Dogman. Dogman i SuperKot

Jak ja się świetnie bawiłam, czytając tę książkę :) To zwariowana historia o wilku (wielkim, złym wilku), który postanowił zebrać ekipę zwierząt o równie kiepskiej reputacji i równie bogatej kartotece policyjnej po to, aby zmienić ich wizerunek. Aby ludzie (i inne zwierzęta) przestali uciekać na ich widok. Postanowił, że odtąd nie będą siać strachu i grozy, nie będą pożerać wszystkiego, co stanie na ich drodze, ale zewrą siły, aby zrobić coś dobrego. Ot, choćby na początku miało to być jedynie ściągnięcie małego kotka z drzewa (co zresztą nie idzie do końca z planem). Ta pierwsza akcja będzie tylko wstępem do planu poważniejszego. Bo wilk będzie chciał z psiego więzienia uwolnić około dwustu psów. A do tego będzie już potrzebna konkretna logistyka i zaangażowanie poszczególnych członków ekipy złych (którzy od teraz mają być ekipą dobrych). Będzie kupa śmiechu i dobrej zabawy w czasie lektury. I to bez względu na wiek czytelnika :)

Oto za mną ODCINEK 2 komiksu „BAD GUYS Ekipa Złych”. Nadal uważam, że to dobry komiks, ale nie wybitny i skierowany wyłącznie do dziecka i to dziecka, które nie jest wychowywane w klimacie „Ą, Ę”… mam nadzieję, że rozumiecie. Humor tu zawarty jest bezpośredni i gra na startych kliszach, ale to takie miało być. Rozumiem, że niektórzy mogą uznać to za „denne” dziełko i nie mam z tym problemu, bo ono takie jest, ale takie być miało, bo to ma tylko bawić i zapewnić chwilową rozrywkę dzieciakowi. To nie wzniosła literatura i takiej nie udaje, nie porusza kwestii ideologicznych, nie wciska swojego systemu wartości, nie działa „podprogowo” i nie manipuluje – a to jest już naprawdę ogromnym osiągnięciem w świetle dzisiejszego rynku książek „dla dzieci”. Jasna sprawa, nie będę tutaj kłaść się Rejtanem, bo nie ma za co „umierać”. To lekki komiks, z prostymi zdaniami i garścią powtórzeń. Sama akcja także się powtarza, zmienia się tylko obiekt „ratowany” prze Ekipę Złych (a raczej TYCH DOBRYCH) i tu miałam zawód. Szkoda, że autor nie pokusił się na ciekawsze rozwinięcie fabularne, ale chyba uznał, że skoro jedyna się sprzedała i tym samym podobała, to po co poprawiać coś, co odniosło sukces. Lecz szkoda… szkoda… Kreska jest zdecydowanie na plus i sami bohaterowie oczywiście także. W tym odcinku dochodzi kolejny: PAJĄK. Jak zostanie przyjęty i co potrafi? Przekonajcie się sami. Tym razem nasi „Źli” ratują kurczęta z okrutnej Fermy… i chyba zadrą z kimś naprawdę złym GRRRR. Kończąc podkreślę wyraźnie, że to nie dzieło sztuki, nie wzniosłość nad wzniosłościami, to prosty komiks bazujący na prostych schematach, ale bawiący dzieci. Nie będzie to opowieść, o której dzieciaki nigdy nie zapomną, ale to tania rzecz i myślę, że da trochę radości jeśli nie będziecie na to patrzeć zbyt krytycznie. Uważam, że to świetny pomysł na rozpalenie w dziecku miłości do książek – zwłaszcza w dziecku, które do tej pory książek nie znosiło i siedziało wyłącznie przed telewizorem. 6/10 Ma wady, nie jest wybitny, ale bawi dzieci (nie dorosłych).

Dla dzieci w pewnym wieku najważniejsi są przyjaciele, a przede wszystkim akceptacja rówieśników. Czasem wystarczy tylko jedna przyjazna osoba, a czasem ma się całą paczkę! Pierwszą najlepszą przyjaciółką Sary była Adrianna. Pewnego dnia musiała się wyprowadzić, a kiedy wróciła, już nic nie było takie same. Ada stała się popularna i polubiła przebojową grupkę dziewczyn, którym przewodzi Aśka. Od tego czasu Sarze jest coraz trudniej. Świetna historia dla nastolatek, powiedziałabym, że pozycja obowiązkowa. Myślę, że może pomóc tym mniej popularnym dziewczynkom, pokaże, że nie są jedyne. Żałuję, że ja nie miałam w czasie dorastania takiej pomocy. Naprawdę mądry komiks o przyjaźni i dorastaniu, z całego serca polecam!

