Elektryczna 313

Kaczor Donald jako superbohater Szczerze, nigdy szczególnie nie przepadałem za superbohaterami, ale ponieważ ostatnio czytam disnejowskie komiksy pokroju “Gigant Poleca”, to postanowiłem sięgnąć po ten tom. W tym zbiorczym, aż 600-stronicowym tomie znajdują się głównie włoskie komiksy z końca lat 60. oraz początku lat 70., więc jest to prawdziwa vintage’owa gratka dla fanów lubiących stare komiksy. W tomie znajduje się 12 historii - od początku narodzin mściciela zwanego Superkwękiem, aż po przedstawienie jego kryjówki, ikonicznych gadżetów, a nawet samej Superkwoczki (czyli superbohaterskiego alter ego Daisy). Choć jest to nowe, poprawione wydanie i całość została ponownie przetłumaczona, to nadal można doszukać się literówek czy dziwów tłumaczeniowych, których nie było nawet w poprzednim, błędnym wydaniu. Na przykład pojawia się literówka kwakergeller (a powinno być "Kwakerfeller”), co również słabo świadczy o nowym wydaniu. Jeśli jednak chodzi o samą treść, to była dobra. Jedynie historyjka „Chłopaki z ferajny” wypadła u mnie najgorzej, ze względu na starcie Superkwęka z gangsterami. Również ostatni kadr ze strony 519 wypada brzydko od reszty ze względu na przejście z pierwszej do drugiej części historii, zastanawia mnie czemu nie mogli tak zrobić, jak przy innych historiach złączonych częściowo, żeby dać pomniejszony oryginalny kadr. Ogólnie tom na pewno wypada lepiej niż poprzednie wydanie, co dobrze świadczy. Mimo że wciąż ma swoje niedoskonałości, to dobrze bawiłem się podczas czytania. Oceniam 6,5/10.

Pierwszy noworoczny Tom Gigant poleca. Choć z tyłu jest napisane, że zawiera 9 historii, to w rzeczywistości jest ich 11. Tom jest oparty na zeszłorocznym październikowym niemieckim Lustiges Taschenbuch, stąd motyw tego Giganta może wydawać się halloweenowy ze względu na dwie (bardzo dobre) historie z udziałem Lorda Hatequacka. A jeżeli ogólnie chodzi o komiksy, to wypadają dobrze. Raczej nie było nic nadzwyczajnego, choć były też takie, które mniej lub słabiej mi się podobały, jak ta ze Starym Trotylem czy CAP, a „Młody pelikan” też nie była zbyt specjalna. Zostawię tu także spis treści dla tych co chcą wiedzieć co zawiera ten tom: 1. Opowieść Lorda Hatequacka za młodości Sknerusa, o tym, jak duch nawiedza go w Dolinie Białej Śmierci. 2. Superkwęk odzyskuje dziesięciocentówkę od Magiki de Czar oraz porwanego przez nią Diodaka 3. Gladiusz z Megajonkiem o magii liczb, zabawach z cyframi i matematyce poniekąd. 4. Opowieść Lorda Hatequacka o wilkołaku w roli rodziny Gufonów wraz z Micka (czyli krewniaków Goofiego i Myszki Miki). 5. Donald i jego sąsiad, wraz ze swoimi siostrzeńcami, pójdą na grzyby ze względu na projekt szkolny o grzybach. 6. Stary Trotyl pomoże swojemu niebieskiemu sobie z innego alternatywnego świata w zdobyciu specjalnego hydroklucza. 7. Sknerus, Donald i jego siostrzeńcy z połowy XIX wieku odwiedzą Miasto Fortuny Wielką dla złota. 8. Myszka Miki spróbuje w wesołym miasteczku dla Minnie zdobyć maskotkę młodego pelikana. 9. Diodak przynosi Sknerusowi nowy wynalazek przeciwko Braciom Be, po którym stają się uczciwi. 10. Donald i Dziobas jako agenci CAP opanowują sytuację na planecie Kaszyk związaną z grzybem wywołującym agresję. 11. Kaczor Donald jako Ironduck (parodia Iron Mana).

