Dlaczego Norma Jean zabiła Marilyn Monroe? Portret psychologiczny

Tak naprawdę nigdy nie dowiemy się czy Marilyn była Motylem w ciele Kobiety czy Kobietą, której pisane było zostać Motylem. Jej zapiski są bardzo szczere i inspirujące. Niektórzy powiedzą, że brak w nich warsztatu, by mówić o poezji ale czy właśnie nie ów brak czyni te fragmenty tak oryginalnymi ?:

Absolutna gwiazda swoich czasów, ale też ponadczasowa ikona kina i seksapilu. Drugiej takiej kobiety nigdy już nie będzie. Biografia bez zdjęć, ale pełna informacji, które pochłaniają i dają szersze spojrzenie na Marylin Monroe. Autor nie przedstawia jej w samych superlatywach, to na pewno nie. Daje dojść do głosu jej zwolennikom, jak i przeciwnikom. Mamy o jej wadach, częstych zmiennych, jak i zaletach, których niewątpliwie miała wiele. To, co uderzyło mnie najbardziej to to, jak Marilyn była, i wydaje się, że dalej jest, postrzegana, a co naprawdę miała do zaoferowania jako osoba. Być może początkowa kreacja pięknej blond kokieterki wydawała się łatwa, przyjemna i stworzona dla niej, ale widać, że później stała się jej więźniem. Autor świetnie pokazał to na przestrzeni stron. Ostatni rozdział bardzo mną poruszył, okropna i przykra śmierć, bo Marylin miała jeszcze wiele do zaoferowania i pokazania światu. I fakt, że można było temu zapobiec, niesprawiedliwe i krzywdzące godność Marilyn. Nigdy nie poznamy tej ikony tak dogłębnie, jakbyśmy chcieli, ale mam też wrażenie, że i ona sama dopiero docierała do całkowitego poznania siebie, a autor świetnie ukazał jej historię. Polecam ogromnie.

To nie jest idealna biografia Monroe (żadna nie jest) ale niewiele jej brakuje. Spoto jako nieliczny (a może jedyny) najbardziej zbliżył się do osoby Marilyn i szczegółowo opisał jej życie i karierę. Co ważne jest to biografia w miarę obiektywna nie pomijająca ciemnych stron charakteru aktorki. Bardzo polecam.

Kobieta, która żyła, jak chciała. Sypiała z kim popadło, piła, nie stawiała sobie ograniczeń, pławiła się w sukcesie. Jednym słowem: "Róbta, co chceta" Skończyła w obszczanej pościeli, w samotności, w beznadziei. Wielka Marlena, "Błękitny Anioł" - tak naprawdę zmarnowane życie.