DogMan zostaje wysłany do nadzorowania sekcji zwłok Flippy’ego, złej ryby, którą pokonał w poprzednim odcinku. Naukowcy planują zbadać mózg Flippy’ego, aby zobaczyć, czego można się od niego nauczyć. Gdy Dog Man jest w drodze do Tego Tam Super Ośrodka Naukowego (tak, to nazwa placówki!), Pet po raz kolejny ucieka z więzienia dla kotów niczym Carl z disneyowskiego filmu Odlot. Pet wyciągnął wnioski z dwóch ostatnich porażek i komiksów: potrzebuje pomocy, aby pokonać DogMana, a kto mógłby zapewnić lepszą pomoc niż kopia samego siebie? Pet tworzy klona, zapominając przy tym,, że początkowo będzie to kociak i pełnię złośliwości osiągnie dopiero, kiedy dorośnie – tak jak Pet. Tymczasem i w laboratorium nie idzie tak jak trzeba. Znowu będzie zabawa w tarzanie się w zdechłych rybach i użyciem spreju życia. Pomiędzy twórcą a klonem dochodzi do nieporozumień na linii nazewnictwa (kociak uważa Peta za ojca), co kończy się porzuceniem malucha, gigantycznymi wyrzutami sumienia dorosłego i próbą odkupienia win za pomocą skonstruowanego 80-Hexa. Czy jednak to wystarczy i ojciec i syn twórca i kolon będą szczęśliwi? Więcej na: https://www.monime.pl/komiks-dogman-tom-1-7/

