Sokrates Café. Świeży smak filozofii.

Świetna książka! Pozwala spojrzeć z zupełnie innej perspektywy na monotonię codzienności, wyostrzyć percepcję i zintensyfikować doznania. Niektóre z doświadczeń proponowanych przez autora polegają na zabawie słowem, czy jakąś ideą. Inne wymagają użycia wyobraźni, np.: obieranie jabłka w myślach, czy wchodzenie do obrazu. Jeszcze inne skłaniają do odmiennego spojrzenia na zwykłe, wykonywane często czynności, takie jak: telefonowanie, korzystanie ze środków komunikacji, pobyt u fryzjera, słuchanie radia, czy przymierzanie ubrań. Autor chce abyśmy na chwilę zatrzymali się, przestali spieszyć i pozwolili sobie na chwilę refleksji nad tym co jest tu i teraz. Abyśmy ponownie odkryli otaczający nas świat otwierając się na zapachy, dźwięki i obrazy, które wydają się nam nudne i zwyczajne, a jednak takie nie są.

Książka „Tao Kubusia Puchatka "autorstwa Benjamina Hoffa pomaga zrozumieć, jak właściwe nastawienie i podejście mogą uczynić życie lepszym i pełniejszym radości. Poprzez komentarz do postaw bohaterów z książki o Kubusiu Puchatku autor przedstawia podstawowe zasady taoizmu. Wspaniała i bardzo mądra książka.

Tak jak piszą inni czytelnicy: książka bardzo nasycona katolickim światopoglądem autora. Niektóre ze stwierdzeń autora wzbudziłyby dzisiaj oburzenia/kontrowersji. Czytając ją ma się wrażenie, że teksty pisane pod tezę; a czy tak powinno uprawiać się filozofię? Nie wiem, nie jestem filozofem, mogę się tylko domyślać. Pierwsza połowa słabsza od drugiej. Ogólnie można przeczytać.