Mimo tego, ze od śmierci Marilyn minęło 49 lat, wciąż jest owiana tajemnicą, cieszy się zainteresowaniem a o jej zawiłym życiu powstają kolejne reportaże, książki, itd. Ja zwróciłam uwagę na jedną z nich. „Ostatnie seanse” wyróżniają się na pewno formą. Nie jest do końca ani biografia, ani powieść; poza tym to połączenie dokumentu i fikcji, jednak autor zastrzega: „Moje fałszerstwo posuwa się co najwyżej do przypisywania jednym tego, co powiedzieli, widzieli, czy przeżyli inni, do stworzenia prywatnego dziennika, którego nigdy nie odnaleziono, pisania wyimaginowanych artykułów czy notatek i obdarzania mych postaci marzeniami i myślami, których nie poświadcza żadne istniejące źródło”. Wszystkie dane, cytaty, nazwiska, miejsca, daty itd. są prawdziwe. Autor korzystał między innymi z taśm, które Monroe nagrywała dla swojego psychoanalityka. Schneider stara się pokazać Marilyn taka, jaką była naprawdę, czyli zagubioną, trochę naiwną, nie mogącą odnaleźć samej siebie. Postrzegana jako nieskomplikowany symbol seksu, blondyneczka której główną zaletą jest wygląd, komercyjny świat w który wpadła właśnie taką przykleił jej etykietkę. Po części przez swój charakter a po części przez Hollywood- to jest obraz Marilyn widziany przez innych, a w końcu i przez nią samą. Towarzyszył jej do ostatnich dni. Pogoń za sławą, za byciem pożądaną, nadużywanie środków uspokajających, nasennych, toksyczne związki- to wszystko miało destrukcyjny wpływ na Marilyn, a my możemy obserwować jej mentalność, uczucia, problemy ze sobą i z depresją dzięki książce Michela. Przedstawia nam postać ikony kobiecości, urody, jako kogoś z mentalnością zagubionego dziecka. Mnie przekonał do swojego portretu jej osoby. Opisał również tę część osobowości Marilyn, która chciała wyrwać się z ciągłego uśmiechania się na planie jako ktoś, kim nigdy do końca nie była, miała pragnienia, marzenia, których nigdy nie spełniła. Wydaje się, że największym z nich była potrzeba czucia, że jest komuś potrzebna nie tylko jako seksbomba. Dzięki refleksjom autora na temat psychiki i psychoanalizy (które chwilami się dłużą, jednak nie psują ogólnego pozytywnego wrażenia) możemy wyciągnąć własne wnioski. Zaletą „Ostatnich seansów” jest tło. Lata 60, Hollywood. Symbolem tamtejszej społeczności powinny być gwiazdy filmowe leżące na kozetce. Szkoda, że tak niewiele z nich potrafiło potem z tej kozetki wstać. Klimat towarzyszący wszystkim opisanym wydarzeniom na mnie zadziałał i uważam go za największy plus książki. Dodatkowo depresyjny, melancholijny nastrój całej powieści i przeżycia Marilyn wkomponowane w tę gorszą stronę Hollywood, zwanego symbolem kina. „Powiedz mi, że mam duszę, a będziesz mógł wziąć część mojego ciała (...)." (Cytat z książki, wypowiedź Marilyn)- starała się za wszelką cenę udowodnić samej sobie, że jest coś warta, ale nie potrafiła. Na początku czytania przeszkadzała mi chronologia. Skakanie z jednego roku do innego, cofanie się, wracanie. Ciągłe przeplatanie się czasów i bohaterów. Urwane opowieści. Jednak potem, kiedy przestałam próbować na siłę się w tym połapać, zaczęłam brać to za zaletę, dzięki której książka tym bardziej zyskała na oryginalności. Tak chyba właśnie wyglądało życie Marilyn. Poszczególne rozmowy, zdarzenia, sytuacje nie odgrywają większej roli, jednak w całości ta kolejność ma sens, wszystko ma swoje miejsce i jest ważną częścią całej historii, życia aktorki.

Najbardziej obiektywna i dokładna biografia Marilyn jaką czytałam (2 inne były naprawdę tragiczne),mamy tutaj aż 60 stron przypisów. Faktycznie czuć, że autorka zgłębiała wiele źródeł, natomiast ta jej wnikliwość nie idzie w parze z chronologicznym ułożeniem zdarzeń i opowiedzeniem wszystkiego w najbardziej przystępny sposób, można się pogubić. Momentami książka była dla mnie nudna, a zwłaszcza jak zaczęło się w niej pojawiać milion postaci i o każej można się było bardzo wiele dowiedzieć. Są plusy i minusy Marilyn oraz samej paskudnej branży filmowej, która kształtowała zarówno ją jak i pozostałe gwiazdy Hollywood. Dla fanów Marilyn jak najbardziej, ale nie wiem czy polecam pozostałym (jak ja niezbyt zainteresowanych jej osobą).