Chyba każdy z nas się zgodzi, przynajmniej tak ,,do połowy szklanki pełnej”, że to herosi – typowo podręcznikowy, charyzmatyczny typ postaci - stworzeni na amerykańskiej ziemi, przez śmiałych i odważnych twórców, dali nam ,,nerdozie komiksowej”, w organizmie kultury masowej sporo paliwa dla początków współczesnej wizji i formy samego komiksu, jako tych standardowych (ale i nie tylko) sekwencyjnych narracji obrazkowych, i to bez względu na to, jaki gatunek komiks prezentuje, jaką treść przekazuje, do jakiego grona czytelników jest skierowany. Jest wielce prawdopodobnym, i rozsądnym jest to na poważnie przypuszczać, że bez kreacji superbohaterów we wczesnych latach 30-tych i 40-tych XX wieku idea komiksu w ogóle by nie zaistniała do rozmiarów, które osiągają one obecnie. Kto wie, czy ten sławetny komiksowy rodzaj narracji pięknie współistniejący w rysunku i scenariuszU, wciąż nie zapełniałby ,,pasków” na dole codziennych czy tygodniowych wydań gazet lub magazynów pulpowych… gdyby nie idea superbohaterów wlana po raz pierwszy w dziejach całe dziesiątki lat temu w formę komiksowej opowieści. I idę się założyć, że cały wręcz organizm superbohaterskiej myśli popkulturowej, nawet kina i inne media kultury masowej, ,,no nie ma bata, ba!, kiego wała z tym” nie rozwinęłyby skrzydeł, nie uzewnętrzniłyby swych wyjątkowych form w takiej skali, jakiej obecnie popkulturo-maniacy doświadczają, gdyby nie istnienie tego o czym się niniejszym rozchodzi: cholernie ważnego dla pasji milionów ludzi, prowodyra zamkniętych w formie rysowanej opowieści w dymkach, komiksu. To dzięki artystom ,,pióra i ołówka”, którzy poświęcali całą swoją twórczą karierę, wpisaną w ich życia – bo w tej profesji mowy o emeryturze nie ma, gdyż umysł rysownika i scenarzysty jest o tyle specyficzny, że pracuje przez całe życie – przedłożoną nad inne obowiązki, rozrywki, dostawaliśmy przez blisko 100 lat, wciąż dostajemy i dostawać będziemy multum komiksów opisanych we ,,wszech-gatunku” rozrywki. To dzięki tym pracusiom o jakiejś niebywałej mitycznej sile, zamkniętej w ich umysłach i dłoniach trzymających ,,magiczne ołówki i pisaki czy długopisy”, którym nic nie jest straszne w życiu segment medium narracji graficznych stanowi nie tylko stricte przemysł z ogromnymi przychodami rok w rok na całym świecie, ale i samodzielny byt, który w nienazwany wręcz sposób jest w stanie wspierać i rozwijać popkulturę. Komiksowi artyści, a nie zapominajmy również o kolorystach, inkerach, czy ilustratorach okładek oraz tych ,,piśmiennych”, scenarzystach, to summa summarum ludzie z inwencją, z wynalazczością, wszechstronnością, których to aż tak bogatych przymiotów artystycznych wielu kreatorów rozrywki w różnych mediach aż nadto zazdrości. I tak, do oddanych pasjogennie i zawodowo, pracusiów tego przemysłu ale i nie tylko, gdyż wielu z nich realizuje prawdziwe dzieła sztuki należą: Jack Kirby, J. Romita Jr., Carl Barks, czy… nawet ktoś jeszcze i jeszcze i jeszcze, czyli generalnie ktoś kto swoją pracą zmienia moje (ale i nie tylko!) podejście do nietuzinkowego i pełnego oryginalności w cudownie ujęty sposób komiksu, wybijającego się spośród ustandaryzowanych Uniwersów czy stylów rysunku i opowieści. I do tych mistrzów, tak kreujących myśl komiksową idącą w eter popkultury, należy od niedawna, gdy skończyłem czytać jego komiks, którego to tom no.1 niniejszym omawiam i recenzuję: James Robert Davis, moim skromnym zdaniem (i chwała Opatrzności za to, że z jego dziełem się zetknąłem) jeden z najwybitniejszych artystów narracji obrazkowych w dziejach. To Pan Davis właśnie stworzył powołując go, będąc jego rysownikiem, kolorystą i scenarzystą Świat Garfielda, losy specyficznego (a to mało powiedziane) zbyt łasego i leniwego oraz kochanie sympatycznego kocura, opowiadane w zwariowany jak w kalejdoskopie sposób. Bo któż z nas nie zna słynnego pomarańczowego i lubiącego swoją nadwagę Garfielda oraz jego psiego towarzysza i ludzkiego opiekuna, których to historie można było śledzić w paśmie antenowych kreskówek całe lata temu, w tytule ,,Garfield i przyjaciele”. To głównie przez tą animację świat dziecięcej wyobraźni mógł chłonąć to Uniwersum, tą przekomiczną i surowo-oryginalną postać; z czasem pojawiały się późniejsze bajki z tym kotem, filmy pełnometrażowe aktorskie i animowane oraz gry video czy hit kinowy sprzed kilku lat w animacji 3D, który globalnie zarobił spooore miliony. Istnieją tacy fani i mega sympatycy Garfielda, którzy ,,odwewnętrznie” wręcz musieli poznawać go zaczynając od archetypu, od komiksu właśnie, potem idąc w chronologii form treści tego Uniwersum. I tak, osobiście jednak przyszło mi zmierzyć się z tym Światem poprzez ,,kreskówkę”, o której wyżej wspomniałem, potem bywało różnie: raz film, raz inna animacja, raz jakaś