Cytadela Autarchy

Bardzo podoba mi się ta seria, chociaż myślę, że na dzisiejsze standardy jest bardzo specyficzna, ale to właśnie czyni ją niezwykłą w moich oczach. Podoba mi się zwłaszcza baśniowość "Lyonesse", której w "Zielonej perle" rzecz jasna nie brakuje. Tęsknię właśnie za tego typu fantastyką i to tęsknię mocno - z jednej strony baśniową, ale jednocześnie nie bardzo naiwną i niezbyt cukierkową. Trylogia Vance'a jest właśnie odpowiedzią na tę tęsknotę i trochę wypełnia lukę w moim sercu. Co prawda "Zielona perła" podobnie jak poprzedni tom cierpi na nadmiar dłużyzn, choć trzeba też uczciwie przyznać, że nie ma ich w niej tyle ile było w jej poprzedniczce. Zwłaszcza druga połowa jest ciekawsza i angażująca. Postaci są raczej proste pod względem ich kreacji, z małymi wyjątkami, ale nie przeszkadza mi to specjalnie. Nie ukrywam, że czytam tę trylogię głównie dla klimatu i inne kwestie są dla mnie raczej drugorzędne, niemniej poczynania postaci śledziło się dobrze. Co do klimatu - moim zdaniem klimat jest niepodrabialny. Gdy czytam opisy świata lub momenty, w których bohaterowie podróżują mam przed oczami mapy z gry Heroes of Might nad Magic 3 - dokładnie tak się czułam podczas lektury, jakbym swoim bohaterem przemierzała tajemniczą i magiczną krainę, pełna kręgów z grzybów, trollowych mostów i chatek czarownic. Dla mnie to było coś cudownego. Z pewnością niedługo sięgnę po trzeci tom - nie tylko po to, żeby odhaczyć kolejną skończoną serię, ale również po to, by poznać koniec tej historii i pobyć jeszcze przez chwilę w tym magicznym świecie.

Utytułowana, nietuzinkowa powieść, niedająca się jednoznacznie zaszufladkować. Formalnie rzecz biorąc jest to fantasy, ale z rodzaju problemowych, nieledwie filozoficznych, czyli mocno odbiegających od powszechnego pojęcia o tym gatunku (no wiecie, smoki, rycerze i chutliwe księżniczki). Przy tym jest to powieść wyraźnie wpasowująca się w dawny rodzaj narracji, typowo brytyjski, z powolnym wprowadzaniem informacji i budowaniem otoczki tchnącej w jakiś sposób staroświeckością (powrót z wojny, upadająca rezydencja, rodzinne tajemnice). O co w niej konkretnie chodzi? O specyficzne działanie lasu sąsiadującego z rezydencją. Lasu małego optycznie, ale w rzeczywistości wykraczającego poza nasz wymiar i w środku po prostu gigantycznego, będącego fragmentem pierwotnej kniei. Trudno jednak wejść do niego na więcej niż kilkadziesiąt metrów, a do tego ma specyficzną cechę - potrafi wyciągać z podświadomości człowieka (wyłącznie takiego, co to jest świadomy istnienia zjawiska) wzorce mitów i powoływać do życia tzw. mitotwory, czyli ludzi (i nie tylko) będących prawzorcami postaci przewijających się przez legendy i mitologię (np. kobieta będąca pierwowzorem Ginewry). Idea takiego lasu i powstawania mitotworów jest fascynująca i przemyślana na wielu poziomach, gorzej jednak poszło z samą konstrukcją fabuły. Została ona podzielona na trzy bloki, z czego pierwsza dwa - nie oszukujmy się - są dość nudne, bo jeden podaje podstawową wiedzę o badaniach prowadzonych przez ojca bohatera i o samym zjawisku, a drugi w zasadzie koncentruje się na codziennym życiu bohatera i na jego rozwijającym się romansie z Guiwenneth. Przy czym jej obecność niczego nie wyjaśnia, bo bohater nie zna jej języka i nie są w stanie tak naprawdę się dogadać. Dopiero trzecia część, z wyprawą do lasu, serwuje coś, co można nazwać akcją. No ale trzeba najpierw "przegryźć się" przez blisko dwieście stron, czyli więcej niż połowę objętości. Mimo to warto się zapoznać z "Lasem ożywionego mitu", bo to zupełnie nietypowe doświadczenie literackie, w dodatku zmuszające chwilami do intelektualnego zmierzenia się z wcale nie tak prostymi konceptami antropologicznymi. Dodatkowy plus dla wydawcy za sensowne posłowie, choć równocześnie szkoda, że ograniczył się do wznowienia pierwszych dwóch tomów, nie wydając kolejnych pięciu, które wciąż pozostają u nas nieznane.