Jest Kwantomas - jest ósma gwiazdka [gdyby był Superkwęk byłaby dziewiąta ;p]. Avengers chciałam pominąć milczeniem, ale jednak skomentuję: beznadzieja - gdybym wiedziała, że tak to spaprzą na pewno nie kupiłabym, tylko poczekała aż moja biblioteka to kupi :-(

Z całego komiksowego kalendarza adwentowego najlepiej wypadła mi historyjka z 14 grudnia, w której Czarny Piotruś jest gościem przy wigilijnym stole razem z myszogrodzkimi bohaterami. Ogólnie kalendarz jest zbiorem zimowo-świątecznych historyjek pochodzących głównie z czasopism komiksowych „Kaczor Donald”. Znajdują się tu zarówno nowe opowieści, wcześniej niepublikowane w Polsce, jak i reprinty starszych numerów. W tym roku komiksy wypadały różnie - niektóre były słabe lub nijakie, inne ciekawe i zabawne.

Wzorujac się na jednej z użytkowniczek, które obserwuję, ocenię poszczególne historie od 1 do 10. Ogólnie wraz z partnerem uzupełniam Giganty, jak miło jest wrócić do czasów dzieciństwa! 1) Powrót Do Mikroświata - 6/10 2) Akcja Windykacja - 7/10 3) Porwanie w Rytm Muzyki - 4/10 - jedna z najsłabszych historii w tym tomie. 4) Naszyjnik Nefertiti - 8/10 5) Precjoza Precyzów - 6/10 6) Szybkie Łącze - 5/10 7) W Poszukiwaniu Drugiej Połówki -9/10 - Ogólnie lubiłam zawsze historie o Donaldzie i Gogusiu i ich rywalizacji. 8) Anomalie Pogodowe - 5/10 9) Złota Suknia - 9/10 - z sentymentu do Magiki. 10) Klara Plotkara - 8/10 - Uśmiechnęłam się w kilku momentach, zabawna historia :) 11) Fantastyczna Czwórka - 4/10 - Pozostawiła mi ta opowieść duży, solidny niedosyt... Mam jeszcze kilka tomów do przeczytania, więc kolejne opinie wkrótce ;)