gra. Teraz, co dla mnie jest raczej normalne przyszło mi zmierzyć się z tym kocurem poprzez komiks, szczególnie poprzez tom 1 z cyklu ,,Garfield. Tłusty koci trójpak”. Rzecz jasna jego autorem jest nie kto inny, jak tylko Jim Davis, garfieldowe bóstwo i legenda, ktoś kto praktycznie całe swoje życie był i jest Garfieldem, a dzięki takiej pracy jak pilot ,,Trójpaku” (tak, to dopiero początek mojej przygody z tym cyklem! Mimo to zrobił on na mnie i tak niebagatelne wrażenie!), nie dziwię się, że za pracę w poprzednich dekadach uznawany jest za jednego z największych autorów ,,komiksowego słowa” w dziejach. Amerykanin stworzył niebagatelne Uniwersum, co by nie było z rozległą przestrzenią dla humanoidalnego, wybrednego i mocno śmieszkowego ,,kotecka” i jego przyjaciół, których to perypetie, patrząc się na sam tom 1, można nazwać ciekawą emocjonalną przygodą z mistrzowskim stylem sitcomowych gagów w tle. W tych trzech rozdziałach/księgach składających się na pilot serii naszego Garfielda Davis dopracował tak, że jego pulpowaty, milusi, ale i luzacki graficzny look idealnie przekłada dany typ osobowości ludzkiej, cechy charakteru, wyrażane przez tego rodzaju cechy i emocje na dwuwymiarową kartkę papieru, która dzięki jego pracy aż taka płaska nie jest; to samo oprócz kocurka, tyczy się sylwetek Jona, Odiego i innych. Historie, które towarzyszyły mi podczas lektury tomu dały mi dość wyraźny pogląd na to, że w ciele Garfielda żyje ciekawa, ponadprzeciętna dusza, to coś, co może swym zachowaniem rozbawić i czegoś czytelnika nauczyć. Ciało naszego ,,puszka” to tylko ciało – jest w tym przypadku dodatkiem, którego ponad dżylion-fazylionów procent wzmacnia to coś pochodzące z wnętrza, to coś, co potrafi nas radować, wprawiać w zadumę, refleksję i bardzo dobry humor. Lektura pilotowego Garfielda Davisa, to dodatkowe spostrzeżenie: przed jego przeczytaniem zastanawiałem się bowiem, jakie jest jedno z najbardziej nietypowych komiksowych Uniwersów w dziejach, o rozmaitej, luźnej tematyce, gatunkach, w których się je opisuje, także wątkach, postaciach, stylu narracji, rysunku, kładzenia koloru i tuszu? Odpowiedź nie jest aż tak prosta do wyłożenia, nie oczywista, po trochu kontrowersyjna. I tak, z dozą z subiektywnego zacięcia i sztosiku w tym względzie można bez fanowskiej sraczki i zatwardzenia razem wziętych… odpowiedzieć: jest to nie inaczej jak tylko ,,Garfield”. Tak, dobrze czytacie: Garfield przez duże G, przy czym jeszcze kilka lat temu myślałem, że będzie to aż po wsze czasy, co w kwestii komiksu jest dla mnie specyficzne, Wszechświat Ricka i Morty’ego, czyli obrazkowe przygody najbardziej nietuzinkowego dziadka i jego zlęknionego i introwertycznego wnuczka w dziejach kultury masowej, bazujące na produkcji studia "Adult Swim", za którą odpowiadają głównie Dan Harmon i Justin Roiland. No panie koci Garfieldzie, i kto by pomyślał, cholibka, komiks w tej kwestii, hmmm, pomyślmy: iście klasyczny - w tym Uniwersum tego rodzaju medium... kupuje moje gusta w opór! Bo Garfield to Garfield - CV tego kocura jest po prostu... inne. To taki gagatek lubiący pizzę i lasagnię, który w niekonwencjonalny sposób podchodzi do kociego życia – patrz szczególnie wybija się to w drugiej księdze z tomu, zaznaczając to już na cały ,,Trójpak. Jak widać z powyższego wstępu, także omówienia tomu 1-ego ,,Trójpaka” ów komiksowy twór Davisa, według mnie indywidualisty, ot ,,Człowieka Sztuki Komiksu”, to nie tylko stricte komiks, ale i sztuka zabawiania i uczenia ludzi. Niecodzienna fizyczna forma/budowa historii, wręcz nieforemna, bardziej elementarzowa niż komiksowa, sprawia, że Garfield dodatkowo zyskuje w swoim wydźwięku na całości! Ba! Na swej oryginalności i wyjątkowości! Przyszło temu milusińskiemu puszkowi, flegmatycznie kotełkowo podchodzącemu do żyćka.. żyć w masówce popkultury przez cały współczesny i ten starszy rys komiksowy, i to bez żadnej zmarszczki, co samo w sobie jest nie lada wyczynem. Wracając stricte do samych komiksów, i to wszystkich z 3 cykli niniejszego wydania, nie ma tu – a w przyszłych tomach też raczej będzie to samo – czegoś takiego jak ,,stabilna i konkretna fabuła”. Nie, to opowiastki ,,pasków komiksowych”, krótkie w formie pasków, góra linijka, dwie, albo najwyżej jedna strona, będące obrazem tego kim jest Garfield i jak mu się żyje z wszystkim i wszystkimi dookoła. Poznajemy świat z jego perspektywy, on do nas puszcza oko, także nie krzywi się z tego jaki jest, bo jest naturalny. Na całość tomu składa się dziesiątki jak nie setki takowych ,,pasków”, z garfieldowością najlepszego sortu, a każdy z nich to osobna, lekko i sprytnie podkreślona graficznie cząstka tego lasagnio-lubnego kocurka. Rewelacja narracyjno-obrazkowa, i tylko szkoda, że tak późno przeze mnie zaczęta.