XXI w. – czas, kiedy przychodzi nam zmierzyć się z konsekwencjami walk feministek o równouprawnienie. O noszenie spodni, karierę zawodową i równe z mężczyznami zarobki. Ale co z tradycyjną rolą kobiet? Co z zajmowaniem się domem, opieką nad dziećmi, sprzątaniem czy gotowaniem? Kto w sytuacji, kiedy matka realizuje się zawodowo, przejmuje obowiązki, o których nie da się przecież zapomnieć? Mężczyźni? Ojcowie? A i owszem, coraz częściej możemy zaobserwować nowy model rodziny – kobieta w pracy, a mąż w domu. Zamiana ról niewątpliwie ma swoje konsekwencje – panie zamieniają się w jędze, które biorą na siebie zbyt wiele zobowiązań, a panowie? Tytułowi dranie na kanapie? Miałam okazję czytać „Jędzę w domu” Cathi Hanauer, w której wypowiadały się współczesne kobiety, które zmagają się z nowym modelem rodziny, który coraz częściej możemy zaobserwować w społeczeństwie. Raz za razem ktoś decyduje się na związek partnerski, równe dzielenie obowiązków zawodowych i tych związanych z domem i dziećmi. Czasem rozwiązanie to wypala, czasem nie, co mogliśmy zauważyć w „Jędzy w domu”. Ale co z mężczyznami? Jak oni zapatrują się na ten nowy model, który zaczyna spychać ich do dziecięcych pokoi i kuchni wypełnionej brudnymi garami i bulgoczącą na kuchence zupą? Właśnie dlatego powstał ciąg dalszy, a raczej przeciwieństwo „Jędzy…”, czyli „Drań na kanapie”, w którym to mężczyźni zabierają głos w tej jakże istotnej sprawie. Tym razem spotykamy się z 27 facetami, którzy wypowiadają się nie tylko na temat nowego modelu rodziny, ale również wolności, ojcostwa, zdrady i rozwodów. Myśląc stereotypowo, wydaje nam się, że to niemożliwe, żeby mężczyźni otwierali się przed publicznością ukazując swoje głęboko skrywane emocje. Przecież faceci są prości jak budowa cepa, więc gdzie tu opcja na gadanie o uczuciach? Oj, mylicie się w swoim bardzo błędnym myśleniu. To, że na co dzień mężczyźni się nie uzewnętrzniają, nie znaczy to, że nie myślą i nie czują. Tutaj mamy świetny dowód na to, że jednak tak jest, bo wypowiadający się w publikacji mężczyźni opowiadają o swoim życiu z niebywałą szczerością i wrażliwością, która zaskakuje. Mój ulubiony tekst, który zadziwił mnie męską uczuciowością, był tekst Elwooda Reida „Nie chciała Wrażliwego Faceta New Age – chciała mnie”. Jednakże znów pojawia się ten sam problem, który pojawił się w przypadku „Jędzy w domu”. Otóż trudno odnieść realia przedstawione w książce, do tych naszych polskich, zupełnie odmiennych. Bo po pierwsze, model rodziny, w którym to kobieta zarabia, a mężczyzna zajmuje się domem, wciąż jest naprawdę rzadki, przede wszystkim przez to, że nie możemy sobie pozwolić na to, by tylko jeden małżonek pracował – większości społeczeństwa nie stać na taki luksus. A po drugie, w książce w głównej mierze wypowiadają się reporterzy, redaktorzy i freelancerzy, którzy mogą pozwolić sobie na pracę w domowym zaciszu (bądź chaosie) – ilu Polaków pracuje w domu, zarabiając na zleceniach, które napływają nieregularnie? Jak na moje oko, niewielu, przynajmniej w moim bliższym i dalszym otoczeniu. To trochę ujmuje na wartości publikacji, gdyż nie jesteśmy w stanie odnieść jej do własnego życia i do polskich realiów. Tak więc czyta się przyjemnie, owszem, ale z chęcią przeczytałabym takie publikacje, zarówno wypowiedzi kobiet, jak i mężczyzn, w wersji polskiej – może wtedy łatwiej byłoby nam się utożsamić z bohaterami czy wypowiadającymi się osobami. W żadnym wypadku nie żałuję, że przeczytałam zarówno „Jędzę…”, jak i „Drania…”, bo były to naprawdę wartościowe teksty, dzięki którym poznałam instytucję małżeństwa i rodziny z trochej innej perspektywy – w głównej mierze takiej, której sama nie chciałabym w swoim życiu spotkać, więc teraz wiem, czego się wystrzegać i do czego nie dążyć. Polecam, jako przyjemną, często pełną humoru i wzruszeń, ciekawostkę.

Cytaty: 1. "Uprawianie polityki przypomina pierwotne łowy plemienia dzikusów na grubego zwierza albo wzajemne walenie się po głowach pałami". 2. "Dziewczyny, zachowując wszelkie swoje walory zewnętrzne i kuszące mężczyzn atrybuty, mogą facetom spuszczać łomot, jak pierwszorzędny osiłek". 3. "Idzie nowe i mam nadzieje, że przyjdzie".

Mistrz Kołakowski miał niezwykle rzadką zdolność tłumaczenia spraw zawiłych w sposób przystępny czytelnikom nieobeznanym z filozofią. W tej książce wybiera jedno twierdzenie danego myśliciela, opisuje je i daje pole do zastanowienia. Każdy z tematów potrąca jedną strunę umysłu, konkretyzuje rozważania. Nie da się tej pozycji nie polecić!

Nigdy nie przepadałam za historią, a daty i postacie z przeszłości to dla mnie czarna magia. Coś mnie jednak podkusiło, żeby sięgnąć po tę pozycję i jak wielkie było moje zdziwnienie gdy KRÓTKA HISTORIA ŚWIATA okazała się najlepszym podręcznikiem do historii jaki kiedykolwiek trzymałam w rękach. Strukturą przypomina jeden wielki wykład Ernsta H. Gombricha, bardzo przejrzysty, ciekawy.Autor zrobił coś, co mało komu wychodzi - uczy wcale nie starając się uczyć. Przez to ta pozycja jest tak genialna. Jeśli ktoś nie pała miłością do historii, tak jak ja, ale chce się jeszcze czegoś dowiedzieć o świecie lub przypomnieć, to co z biegiem czasu gdzieś uleciało, to bardzo polecam! Jest przeznaczona zarówno dla tych młodszych, jak i tych nieco starszych.

