wielu mi ją polecało. Przyszła pora przeczytać. ,,Kariera Nikodema Dyzmy" to jest nic innego, jak historia drobnego cwaniaczka, który myśli sobie: co by tu zrobić, aby się nie narobić i zarobić? Odnoszę wrażenie, jakbym znalazł się w świecie Gombrowicza. Ludzie głupieją, ulegają urokowi człowieka, który ciągle kłamie. Nikoś przez przypadek zwraca na siebie uwagę elity społeczeństwa. Staje się gwiazdą. Dzięki znajomości zyskuje stanowisko. Jestem pod wrażeniem, jak cwaniactwem, sprytem i swoimi sztuczkami manipulacyjnymi oszukuje wszystkich wokół. Kunika, jego żonę Ninę, która jest beznadziejną romantyczką. Pułkownika Waredę i wielu innych. Śmiem twierdzić, że pan Dyzma to współczesny autorytet naszych polityków, ponieważ są do niego bardzo podobni. Polityka to bagno, wszyscy w sejmie kłamią i to sprawia, że śmiało mogę twierdzić: Polska jest kierowana przez grupę Dyzmy. Opinia nieco polityczna, gdyż jestem zdania, że pan Tadeusz skutecznie przewidywał przyszłość. Podoba mi się jego pogląd odnośnie do industrializacji przemysłu i rolnictwa. Świat opanowują maszyny, maszyny wypierają człowieka. Automatyzacja stanowisk to jest niepokojące. To wszystko idzie w złym kierunku. ,,Istne szaleństwo: maszyny nie tylko wulgaryzyją nasze życie, odbierają mu piękno, lecz i samego człowieka wypierają". Sama historia jest mistrzowsko opowiedziana. Najlepsze, że niektórzy zdołali rozgryźć Nikodema, a i tak świat naiwnie wierzy, że Dyzma jest geniuszem. Najsmutniejsze, że takich cwaniaków jest mnóstwo w życiu, nie cierpię takich ludzi, gardzę nimi... A za sprawą tej książki, można jeszcze ciut się poduczyć, jak takich rozpoznawać. Jeszcze powiem, że mądrze było powiedziane: gdzie diabeł nie może, to tam kobietę pośle! Tego Nikodema kobiety zamęczą. Są też komiczne epizody. Nikodem zostaje mistrzem, lecz nie będę zdradzał szczegółów. Jednak przyznaje, że gdyby nie te diabły, to z pewnością nie jeden mężczyzna mógłby mu tej sytuacji pozazdrościć. Ja nie! Bo mnie wyłącznie interesuje monogamia. ,,Baby to mogą świat do góry nogami przewrócić, bo trzymają z diabłami...". Pan Nikodem to zdolna i cwana bestia, nie można z nim zadzierać. Pan prezes Górą. Pan Dyzma na premiera... Myślę sobie w tej książce, jak i w życiu znajdzie się taki cwaniak, co porwie tłum, ale prędzej czy później popełni błąd i spadnie na dno. Tego im życzę. Jeśli ktoś nie czytał ,,Kariery Nikodema Dyzmy" to nalegam, by prędko nadrobić. Rewelacyjna. Muszę jeszcze obejrzeć serial. Roman Wilhelmi to był znakomity aktor.

"Spowiedź dziecięcia wieku" to jedna z tych powieści, które konstruują nasz europejski kod kulturowy. To kluczowa powieść epoki romantyzmu, Oczywiście, dzisiaj jezyk trochę inny niż sto lat temu, a i czytelnik jest mniej być może wrażliwy na piękno i harmonię słowa, a nade wszystko, odnoszę wrażenie, zbyt leniwy intelektualnie, aby ogarnąć wszystkie niuanse powieści Musseta. To oczywiście nie jest, jak ktoś na tej stronie reklamuje tę książkę, że to powieść o romansie między autorem (Musset) a znaną nam skądinąd George Sand. Nie jest to także tylko opis cierpień miłosnych Oktawa jedynie jako łzawa ilustrację niepokojów stulecia. "Spowiedź..." należy czytać przede wszystko jako portret francuskiego społeczeństwa współczesnego Mussetowi, które utraciło nadrzedny sen po ówczesnym "końcu historii", jakim była próżnia po Napoleonie, pewnej pustki egzystencjalnej, w jakiej pogrążają się mężczyźni i kobiety. I ich próbach zrekompensowania tej pustki poszukiwaniem miłości.

" Nie zgadzam się z tym, co mówisz, ale oddam życie, abyś miał prawo to powiedzieć ". Voltaire Dwa miesiące przed śmiercią Voltaire wstąpił do loży masońskiej Dziewięciu Sióstr w Paryżu. Podsumował swoje życie słowami: " Umieram wielbiąc Boga, kochając przyjaciół, nie nienawidząc wrogów, nie cierpiąc przesądów ". Łatwo powiedzieć, zwłaszcza jeśli przez całe życie robiło się coś wręcz przeciwnego !!! Niesamowita postać, przeczytaj jego biografię. Chociaż zmarł 11 lat przed wybuchem Rewolucji Francuskiej jest uważany za jednego z jej ideowych patronów i intelektualnych inspiratorów. Pochowany w paryskim Panteonie, obok J. - J. Rousseau. Książka opublikowana w 1767 r. jest jednym z najważniejszych dzieł pisarza i filozofa. POLECAM !!!