Książka Guusa Luijtersa jest zbiorem wypowiedzi słynnej aktorki, które tym samym układają się w opowieść snutą słowami Marilyn Monroe - począwszy od dzieciństwa, przez początki kariery, aż po bycie wielką gwiazdą na miarę swoich czasów i wszechczasów. W owych cytatach Marilyn porusza tematy takie jak miłość, życie, seks, kariera, sława, stosunki międzyludzkie. Czytając tę książkę mamy więc obraz nie tylko tego jaką osobą była Monroe, ale też jakie były jej poglądy na toczące się wokół niej sprawy oraz jaki był świat widziany jej oczami. Jej świat - świat gwiazdy ówczesnego hollywoodzkiego kina. Natomiast patrząc na pierwsze rozdziały dotyczące spojrzenia aktorki na jej dzieciństwo, jawi się nam smutny obraz nieszczęśliwego dziecka, wychowującego się - początkowo - w niepełnej rodzinie, z czasem w sierocińcu, do którego oddała ją jej własna matka. Nie trudno więc wysnuć wniosków na temat małej Normy Jean oraz tego jak jej dzieciństwo wpłynęło na późniejsze życie już dorosłej Marilyn Monroe. Książka Guusa Luijtersa nie jest typową biografią, gdyż niewiele słów pochodzi od samego Autora. W tym opracowaniu oddał on głos samej Marilyn. I tak oto widzimy piękną, podziwianą przez kobiety, pożądaną przez mężczyzn kobietę, aktorkę o niezbyt wielkim talencie, aczkolwiek mającą marzenie nauczyć się gry aktorskiej. Widzimy osobę - wbrew pozorom - bardzo nieśmiałą, mającą swoje marzenia i pragnienia, radości i smutki, usilnie poszukującą ojca, którego szukała u mężczyzn, z którymi się wiązała, a którzy nie zawsze byli dla niej odpowiedni. Bardzo dużym plusem tej niedługiej książki są liczne fotografie Marilyn Monroe z różnych okresów jej życia, fotosy z filmów oraz bankietów. Fotografie są dobrej jakości, sporo z nich jest dużego rozmiaru. Można by pomyśleć, że tekstu w niej niewiele, a więcej jest zdjęć. Myślę jednak, że ta ilość jest wyważona, a zaważywszy na to, że w wypowiedziach Marilyn znajduje się sporo wartościowych rzeczy, nad którymi można się pochylić na dłużej oraz, które nie raz spokojnie mogłyby być cytatami. Dlatego dawkowałam sobie lekturę na kilka wieczorów. Dodatkowym atutem jest też zamieszczenie rozdziału ze spisem filmów, w których wystąpiła Marilyn, ułożonych chronologicznie. Każdy posiada wymienionych najważniejszych twórców, tytuł zagraniczny i polski (jeśli istnieje) oraz krótki zarys fabuły. Większość tytułów posiada też odpowiadający mu kadr, umieszczony obok opisu filmu, którego dotyczy. Zauważyłam jedynie dwa minusy. Pierwszy to fakt, iż fotografie są jedynie czarno-białe, nawet te, które znamy w kolorze. Drugi minus dotyczy umieszczenia w paru miejscach wytłuszczonym drukiem fragmentów tekstu już użytego, bądź mającego pojawić się w niedługim czasie. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyż taki zabieg bywa stosowany - choć ja spotkałam się z nim raczej w czasopismach. Jedyne, do czego mogłabym się w tym momencie "przyczepić" to fakt, iż akurat te fragmenty, które wybrano chyba tylko po to by zwrócić uwagę na jakieś ważne stwierdzenie, które padło bądź ma paść (bo, jak mniemam, chyba temu ma służyć ten zabieg) często nie jest tutaj - w mojej opinii - ani ważne, ani wartościowe. Natomiast te fragmenty, które rzeczywiście mogłyby być cytatami i niosą ze sobą jakiś przekaz takiego wytłuszczenia, ani powtórzenia nie mają. Dlatego nie bardzo rozumiem celowość wytłuszczenia i zwracania ponownej uwagi na tekst, który akurat nie ma większej wagi w danym momencie. Polecam ten tytuł głównie dla fanów Marilyn Monroe. Choć przypuszczam, że nie będąc jej fanem można się skusić na "... własnymi słowami (...)" choćby z czystej ciekawości: "co też ta Marilyn miała do powiedzenia." Opinia opublikowana na moim blogu: https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2024/02/wasnymi-sowami-marilyn-monroe.html