Trochę bałem się powtórnej lektury, ale okazało się, że zupełnie niepotrzebnie. Książka wciąż się doskonale broni, oferując całkiem realistyczną (pod względem zachowania bohaterów), miejscami zabawną, a miejscami wzruszającą opowieść o Duńczyku, który podczas drugowojennej strzelaniny na plaży okupowanej ojczyzny przenosi się tajemniczym zrządzeniem losu do magicznej wersji średniowiecznej Europy. Naturalnie trafia się tu przygarść rzeczy dzisiaj lekko już uwierających (uporczywe próby wyjaśniania różnych zjawisk aktualną fizyką, obecność kobiet wyłącznie młodych, szczupłych i seksownych - poza Morganą Le Fay, która młoda nie jest, ale tego po niej i tak nie widać), ale tłumaczenie jest doskonałe, zaś archaizacja wypowiedzi krasnoluda wręcz wyśmienita, więc czyta się tę książkę z dużą przyjemnością. Tym większą, że autor zręcznie splótł odpryski mitologii arturiańskiej z różnymi swoimi kreacjami. Szkoda, że obecnie się już tak nie pisze. Nic, tylko ilośksiąg woluminów po 600-800 stron, pełnych waty i tekturowych postaci...

Trzeci tom ponownie eskaluje tripowatość i oniryczną niejasność serii na kolejny poziom. Trudno nawet opisać co tu się nie dzieje. Ku mojemu szokowi zagadki dalej się piętrzą, a gdy za każdym razem sądziłem, że zbliżam się do jakiejś odpowiedzi okazywało się, że ponownie był to mylny trop, a zaraz za nim wyskakiwały kolejne tajemnice. Nastrój tego tomu jest chyba najsmutniejszy i najbardziej ponury. Być może z powodu podcięcia relacji protagonisty z przewijającymi się dotychczas kompanami. Severian jest tu bowiem najbardziej samotny. Wędruje sam, a gdy dochodzi do jakichś większych interakcji niezawodnie kończą się one tragicznie. Zaskoczyło mnie trochę to wzmożenie ponurego klimatu (nie żeby do tej pory było wesoło ale tutaj deprecha jest tak gęsta, że można ją ciąć) podobnie jak całkiem mocne elementy horroru w niektórych fragmentach. Naprawdę przerażające. Zakończenie jest oczywiście urwane w tradycyjnym stylu, a sam finał wywraca wiele dotychczasowych motywów do góry nogami. Całościowo tom ten podobał mi się troszkę mniej od poprzedniego. Być może był po prostu dla mnie aż zbyt ponury. Jednak wciąż był wyśmienitym doświadczeniem, swoistą mentalną gimnastyką z autorem i narratorem, którzy manipulują, oszukują i bawią się z czytelnikiem nierzadko atakując poniżej pasa (choć otwarcie, od początku nie kryjąc że gra ta będzie nieuczciwie trudna). Jest to literatura nie dla każdego. W żadnym wypadku nie jest to ot przygoda scifi czy fantasty czy SFantasy – jak kto, zwał, do przeżycia. Jest to raczej meta łamigłówka, zestaw literackich zagadek w fascynującym, poetyckim opakowaniu. Główną satysfakcję daje tu rozkminianie wtf, wyłapywanie niuansów i budowanie faktycznej sytuacji z porozrzucanych puzzli informacji. Chociaż jeżeli ktoś dotarł aż tutaj to pewnie bakcyla łamigłówkowego już załapał. Pozostali, bardzo słusznie porzucili ten trip już po pierwszym tomie. Oby tylko zbliżający się payoff satysfakcjonująco kliknął.