O przygodach dość nietypowej i zaskakującej postaci, jaką jest Pippi słyszał każdy. Niesamowite przygody tej silnej i niebywałej dziewczynki czytali/oglądali nie tylko młodzi ale i starsi, jednak czy znalazła się jakakolwiek osoba, która zauważyła, że przygody Pippi Langstrump, to nie tylko śmiechy i zabawa, a ukryta prawda filozoficzna? I tutaj właśnie najbardziej odnajdą się osoby lubiące nieco pogłówkować. Dla wielu fanów będzie to swego rodzaju też ciekawe odkrycie, bo przyznam sama, że ja nigdy nie pomyślałabym, że w tej (nie) zwykłej książce coś może się kryć. Połączylibyście kiedykolwiek Pippi z Sokratesem? Zdecydowanie polecam tę lekturę wszystkim. Głównie dlatego, że faktycznie możemy dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy. Poza tym będziemy mieli okazję poznać i dowiedzieć się co nieco o filozofii. Dużą uwagę zwrócę na to, że pomimo tematu, którego podejmuje ta lektura, nie jest ona trudna. Czyta się ją lekko, z drobnymi przystankami na przemyślenia. Mnie przede wszystkim zaskakiwało to, że pomimo czegoś oczywistego można było doszukać się głębszego sensu. Można było doczytać się tego, o czym wcześniej się nie pomyślało. Tak jak pisałam na początku: czy ktoś pomyślałby, że przygody Pippi zahaczają o filozofię?

Nigdy nie byłem wielkim fanem takiej tematyki, ale ta książka mnie urzekła. Autorzy wskazują czytelnikowi różnice w mózgu u kobiety i mężczyzny. Tłumaczą różnice w percepcji obu płci i z czego to wynika, różne preferencje, zachowania. Informacje podane w bardzo przystępny sposób bez zbędnego przeintelektualizowania.

Książka wydana w latach 60 ubiegłego wieku, ponad 60 lat temu. Mimo to, spostrzeżenia w niej zawarte są aktualne. Generalnie autor opisuje wpływ otaczającej przestrzeni na człowieka. Jak różni się percepcja przestrzeni w różnych kulturach i jakie to za sobą niesie konsekwencje. Jako, że praca została napisana ponad pół wieku temu, to nie została dotknięta dzisiejszą poprawnością polityczną i kulturową. Wiele z myśli tam zawartych pewnie dziś miałoby problem z ukazaniem się, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych. Nie oceniam, czy to dobrze, czy źle. Po prostu poznajemy taki surowy, bezpośredni punkt widzenia. Niektóre myśli można określić, jako wizjonerskie, np. fragmenty dotyczące transportu samochodowego i wpływu na środowisko i człowieka. Poleciłbym te fragmenty wszystkim przeciwnikom wyprowadzania ruchu samochodowego z centrum miast. Czasem autor uważa jakieś zjawisko społeczne za zagrożenie. Zabawne, że prawie 70 lat później, nadal uważamy to tylko za zagrożenie. To znaczy, że finalnie jakoś sobie z tym zagrożeniem poradziliśmy.

Napisana z humorkiem. Autor bardzo dobrze w postaci gorących pytań ukazuje rózne problemy filozoficzne, choć sam według mnie odpowiada na ów pytania w postaci czystego komunału. To mnie trochę zawiodło, że książka, która podpisuje się wydobywaniem mądrości metodą Sokratejską daje wnioski, które dałaby w miarę inteligentna osoba, a nie z usposobieniem filozoficznym. Odbiera to trochę mędrkowania z autorem, gdyż daje on tezę zupełnie nie pobudzającą do myślenia. Inaczej jest z wyborem tekstów, które są krótkie, więc idealnie można je przetrawić na raz a potem krytykować do woli, i inspirować się nimi.