Podczas gdy pierwszy tom DogMana to sekwencja próżnych przygód, DogMan. Bierz go! to jedna przygoda podzielona na krótkie rozdziały. Szef policji ma powody, by być dumnym ze swojego bohaterskiego pso-człowieko policjanta, ale stara się nie stracić panowania nad nim. Tyle, że zbliżają się urodziny Szefa, a cały posterunek postanawia urządzić przyjęcie. DogMan zostaje wysłany, aby kupić zwierzaka jako prezent dla szefa. Kupuje rybkę, która okazuje się przyszłym vilantem tego tomu. Ktoś napada na sklepy zoologiczne i wygląda jak Kot Pet. Sęk w tym, że tenże siedzi w kiciu (hahaha, znowu gra słów! Kot w kiciu!). Teraz nie tylko DogMan ale i Kot Pet poszukują włamywacza. Więcej na: https://www.monime.pl/komiks-dogman-tom-1-7/

Spodziewałam się przesłodzonego komiksu, skierowanego przede wszystkim do małych dziewczynek rozkochanych w różowościach. Jakież więc było moje miłe rozczarowanie, gdy okazało się, że "Fibi i jednorożec" wcale nie daje się w ten sposób zaszufladkować. Owszem, bohaterką jest tu mała dziewczynka, która zyskuje najlepszą przyjaciółkę w postaci przepięknego jednorożca. A raczej - jednorożki. Ale to, co się dzieje następnie, dalekie jest od stereotypowej różowej opowieści. Przede wszystkim za sprawą charakteru owej jednorożki, której wyniosłość i specyficzne poczucie humoru sprawia, że przy lekturze będą się dobrze bawić tak młodsi czytelnicy, jak i ci starsi. Ponadto jest to przyjemna, ale i nie pozbawiona wartościowego przekazu opowieść o przyjaźni i akceptacji, o problemach właściwym małym dziewczynkom i nieszablonowych metodach ich rozwiązywania. Polecam :)

Egmont Polska sukcesywnie rozbudowuje ofertę komiksową skierowaną do młodszych odbiorców, wykraczając poza najbardziej popularne serie. Poza znanymi od lat tytułami i postaciami jak Lucky Luke, Kajko i Kokosz, Sknerus i siostrzeńcy itd., a także poza komiksami Marvela, które odpowiedniejsze są raczej dla starszych czytelników, mamy coraz większy wybór nowych, nieznanych szerzej serii. Przyglądając się propozycjom skierowanym do czytelników w przedziale 9-12 lat, zwróciłam uwagę na nowość, czyli "Gigantów". I musiałam je kupić tak samo jak "Samych", o których pisałam ostatnio. Z opisu wydawcy wynika, że w ogólnym zamyśle seria ma opowiadać o wykazujących nadnaturalne zdolności dzieciach z różnych stron świata, które przyciąga nieznana siła. Każdy z bohaterów (a dotąd, od sierpnia 2020 roku, ukazały się 4 tomy), poddając się działaniu tej siły, ma odkrywać tajemnicze olbrzymie istoty, którym pomagają się przebudzić. Pierwszy tom daje nam przedsmak serii i pozwala poznać pierwszą niezwykłą bohaterkę. Oczywiście jest to więcej niż wprowadzenie postaci, ponieważ fabuła komiksu obejmuje również pierwsze starcie z pracownikami tajemniczej firmy, którzy polują na takie istoty jak gigant Yrso, który wiąże się z młodą Szkotką. Ponadto scenariusz Lylian uwzględnia wprowadzenie wątku, który najprawdopodobniej będzie spoiwem scalającym kolejne odsłony cyklu i - na co mam nadzieję - prowadzącym do punktu kulminacyjnego, jakim będzie łączenie sił we wspólnej walce. Co to za cel i jaka walka - na razie nie zdradzę, musicie przeczytać sami. Powiem tylko, że całość wygląda bardzo obiecująco i jestem zaintrygowana, jak potoczą się losy bohaterów. Komiks ma bardzo ciekawy, emocjonujący scenariusz, w którym jest miejsce zarówno na przedstawienie postaci, zarysowanie ogólnego kierunku serii, ale i na pierwsze potyczki pary głównych bohaterów. Całość jest intrygująca, a jednocześnie niezbyt zawiła, tak by ułatwić odbiorcy podążanie za fabułą. Jest interesujący zarówno jako osobny zeszyt, jak i część większej całości. "Giganci" to dobra propozycja dla młodszej młodzieży, zarówno dla czytelników nieco obeznanych z formą opowieści, jaką jest komiks, jaki i dla "raczkujących" w temacie, a ja z pewnością będę śledzić, jak historia się rozwija. Oboje z Wojtkiem jesteśmy ciekawi kolejnych bohaterów i mocy kolejnych gigantów, a to już dobry prognostyk. Śmiało polecamy tytuł wszystkim, którzy są już w stanie samodzielnie czytać, a jednocześnie lubią fantastyczne historie pełne zwrotów akcji i tajemnic.