Cóż za banger! Jeszcze zanim skończyłam tę książkę, wiedziałam, że będę chciała do niej kiedyś wrócić. (Dlatego cieszę się, że nie wyrobiłam się w terminie z moją kopią biblioteczną i kupiłam sobie używkę na własność.) Nie mogę wam niczego o tej książce powiedzieć, bo nie ma to absolutnie żadnego sensu. Trzeba jej doświadczyć i dać się porwać dziwnym elfom (nie dosłownie, żebyście tylko nie wrócili w formie dziecio-dziada, któremu odpadają kończyny). Mi najbardziej podobał się klimat, zwłaszcza domu, wokół którego wszystko się kręci (miał dla mnie trochę zbliżony klimat do zamku Ghormenghast, którego opisy też uwielbiam). Podobały mi się wszystkie przepowiednie i różne wobec nich postawy nie/poddawania się losowi. W połowie miałam chwilę zwątpienia, kiedy przeskoczyliśmy pokolenie i nagle wjechał wybudzony Barbarossa. Ale to wszystko się składa do kupy, więc na koniec nie miałam ŻADNYCH* zastrzeżeń do tej książki i formy poprowadzenia narracji. * Dobra, żarcik. Jest tu trochę tekstów, które słabo się zestarzały, no i jest to książka pisana przez typa w latach 80., więc pewne rzeczy są nieuniknione. Wątek pierwszego Auberona jest też nieco niekomfortowy, ale to już pomijam i nie będę się czepiać.

Drugi tom podobał mi się jeszcze bardziej. Choć jeśli komuś pierwszy nie podpasował to ten już go zupełnie odrzuci. Weszliśmy tu zdecydowania na kolejny poziom trudności. Oprócz bowiem ciężkiego do ogarnięcia miejsca akcji i onirycznej dziwności poprzedniej części tutaj dochodzą jeszcze zupełnie inne utrudnienia. Będące właściwie swoistymi łamigłówkami. Autor już bez skrępowania oraz bez skrupułów bawi się z nami w zagadki i tajemnice i to w praktycznie każdej scenie. Każe nam się domyślać i spekulować kim lub czym są występujące w niej postacie, istoty czy przedmioty. Porzuca nas często tuż na moment przed wyjaśnieniami i zaczyna piętrzyć zupełnie nowe wątpliwości. Nierzadko konkretne sceny i sekwencje są czymś zupełnie innym niż wynikałoby z czystego, fonetycznego odczytywania składających się na opisujące je zdania wyrazów. W życiu nie przypuszczałem, że można tak plastycznie „nie pisać” tego o co chodzi i ukrywać to w zasadzie poza tekstem. Na taką wielką skalę manipulując czytelnikiem. A jeśli o manipulacjach mowa, to w tym tomie bardzo odczuwalne staje się też wrażenie, że przede wszystkim główny bohater manipuluje nami jako czytelnikami. Że mamy tu do czynienia z niezaufanym narratorem, tzw. unreliable narrator, będącym jednocześnie protagonistą. (kojarzycie film American Psycho, to ten motyw). Protagonistą, który opisuje rzeczywistość i wydarzenia wybiórczo, urywa wątki wedle swojego uznania, zmienia wydźwięk sytuacji, być może nie uciekając się do kłamstw ale stojąc na samiutkiej ich krawędzi. Protagonistą o cechach socjopatycznych i potencjalnie wątpliwej moralności, choć w swoich oczach zawsze pomocnym i oddanym. Bohaterem zdolnym być może nawet do gwałtu, potrafiącym wmówić sobie słuszne motywy bądź bagatelizując rzeczy dla niego niewygodne. Do tych wszystkich utrudnień poznawczych dodajmy teraz cały ten kosmiczny świat, jego wizję, lore (a wydaje się ono być przepotężne w swojej skali), a także oniryczność, obcość i tajemniczość zawartą w każdym aspekcie książki, a dostaniemy naprawdę niesamowitą przygodę łamigłówkową. Mało tego, w książce też pojawia się np. inna historia opowiadana w niej jako baśń. Raz nawet podczas pewnej sztuki teatralnej forma literacka książki w pełni przeskoczyła na dramat. Co do świata, wszystko w nim jest fascynujące i oddziałuje na wyobraźnię, choć przede wszystkim wzbudzając niepokój. Muszę przyznać, że tego typu literatury wcześniej w takiej skali jeszcze nie spotkałem. Do tego nie działa ona na mnie w żaden sposób frustrująco czy irytująco. Wręcz przeciwnie, wciąga oraz zachęca do analizowania i rozkładania na czynniki pierwsze. Ba, nawet do rozważania czytania od nowa bądź powtarzania poszczególnych fragmentów. Czy ośmielę się stwierdzić, że wiem co właściwie przed chwilą przeczytałem. Chyba jeszcze nie końca. W zasadzie jestem jeszcze daleki od zrozumienia. Ale już biorę się za kolejny tom, a "payoff", jak słyszałem i na co liczę, po całym tym pięcioksięgu powinien być satysfakcjonujący.