Można negować sens i wartość, ale bez wątpienia jest to pozycja, do której chętnie się wraca. Mój egzemplarz jest stary i podniszczony, jakby wykopany z dna szafy. Nie robi wielkiego wrażenia. A jednak dawno temu, zupełnie spontanicznie, rozpoczął wędrówkę pomiędzy moimi znajomymi - i wciąż zbiera świeże żniwo. Wśród ludzi, którzy chociaż na moment dali się porwać wizji enneagramu, wytwarza się osobliwy slang. Rozmowy o charakterach i zachowaniach stają się bardziej urozmaicone, jakby pełniejsze, kiedy można odnieść się w nich do książki. Nie twierdzę bynajmniej, że "enneagram" należy traktować z czcią i powagą; to byłoby całkowite wypaczenie konceptu, niszczące magię kwadratury koła. Lepiej na moment zanurzyć się w tej wizji.. i zapamiętać.

Obowiązkowa pozycja każdego ucznia, rodzica i nauczyciela. Przyda się szczególnie tym pierwszym, żeby mieć jakąś tarczę i wiedzę o życiu. Ja przeczytałem trochę poniewczasie, już po studiach, tym bardziej poniewczasie że wiele spraw odniosłem bezpośrednio do siebie. Zacząłem zaginać rogi na stronach z ważniejszymi fragmentami, i szybko z rogu zrobił się "bondziół". Polecam, szczególnie że książka króciutka, wielkości dodatku do gazety!

Z początku robi dobre wrażenie, potem rozczarowuje, bo autor wielokrotnie naciąga przykłady pod tezę. Podzielam ponadto opinię innych czytelników, że książka jest rozwleczona - nie potrzeba aż tak wielu technicznych szczegółów funkcjonowania barów szybkiej obsługi ani przykładów racjonalizacji w innych dziedzinach, by pokazać o co chodzi w ogólnej tendencji. Generalnie jeśli chodzi o opis zjawiska i obserwacje, to nie mam wiele do zarzucenia. Zgadzam się ze zdaniem autora na temat negatywnego wpływu wielu aspektów makdonaldyzacji na społeczeństwo. Poznałem mechanizmy i praktyki, o których wcześniej nie wiedziałem. Dodatkowym plusem jest możliwość poznania szczegółów amerykańskiego życia codziennego, które, mimo wielu wpływów, którym ulegliśmy, i tak różni się od naszego. Czasem zarzuty autora są niejasne i sprzeczne, trudno dojść o co mu właściwie chodzi. Praca w fabryce przy linii produkcyjnej jest zła i dehumanizująca ponieważ polega na wykonywaniu ciągle tej samej sekwencji czynności, ale źle, że makdonaldyzacja doprowadziła do przesunięcia na klienta wielu czynności w handlu i usługach, które wcześniej wykonywał specjalny pracownik (jak tankowanie samochodu albo pakowanie zakupów). A zastąpienie pracowników wykonujących dehumanizującą powtarzalną pracę robotami też jest złe. Inną sprawą jest utożsamienie makdonaldyzacji z powojenną kulturą amerykańską przy jednoczesnym zdefiniowaniu tego zjawiska jako modelu funkcjonowania różnych sektorów społeczeństwa opartego na: ciągłym racjonalizowaniu metod działania prowadzącemu do zwiększenia ilości i szybkości produkcji dóbr oraz świadczenia usług, wyeliminowaniu nieprzewidywalności i przerzucania części zadań na użytkowników. Autor uważa, że kraje bloku wschodniego zmakdonaldyzowały się dopiero po otwarciu się na zachód, a uczyniły to w reakcji na swoje wcześniejsze realia: niezracjonalizowane, nieefektywne, z dużym czynnikiem nieprzewidywalnym. Nie zgadzam się z tym, bo ZSRR i państwa od niego zależne opierały zarówno swoją narrację, jak i działania na dokładnie takich samych zasadach. Dążono do ustandaryzowania usług, towarów, wprowadzania komputerowych systemów sterowania przedsiębiorstwami (np. kołchozami w Gruzińskiej SRR w latach 70),zracjonalizowania i uefektywnienia wszystkich dziedzin życia łącznie z wypoczynkiem (wielkie czarnomorskie kompleksy wczasowe). Od Kiszyniowa po Kamczatkę budowano takie same blokowiska, przy których amerykańskie przedmieścia z prefabrykatów wyglądają niepoważnie. Za miarę sukcesu przyjęto łatwe do policzenia osiągnięcia - tony stali, kilometry dróg, procent zelektryfikowanych wsi, tony węgla wydobyte na jednej zmianie przez stachanowców, i tak dalej, co pasuje do aspektu wymierności, wzmiankowanego przez autora w pierwszym rozdziale. Jedyna znacząca różnica polegała na tym, że w ZSRR wiele z tych rzeczy prowadzono na tyle nieudolnie, że ostateczny efekt był nieefektywny i nieprzewidywalny. Niektóre kwestie autor pojmuje po prostu źle. Na przykład przedstawia domowe pomiary ciśnienia jako czynność w domyśle wykonywaną przez personel, która została przerzucona na klienta (pacjenta). Oczywiście to nieprawda, pomiary ciśnienia dokonywane w domu dostarczają informacji, których nie da się uzyskać przez okresowe ambulatoryjne badania. Przy wszystkich swoich wadach, „Makdonaldyzację społeczeństwa” warto przeczytać, bo jest po pierwsze absorbująca, a po drugie pobudza do rozmyślań, choć ich wnioski mogą okazać się w wielu miejscach sprzeczne z tym, co uważa autor. W każdym razie całkiem beznadziejnej książki nie przeczytałbym tak szybko i nie miałbym ochoty opisywać swoich wrażeń.

W mojej ocenie jest to opowieść o narkotykach i uzależnieniach ogólnie. Przytłaczająca większość poruszanych tematów nie oscyluje wokół wyjaśniania zjawiska ludzkiej przyjemności, a bardziej skupia się na zagrożeniach z ich czerpania. Często przewijają się cukier, alkohol, narkotyki, które przebijają się w książce na pierwszy plan, chowając inne mniej godne uwagi rzeczy. Nie jest książką wspierającą hedonizm, autor bardzo chłodnym tonem wyraża się o tym nurcie, przedstawiając raczej stonowaną wersję. Mimo to, bardzo dobrze nakreśla ten nurt. Autor bierze pod szkiełko także naukowe wyjaśnianie pewnych przyczyn, które wywołują przyjemność. Mamy tutaj więc całkiem dobrze wyłożoną stronę przyczynowo-skutkową. Chyba zabrakło mi w tym wszystkim esencji, czym jest ta przyjemność ot tak. Pełno jest opisów tego co sprawia, że takowymi się czujemy, jak tytularne seks, narkotyki i czekolada, opisane różne ciekawe sylwetki osób szczególnie pod tym względem zagubionych i pochłoniętych. Znajdziemy tutaj raczej odpowiedz na to, czym ludzkie przyjemności mogą się stać, jeśli nieodpowiednio będziemy ich używać.

Książka zrobiła na mnie duże wrażenie. Otworzyła mi oczy na fakty, o których niby wiedziałam, a jednak nie chciałam się z nimi pogodzić. Na przykład na kwestie zdrady i rozwodu. Chociaż mam świadomość, że od czasu jej napisania pojawiło się sporo nowych odkryć i badań, wierzę jednak że, gdyby książka została dziś uaktualniona, w tekście niewiele byłoby zmian. Być może doszedłby nowy rozdział, albo niektóre z istniejących zostałyby uzupełnione. Ale ogólny przekaz został by ten sam. Książka nie jest może zbyt odkrywcza, ale czyta się wyśmienicie. Pokazuje jacy jesteśmy z natury, jakie emocje nami rządzą i dlaczego właśnie tak a nie inaczej się zachowujemy. Ciekawy opis człowieczeństwa, z naciskiem na relacje intymne, w ujęciu antropologiczno - historycznym.

Jakis czas temu natrafiłem na tę książkę o śmiesznym tytule, który pewnie miał zwrócić uwagę potencjalnych czytelników. Autor stara się objaśnić w sposób mniej lub bardziej dowcipny, ale przystępny i dość rzetelny, fizykę różnych zjawisk życia codziennego. Większość tematów objaśnianych przez autora znajduje się standardowo w tego typu książkach, na przykład: dlaczego samolot lata albo dlaczego ocean jest niebieski. Ale na przykład pewne zjawiska związane z optyką i technologią (jak działają lampy halogenowe?) są rzadko opisywane. Warta przeczytania, choc te „dowcipne” teksty stają w ktorymś momencie dość mało śmieszne.

Kultura vs Natura. Cywilizacja vs Dzikość. Rozum, którego w żaden sposób nie możemy zatrzymać... to właśnie jemu wszystko zawdzięczamy. Inne często znaczy gorsze, bo wciąż nie umiemy akceptować odmienności, a jedyne na co nas stać, to na próbę nawracania na to, co naszym zdaniem jest dobre. A skąd wiemy, że to co nasze jest dobre? To tak jakby mieszkać na Ziemi i mówić coś o Marsie. Ciekawym zagadnieniem z punktu widzenia antropologicznego jest język. Osoby mówiące różnymi językami mają całkowicie różna percepcję otaczającej ich rzeczywistości, wszystko przez język jakiego używają. Gdy dwie osoby stoją i rozmawiają, da się rozpoznać z jakiego kraju pochodzą po ich zachowaniu. Bez czegoś odrębnego nie mielibyśmy porównania, nie wiedzielibyśmy co jest dobre, a co złe, co jest duże, a co jest małe, co jest gorsze, a co lepsze. Mając punkt odniesienia możemy czuć się gorszym, a to motywuje do rozwoju, albo dążenia do zniszczenia kogoś, kogo uważamy za lepszego. Czy porównywanie się do czegokolwiek jest potrzebne, czy powoduje same problemy? Kiedy świat będzie się rozwijał, a kiedy stanie w miejscu, kiedy zapanuje harmonia i kiedy nie będzie wojen? Kiedy świat wyglądałby lepiej, wtedy kiedy wszystko byłoby takie same i ustandaryzowane, czy wtedy kiedy istniałby różnice?

Mam z tą książką spory problem: z jednej strony, czyta się ją z wypiekami na twarzy i z pewnością postronnym czytelnikom odsłania rąbek warsztatu tłumacza, a adeptom daje wiele cennych wskazówek, z drugiej, bardziej obeznany z historią i tłumaczeniem literackiem czytelnik miewa wątpliwości, czy autorka czasem nie koloryzuje swoich "przejść"w czasie pracy nad tłumaczeniem "Europy". Bo czy możliwe, żeby profesor UJ i anglistka miała problem z określeniem "drôle de guerre", które powinno być chyba znane każdej wykształconej osobie, nie mówiąc o tym, że występuje nawet w angielsko-polskim (sic!) słowniku Stanisławskiego, o Kopalińskim i Słowniku wyrazów obcych nawet nie wspominając? Albo że biedziła się przez trzy tygodnie nad wyrażeniem "roman limes", gdy tłumaczyła rozdział o imperium rzymskim itd? Jeśli dać wiarę (a nie chce mi się wierzyć, by szacowna profesor UJ nie wiedziała tak podstawowych rzeczy),że były to autentyczne kłopoty, a nie wymyślone przez autorkę "przypowiastki edukacyjne", to stanowiłoby to potwierdzenie tezy, że książki historyczne powinni przekładać tłumacze z wykształceniem historycznym. Z drugiej jednak strony ta szczerość autorki i gotowość do opowiadania o swoich trudnościach jest w jakiś sposób sympatycznie bezpretensjonalna. Uwagę zwraca też liczba pomocników, którzy wspierali podczas tłumaczenia Tabakowską, zazwyczaj nawet przy tak obszernych książkach jak "Europa" cały ciężar poszukiwania terminologii, nazw i nazwisk spoczywa wyłącznie na tłumaczy, później ewentualnie włącza się redaktor/konsultant naukowy, ale w zasadzie nie należy na to liczyć.