Bardzo mnie zaskoczyła. Z reguły nie patrzę na opisy komiksów, tak też było w tym przypadku. W związku z tym spodziewałam się jakiejś fantastycznej historii. Ku mojemu zdziwieniu okazało się, że jej to zwykła historia trzech sióstr. Mimo to jest świetnie opowiedziana. Śliczne obrazki, serdecznie polecam dla czytelników w każdym wieku. :)

Czy znowu udało się upolować coś ładnego w naszej Mikołowskiej bibliotece? Być może! 🤭 Jakiś czas temu pokazywałam wam pierwszy tom tej serii, która opowiada o dziewczynce, która ma urodziny dostała pozytywkę po swojej zmarłej mamie. Jak się okazało pozytywka jest bramą do świata Pandorii, której strzegła jej mama. Nola, korzystając z okazji, że zostaje sama w domu, ponownie wybiera się do poznanych tam przyjaciół. Czy znowu wpakuje się w tarapaty? No oczywiście! Późna też pewnego zwariowanego zielarza… Bardzo przyjemna historia opatrzona przepięknymi ilustracjami! Nic tylko zanurzyć się w tym świecie!

Niestety słabsza od pierwszej części moim zdaniem. Tam były poruszony trudny dorosły temat (nie będę spoilerować, bo to się okazuje na końcu), a tutaj wątek młodzieżowych miłości. Pewnie dzieciaki ocenią tę część lepiej niż ja. Mimo wszystko będę czytać dalej, bo komiks jest pięknie narysowany i łatwo przenosi mnie do innego świata.