Synonim elegancji i kobiecego wdzięku, fascynowała swoim pięknem i zadziwiała wrażliwością. Aktorka, matka, ambasadorka- taką sportretował ją Warren G. Harris. Jest to jednocześnie historia okupowanej przez hitlerowców Holandii i Belgii a później Hollywood lat 50 i 60. Biografia Audrey została napisana z zachowaniem obiektywizmu bez uciekania w plotkarskie wersje wydarzeń. Już choćby dlatego warto sięgnąć po tę pozycję i poznać losy tej niezwykłej kobiety.

Pierwszy amant srebrnego ekranu, bożyszcze tłumów, wręcz wielbiony przez kobiety Rudolf Valentino zawsze wywoływał skrajne emocje. choć jego życie było zdecydowanie za krótkie i zbyt intensywne, faktami z biografii można by obdzielić kilka osób. Urodził się w biednej włoskiej rodzinie, mimo cherubinkowej urody był z niego niezły ancymon. Skaleczył się brzytwa, po której został trwały ślad na policzku, wszczynał bójki. Nie było formalnej edukacji, a czas marnotrawił na uwodzenie okolicznych panienek. W końcu sprezentowano mu bilet na statek do Ameryki. Niedole na obczyżnie bo nie znał języka,obskurne lokum, niechętni przybyszowi Amerykanie. Pracował najpierw fizycznie,jako śmieciarz ,pomywacz albo sprztacz. Potem nauczył się tanga i awansował w szeregi fordanserów. W tańcu był boski, przybrał też sceniczny pseudonim, zaczął występy w najlepszych kabaretach. W odniesieniu sukcesu wielokotnie pomagały mu kobiety,bo Botham prezentuje jego karierę jako ciągłą sinusoidę. Najpierw romans z Blanca,potem tournee z Bonnie Glass,drobne grzeszki i opinia złodziejaszka. Będąc gwiazdorem skrupulatnie usuwał dokumenty o swoich niechlubnych postępkach. Po 4 latach wyjechał do Hollywood,epizodyczne rólki, The Married Virgin. Reżyser Bob Murray pojawił się z Mae,dawną partnerką taneczną i dali mu szansę. Słodkieżycie u boku młodziutkich aktorek. David Griffith i Pech, szybkie małzeństo z Acker,i jeszcze szybszy rozwód-żona w noc poślubną odrzuciłą go jako mężczyzne. Niepowodzenia miłosne przekuwał w energię na planie i szaleńcze tempo kręcenia filmów, jakby przeczuwał że niepisany mu długi żywot. Choć to w biografii aktórów rzadkie, autor opisując koleje losu trzyma nas w napięciu,sprawiając żeszybko sięczyta. Potrafił nakreślić trafny i konkretny obraz środowiska artystycznego lat 20-tych, wielką machinę produkcyjną, udostępnia nam też podstawy wiedzy o kręceniu filmów, ukazuje kulisy sprawnych akcji marketingowych,kreowania wizerunków poszczególnych aktorów. Najwięcej uwagi poświęca kultowym obrazom jak Szejk i Syn Szejka.

Jest to biografia Marilyn Monroe w bardzo zbeletryzowanej formie. Czyta się ją jak powieściową historię fikcyjnej postaci. Pierwsza część przedstawia bardzo traumatyczne dzieciństwo. Od niemowlęctwa wszystko co złe – spotyka ją (w tym sierociniec, znęcanie się nad nią, pedofilia). Rodzina, znajomi, rówieśnicy dręczą jej psychikę i dziwi mnie to, że będąc dorosłą jest aż tak normalna (chociaż przejawiają się u niej rozchwiania emocjonalne, szczególnie u schyłku jej życia). Marilyn Monroe cieszy się seksem z wieloma partnerami (w treści książki często pojawiają się wzmianki o tych spotkaniach). Po tej lekturze czuję smutek, przygnębienie – że w ludziach siedzi tyle zła i że tak mocno potrafią uprzykrzyć życie innym. Świat Hollywood'u jest pełen hipokryzji. Najlepiej oceniam część pierwszą, ale pozostałe – na 7 gwiazdek.