Dla mnie obok książek Tolkiena, klasyka fantasy. Opiera się na tym, na czym powinno opierać dobre fantasy: na motywie podróży i na przeżywaniu w jej trakcie niezliczonych fantastycznych przygód. Bardzo lekka książka, pełna humoru. Trochę już zapomniana. Polecam całą trylogię.

Pomysł śmiały i obrazoburczy, wykonanie odrobinę nierówne. Należy docenić kunsztowną konstrukcję, kolejne opowiadania oraz zawarte w nich wątki przenikają się, zazębiają i wzajemnie dopełniają. Także budowa poszczególnych opowiadań bywa bardzo skomplikowana. Autor panuje nad tym wszystkim w niezawodny sposób. Zamieszcza wiele nawiązań religijnych, filozoficznych, literackich, podanych jednak w niełopatologiczny, w miarę przystępny sposób. Istotny plus książki to bogaty, pełen aluzji język. Czego mi zabrakło, to dopracowania fabularnego. J. Sobota rozpoczyna zwykle fabułę z wysokiego „C”, związując na wstępie niemal każdego opowiadania frapującą, często sensacyjną intrygę. W miarę zapełniania kolejnych stron traci jednak dla niej zainteresowanie i pod względem fabularnym kolejne teksty zawodzą zazwyczaj banalnym raczej zakończeniem. Nie spełniają rozbudzonych oczekiwań. Albo zabrakło pomysłów, albo też, co bardziej prawdopodobne, sensacyjnie zawiązywane fabuły Autor traktuje pretekstualnie, jako zachętę do podjęcia lektury oraz tło dla rozważań filozoficznych, etycznych, religijnych. Im dalej w tekst, tym rozważań więcej, fabuły mniej. Jak już wspomniałem, pod względem fabularnym zakończenia zwykle zawodzą.