„Batman”, jak rzadko która superbohaterska seria, sporo czerpie z opowieści grozy. Na przestrzeni lat twórcy wielokrotnie korzystali z horrorowego anturażu, a kilka z tych tytułów do dzisiaj uchodzi za klasyczne. Jestem wielkim fanem opowieści z dreszczykiem, także w komiksowym wydaniu, dlatego po „Pełni” spodziewałem się naprawdę wiele. Ale wszyscy dobrze wiemy, jak łatwo potrafi wykoleić się „hype train”. Sprawdźmy, czy końcowy efekt pracy twórców sprostał oczekiwaniom. Podczas pełni księżyca Gotham staje twarzą w twarz ze śmiertelnym zagrożeniem. W mieście pojawia się wilkołak, a krwawe konsekwencje jego comiesięcznej przemiany szybko rzucają się w oczy. Do walki z wrogiem staje rzecz jasna Batman, ale w momencie, kiedy klątwa spada na niego samego, sytuacja bardzo się komplikuje. Nietoperzowi z pomocą przychodzą Zatanna i John Constantine, jednak trapiące obrońcę Gotham łaknienie krwi może okazać się niemożliwe do opanowania. „Pełnia” to komiks pisany absolutnie na serio. To w mojej opinii doskonały wybór, zwłaszcza że mamy do czynienia z horrorem. A ten, kiedy jest pełnokrwisty (swoją drogą – tutaj ten zwrot pasuje idealnie) i pozbawiony „śmieszków”, może mieć sporą siłę rażenia. I tak właśnie rzecz ma się z tym albumem. To opowieść mocno osadzona w klasycznych motywach grozy – na tapet został wzięty motyw likantropii. Wilkołactwo pozbawiono jakiegokolwiek romantyzmu – nie ma w nim niczego atrakcyjnego – to nieustanny zew krwi, brudna, wszechogarniająca obsesja, która wykrzywia umysł, a gdy mija, pozostawia po sobie wstyd i wyrzuty sumienia. To dojmujący, pesymistyczny obraz, który robi spore wrażenie i buduje fantastyczny klimat – siłę napędową i największą zaletę tego albumu. Autor w bardzo ciekawy sposób nakreślił postać Batmana, który początkowo wydaje się traktować zagrożenie z pewnym lekceważeniem, może nawet arogancją. Mroczny Rycerz nie wierzy w nadprzyrodzone stwory i jest zdania, że poradzi sobie z wrogiem, korzystając ze standardowego arsenału. Szybko okazuje się jednak, że tym razem potrzebne będzie więcej, zwłaszcza wtedy, gdy do zagrożenia zewnętrznego dochodzi to natury wewnętrznej. O tym, czy klątwa jest prawdziwa, Batman przekonuje się na własnej skórze. To rozwiązanie niespodziewane, ale zarazem niezwykle ciekawe – zderzenie racjonalizmu z folklorem jest brutalne i działa z pełną mocą, dodając opowieści ciężaru. Znakomity obraz głównego bohatera trochę się rozmywa w zestawieniu z jedną z postaci drugoplanowych. John Constantine jest tu wyjątkowo irytujący – nie tylko sprawia wrażenie piątego koła u wozu, ale zachowuje się wyjątkowo dziecinnie. To jednak na szczęście tylko mała łyżka dziegciu, bo poza tym w materii kreacji protagonistów trudno mieć do Barnesa jakieś większe zastrzeżenia. „Pełnia” jest zamkniętą opowieścią, która nie potrzebuje żadnego dopowiedzenia w postaci sequela. To jej ogromna siła, zwłaszcza w dobie wielkich, rozwleczonych eventów. Dostajemy pełną historię z jasno nakreślonym zakończeniem (choć akurat akt finałowy, za sprawą skrótowości zaprezentowanej konfrontacji, delikatnie rozczarowuje), a napięcie nie rozmywa się w nadmiarze wątków. Nic tu nie odrywa czytelnika od sedna fabuły. Komiks nie jest przy okazji pozbawiony zaskoczeń – pojawiające się co jakiś czas zwroty akcji są przemyślane i tylko podsycają zainteresowanie płynące z odkrywania kolejnych elementów świata przedstawionego. Tempo opowieści jest dobrze wyważone, dzięki czemu nie mamy wrażenia gnania na oślep do przodu, byle poznać konkluzję. Widać, że Rodney Barnes poświęcił wiele czasu na precyzyjne skonstruowanie scenariusza i za to należą mu się słowa uznania. „Pełnia” nie robiłaby tak dużego wrażenia, gdyby nie ilustracje. Stevan Subić rysuje bardzo „brudno”. Kolejne kadry wręcz ociekają mrokiem i niepokojącym naturalizmem. To świetnie pasuje do tak klasycznego horroru, jaki dostaliśmy. Swego rodzaju wykrzywienie wielu rysunków tylko potęguje nastrój niesamowitości, jaki nieustannie unosi się nad tą opowieścią. Trzeba przyznać – to grafiki dość specyficzne, ale jeśli zaakceptujemy ten styl, warstwa graficzna idealnie uzupełni się z fabułą. Najnowsza propozycja z nieustannie rozwijającego się DC Black Label to komiks bardzo dobry. „Pełnia” nie jest może albumem szczególnie odkrywczym, ale wcale nie musi takowym być. Fabularne karty, jakimi operuje Barnes, są bowiem zgrywane z taką precyzją, że można mówić o dziele świetnie wyważonym i przy okazji mocno angażującym. Właśnie takie opowieści – dojrzałe, świadome i pozbawione infantylizmu – chcę czytać w ramach tego imprintu DC Comics. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2026/03/batman-penia-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0Upf4qtWZ1PA2LEmFtS3mZdPuprCxVpExvr6Wybt83Eicarb4UyExz5c4NQmwFTozl

I kolejny tom Giganta zaliczony :) Mamy tu 15 historii i przepisów na różne dania i przekąski, np. donuty albo naleśniki. A co do historyjek to : 1) Śniadanie z obiadem za jednym przysiadem - Donald i Daisy wybierają się na spotkanie towarzystwa wzajemnej adoracji. Donald potrzebuje jednak dyplomu za śniadania. I jak to on, musi coś nabroić ale ostatecznie sytuacja jest po jego stronie - 7/10 2) Jak pan może, panie redaktorze? - By pomóc w sprzedaży podupadającego czasopisma kulinarnego, Donald ściąga do redakcyjnej kuchni babcię Kaczkę. Czy uratuje ona sytuację? 7/10 3) W pięć dań dookoła świata - Komiks podzielony na pięć części, ale bardzo ciekawie się go czyta jako całość. Przygoda Sknerusa poszukującego po jednym daniu z każdego kontynentu bardzo mi się spodobała. 9/10 4) Kulinarna Konfrontacja - Daisy ma nową sąsiadkę, utalentowaną kulinarnie Dziobalię. Obie wpadają w szał pichcenia by wyłonić lepszą. Jak skonczy się ten kulinarny szał? 9/10 (Jedna z lepszych historii w tym tomie, moim zdaniem) 5) Prażona Kukurydza - Babcia Kaczka ma problem z dostawcami produktów. Diodak sugeruje, że należy wywołać modę na lokalne produkty rolne. W tym celu szukaja słynnej kukurydzy Kwaczaka. Czy ją odnajdą? 7/10 6) Kurs gotowania w zamku Roquefort - Po niezbyt udanej kolacji z Minnie, Miki leci do Francji by zbadać pewną sprawę. W tytułowym zamku dzieją się dziwne rzeczy, a jeden z uczestników gotowania nie ma do końca czystych zamiarów... Zapowiadało się fajnie, ale końcówka mnie zawiodła. 6/10 7) Uciekający pociąg - Babcia Kaczka myli pociągi i zamiast na konkurs do Gęsiowa, jedzie do Indyczowa. Gęgul chce jej pomóc, ale po drodze same apetyczne przystanki...Kim jest tajemniczy współpasażer babci? 7/10 8) W Sekrecie - Sknerus uwielbia obwarzanki marchewkowe. Codzienny rytuał zjadania ich przerywa fakt, że stoisko obsługuje Kaczencja. Kaczor rezygnuje z zakupów u niej, jednak podpatruje ją z Filonem i...koło dziwnych konspiracji zaczyna się toczyć. Co szykują przyjaciele? 8/10 9) Sukces mimo woli - Bracia Be filują przy banku, który planują napaść. By nie rzucać się w oczy, rozkręcają biznes naleśnikowy. Jak potoczy się ta historia? 8/10 Pominęłam krótkie 1-2 stronicowe komiksy, a przepisy na pewno przetestuję ;)

Choć okładka może sugerować romantyczną historię z Donaldem i Daisy w Rzymie, to zawartość tomu jest inna. To przede wszystkim komiksowa podróż po Europie, odwiedzamy m.in. Szwajcarię, Francję, Włochy, Niemcy, Anglię, Norwegię oraz Grecję. Tom zawiera 9 historii, wśród których znajdziemy zarówno kryminalne opowieści z Myszką Miki, jak i bardziej szalone komiksy, na przykład o Krzywej Wieży w Pizie, z udziałem Sknerusa, Donalda i jego siostrzeńców. Bardzo spodobało mi się, że oprócz przygód rozgrywających się w Europie można też dowiedzieć się czegoś o znanych zabytkach, takich jak Krzywa Wieża w Pizie czy Brama Brandenburska. Większość komiksów bardzo mi się podobała, powiedziałbym nawet, że prawie wszystkie, ale jeśli jednak miałbym wskazać najsłabszą historię, to byłoby "Białe szaleństwo". Niestety nie zabrakło też błędów: literówek, powtórzeń czy dziwów tłumaczeniowych. Mimo tych niedociągnięć jest to udany tom, który szczególnie przypadnie do gustu osobom lubiącym podróżnicze motywy w komiksach.

Dobrze się bawiłem, czytając ten komiks o Myszce Miki i Goofym, którzy przeżywają przygody w fantastycznej krainie Argaaru. Każda z pięciu historii zaskakiwała mnie na swój sposób, a w jednej z nich zupełnie nie spodziewałem się takiego zakończenia. Wszystkie pięć historyjek są ze sobą powiązane i każda ma świąteczny, bożonarodzeniowy nastrój na początku i na końcu. Jak na razie to jeden z lepszych komiksów o Miki i Goofym, jakie czytałem. Jeśli chodzi o moje uwagi, to scena z tęczowym mostem nie wyglądała, jakby się topiła czy pękała, rysunki momentami mogły być lepsze, a w jednym kadrze w tłumaczeniu Myszogród nazwano Kaczogrodem. Nie są to, jakby co, wszystkie komiksy z serii Miecz z lodu, jest jeszcze jeden z 2023 roku. Ostatecznie oceniam pozytywnie, fajnie przeżywało się przygody z Myszką Miki, Goofym i innymi bohaterami w krainie Argaaru.