Mamy za sobą już siódmy tom „Pamiętnika 8-bitowego wojownika” autorstwa Cube Kida, a ja zauważyłam, że nie wspomniałam Wam o tym cyklu ani razu, wiec, o każdym, będzie króciutko, abyście wiedzieli, jaką tematykę oraz wyzwania się w nich pojawi. Oczywiście mamy tu po raz kolejny nawiązanie do Minecrafta. Autor serii skrywający się pod pseudonimem Cube Kid to mieszkający na Alasce Erik Gunnar Taylor, wielki fan gier wideo. Jego pierwsza opowieść nawiązująca do Minecrafta pojawiła się w 2015 roku w formie ebooka ("The Diary of a Minecraft Villager"). Minecraftowy fanart spotkał się z ciepłym przyjęciem fandomu i dzięki temu bardzo szybko do czytelników trafiły książki Cube Kida, a później tłumaczono je na wiele języków. "Pamiętnik 8-bitowego wojownika" to seria w której znajdziemy opowieści połączone z komiksami. Stworzona wokół bohaterów opowieść funkcjonuje jako fanfik i jest "nieoficjalna opowieść ze świata Minecraft" (ta informacja znajduje się na okładkach książek). Realia gry są widoczne gołym okiem, a seria ma formę pamiętnika wzbogaconego pięknymi ilustracjami Saboten. Do tego każdy tom lekko nawiązuje do poprzednich, ale jednocześnie jest autonomiczny, a tytuł nawiązuje do kolejnych etapów awansu społecznego bohatera. W "Pamiętniku 8-bitowego (wieśniaka) wojownika" poznajemy 12-letniego Runta mieszkającego w Minecraftii, czyli w wiosce nękanej przez moby (potwory i stwory). Bohatera określającego się jako wieśniak jest monotonne. Codzienność toczy się wokół uprawy ziemi. Runt marzy jednak o bardziej urozmaiconym, pełnym przygód i wyzwań życiu, w którym potrafiłby walczyć z mobami. Nowy rok szkolny może przynieść odmianę losu młodego wieśniaka, który będzie mógł nauczyć się obrony przed mobami. Do tego pięcioro najlepszych uczniów będzie mogło kontynuować edukację i podążać ścieżką Wojownika. Rywalizacja będzie ostra.. W drugim tomie cyklu zatytułowanym "Od ziarna do miecza", który dążąc do spełnienia marzeń musi mierzyć się ze swoimi słabościami i przeciwnościami losu oraz prześladowcami w szkole. Na szczęście ma wspierających przyjaciół, nawet jeśli tego nie widzi i nie docenia. Zobaczymy też, że wioska jest w większym niebezpieczeństwie nim nam się początkowo wydawało. Mieszkańców czeka wielka bitwa z mobami. "Craftingowe sojusze" to opowieść o wyzwaniu jakim jest bitwa oraz jak niewiele wiedzą i potrafią, aby stanąć do walki z groźnymi mobami. Uczenie w szkole sztuk walki okazała się niewystarczająca. Do tego uczniowie tworzą grupki rywalizujące o możliwość dalszej nauki. Runt zdecydowanie nie jest tu faworytem, który miałby szansę na dalsze rozwijanie umiejętności. Jednocześnie Herobrine (najpotężniejszy wróg) coraz bardziej zagraża mieszkańcom wioskomiasta. Ludzie nie bardzo wiedzą, w jaki sposób można go pokonać. "Ścieżka diamentu" to tom pełen zmian. Bohater stara się wybrać ścieżkę diamentu, a akcja tutaj wydaje się pędzić oraz staje się coraz bardziej napięta. Do tego Peble wysadza mur, Runeze staje się aktualne (Runt+Breeze), do akcji coraz wyraźniej wkracza optymistyczna geniuszka kraftingu Lola, humanoidy zaczynają kraftować ludzką odzież, a wyznaczony przez Herobrine czas nieuchronnie się zbliża. W „Trybie misji” mamy kolejne zmiany i wyzwania, a także zmiany zasad: 5 najlepszych uczniów nie tylko będzie mogło wybrać Ścieżkę Wojownika, ale też staną się kapitanami drużyn wojowników. Nim do tego dojdzie po drodze mają jeszcze trudne egzaminy i dużo pracy, a także starć z mobami. Na Runta czekają poważniejsze zadania. Po uzyskaniu kolejnego poziomu w stopniu wojownika musi ruszyć poza mury osady i odnaleźć artefakty, a mianowicie strój i kuźnię, a później rusza w drogę do Grobowca Zapomnianego Króla. „Kuźnia przeznaczenia” to szóste spotkanie z bohaterami. Przemianie ulegają relacje społeczne. Runt musi zaufać swoim wrogom, a także poznaje nowych przyjaciół. Nie zabraknie tu tez duetu Runt i Breeze. Bohaterzy wyruszają do Zatoki Puszczyka, gdzie spotkają kolejnych sprzymierzeńców w walce z mobami oraz rycerzy Aetcherii. Dotrą też do opuszczonych murów wioski Elfów. Do tego Runta oraz jego przyjaciół czeka niezwykłe szkolenie w samej stolicy, a później walka z siłami ciemności. „Pamiętnik 8-bitowego wojownika: poszukiwacza przygód” to tom zapowiadający zmiany. Zobaczymy, że Runt jest jedynym wojownikiem mogącym ruszyć na poszukiwania Udoskonalonego Stołu Rzemieślniczego, bezcennego urządzenia w walce z wrogiem. Misja pozwali mu zdobyć nowe umiejętności oraz poszerzenie wiedzy o świecie. W każdym tomie na plan pierwszy wyraźnie wysuwa się walka dobra ze złem. Bohaterzy muszą być gotowi na odparcie ataku oraz naprawę zniszczeń. Podróż i nowe miejsca obfitują w wiele niespodzianek. Runt, Breez, Max, Strup, Ophelia, Lola i Emerald opuszczają wioskę by udać się do Aetherii, zwanej również Loriką. W szkole ważne miejsce odegra tabliza z wyzwaniami. Zobaczymy też, że nie każdemu uczniowi udaje się ukończyć Akademię. Dla fanów Minecrafta cykl ten jest ciekawą propozycją. Twórca bardzo wiele czerpie z fantastyki. Całość ma ciekawą szatę graficzną i dużą, zróżnicowaną czcionkę. Akcję poznajemy z pamiętnika bohatera ulegającego licznym przemianom, wyznaczającego sobie cel i awansującego społecznie. Zobaczymy tu średniego ucznia, który systematycznie dąży do spełnienia marzeń.