Wieloletnim miłośnikom fantastyki, a dokładniej fantasy, Fritza Leibera raczej nie trzeba przedstawiać, ale wiele osób, które z tym gatunkiem miało pobieżny kontakt, nie słyszało o tym autorze. Tymczasem to jeden z pionierów literatury spod znaku miecza i magii. Jego dwóch najważniejszych bohaterów – Fafryd (ang. Fafhrd) i Szary Kocur (ang. Gray Mouser) – po raz pierwszy pojawiło się w sierpniu 1939 r. w magazynie „Unknown” w opowiadaniu „Two Sought Adventure” (dzisiaj znanym jako „The Jewels In The Forest”, u nas zaś jako „Klejnoty w lesie”), a więc zaledwie dwa lata po tym, jak J.R.R. Tolkien wyciągnął z nory Bilbo Bagginsa i wydelegował go w niebezpieczną wyprawę na wschód. Zestawienie z „Hobbitem” jest dość istotne, bo choć jego główny bohater został zatrudniony przez krasnoludów jako włamywacz i de facto złodziej, to sama powieść ma baśniowy charakter i uznawana jest za utwór dla dzieci (jasne!), tymczasem w Leiberowskim świecie awanturników i złodziei, Nehwon, dobro i zło są mniej uchwytne, czy też może należałoby powiedzieć – zło jest łatwo uchwytne, a żeby znaleźć dobro, trzeba się porządnie napocić. W Polsce cykl przygód Fafryda i Szarego Kocura wydał w sześciu tomach Solaris. Omawiane tu „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, pierwsze z serii, jest połączeniem dwóch angielskich zbiorów: „Swords and Deviltry” (1970) i „Swords Against Death” (1970), w których znajdowało się 13 opowiadań i autorska przedmowa. Znaną przestrogę „nie oceniaj książki po okładce” można ilustrować przykładem polskiego wydania pierwszego tomu. Wygenerowana grafika przywodzi na myśl gry komputerowe z przełomu wieków i zwiastuje raczej trywialną rozrywkę. W istocie jest inaczej, bo choć dzisiaj – z perspektywy lat – koncept dwóch wolnych duchów, różniących się charakterem i wyglądem, wędrujących przez świat i wychodzących cało z każdej opresji może wydawać się wtórny i banalny, to jednak właśnie Leiber był pionierem tego typu fantastyki, co więcej, jest jeszcze strona formalna, świadcząca o całkiem sporym talencie pisarskim. Naturalnie ocenianie strony formalnej na podstawie przekładu nie daje stuprocentowej gwarancji słuszności, ale zamaszysty, barwny styl to raczej nie inwencja tłumacza. Wśród 13 opowiadań znajdujemy origin stories bohaterów („Kobiety ze śnieżnego klanu” i „Jądro nienawiści”), o wiele bardziej „psychologiczne” od pozostałych, poniekąd traktujące o dojrzewaniu Fafryda i Szarego Kocura, następnie mamy zaś tytułowe „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, w którym obaj mężczyźni po raz pierwszy się spotykają i zawiązują przyjaźń, w czym niebagatelną rolę odgrywa traumatyczne, formujące ich na lata doświadczenie. W kolejnym opowiadaniu, krótkim „Zaklętym kole”, gdzie wyruszają razem w świat, możemy przeczytać następujące słowa, całkiem zgrabnie ujmujące charakter dwójki bohaterów i szerzej – samych opowiadań: „Doszły im nowe blizny i kwalifikacje, mieli więcej litości i zrozumienia dla ludzi. Brali świat na pół poważnie, ale też potrafili pokłonić się przed jego tajemnicami. Wewnętrzne udręki czasem kwitowali śmiechem, a czasem nieprzeniknioną miną. Fafryd skrywał w sobie barbarzyńską naturę, Kocur – podłe pochodzenie. Na zewnątrz bywali weseli, beztroscy i zrównoważeni, lecz serca nadal krwawiły, duchy Wlany i Iwrian nawiedzały ich w snach i na jawie. Nie utrzymywali więc zażyłych stosunków z kobietami, bo już te powierzchowne przynosiły im więcej zgryzoty niż radości. Ich przyjaźń stała się twarda jak skała, silna jak żelazo, lecz woleli się zamykać przed innymi ludźmi. Jeśli mowa o nastrojach, to najczęściej popadali w melancholię, którą nieraz ukrywali nawet przed sobą nawzajem”*. Niektórzy zarzucają Leiberowi, że poza origin stories bohaterowie ulegają petryfikacji – że już nie ewoluują. Nie wiem, jak wygląda to w kolejnych tomach, mogę oceniać tylko na podstawie tego, niemniej za kluczowe uznaję wydarzenie z „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, które Fafryda i Szarego Kocura pozostawia w stanie półdojrzałości. To, co wyprowadziło ich bowiem w stronę dorosłości w origin stories, zostało im nagle odebrane na wczesnym etapie życia i koniec końców nie pozwoliło się w pełni uformować, stąd awanturnictwo i nonszalancja, stąd też pewna prostolinijność obu postaci i nieustanna pogoń za przygodą w późniejszych opowiadaniach. A w tych, jak napisałem, co prawda rozwiązania mają podobny schemat (jeden ratuje drugiego, a walki mają dość oczywisty finał), ale sam opis historii, a także kreacje miejsc i antagonistów mają swój urok, są plastyczne i intrygujące. Leiber umiał też połączyć zawadiactwo i dezynwolturę bohaterów z delikatną aurą dekadencji i melancholii – bo chociaż Newhon to świat występny, rozpustny i pełen egoizmu, to zło nie jest ukazane w sposób naturalistyczny (mimo że makabra jest obecna), ale raczej bliski powieści łotrzykowskiej. To, a także wspomniany barwny język, sprawia, że znaczenie Leibera nie ogranicza się do dzierżenia palmy pierwszeństwa w ramach gatunku, a jego opowiadania wykraczają poza „generyczne” fantasy. * F. Leiber, „Zaklęte koło” [w:] „Zobaczyć Lankmar i umrzeć”, tłum. D. Kopociński, Olsztyn 2004, s. 209.