Biografię Audrey Hepburn w tym wydaniu czyta się jak wciągającą powieść, wielowątkową po meandrach życia tej, tak naprawdę, wielopostaciowej kobiety. Audrey poznałam nie tylko jako filigranową, drobną kobietkę o nieśmiałym usposobieniu jako aktorka, ale również w roli córki , dziewczynkę z trudnym dzieciństwem determinującym jej osobę w dorosłym życiu, jako żonę, jako matkę, jako filnantropkę i po prostu jako zwyczajną dziewczynę, która spełnia marzenia i pragnie żyć według własnych reguł mimo że ci, którzy nad nią stoją, pragną po swojemu, komercyjnie kreować jej życie. Co spodobało mi się w tym biograficznym wydaniu jest to, że nie dostrzegłam lukrowania Audrey, jej obraz został przedstawiony realistycznie, chronologicznie, w pełnej, szerokiej perspektywie, w naprawdę w bardzo dobrym pigułkowym wydaniu; na miarę możliwości uwzględniający przy tym przedstawienie i wyczerpanie tematu rozwoju kinematografii/ filmiografii w świecie amerykańskiego kina.

Jej piosenkę „Non, je ne regrette rien” zna niemal każdy. Nazywana ptakiem smutnego stulecia, ikoną francuskiej piosenki, była bez wątpienia jedną z najwybitniejszych francuskich artystek XX wieku. Bezwarunkowo podporządkowana swojej pracy porywała swoim osobliwym głosem miliony, bowiem brzmiały w nim takie uczucia, emocje, że udzielały się wszystkim. O Édith Piaf napisano wiele bibliografii, choć niestety żadna w pełni nie oddaje jej fenomenu. Tym razem wyzwanie podjęła Joanna Rawik, która nie ukrywa, iż osoba Piaf ją fascynuje, wybór tematu książki nie jest więc przypadkowy. Rawik nazywa nawet Piaf „zjawiskiem” i po przeczytaniu biografii, opublikowanej nakładem wydawnictwa Studio Emka zrozumiemy, że właśnie tak było. Książka to nie tylko fabularyzowana biografia, ale również zdjęcia, fragmenty artykułów, piosenek, wypowiedzi na temat artystki. Sięgnąć po nią może każdy wielbiciel piosenki francuskiej, Edith Piaf, ale również osoby, które marzą o karierze piosenkarki. Édith Giovanna Gassion na świat przyszła dnia 18 grudnia 1915 roku w szpitalu Tenon zlokalizowanym w XX-stej dzielnicy Paryża. Mimo tego, w swojej biografii zawarła informację, że urodziła się na chodniku przy Rue de Belleville 72 i taka też informacja umieszczona jest w biografii Joanny Rawik. Matką Edith Piaf była Annetta Maillard, kobietę prowadzącą niewielki straganik ze słodyczami i śpiewaczkę uliczną, której pseudonim artystyczny brzmiał Line Marsa. Z kolei jej ojcem był Louis Alphonse Gassion, akrobata cyrkowy, który brak talentu nadrabiał wdziękiem osobistym i pewnością siebie. Kiedy Louis został wezwany na front, Anetta, której znudził się partner i rola matki, postanowiła oddać malutką Edith jej babci. W 1918 roku ojciec Edith Piaf wrócił z wojny, a wizyta u córki nim wstrząsnęła. Dziewczynka była niedożywiona i zaniedbana, okazało się, że przesyłane przez niego pieniądze na utrzymanie małej, szły głównie na alkohol. W związku z tym Louis postanowił odebrać ją mamie Anetty i oddać swoim rodzicom. Dziadkowie Edith mieszkali w normandzkim miasteczku, w którym babcia Edith Piaf zajmowała się … prowadzeniem domu publicznego. Paradoksalnie dziewczynka doświadczyła tam prawdziwej opieki i troski, a pracujące w domu dziewczyny, same niekiedy w oddaleniu od swoich dzieci, troszczyły się o nią. Kiedy Edith skończyła osiem lat, ojciec stwierdził, że może samodzielnie zarabiać na swoje utrzymanie. Na samym początku była zobowiązana zbierać pieniądze po jego występach, jednak ich mierny poziom nie przynosił dochodów. Szybko zatem zaczęła występować na paryskich ulicach śpiewając. O tym, w jaki sposób z ulicy trafiła na wielkie sceny, jakie były jej początki, dlaczego została zamieszana w aferę kryminalną, co musiała poświęcić i jak bardzo Edith-kobieta była samotna, przekonamy się z biografii „Edith Piaf”. I choć, poza miłością autorki do artystki, biografia ta w zasadzie niczym się nie wyróżnia, to bez wątpienia jest warta przeczytania. Jest bowiem pokazaniem fenomenu artystki, która ze swojej słabości zrobiła siłę, która brak wykształcenia nadrabiała ciężką pracą, artystki, dla której nie było rzeczy niemożliwych, która swój ból wykrzykiwała w piosenkach.