Zbiór 11 historii, w których spotkamy takich bohaterów jak wujek Sknerus, Megajonek, Kaczor Donald, Gęgul Gęg, Superkwęk czy Myszka Miki. Wraz z disneyowskimi bohaterami przeżyjemy wiele zabawnych i wciągających przygód - z Myszką Miki odkryjemy tajemnice Wyspy Radości, z Donaldem i Daisy wybierzemy się na randkę a z Gęgulem przeżyjemy prawdziwy pracowity dzień. Z kolei Megajonek i Gladiusz Kwaczyński opowiedzą nam o prawie ciążenia a Dziobas i Donald udowodnią, że nawet latem można sprzedać świąteczne ozdoby. Trzeba mieć tylko dobrą koncepcję. Bracia Be udowodnią nam (i Sknerusowi), że wciąż potrafią być groźni i niebezpieczni a Minnie pokaże się w nowej roli - nieustraszonej Kapitan Marvel. Wszystkie przedstawione w tym tomie komiksy zapewnią wam dużo rozrywki. Będzie ciekawie i zabawnie. Myślę, że fani przygód Kaczora Donalda i spółki znów się nie zawiodą.

Egmont otwiera nową odsłonę Wielkich Bohaterów Disneya tomem poświęconym Kaczorowi Donaldowi. Start jest… dokładnie tam, gdzie powinien: w sercu klasyki. Dla wyjadaczy to może pachnieć déjà vu (dużo Barksa i Rosy znanych z poprzednich edycji), ale konstrukcja tomu, jako kuratorskiego przeglądu 90 lat Donalda (1934–2024), broni się znakomicie – i to zarówno treścią, jak i oprawą. [...] Tom pokazuje Donalda w przekroju ról: pechowiec, złośnik, opiekun, poszukiwacz, a czasem antybohater z sercem na dłoni. Zmianę tonu świetnie czuć w „dłuższych” przygodach Barksa i Rosy, a Strobl czy Heymans przypominają, że poza „kanonem” powstawały warianty, które też ukształtowały mitologię Kaczogrodu. Pan Jones przewija się jak stały punkt zapalny sąsiedzkich wojenek; Cavazzano dorzuca włoski puls i szeroki kadr. Redakcja spina epoki i stylistyki. Dla nowicjuszy – złoto. Dla kolekcjonerów Barksa/Rosy – „to już było”, choć podane lepiej: w ładnym druku, z sensem doboru i świetnymi wprowadzeniami. Minus? Kilka epizodów w mniejszym formacie rozstrzelonych na dużych planszach – tracą rytm, jaki znacie z „Gigantów”. Oprawa i druk są bardzo dobre; dodatki – świetne. Gdzieniegdzie kuleje kolor (incydentalne „przepalenia”, wspomniane żółte ręce), ale całościowo to edycja, którą chce się mieć na półce. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/miedzy-muzeum-a-przygoda-recenzja-komiksu-wielcy-bohaterowie-disneya-kaczor-donald-zakwakane-przygody-kruki-i-kaczki-oraz-inne-historie-t-1/

Wakacyjny tom Giganta Poleca zawiera 11 komiksów z bohaterami Kaczogrodu i Myszogrodu, a okładka z wynurzającym się Donaldem nawiązuje do plakatu filmu Szczęki. Większość historii utrzymana jest w wakacyjno-podróżniczym klimacie, choć nie wszystkie. Większość komiksów przypadła mi do gustu, w tym także historia z Thorem, która wyróżnia się na tle pozostałych. Tytułowy komiks również mi się podobał, choć zauważyłem drobny błąd w dialogu na stronie 14: „która wypadniew totka”. Kolejny błąd znajduje się w komiksie „Konkurencja alpejska”, napis „Giovanni Rigano” widoczny pod balkonem w pierwszym kadrze nie powinien się tam znaleźć.

Po w mojej opinii kiepskim Vaderze z serii Czerń, Biel i Czerwień (z tego co pamiętam w każdym razie, dosyć dawno go czytałem…) nie miałem żadnych oczekiwań co do tego tomu, a wyszło w sumie nawet nieźle? Pierwszy zeszyt chyba jest najlepszy, bardzo lubię jak Star Warsy próbują bawić się w eldritch horror, więc miał vibe najbliższy moim gustom. Natomiast drugi zeszyt był znacznie lepiej napisany imo i wydawał się najbardziej koherentnym zwartym one-shotem, głównie za sprawą tego, że Maul nie był jego głównym bohaterem, a raczej obserwujemy go z perspektywy innych osób. Trzeci i czwarty zeszyt raczej nie zapadają w pamięć, ot standardowa popierdułka bez żadnych zachwytów. Nie czuję, żeby ten tom jakoś specjalnie rozbudował dla mnie obraz Dartha Maula i jak większość komiksów Star Wars z legacy postaciami daje vibe zwykłego odcinania kuponów, ale przecież broń Boże, żeby wydać coś oryginalnego w tajmlajnie filmów!! Overall było spoko, nic specjalnego i pozycja na luzie do skipnięcia, można się rozejść. Smut Radar - Darth Maul jest zbyt wściekły na takie rzeczy akurat

Siła, walka o władzę, determinacja w celu ocalenia bliskich, rozterki uczuciowe - cały ów wachlarz motywów i emocji jest tu św3iretnie oddany i angażuje podczas lektury. Na stosunkowo krótkiej objętości udało się zawrzeć bardzo bogatą opowieść, a jej zakończenie sprawia, ze czekam na więcej. No i nie sposób nie pochwalić kreski - rewelacja. Polecam!

Ten tom czyta się jak lekcję upokorzenia rozpisaną na kadry, bo zaczyna od Vegety ustawionego w roli najsilniejszego z ziemskiej ekipy, napompowanego pychą tak mocno, że niemal słychać jak trzeszczy mu zbroja w każdym zbliżeniu, i to jest przyjemne w sposób okrutny, bo narracja pozwala mu przez chwilę wierzyć w własną nieomylność, a potem konsekwentnie pokazuje, jak taka pewność siebie psuje czytanie sytuacji. Rytm scen walki jest tu bardzo konkretny, dużo krótkich przejść między ujęciami, jasna oś starcia, ruch prowadzony tak, że oko nie błądzi po planszy, tylko automatycznie śledzi, kto przejął inicjatywę i gdzie jest luka w obronie, a w takim fragmencie Dragon Ball działa najlepiej, kiedy nie muszę „zgadywać” co się stało, tylko czuję tempo, przyspieszenie, nagłe zatrzymanie, moment, w którym cios już leci, ale decyzja jest spóźniona. Pojawienie się Trunksa dodaje tu dobrą nutę, bo widać w nim jeszcze młodzieńczą naiwność, to napięcie między tym, co wie z własnego świata, a tym, co ogląda na żywo, i dzięki temu dialogi nie są tylko komentarzem do siły, ale też do wiarygodności zagrożenia, do tego, jak bardzo rzeczy mogą pójść inaczej, niż „powinny”. Najmocniejsza zmiana wchodzi jednak razem z prawdziwymi przeciwnikami, C16, C17 i C18, bo nagle tom przestaje opowiadać o tym, kto ma większą moc, a zaczyna opowiadać o tym, jak nieczytelne jest zagrożenie, kiedy przeciwnik nie pasuje do schematu, i tu właśnie działa świetnie pokazana różnica względem świata Trunksa, oni nie są bezwzględnymi zabójcami z jednej prostej definicji, tylko czymś bardziej niepokojącym, bo ich lekkość i brak pośpiechu sprawiają, że stawka robi się dziwnie nierówna. W praktyce to daje scenom walki inny ciężar, ciosy nie są tylko wymianą, ale testem, czy w ogóle da się ich „złapać” w rytm, a kiedy nie da się, każda kolejna próba wygląda jak walenie pięścią w powietrze, i to jest frustrujące w dobry sposób, bo czuję narastające osuwanie się pewności po stronie Ziemian. Bardzo dobrze wypada też to, jak tom pracuje mikrogestem, nie tylko eksplozją, i dlatego scena z C18 i Krilanem jest tak skuteczna, bo to moment, w którym cała wielka napinka wojny zostaje przekłuta jednym pocałunkiem w policzek, absurdalnie miękkim ruchem, który jednocześnie rozbraja i upokarza, a w kadrze widać, że Krilan nie dostaje „żartu”, tylko dostaje zmianę osi, nagle staje się człowiekiem w środku gigantycznej historii, i to jest jedna z tych scen, które pamięta się dłużej niż kolejną pozę do ataku. I kiedy już mam w głowie tę mieszankę siły, lekceważenia i dezorientacji, tom dokłada finał, który jest świetnie ustawiony jako zapowiedź czegoś obcego, jeszcze nie wprost przeciwnika, raczej zalążka, cienia, sygnału z przyszłości, i to działa, bo nie próbuje od razu sprzedać mi nowego „bossa”, tylko wprowadza niepokój przez sam fakt, że na planszy pojawia się coś, co nie pasuje do układu sił, jaki już zdążyłem sobie ułożyć. Ten tom jest najlepszy wtedy, gdy pokazuje, że buta może być najszybszą drogą do porażki, a prawdziwa groza przychodzi cicho, zanim jeszcze dostanie imię.

“Kaczogród. Zejście smoka i inne historie z lat 1972–1994” spod kreski Carla Barksa jest kolejnym tomem historii o Kaczogrodzie i jego najbardziej rozpoznawalnych mieszkańcach. Zbiór komiksów ukazał się nakładem Wydawnictwa Egmont. “Zejście smoka i inne historie z lat 1972-1994” to ponowne spotkanie z kaczymi bohaterami wprost z Kaczogrodu. Wraz z Hyziem, Dyziem i Zyziem, Kaczorem Donaldem i Sknerusem McKwaczem bierzemy udział w piętnastu niesamowitych przygodach pełnych zarówno humoru, ale także zwracających uwagę na poważne tematy. W tym zestawie komiksów Carla Barksa prym wiodą młodzi skauci, gdyż właśnie perypetii siostrzeńców Kaczora Donalda oraz ich drużyny znajdziemy w zbiorze najwięcej. Ta część wybranej twórczości autora ma też swego rodzaju motyw przewodni, a jest nim szeroko rozumiana ochrona środowiska. Już tytułowy komiks “Zejście smoka” bardzo mocno porusza tematykę zanieczyszczania przez mieszkańców Kaczogrodu lokalnych wód oraz konsekwencji, jakie mogą być z tym związane. Co ciekawe, w zbiorze znajdziemy dwa zakończenia tej historii – wersję oryginalnie naszkicowaną przez Barksa, a także jej złagodzoną wersję, która ukazała się w druku. Hyzio, Dyzio i Zyzio stają również przed zadaniami pomocy porzuconym zwierzętom, chronienia wielorybów, na które poluje żądny pieniędzy wujek Sknerus, gaszą pożary, szukają zaginionych skarbów oraz sekretu długowieczności. Nie obce są im również cyrkowe popisy w szczytnym celu. A wszystko to przedstawione zostało w zabawny i prosty sposób, jednocześnie niepozbawiony morałów, z których można wyciągnąć wnioski przydatne w prawdziwym życiu. “Zejście smoka i inne historie z lat 1972-1994” to również pełna gama emocji dla małych i dużych czytelników. Przygody bohaterów pozwalają poczuć dreszczyk niebezpieczeństwa, radość z osiągniętych sukcesów, strach, złość czy satysfakcję. Gdy Hyziowi, Dyziowi i Zyziowi udaje się pokrzyżować niecne plany Sknerusa McKwacza trudno nie unieść kącików ust w uśmiechu. Choć tak naprawdę stary kaczor tylko z pozoru jest czarnym charakterem. Najczęściej w finale historii okazuje się, że jednak ma serce po właściwej stronie. Kolorystyka i wygląd postaci stworzonych przez Carla Barksa jest tym najbardziej charakterystycznym elementem, jaki zawsze przychodzi mi na myśl, gdy pomyślę o Kaczorze Donaldzie i spółce. Żywe kolory, prosta, acz wyrazista kreska, kadry z najbardziej szczegółowym pierwszym planem. I choć wizerunek mieszkańców Kaczogrodu przez lata ulegał pewnym modyfikacjom, ten, który znajdziecie w zbiorze “Zejście smoka i inne historie z lat 1972-1994” stanowi ten najbardziej spopularyzowany. “Zejście smoka i inne historie z lat 1972-1994” jest ciekawym zestawem komiksów Carla Barksa przedstawiającym historie stworzone przez autora na przestrzeni ponad trzydziestu lat. Przygody bohaterów zarówno bawią i uczą, choć czasem sposób ich postępowania może wydawać się mocno kontrowersyjny. Przynajmniej z dzisiejszego punktu widzenia. Dobrze bawiłam się spędzając czas w Kaczogrodzie i Wam również polecam wyprawę do tego miejsca. Recenzja powstała w ramach współpracy z Wydawnictwem Egmont

Ciekawa pozycja na przedświąteczne oczekiwanie, na każdy dzień inna (krótsza lub dłuższa) historia - każda obowiązkowo utrzymana w klimacie świątecznym, można natrafić na dosyć rzadko spotykane komiksy w których główną bohaterką jest np. Daisy albo Babcia Kaczka.

“Mangowa adaptacja Lovecrafta” to jedna z tych dziwnych zbitek słów, których człowiek nie spodziewał się usłyszeć kiedykolwiek w życiu. Ale owszem, coś takiego powstało. I powiedzieć że się udało to jak nic nie powiedzieć. “Widmo nad Innsmouth” to czwarty już, majestatycznie wydany tomik takowych adaptacji stworzonych przez Gou Tanabe. O samym wydaniu można mówić dużo - twarda, tłoczona oprawa, barwione brzegi, okazjonalne kolorowe strony. Ale nie obawiajcie się, to nie ma wynagrodzić czytelnikowi realizacyjnej przeciętności. Jakość tych adaptacji jest ogromna, kreska jak na mangowe standardy zakrawa o fotorealizm, a gęsta, ponura atmosfera wylewa się i obkleja ręce nic niespodziewającego się czytelnika. Opowiadanie obrazem idealnie współgra z typową dla Lovecrafta, tekstową narracją pierwszoosobową, pozwalając poznać zarówno pogłębiające się szaleństwo w głowie bohatera, jak i zagubić się w tych przerażających krajobrazach. Samo “Widmo nad Innsmouth” opowiada o młodzieńcu, który prowadząc badania nad drzewem genealogicznym swojej rodziny trafia do portowego miasta w Massachusetts. Takiej przyjemnej mieściny, w której mieszkańcy mieli ponoć konszachty z demonami, założyli sektę, składali ludzi w ofierze, snują się po ulicach wyglądając jak hybryda człowieka i ryby. No nie sposób się oprzeć. Komiks wzywa, wciąga, buduje niesamowitą i przyciągającą aurę tajemniczości. Miasteczko jest cudownie ponure, widmowe, osaczające. Jednocześnie wydaje mi się, że to może być najgorszy scenariuszowo tomik w serii. Historia jest to dość prosta, jednotorowa, mało zaskakująca, całość opiera się na atmosferze zbudowanej w tym jednym miejscu i większość czasu właśnie na tym się opiera. To wciąż świetnie zrealizowany komiks, może najgorszy, ale najgorszy wśród bardzo dobrych. Wciąż z całego serca polecam. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram @traczytanko https://www.instagram.com/traczytanko/

Piękna historia. Ciekawy sposób graficznego przedstawienia. Początkowo komiks wydawał mi się mocno nieczytelny przez to, że między kreskami są wielkie białe przestrzenie. Jednak czytając z większego dystansu ten efekt maleje. Akcja toczy się niezwykle dynamicznie poprzez dość specyficzny układ kolejnych kadrów połączonych z dialogami. Jedną stronę najpierw dostrzega się całościowo, a potem przechodząc przez dialogi chwyta się szczegóły. Komiks jest dość wymagający dla czytelnika ale dzięki wspaniałej treści daje satysfakcję z czytania.