Jako fan gier "Fallout" musiałem przeczytać tę książkę, gdyż podobno stanowiła podwaliny pod "Bractwo Stali". Sama książka bardzo ciekawa - losy ludzkości po wojnie atomowej z perspektywy klasztoru pod wezwaniem tytułowego Leibowitza. Moim zdaniem świetny pomysł z zakonem zbierającym dokumenty sprzed apokalipsy. W trakcie lektury pojawia się parę filozoficznych kwestii (czy eutanazja jest zła, czy ciało z dwiema głowami ma jedną czy dwie dusze, czy "postęp" musi być zawsze "zdehumanizowany" itp.). Trudno powiedzieć aby świat przedstawiony był jakoś bardzo plastycznie przedstawiony, ponieważ akcja dzieje się głównie na pustyni i w klasztorze, więc jakichś wielkich opisów świata tutaj się nie doświadczy. Książka jest podzielona na 3 części, a w każdej części jest inny bohater. Bohaterowie są dobrze skonstruowani, zapadający w pamięć. Przez całą powieść czuć lęk przed wojną atomową, warto przeczytać i doświadczyć tego w powieści :)

No, no, no wreszcie porządnie skonstruowany świat, z którym będzie można spędzić kilka tomów. Bardzo się cieszę bo od czasu Diuny, Przestrzeni objawienia, Fundacji, Wezwania ziemii, Helikoni oraz Endymiona, nie czytałam już dawno dobrze poprowadzonej opowieści stworzonej tak dokładnie, tak wypełnionego świara a uwielbiam takie Sf. Niestety pierwszy tom mnie trochę zawiódł pinieważ od razu weszliśmy w opowieść, książka nie ma żadnego słowniczka ani legendy oprócz mapy z tyłu. O świecie dowiafujemy się powoli a informacje płyną dosyć skąpo. A świat jest ciekawy, zupełnie inny niż ziemia, z ciekawymi rasami i tradycjami, niestety niewiele się dowiadujemy. Jestem bardzo ciekawa histori dotarcia na tą planetę i początków jej zasiedlenia. Wszystko jest tu tajemnicą niezrozumiałą ale ja bym chciala wiecej. Polecam ciekawa pozycja.

Dwie niewielkie powieści napisane w końcówce lat sześćdziesiątych. Z dzisiejszej perspektywy to era "klasycznej" amerykańskiej literatury science fiction. Człowiek w labiryncie Jest opowieścią o odludku, obdarzonym przez obcych *skazą* psioniczną odstręczającą innych ludzi. Gdy ludzkość zacznie go jednak znowu potrzebować - takim, jaki jest - trzeba go skłonić do opuszczenia dobrowolnie wybranego odosobnienia-azylu. To zagadkowe miasto-labirynt, nigdy z powodzeniem nie spenetrowane i nie zbadane. Twór zapomnianych, *pradawnych* obcych, najeżony mnóstwem pułapek zabijających wszelkich intruzów. Choć okrzyknięta najlepszym dziełem Silverberga, trochę razi *strasznymi* a (jak dla mnie) raczej tandeciarskimi rekwizytami. Te wszystkie zapadnie, pola ognia, mrowia ostrzy i miażdżące bramy od lat sześćdziesiątych trochę się już chyba opatrzyły. Choć może tylko mnie (z racji wieku)? Niewykluczone, że w badziewiastym filmie z Netflixa wciąż budziłyby entuzjazm. Swoją drogą, trochę dziwne, że nigdy tego nie sfilmowano. Ani zmagania ze *strasznymi* pułapkami, ani nieprzesadne wyrafinowanie *psychologicznych* podchodów z odmawiającym współpracy Richardem Mullerem, nie rzuciły mnie na kolana nad finezją i głębią tej powieści. Ot - taką właśnie masówkę SF wtedy pisano. Czytano. I tyle. Większe wrażenie wywarła na mnie: Stacja Hawksbilla Miłośnikom wyskakujących ostrzy i miażdżących bram należy się ostrzeżenie, że to - dla odmiany - niespieszna, refleksyjna opowieść pozbawiona dramatycznej akcji. Narracja prowadzona dwutorowo: Pierwszoplanowa - o przywódcy obozu zesłańców politycznych. Podstarzałych weteranów-wichrzycieli stopniowo tracących rozum po przeniesieniu przez władze w czasie o miliard lat wstecz. Pozostawieni sami sobie w zamierzchłej, jałowej kambryjskiej przeszłości, bez nadzorców czy strażników, skoro nie mają dokąd uciec i dla nikogo (poza sobą) i niczego nie stanowią zagrożenia. Drugi plan to retrospektywa historii życia "zawodowego rewolucjonisty" Jima Barretta, przez lata konspirującego przeciwko totalitarnym rządom, które przejęły władzę w USA. Niestrudzenie - choć z coraz mniejszym zasobem wiary i złudzeń - "przygotowującego grunt" dla rewolucji (wciąż tak samo odległej - jak horyzont) mającej przywrócić prawa człowieka i starą konstytucję. Datowanie epok geologicznych i ich realia nie zgadzają się z obecnym stanem wiedzy paleontologicznej. Jednak ta powieść ujęła mnie swoim specyficznym klimatem i melancholijnym nastrojem. Niespieszne tempo, bez fajerwerków (poza materializacjami przy transferach z "górnoczasu"). Ale ma w sobie to nieuchwytne *coś*, co zapamiętuje się trochę dłużej, niż zajmuje zamknięcie okładki książki po przeczytaniu.