Po „Aksamitne pazurki” otwierające cykl powieściowy „Perry Mason” pióra Erle’a Stanley’a Gardnera, kolejnego (po Johnie Grishamie) amerykańskiego prawnika i pisarza (1889-1970) sięgnąłem dlatego, że miałem dostęp do audiobooka wydanego przez „Agorę” w serii „Mistrzowie słowa”. Głosu temu wydaniu użyczył Andrzej Łapicki. Co ciekawe, wydawca nie ujawnia autora tłumaczenia. W tym wypadku może i dobrze, o czym dalej, lecz zarazem jest to ciekawy przyczynek do krytycznych, i to bardzo, rozważań o kondycji nie tylko polskiego rynku wydawniczego, ale i inteligencji. Mistrzowie słowa w zestawieniu z przeświadczeniem, że tłumacz nie jest ważny? Bez komentarza. No, może poza takim, że to nowa moda, gdyż stare audiobooki, nagrywane jeszcze na taśmach magnetofonowych, miały zawsze podane jako rzecz bardzo istotną, z jakiego tłumaczenia (a najczęściej i wydania) korzysta lektor. Ta nowa moda to kolejny obraz tego, jak inteligencja zmienia się w pseudointeligencję. No, pojechałem sobie po wydawnictwie, a teraz wróćmy do książki. „Aksamitne pazurki” to klasyczna powieść detektywistyczna, w dodatku klasycznie amerykańska, oba wyrażenia w ich jak najbardziej pozytywnym rozumieniu. Klasyczna, a więc jeden trup, bez zbędnego okrucieństwa, zboczeń, flaków i seryjnych zabójców, bez wydumanych motywów, profili psychologicznych, CSI, i całego tego nowomodnego chłamu. Perełka dla miłośników gatunku, więc nie będę wspominał fabuły, by nie psuć nikomu niepowtarzalnego smaku nowości. Głównym bohaterem cyklu jest Perry Mason, ikoniczny amerykański prywatny detektyw, lecz nie nadużywający przemocy, co sprawia, iż nie jest to postać za bardzo sztampowa. Świetnie za to wykreowana jest protagonistka tej konkretnie powieści, czyli pani od tytułowych pazurków. Akcja rozwija się w spokojnym tempie, wciąga powoli, daje czas na smakowanie atmosfery. Świetnie się tego słucha... Lektor, też klasyczny w interpretacji, sprawdził się na piąteczkę. Tłumaczenie też byłoby świetne, gdyby człowiek był ciemny jak tabaka i nie odróżniał pistoletu od rewolweru. Już z kontekstu domniemywałem, że tłumacz kompletnie nie radził sobie z odróżnieniem tych dwóch całkowicie odrębnych rodzajów broni strzeleckiej i stosował je na wyczucie. No i kompletnie poległ. Sprawdziłem w oryginale – w tekście ze dwa razy chodziło o rewolwer, a kilkanaście razy (może kilkadziesiąt, w każdym razie cała reszta) o pistolet. To tak, jakby tłumacz książki kucharskiej tylko dwa razy „trafił” z tym, co widelec, a co łyżka, w całym zaś pozostałym tekście zamiast łyżki pisał widelec. To kolejny bardzo interesujący przyczynek do dyskusji o inteligencji. Tłumacz wykształcony, profesjonalista, a tutaj takie rzeczy… Jak widać wiedza nie ma niczego wspólnego z inteligencją. Inteligentny człowiek przede wszystkim ma świadomość, gdzie kończy się jego wiedza, i gdy musi poza nią wyjść, to ją uzupełnia. A może to kwestia zadufania i arogancji? Nie wiem, ale widzę, że to bardzo częste u polskich tłumaczy literatury – myślą, że wszystko wiedzą, a mają braki nawet na poziomie pierwszych trafień z googla. W dodatku braki, z których nie zdają sobie sprawy. A może to jest jak w moim ulubionym motto „Ignorance is pride and pride is ignorance”? No, ponarzekałem, ale co zrobić, gdy łyżka dziegciu w beczce czegoś pięknego? Mimo tego jakże denerwującego aspektu, „Aksamitne pazurki” polecam, i to nie tylko miłośnikom powieści detektywistycznej, ale w ogóle lubiącym dobrą literaturę, zwłaszcza typowo amerykańską. Klimat jest nie do podrobienia. Sam już planuję poczytać (lub posłuchać) następną powieść o Perrym Masonie. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Może nie przerosła oczekiwań ani porównań do "Białych Nocy" Dostojewskiego (mimo obietnic pina na Pintereście :/), ale jest to i tak dobry kawałeczek literatury, z wieloma zdaniami do podkreślenia, z atmosferą wiosny i młodości, z bogactwem opisów spalania się z miłości do Zinaidy Zasiekin i czerpania z tego bolesnej przyjemności przez Włodzimierza. A jednak jest w tej noweli coś, co sprawia, że już podczas czytania miałam z tyłu głowy przekonanie, że ta historia zostanie zapomniana i zagubiona w odmętach mojej pamięci - może brak jakiegoś jednego wyraźnego punktu, mocnego uderzenia, który nadałby całości charakteru. Czajenie się w szklarni, rzucenie z muru, ojciec uderzający pejczem, wszystko to są bardzo dobre momenty, ale historia pozostaje jednostajna, czasami mdława, może nawet lekko nijaka.

Dawno nie czytałam komedii i oto ona! ''Nie igra się z miłością'',czyli coś,co czyta się szybko, bawi i ma się wrażenie, że książka oderwana jest od typowo romantycznych schematów i nas czymś zaskoczy. Tak była moja myśl na początku,lecz niestety gdy dotarłam do końca trochę się rozczarowałam - pojawił się motyw romantykom dobrze znany, oblegany i już nie do końca dla nas - czytelników ciekawy.