Niby prosty komiks, szybko się go czyta, ale porusza bardzo trudne tematy, potrafi być zabawny i pocieszający - mega się cieszę, że po niego sięgnęłam :D Sunny to dziewczynka, która zostaje wysłana na wakacje do dziadka. Zapowiada się nudny pobyt wśród staruszków, ale koniec końców nadchodzące wydarzenia potrafią ją zaskoczyć. Rozdziały opisujące teraźniejszość przeplatają się z tymi pokazującymi przeszłość, czyli to, co sprawiło, że Sunny nie wyjechała z rodzicami na wakacje tak, jak planowali. Takie stopniowe odkrywanie kart idealnie tutaj pasuje i pomaga wczuć się w sytuację głównej bohaterki. Super komiks ♥

Nola na swoje ósme urodziny dostaje od taty pozytywkę po swojej mamie. Dziewczynkę bardzo cieszy ten prezent, szczególnie, że nadal mocno tęski za zmarłą rodzicielką. Przyglądając się prezentowi zauważa, że ze środka… ktoś do niej macha! Dziewczynak w mniej więcej jej wieku zachęca Nolę aby ta weszła do pozytywki, a nawet podpowiada w jaki sposób ta ma to zrobić. Nola trafia w ten sposób do Pandorii, zupełnie fantastycznego świata. Będzie tam próbowała pomóc mamie swojej nowej koleżanki Andrei i jej brata Igora, którą strasznie boli brzuch, a także pomoże rodzeństwu rozwikłać zagadkę truciciela! Jest to pierwszy tom serii komiksów, i dostajemy zaledwie garść informacji o bohaterach i o świecie, jednak całość została przedstawiona w taki sposób, że chce się poznać więcej! Jakie prawa rządzą Pandorią? Jakie umiejętności magiczne posiadają jej mieszkańcy? I co na celu ma władca tej krainy, który wydaje surowe nakazy i zakazy? Fantastyczna opowieść o stracie, ale też o przyjaźni i akceptacji, ilustrowana przepięknymi obrazkami z pewnścią przemówi do dzieciaków!

Ech, młodość i jej problemy. Te czasy, gdy walka z komarami stanowiła sens życia. Albo niezapomniane chwile pierwszej miłości. Próby zdobycia podobizny naszej wybranki albo wybrańca. Próby zaimponowania osobie, która skradła nasze serce. Szalone wakacje u dziadków czy też imprezy przy muzyce, której słuchali rodzice. To wszystko znajdziecie w tym komiksie. Będzie zabawnie, zaskakująco a przede wszystkim prawdziwie. Właśnie ta normalność i przeciętność bohaterów mnie ujęła. No i ponadczasowość. Bez trudu mogę w wyobraźni podstawić w miejsce Ariola zarówno siebie, jak i moje dzieci. Polecam. Chwila dobrej zabawy - zapewniona.

Kolejna część przygód Nelly Rapp, która nie zawodzi. I chociaż schemat w każdej książce cyklu jest taki sam, to wciąż historie o Upiornej Agentce bawią. Przyjemność czytania dla małych i dużych. Polecam zwłaszcza dzieciom (i młodzieży?), które z czytaniem są na bakier - wielkie litery, dużo dialogów, ale też przygoda, humor. Akurat tyle, żeby nie lubiąc czytać, mieć z czytania przyjemność. I ilustracje! Piękne w swej brzydocie. Z synem zawsze próbujemy naśladować miny bohaterów - jest mnóstwo śmiechu.

Grzesiek Podlaski wiódł życie przeciętnego szóstoklasisty. Był zwyczajnym, różowym, włochatym prosiakiem i jak każdy typowy prosiaczek uwielbiał jeść kanapki, grać na konsoli, zażywać kąpiele błotne i spędzać czas z przyjaciółmi - karpiem Karolem i nietoperzem Gryzeldą. Ugryziony przypadkowo przez przyjaciółkę zmienia się w super świnkę… Bohaterowie, złoczyńcy, świetne dialogi, zwariowane przygody i przede wszystkim cała masa humoru. Autor przekazuje w opowieści także sporo ważnych tematów, jakimi są przyjaźń, odwaga i pokonywanie swoich słabości. Polecamy!

Polecam dla dzieci ciekawych świata technologii - przewodnikiem po historii robotów i dronów jest sympatyczny ptaszek Pouli, który tłumaczy czytelnikowi historię powstania szeroko rozumianych robotów, komputerów i finalnie dronów. Treść ogarnia dziecko 6-letnie i szkolne również.