Trudno jest ocenić Tiganę, ponieważ wady i zalety mieszają się w niej w równych proporcjach. Dwadzieścia lat przed wydarzeniami z książki dwóch czarnoksiężników najechało półwysep Dłoni. Alessan, książę jednej z podbitych krain, opracowuje plan i zbiera drużynę, z pomocą której obali tyranów. Musi się pospieszyć, ponieważ jeden z czarnoksiężników w zemście przeklął jego ojczyznę, a zaklęcie wypełni się, kiedy umrze ostatni Tiganianin urodzony przed podbojem. Teoretycznie książka zasługuje na wysoką ocenę: jest napisana bardzo sprawnie technicznie, wszystkie strzelby na ścianie wystrzeliły na koniec, odpowiednio poetycki język buduje nastrój podniosłej walki o wolność i pamięć, a wszystko zamknięte w jednym tomie! Dodatkowo prolog jest jednym z najbardziej klimatycznych, jakie czytałam. Niestety, wszystko przyćmiewają papierowe pierwszoplanowe postacie i brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji czynów głównego bohatera. W trakcie podróży Alessan magicznie zmienia pewnego czarodzieja w swojego niewolnika... i nic. Nikt w drużynie nie widzi w tym nic złego, jeszcze rugają biednego czarodzieja, że swoimi protestami zasmuca Alessana (!) Podsumowując: Tigana jest średniakiem, którego z braku laku można przeczytać.

No, no, no szykuje się tutaj dłuższa trylogia chyba, myślałam że to takie krótkie czytadełko jest patrząc po gabarytach książeczki, a tu proszę, solidne SF, które zapowiada sie na rozbudowaną pozycję! Bardzo sie cieszę, ponieważ pomysł na fabułę bardzo interesujący, zestawienie bohaterów cokolwiek absurdalne ale jakże interesujące. Książka nie dość, że jest SF to wydaje się również wnikliwym stadium opisu socjologicznego i kulturalnego społeczeństwa ludzi. Tutaj mimo, że powieść została napisana lata temu, to mimo, że czasem czuć to, to to nie przeszkadza. Jak dla mnie super, już się zaraz biorę za następna część, pozycja warta zapoznania się.

"Każdy ma swoje piekło. Nie ma dwóch identycznych życiorysów, nie może być dwóch identycznych kar." Uff. To była długa przygoda. Długa ale bardzo satysfakcjonująca. Marek S. Huberath po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem science fiction/fantastyki religijnej. Będąc umysłem ścisłym (autor jest profesorem fizyki na UJ) jego erudycją, wykorzystanie apokryfów, malowanie słowem obrazy rodem z Boscha, Beksińskiego czy Goi wręcz onieśmiela. Wykorzystanie klasyki literatury światowej, bo czytając te książkę przychodzi nam na myśl Dante czy Owidiusz, jest absolutnie fenomenalne. O fabule słów kilka. Wydaje się, że historia jest absurdalnie prosta: oto profesor historii cywilizacji Humphrey Adams podczas spaceru po Wiecznym Mieście odkrywa w Murze Leona furtkę przez którą przechodzi. Trafia do tuneli, które do złudzenia przypominają podziemia Muzeum Watykańskiego. Okazuje się jednak, że wypełnione są one rzeźbami, które zachowują się jak mechaniczne roboty. Przechodząc przez kolejne drzwi i łamiąc pieczęcie opisane "SILVESTERE" dostaje się do totalitarnego miasta przewodniczącego Nero, który do złudzenia przypomina Rzym ale z komunistycznym sznytem - wszyscy są tutaj podsłuchiwani a wszystko co spotyka bohatera ma jakiś dziwny, diabelski wydźwięk. Uciekając z Miasta pod Skałą trafia do kolejnego - Krum. Jednocześnie przenosi się do czasów przypominających czasy Jezusa i zostaje niewolnikiem... Książka ta w moim odczuciu jest książką skończoną. Nic nie powinno się do niej dodawać. Autor pisał ją blisko 10 lat, stąd imponujące rozmiary ale w żadnym momencie jej czytania nie odczuwałem znużenia, chociaz Huberath nie ustrzegł się paru potknięć. Niesamowite opisy piekła, dziwne gabery przypominające najbardziej diaboliczne demony, korowody grzeszników pochłanianych przez Wieczne Ognie, rzymscy legioniści, Azazel, Behemot, Lilith. Przerażająca wizja piekła w której jednocześnie kryje się to, co chyba dla każdego człowieka jest najważniejsze - Miłość. Historia Adamsa to też przerysowana historia Adama, który spotyka swoją Ewę i niczym w Piekle Dantego podąża przez kolejne kręgi, żeby odkryć siebie i odnaleźć drogę na powierzchnię - ale czy do Zbawienia?