Książka mną trochę wstrząsnęła. Nie zdawałam sobie sprawy, że już tyle lat temu istniała taka rozwiązłość - myślałam, że tego spodziewać się można bardziej po naszych czasach, gdzie z kazdej strony słychać o kolejnych zdradach i rozwodach. Cieszę się, że trafiłam na tę pozycję i że dzięki niej mogłam chociaż trochę dowiedzieć się o "kanonie kobiecego piękna". W gruncie rzeczy, szkoda mi jej, bo okazało się, że nie była wcale taka szczęśliwa jak jest przedstawiona na zdjęciu, z którego jest najbardziej znana. Myślę, że teraz będę zupełnie inaczej patrzeć na tę piękna, lecz nieszczęśliwą kobietę. Jedno jest pewne - to moja pierwsza biografia jakiejkolwiek gwiazdy i na pewno nie jest ostatnią, jaką przeczytam.

Nigdy nie byłam wielką fanką czy miłośniczką Coco Chanel. Niespecjalnie interesował mnie jej życiorys, kariera czy nawet efekty jej pracy - i to zarówno ubrania jak i perfumy. Nie byłam orędowniczką jej stylu, ba! nie wiedziałam nawet, że "Coco" to pseudonim, bo naprawdę miała na imię Gabrielle... I nie umiem powiedzieć, co skusiło mnie, by zapoznać się z jej "Życiem intymnym" autorstwa Lisy Chaney. Książkę pożyczyła mi koleżanka z pracy, oczarowana francuskim stylem bycia i Francuzkami. I przyznaję, była to bardzo przyjemna podróż. Choć nie natrafiłam tu na sensację, o jakiej wspomina okładka - o tym za chwilę - to z zaciekawieniem śledziłam losy Coco, której osobowość i pewność siebie oraz niezwykła intuicja niejednokrotnie wprawiały mnie w zdumienie i w pewien sposób inspirowały. Nie przepadam za biografiami, a jeszcze mniej za ich "reklamą", toteż z dużą dozą dystansu podeszłam do "szpiegostwa" czy "odnalezionych po latach listów i pamiętników" (które notabene nie należały do samej Chanel, tylko do rzekomo znających ją ludzi czy bliskich z jej otoczenia!). Samo zaś kolaborowanie z wrogiem jest lekko muśnięte przez autorkę w jednym z końcowych rozdziałów książki, w myśl zasady "niech czytelnik sam oceni - była kolaborantką, czy ofiarą nieszczęśliwej miłości?". Niemniej, nie męczyłam się brnąc przez ponad 400 stron swoistego hołdu w stronę Gabrielle "Coco" Chanel, wciąż podziwiając jej upór, dążenie do celu oraz zwykle trafne i owocujące sukcesem decyzje. Nie żałuję czasu z nią spędzonego, choć książki nie "łyknęłam na raz". Polecam miłośniczkom biografii słynnych i silnych kobiet! Dodatkowy plus za to, że książka ubogacona jest kilkoma fotografiami Chanel i osób z jej otoczenia, o których wspomina autorka. Pozytywnym aspektem jest moim zdaniem bardzo obrazowe i realistyczne nakreślenie czasów, w jakich Chanel przyszło żyć - Chaney robi to bez pójścia na kompromis, co ułatwiało zrozumienie decyzji Coco, jej "dziwactw" czy szoku, jaki wywoływała swymi projektami i działaniami.

Na wstępie czytamy - ta powieść to fikcja literacka. Jednak wydarzenia opisane w listach, są inspirowane autentycznymi losami M.Monroe i J.Kennedy. Książka dość barwna. Nie brak tu pikantnych ciekawostek i klimatu rodem z hollywoodzkich filmów. Co krok przewijają się wątki takich sław jak: Greta Garbo, Grace Kelly, Elizabeth Taylor, czy Clark Gable. Na pierwszym planie pozostaje Marilyn i jej ‘romans’ z rodziną Kennedych. Interesujące od początku do końca.

Nie można tej książki oceniać w kategoriach tradycyjnej autobiografii. Jest tutaj chaos, jest kalejdoskopowość, jest dychotomia wspomnień. Propozycja Marleny to raczej dziennik będący jej strumienień świadomości, gdzie jeden obraz rodzi drugi - związany z poprzednim przedmiotem rozważań, niekoniecznie zaś chronologią. I w takim kontekście wspomnienia Dietrich są niezwykle ciekawą lekturą, pełną rozmaitych meandrów. Na pewno trzeba jednak uprzednio zapoznać się z historią życia artystki - ta wiedza, jak sprawdzona mapa, pomoże odnaleźć się na szlaku wspomnień i cieszyć pięknymi widokami, malowanymi piórem Dietrich.

Wciągające... nie tylko o Jackie. Jaki hektar czasu upłynął od lat 50-tych, gdy nawet w postępowym USA kobieta mogła "wypłynąć" tylko "przy mężu" lub jako dziedziczka... Jak grzecznie trzeba było przygryzać język, tolerując wyskoki panów. Wtedy inteligentnej, wyrafinowanej Jackie pozostawało, wysoko mierzyć... w przyszłego męża. Dziś może by zarządzała dużą agencją reklamową może wydawnictwem. Ciekawy jest też obraz rodziny Kennedych. Chmara córek, synów, synowych - wszyscy uwieszeni na pieniądzach papy Joe-go. Żyli, kupowali i... wysyłali wielotysięczne rachunki do biura papy. Tam "niewidzialna ręka" regulowała niezbędne wydatki. A Joe czasem tylko żalił się... "będę musiał więcej zarabiać". Styl Jackie - prosty, staranny, umiarkowany - do dziś inspiruje. Jest taki jak ona - wbrew pozorom nieco nieśmiały i nie do podrobienia. Świetnie się czyta. Polecam!

Należę do grona osób, które z różnych przyczyn nie wierzą w samobójstwo MM. Książka w pewnym sensie potwierdza moje przypuszczenia, ale dla mnie jest tylko uzupełnieniem innych, bardziej racjonalnych pracy. Autor starał się być rzeczowy i wg mnie wykonał kawał dobrej roboty, ale mimo wszytko nie uwzględnił kilku rzeczowych faktów związanych z sekcją MM. Być może w chwili, gdy on kończył swoją pracę, nie były one jeszcze znane. M.in. wykluczenie zastrzku, ale stwierdzenie uszkodzeń ścianek jelita grubego, np. poprzez wylewkę z... No właśnie. To tylko przykład, który tutaj nie jest opisany, podważony, lub potwierdzony, Mimo wszystko warto poczytać. Książka stara się być w miarę możliwości oparta na dowodach, a nie na taniej sensacji.