Bardzo mnie boli, że wyszło z tą oceną jak wyszło. Część o Sumerze oraz działaniach Hiro w metaweraum była świetna, ale książka zrobiła coś co kiedyś widziałem w niektórych grach czy filmach- budżet zostaje pochłonięty przez grafikę lub efekty specjalne i brakło kasy na drugą część i zakończenie. Gdyby cała konstrukcja była zrobiona jak część sumeryjska to byłaby wybitna książka, ale niestety książkę ciągnęła w dół część o S.U. oraz wymieniona wyżej kwestia. Lubię w książkach niedopowiedzenia (vide Głowa Kasandry), ale to naprawdę wyglądało jakby budżet się skończył albo autor nie miał już pomysłu na książkę. W każdym razie świetnie opisana mitologia oraz działanie sieci.

Opowiadania mnie nie urzekły, ale główna powieść jest niesamowita. Przebrnąć przez nią nie było łatwo i czytałem ją wolno, ale mimo to ciągnęło mnie do tego oryginalnego świata. Bardzo podobała mi się wizja chylącej się ku upadkowi społeczności. Niesamowita książka, której klimat i ponury ton zapisały mi się w pamięci.

Fajna bajka dla dorosłych opowiadająca o myszach :-) Trochę moralizowania, trochę polityki ,sporo folwarku zwierzęcego....czasem aż za bardzo te myszy były ludzkie ,i jakie mądre -mimo ,że żyły tylko 300 nocy :-( Niemniej jednak dość ciekawie napisane i jeśli ktoś lubi zwierzęta może mu się spodobać ... Ciągle mnie zastanawia czemu Golcy nie zwracali uwagi na taką ilość myszy w domu.... A i tak najbardziej urzekła mnie Gałeczka - koty panami wszechświata :-D

Są takie powieści, które pozostawiają w nas głęboki ślad. Nie z uwagi na ciekawe wynalazki, przedziwnych obcych, czy odjechane kosmiczne koncepcje. Zamiast tychże, chwyta nas za serce coś o wiele bliższego. Coś wewnętrznego. Coś, z czym możemy się zidentyfikować tu i teraz niezależnie od miejsca pochodzenia, wieku, czy przekonań. Jakże często myślimy o czymś, co wydaje nam się, że znamy, ale tak naprawdę znamy tylko powierzchownie? Coś, co widzimy przez naszą własną lupkę o nazwie “wydaje mi się, że”? Nie ma w tym nic złego. Nie jesteśmy w stanie zgłębić wszystkiego, dojść do sedna każdego pomysłu. Z każdą kolejną napotkaną koncepcją staje się to po prostu niemożliwe. Posługujemy się więc często pewnymi uproszczeniami, żyjemy w iluzji wynikającej z niepełnego zrozumienia świata. Dzieje się tak zwłaszcza w dobie socjalmediów, gdy zamiast czytać artykuł zdarza nam się przemknąć tylko wzrokiem po jego nagłówku. Jakże łatwo jest wyrobić sobie opinię na podstawie niepełnego obrazu. A co gdyby istniał sposób na dokładne zrozumienie, przyswojenie sobie informacji tak precyzyjnie, że czujemy, jak z nas wypływa i nie mamy żadnej wątpliwości, że pojęliśmy coś dogłębnie? Taki sposób rozumowania lub pojmowania rzeczywistości przejawia bohater pewnej wyjątkowej powieści, w której jego filozoficzny punkt widzenia znokautował prawym prostym mój obraz świata. Więcej na kanale "Mutahominid"

Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto